1

¹ На пачатку было Слова, і Слова было з Богам, і Слова было Бог.

² Яно было на пачатку з Богам.

³ Усе перазь Яго сталася, і безь Яго нічога ня было стаўшыся, што сталася.

⁴ У Ім было жыцьцё, і жыцьцё было сьвятлінёю людзёў.

⁵ I сьвятліня сьвеце ў цямноце, і цямнота яе не агарнула.

⁶ Быў чалавек пасланы ад Бога, імя ягонае Яан.

⁷ Ён прышоў дзеля сьветчаньня, каб сьветчыць празь Сьвятліню, каб усі ўверылі перазь яго.

⁸ Ён ня быў Сьвятліня, але каб сьветчыць празь Сьвятліню.

⁹ Была праўдзівая Сьвятліня, што асьвячае кажнага чалавека, на сьвет прыходзячага.

¹⁰ На сьвеце быў, і сьвет стаўся перазь Яго, і сьвет Яго не пазнаў.

¹¹ Да сваіх собскіх прышоў, і собскія Ягоныя не прынялі Яго.

¹² Але ўсім тым, што прынялі Яго, даў ім права стаць дзецьмі Божымі, тым, што вераць у імя Ягонае,

¹³ Каторыя ня з крыві, ані з волі цела, ані з волі мужа, але з Бога нарадзіліся.

¹⁴ I Слова стала целам, і вітала памеж нас (і мы бачылі славу Ягоную, славу як адзінароднага ад Айца), поўнае ласкі а праўды.

¹⁵ Яан сьветча празь Яго і гукаў, кажучы: „Гэта быў тый, праз Каторага я сказаў: ,Хто прыходзе за імною, выперадзіў мяне, бо быў перад імною ' ";

¹⁶ Бо з паўніні Ягонае ўсі мы прынялі і ласку на ласку.

¹⁷ Бо Бог закон Масеям быЎ даўшы; ласка а праўда сталася перазь Ісуса Хрыста.

¹⁸ Бога ніхто ніколі ня бачыў, адзінародны Сын, што ёсьць у ўлоньню Айцоўскім, Ён аб'явіў.

¹⁹ I гэта сьветчаньне Яанава, як паслалі да Яго Юдэі зь Ерузаліму сьвятароў а Левітаў, каб маглі папытацца ў Яго: „Хто Ты?"

²⁰ I ён вызнаў, і не заперачыў, і вызнаў: „Я ня Хрыстос".

²¹ I папыталіся ў Яго: „Дык што ж? ты Ільля?" і ён адказаў: „Не". „Прарока?" і ён адказаў „Не".

²² Дык сказалі яму: „Хто ж ты, каб мы далі адказ тым, што паслалі нас; што ты скажаш празь сябе самога?"

²³ Ён сказаў: „Я голас гукаючага на пустыні: ,Прастайце сьцежку Спадару', як сказаў Ісая прарока".

²⁴ Пасланыя ж былі з фарысэяў;

²⁵ I яны папыталіся ў яго, і сказалі яму: „Чаму ты хрысьціш, калі ты ня Хрыстос, ані Ільля, ані прарока?"

²⁶ Яан адказаў ім, кажучы: „Я хрышчу ў вадзе; стаіць сярод вас, Каторага ня знаеце,

²⁷ Тый, што прыходзе за імною, у Каторага вобую я ня гожы разьвязаць рэменьчыка".

²⁸ Гэта сталася ў Віфані за Ёрданом, ідзе Яан хрысьціў.

²⁹ Назаўтрае бача ён ідучага да сябе Ісуса й кажа: „Во Ягнётка Божае, што бярэць грэх сьвету.

³⁰ Ён ё, праз Каторага я сказаў: ,3а імною ідзець муж, Каторы выперадзіў мяне, бо Ён быў уперад за мяне.

³¹ І я ня знаў Яго, але каб Ён быў выяўлены Ізраелю, дзеля таго я прышоў хрысьціць у вадзе".

³² I сьветчыў Яан, кажучы: „Я бачыў Духа, што зыходзіў, як галуба, зь неба, ды перабываў на Ім.

³³ I я ня знаў Яго; але Тый, што паслаў мяне хрысьціць у вадзе, Тый сказаў імне: “Над кім абачыш Духа, што зыходзе і застаецца на Ім, Тый ё, што хрысьце ў Духу Сьвятым”;

³⁴ I я бачыў, і сьветчыў, што Гэты ё Сын Божы".

³⁵ Назаўтрае ізноў стаяў Яан і двух вучанікаў ягоных.

³⁶ I, абачыўшы йдучага Ісуса, сказаў: „Гэта Ягнётка Божае".

³⁷ I пачулі два вучанікі, як ён казаў, і пайшлі за Ісусам.

³⁸ Ісус жа, абярнуўшыся і абачыўшы іх ідучых за Ім, кажа ім: „Чаго шукаеце?" А яны сказалі яму: „Раббі! (што знача ў перакладзе: Вучыцелю!) ідзе перабываеш?"

³⁹ Кажа ім: „Прыйдзіце й абачча". Дык яны пайшлі й абачылі, ідзе Ён перабывае, і прабылі ў Яго тый дзень. Было каля дзясятае гадзіны.

⁴⁰ Андрэй, брат Сымона Пётры, быў адзін із двух, што чулі ад Яана і пайшлі за Ім.

⁴¹ Знаходзе ён першы брата свайго собскага Сымона і кажа яму: „Мы знайшлі Месію", што знача ў перакладзе: Хрыстос.

⁴² I прывёў яго да Ісуса. Ісус, гледзячы на яго, сказаў: „Ты Сымон, сын Ёнін; ты будзеш звацца Кіфа, што ў перакладзе: камень.

⁴³ Назаўтрае хацеў Ісус ісьці да Ґалілеі, і знаходзе Піліпа, і кажа яму: „Ідзі за Імною".

⁴⁴ Піліп жа быў зь Віфсаіды, места Андрэявага а Пётравага.

⁴⁵ Піліп знаходзе Нафанайлу й кажа яму: „Мы знайшлі Таго, праз Каторага Масей пісаў у законе а прарокі, Ісуса, сына Язэпавага з Назарэту".

⁴⁶ А Нафанайла кажа яму: „Ці можа з Назарэту быць што добрае?" Піліп кажа яму: „Ідзі й глянь".

⁴⁷ Ісус, абачыўшы йдучага да Яго Нафанайлу, кажа празь яго: ,Вось, запраўды Ізраелянін, у каторым няма хітрыні".

⁴⁸ Нафанайла кажа Яму: „Скуль Ты мяне знаеш?" Адказаў Ісус і сказаў яму: „Уперад чымся Піліп гукнуў цябе, як ты быў пад фіґаю, Я бачыў цябе".

⁴⁹ Нафанайла адказаў Яму: „Раббі! Ты Сын Божы, Ты Кароль Ізраельскі".

⁵⁰ Ісус адказаў і сказаў яму: „Затым што Я сказаў табе: ,Я бачыў цябе пад фіґаю', — ты верыш? абачыш балей за гэта".

⁵¹ I кажа яму: „Запраўды, запраўды кажу вам: адгэтуль абачыце неба адчыненае й ангілаў Божых узыходзячых і зыходзячых на Сына Людзкога".

2

¹ Пазаўтра спраўлялі вясельле ў Кане Ґалілейскай, і маці Ісусава была тамака.

² I таксама Ісус і вучанікі Ягоныя былі пазваныя на вясельле.

³ I, як не ставала віна, маці Ісусава кажа Яму: „Віна ня маюць".

⁴ Ісус кажа ёй: „ІПто Імне й табе, жонка? яшчэ ня прышла гадзіна Мая".

⁵ Маці Ягоная кажа слугам: „Што Ён скажа вам, рабіце".

⁶ I стаяла там, подле звычаю ачышчэньня юдэйскага, шэсьць каменных судзінаў да вады, што зьмяшчалі дзьве альбо тры меры кажная.

⁷ Кажа ім Ісус: „Напоўніце судзіны вадою". I напоўнілі іх ушчырк.

⁸ I кажа ім: „Цяпер засіліце й нясіце да загадніка чэсьці". I панесьлі.

⁹ Як жа загаднік чэсьці паспытаўся вады, аберненае ў віно, — а ён ня ведаў, скуль яна была, але паслугачыя, што сілялі ваду, ведалі, — тады загаднік гукае маладога

¹⁰ Й кажа яму: „Кажная людзіна найперш даець добрае віна, а як нап'юцца, тады горшае; ты дзяржаў добрае віно дагэтуль".

¹¹ Гэты пачатак знакоў учыніў Ісус у Кане Ґалілейскай і зьявіў славу Сваю; і вучанікі Ягоныя ўверылі ў Яго.

¹² Просьле гэтага зышоў Ён да Капернауму, Ён а маці Ягоная а браты Ягоныя а вучанікі Ягоныя; і прабылі там троху дзён.

¹³ I блізка была Пасха юдэйская, і Ісус узышоў да Ерузаліму;

¹⁴ I засьпеў у сьвятыні прадаўнікоў валоў а авец а галубоў, і пенезяменаў седзячых.

¹⁵ I, зрабіўшы пугу з аборак, усіх выгнаў ізь сьвятыні, і авечкі і валы; а грошы пенезяменам рассыпаў і сталы абярнуў.

¹⁶ А прадаўніком галубоў сказаў: ,Вазьміце гэта адгэтуль, не рабіце дому Айца Майго таварняю".

¹⁷ Вучанікі Ягоныя прыпомнелі, што напісана: „Рупатлівасьць праз дом Твой зьядае Мяне".

¹⁸ Затым Юдэі, адказуючы, сказалі Яму: „Які знак пакажаш Ты нам, чаму гэта робіш?"

¹⁹ Ісус, адказуючы, сказаў ім: „Разбурыце гэты Дом Божы, і за тры дні Я нанава пастанаўлю яго".

²⁰ Затым Юдэі сказалі: „Сорак шэсьць год гэты Дом Божы станавілі, а Ты нанава пастановіш Яго за тры дні?"

²¹ Але Ён казаў праз Дом Божы цела Свайго.

²² Затым, як Ён ускрэс ізь мертвых, вучанікі Ягоныя ўспомнелі, што Ён казаў гэта, і паверылі Пісьму а слову, што Ісус сказаў.

²³ I як Ён быў у Ерузаліме на сьвяце Пасхі, шмат хто ўверыў у імя Ягонае, бачачы знакі, каторыя Ён чыніў.

²⁴ Але Сам Ісус не давяраўся ім, бо знаў усіх,

²⁵ I затым не патрабаваў, каб хто сьветчыў праз чалавека, бо Сам ведаў, што было ў чалавеку.

3

¹ Быў жа чалавек із фарысэяў, імя ягонае Мікадым, старац юдэйскі.

² Ён прышоў да Ісуса ночы й сказаў Яму: „Раббі, мы ведаем, што Ты вучыцель, прышлы ад Бога, бо ніхто ня можа чыніць такіх знакоў, якія Ты чыніш, калі ня будзе Бога зь ім".

³ Ісус, адказуючы, сказаў яму: „Запраўды, запраўды кажу табе: калі хто не народзіцца згары, ня можа бачыць гаспадарства Божага".

⁴ Мікадым кажа Яму: „Як можа людзіна нарадзіцца, будучы стары? нягож можа ён другі раз увыйсьці ў вулоньне маці свае, каб нарадзіцца?"

⁵ Ісус адказаў: „Запраўды, запраўды кажу табе: калі хто не народзіцца з вады й Духа, ня можа ўвыйсьці ў гаспадарства Божае.

⁶ Народжаныя зь цела ё цела; а народжаныя з Духа ё дух.

⁷ Ня дзівуйся, што Я сказаў Табе: ,Маеце нарадзіцца нанава'.

⁸ Вецер вее, ідзе хоча, і гук яго чуеш, але ня ведаеш, скуль прыходзе й куды йдзець. Гэтак кажньі, народжаны з Духа".

⁹ Мікадым адказаў і сказаў Яму: „Як гэта можа быць?"

¹⁰ Ісуе адказаў і сказаў яму: „Ты вучыцель Ізраеляў і ня ведаеш гэтага?

¹¹ Запраўды, запраўды кажу табе: мы кажам тое, што ведаем, і сьветчым праз тое, што бачылі, але вы сьветчаньня нашага ня прыймаеце.

¹² Калі Я сказаў вам земнае, і вы ня верыце; як паверыце, калі скажу вам нябёснае?

¹³ I ніхто ня ўзышоў на неба, адно хто зышоў зь неба, Сын Людзкі, Каторы ёсьць у небе.

¹⁴ I як Масей узьняў гада на пустыні, так мае Сын Людзкі быць узьняты,

¹⁵ Каб кажны, што ўвера ў Яго, меў жыцьцё вечнае.

¹⁶ Бо так умілаваў Бог сьвет, што Сына Свайго адзінароднага Ён аддаў, каб кажны, хто вера ў Яго, не загінуў, але меў жыцьцё вечнае.

¹⁷ Бо не паслаў Бог Сына Свайго на сьвет, каб судзіць сьвет, але каб сьвет спасёны быў перазь Яго.

¹⁸ Хто вера ў Яго, ня будзе суджаны; а хто ня вера, ужо засуджаны, бо ня ўверыў у імя адзінароднага Сына Божага.

¹⁹ „Гэта ж ё суд, што сьвятлінл прышла на сьвет, але людзі ўмілавалі цямноту балей за сьвятліню; бо ўчынкі іхныя былі благія.

²⁰ Бо кажны, што робе ліха, ненавідзе сьвятліні і ня йдзець да сьвятліні, каб ня былі ганены ўчынкі ягоныя.

²¹ Але хто чыне праўду, ідзець да сьвятліні, каб учынкі ягоныя выявіліся, што ў Богу ўчынены яны".

²² Просьле гэтага прышоў Ісус а вучанікі Ягоныя да зямлі Юдэйскае, і там Ён жыў зь імі, і хрысьціў.

²³ А Яан тамака хрысьціў у Еноне, ля Саліму, бо там было шмат вады; і яны прыходзілі, і хрысьціліся.

²⁴ Бо Яан ня быў яшчэ пасаджаны ў вязьніцу.

²⁵ I ўзьнікла сьпярэчка памеж вучанікаў Яанавых і Юдэяў праз ачышчэньне.

²⁶ I прышлі да Яана, і сказалі яму: „Раббі, Тый, што быў із табою за Ёрданом, праз Каторага ты сьветчыў, гля, Ён хрысьце, і ўсі прыходзяць да Яго".

²⁷ Яан, адказуючы, сказаў: ,,Ня можа людзіна, ўзяць нічога, калі ня дана ёй ізь неба.

²⁸ Вы самы Імне пасьветчыце, што Я сказаў: ,Я ня Хрыстос, але што Я пасланы перад Ім'.

²⁹ Хто мае княгіню маладую, тый князь малады; а прыяцель князеў, што стаіць і слухае яго, вельма цешыцца з голасу князявага. Дык радасьць мая споўнілася.

³⁰ Ён мае расьці, а я меншаць.

³¹ Хто прыходзе з вышы, Тый над усімі. Хто паходзе ізь зямлі, ё земны, і гукае, як земны. Хто прыходзе зь неба, ё над усімі.

³² Што Ён бачыў а чуў, праз тое сьветча; і ніхто ня прыймае сьветчаньня Ягонага.

³³ Хто прыняў сьветчаньне Ягонае, тый прыпячатаваў, што Бог праўдзівы.

³⁴ Бо тый, каго паслаў Бог, кажа словы Божыя; бо ня мераю даець Бог Духа.

³⁵ Айцец мілуе Сына і ўсе даў у руку Ягоную.

³⁶ Хто вера ў Сына, мае жыцьцё вечнае; але хто ня вера ў Сына, не абача жыцьця, але гнеў Божы перабывае на ім".

4

¹ Як жа даведаўся Спадар, што фарысэі чулі, што Ісус балей прыдбаець вучанікаў і хрысьце, чымся Яан, —

² Хоць Ісус Сам ня хрысьціў, але вучанікі Ягоныя, —

³ Ён пакінуў Юдэю і пайшоў ізноў да Ґалілеі.

⁴ I належыла Яму праходзіць пераз Самару.

⁵ Дык прыходзе Ён да места самарскага, званага Сыхар, ля лапіны зямлі, што Якаў даў сыну свайму Язэпу.

⁶ Жарало Якавава было там. Дык Ісус, здарожыўшыся, сеў ля жарала. Было каля шостае гадзіны.

⁷ Прыходзе жонка із Самары засіліць вады. Ісус кажа ёй. „Дай Імне піць".

⁸ (Бо вучанікі Ягоныя адхінуліся да места купіць ежы).

⁹ Самаранка ж кажа Яму: „Як Ты, будучы Юдэям, просіш піць у мяне Самаранкі?" бо Юдэі ня маюць узаем'я із Самаранмі.

¹⁰ Адказаў Ісус і сказаў ёй: „Калі б ты ведала дар Божы, і Хто кажа табе: Дай Імне піць', прасіла б у Яго, і Ён даў бы табе жывое вады".

¹¹ Яна кажа Яму: „Спадару, Ты й засіліць ня маеш чым, і студня глыбокая; дык скуль жа маеш жывую ваду?

¹² Нягож ты вялікшы за айца нашага Якава, каторы даў нам гэтую студню, і сам піў зь яе, і сынове ягоныя, і статак ягоны?"

¹³ Адказаў Ісус і сказаў ёй: „Кажны, хто п'ець гэтую ваду, ізноў усьмягне;

¹⁴ А хто п'ець ваду, каторую Я дам яму, ня ўсьмягне на векі; але вада, што я дам яму, станецца ў ім жаралом вады, што цячэць у жыцьцё вечнае".

¹⁵ Жонка кажа: „Спадару, дай імне тае вады, каб я ня сьмягла і ня прыходзіла сюды сіляць".

¹⁶ Ісус кажа ёй: „Пайдзі, пагукай мужа свайго і прыйдзі сюды".

¹⁷ Адказала жонка й сказала: „Я ня маю мужа". Ісус кажа ёй: „Добра ты сказала, што ня маеш мужа;

¹⁸ Бо ты мела пяцёх мужоў, і тый, каторага цяпер маеш, ня муж табе; гэта праўдзіва ты сказала".

¹⁹ Жонка кажа Яму: „Спадару, бачу, што Ты прарока.

²⁰ Айцове нашы кланяліся на гэтай гары, а вы кажаце, што ў Ерузаліме месца, ідзе належа кланяцца".

²¹ Ісус кажа ёй: „Жонка, павер Імне, што настаець гадзіна, калі і не на гэтай гары, і не ў Ерузаліме будзеце кланяцца Айцу.

²² Вы кланяецеся таму, чаго ня ведаеце; мы кланяемся таму, што ведаем, бо спасеньне ад Юдэяў.

²³ Але настаець гадзіна, і цяпер ё, калі праўдзівыя багамолцы будуць кланяцца Айцу ў духу а ў праўдзе; бо таковых багамолцаў Айцец шукае Сабе.

²⁴ Бог — дух, і тыя, што кланяюцца Яму, маюць кланяцца ў духу а ў праўдзе".

²⁵ Жонка кажа Яму: ,,Я ведаю, што прыходзе Месія, званы Хрыстом; як Ён прыйдзе, паведаме нам усе".

²⁶ Ісус кажа ёй: „Гэта Я, Каторы гутару з табою".

²⁷ На гэта прышлі вучанікі Ягоныя і дзіваваліся, што Ён гутарыў із жонкаю; ні водзін ізь іх, адылі, не сказаў: ,Чаго шукаеш?' альбо: ,Чаму гутарыш ізь ёю?'

²⁸ Тады жонка пакінула вядро свае, і пайшла да места, і кажа людзём:

²⁹ „Пайдзіце, абачча чалавека, каторы сказаў імне ўсе, што я раблю, ці ня Хрыстос Ён?"

³⁰ Яны вышлі зь места й прышлі да Яго.

³¹ Прымеж таго вучанікі прасілі Яго, кажучы: „Раббі, еж".

³² Але Ён сказаў ім: „Я маю ежу есьці, каторае вы ня знаеце".

³³ Затым вучанікі казалі адзін аднаму: ,,Ці ня прынёс хто Яму есьці?"

³⁴ Ісус кажа ім: „Мая ежа ё чыніць волю Таго, хто паслаў Мяне, і скончыць работу Ягоную.

³⁵ Ці ня кажаце вы, што яшчэ чатыры месяцы, і настане жніво? Вось, Я кажу вам: узьніміце вочы свае й глядзіце на нівы, бо яны ўжо пабялелі, каб жаць.

³⁶ Хто жнець, тый адзержуе заплату й зьбірае плады да жыцьця вечнага, каб хто сее і хто жнець разам цешыліся.

³⁷ Бо ў гэтым слова праўдзівае: адзін сее, а другі жнець.

³⁸ Я паслаў вас жаць тое, над чым вы не працавалі: іншыя працавалі, а вы ўвыйшлі ў працу іхную".

³⁹ Шмат жа хто із Самаран места таго ўверылі ў Яго на слова жонкі, што сьветчыла: „Ён сказаў імне ўсе, што я зрабіла".

⁴⁰ Затым, як прышлі да Яго Самаране, прасілі Яго застацца зь імі; і Ён пабыў там два дні.

⁴¹ I яшчэ шмат балей уверыла дзеля слова Ягонага.

⁴² I сказалі тэй жонцы: „Ужо ня дзеля паведаньня твайго верым, бо мы самы чулі Яго й ведаем, што гэта запраўды Спас сьвету".

⁴³ Просьле ж двух дзён Ён вышаў стуль і пайшоў да Ґалілеі;

⁴⁴ Бо Сам Ісус сьветчыў, што прарока ня мае сьці ў краіне сваёй.

⁴⁵ А як прышоў Ён да Ґалілеі, Ґалілеяне прынялі Яго, бачачы, што ўчыніў Ён у Ерузаліме ў сьвята, бо й яны былі прышоўшы на сьвята.

⁴⁶ Дык Ён ізноў прышоў да Каны Ґалілейскае, ідзе быў абярнуўшы ваду ў віно. I там быў адзін дваранін у Капернауме, каторага сын быў хворы.

⁴⁷ Ён, пачуўшы, што Ісус прышоў зь Юдэі да Ґалілеі, прышоў да Яго і прасіў ісступіць і ўздаравіць сына ягонага, каторы канаў.

⁴⁸ Затым сказаў яму Ісус: „Калі не абачыце знакоў а чудосаў, ня ўверыце".

⁴⁹ Дваранін кажа яму: „Спадару, іступі, пакуль мае дзяцё не памерла".

⁵⁰ Ісус кажа яму: ,Пайдзі, сын твой жывець".

⁵¹ I чалавек паверыў слову, што Ісус сказаў яму, і пайшоў. Але ўжо, як ён зыходзіў, нявольнікі ягоныя перанялі яго, кажучы, што дзяцюк твой жывець.

⁵² Дык ён папытаўся ў іх праз гадзіну, калі яму палепшала. Яму сказалі: „Учора а сёмай гадзіне пал пакінуў яго".

⁵³ Дык бацька даведаўся, што тае ж гадзіны, каторае Ісус сказаў яму: „Сын твой жывець". I ён уверыў сам і ўвесь дом ягоны.

⁵⁴ Гэты другі знак учыніў Ісус, прышоўшы зь Юдэі да Ґалілеі.

5

¹ Просьле гэтага было сьвята юдэйскае, і Ісус прышоў да Ерузаліму.

² Ёсьць жа ў Ерузаліме ля Авечае брамы копань ізь пяцьма ґанкамі, званая пагэбрэйску Віфэзда.

³ I ў іх ляжала множасьць хворых, нявісных, кульгавых, сьпятрэлых, што чакалі руху вады;

⁴ Бо ад часу да часу зыходзіў да копані ангіл і кратаў ваду, і хто першы ўходзіў у пакратаную ваду, ачуняваў, на якую б хваробу ён ні хворэў.

⁵ I там быў адзін чалавек, хворы трыццаць восьмі год.

⁶ Ісус, бачачы яго лежачага й ведаючы, што ён ляжыць ужо даўгі час, кажа яму: ,,Ці хочаш ачуняць?"

⁷ Хворы адказаў Яму: ,,Спадару, я ня маю людзіны, каб, як вада пакратаная, апусьціла мяне да копані; як жа я йду, іншы выпераджае мяне".

⁸ Ісус кажа яму: „Устань, вазьмі пасьцелю сваю й хадзі".

⁹ I якга тый чалавек ачуняў, і ўзяў пасьцелю сваю, і пайшоў. I была сыбота таго дня.

¹⁰ Затым Юдэі сказалі ўздароўленаму: „Сыбота, не дазволена табе правам браць пасьцелі свае".

¹¹ Ён адказаў ім: „Хто ўздаравіў мяне, сказаў імне: ,Вазьмі пасьцелю сваю й хадзі' ".

¹² Яны папыталіся ў яго: „Хто тый чалавек, што сказаў табе: ,Вазьмі пасьцелю сваю й хадзі'?".

¹³ Але ўздароўлены ня ведаў, хто гэта быў, бо Ісус, там будучы, адхінуўся ад гурбы ў тым месцу.

¹⁴ Просьле гэтага Ісус засьпяець яго ў сьвятыні і кажа яму: „Вось, ты ачуняў; не грашы ж ужо, каб чаго горшага ня сталася табе".

¹⁵ Чалавек тый пайшоў і сказаў Юдэям, што гэта быў Ісус, каторы ўздаравіў яго.

¹⁶ I за тое Юдэі перасьледавалі Ісуса, што Ён учыніў гэта ў сыботу.

¹⁷ Але Ісус адказаў ім: „Ацец Мой аж дагэтуль працуе, і Я працую".

¹⁸ За гэта яшчэ балей Юдэі шукалі забіць Яго, бо Ён ня толькі ўзрушаў сыботу, але й сказаў, што Бог быў айцец Ягоны, раўнуючы Сябе да Бога.

¹⁹ Дык адказаў Ісус і сказаў ім: „Запраўды, запраўды кажу вам: Сын нічога ня можа чыніць Сам ад Сябе, адно што бача Айца чынячага; бо што-колечы Ён чыне, тое й Сын чыне таксама.

²⁰ Бо Ацец любе Сына й паказуе Яму ўсе, што Ён Сам чыне; і пакажа Яму ўчынкі болыпыя за гэтыя, каб вы дзіваваліся.

²¹ Бо як Ацец ускрышае памерлых і ажыўляе іх, так і Сын ажыўляе, каго хоча.

²² Бо Ацец і ня судзе нікога, але аддаў увесь суд Сыну;

²³ Каб усі сьцілі Сына, як сьцяць Айца. Хто ня сьціць Сына, ня сьціць Айца, Каторы паслаў Яго.

²⁴ Запраўды, запраўды кажу вам: хто слухае слова Мае й вера таму, хто паслаў Мяне, мае жыцьцё вечнае; і ня прыйдзе на суд, але перайшоў ад сьмерці да жыцьця.

²⁵ Запраўды, запраўды кажу вам, што настаець гадзіна, і цяпер ё, калі мертвыя пачуюць голас Сына Божага, і каторыя пачуюць, будуць жыць.

²⁶ Бо як Ацец мае жыцьцё ў Самым Сабе, так і Сыну даў меці жыцьцё ў Самым Сабе.

²⁷ I даў Яму ўладу чыніць суд, бо Ён ё Сын Людзкі.

²⁸ Ня дзівуйцеся з гэтага, бо настаець гадзіна, у каторай усі, што ў грабох, пачуюць голас Ягоны;

²⁹ I пойдуць тыя, што чынілі дабро, на ўскрысеньне жыцьця, а каторыя ліха чынілі, на ўскрысеньне суду.

³⁰ Я нічога не магу чыніць Сам ад Сябе. Як чую, так і суджу; і суд Мой справядлівы; бо Я ня шукаю волі Свае, але волі тога, хто паслаў Мяне.

³¹ „Калі Я сьветчу Сам празь Сябе, сьветчаньне Мае ня ё праўдзівае.

³² Ё іншы, што сьветча празь Мяне, і Я ведаю, што праўдзівае тое сьветчаньне, каторым Ён сьветча празь Мяне.

³³ Вы пасылалі да Яана, і ён пасьветчыў праз праўду.

³⁴ Не ад людзіны, адылі, я прыймаю сьветчаньне, але кажу гэта, каб вы спасьліся.

³⁵ Ён быў лянпаю, што гарэла а сьвяціла, і вы хацелі якісь час пацешыцца ў сьвятліні ягонай.

³⁶ ,,Я ж маю сьветчаньне большае за Яанава, бо справы, што даў Імне Ацец скончыць, самыя тыя справы, каторыя Я спраўляю, сьветчаць празь Мяне, што Ацец паслаў Мяне.

³⁷ I Ацец, што паслаў Мяне, Сам сьветчыў празь Мяне. Вы ані голасу Ягонага ніколі ня чулі, ані віду Ягонага ня бачылі,

³⁸ I ня маеце прабываючага ў сабе слова Ягонага, бо каго паслаў Ён, таму ня верыце.

³⁹ „Дасьлядуйце Пісьмы, бо думаеце, што ў іх маеце жыцьцё вечнае; а яны сьветчаць празь Мяне.

⁴⁰ Але вы ня хочаце прыйсьці да Мяне, каб мець жыцьцё.

⁴¹ Ня прыймаю славы ад людзёў,

⁴² Але пазнаў вас, што вы любові Божае ня маеце ў сабе.

⁴³ Я прышоў у ?імя Айца Свайго, і вы ня прыймаеце Мяне; калі б іншы прышоў у імя свае, таго прыймеце.

⁴⁴ Як можаце вы верыць, калі адзін ад аднаго прыймаеце славу, і ня шукаеце славы, каторая ад адзінага Бога?

⁴⁵ Ня думайце, што Я буду вінаваць вас перад Айцом: ё хто абвінуе вас — Масей, на Каторага спадзяіцеся.

⁴⁶ Бо калі б вы верылі Масею, паверылі б Імне, бо ён пісаў празь Мяне.

⁴⁷ Але калі ня верыце Пісьмам, як паверыце Маім словам?"

6

¹ Просьле гэтага пайшоў Ісус за мора Ґалілейскае Тыверады.

² I вялікі груд пайшоў за Ім, бо бачылі знакі, што Ён чыніў над хворымі.

³ Ісус жа ўзышоў на гару і там сядзеў з вучанікамі Сваімі.

⁴ Бліжылася ж Пасха, сьвята юдэйскае.

⁵ Тады Ісус, узьняўшы вочы Свае й пабачыўшы, што вялікі груд ідзець да Яго, кажа Піліпу: „Скуль мы купім букаткаў, каб яны маглі есьці?"

⁶ Казаў жа гэта, прабуючы іх, бо ён ведаў, што маніўся ўчыніць.

⁷ Піліп адказаў Яму: „Букаткаў за дзьвесьце дынароў ня стане ім, каб кажны зь іх крыху дастаў".

⁸ Кажа Яму адзін із вучанікаў Ягоных, Андрэй, брат Сымона Пётры:

⁹ „Ё дзяцюк тут, што мае пяць ячных букаткаў і дзьве рыбкі, але што гэта на так шмат?"

¹⁰ Ісус сказаў: „Загадайце, каб людзі ўзьляглі". Было шмат травы на тым месцу. Дык людзі ўзьляглі ў ліку каля пяцёх тысячаў.

¹¹ Ісус, узяўшы букаткі і ўчыніўшы падзяку, раздаў вучанікам, а вучанікі лежачым; і таксама рыбкі, колькі хацелі.

¹² I, як пад'елі, кажа вучанікам Сваім: „Зьбярыце тыя кавалкі, што засталіся, каб нічога не загінула".

¹³ Яны зьберлі й напоўнілі двананцаць поўных кашоў кавалкамі зь пяцёх букаткаў, што засталіся ў тых, каторыя елі.

¹⁴ Тады людзі, бачачы знак, што Ісус учыніў, казалі: „Гэта запраўды прарока, каторы меў прыйсьці на сьвет".

¹⁵ Ісус; жа, ведаючы, што маніліся прыйсьці і няць Яго, каб пастанавіць за караля, ізноў адыйшоў на гару адзін.

¹⁶ Як жа настаў вечар, вучанікі Ягоныя зышлі над мора

¹⁷ I, увыйшоўшы ў струг, плылі на другі бок мора, да Капернауму. I ўжо сьцямнела, і Ісус ня прыходзіў да іх.

¹⁸ Мора ж хвалявалася, бо веяў вялікі вецер.

¹⁹ Адплыўшы каля дваццаць пяцёх або трыццаць стадаў, яны абачылі, што Ісус ішоў па мору і бліжыўся да стругу, і спалохаліся.

²⁰ Але Ён сказаў ім: „Гэта Я, ня бойцеся".

²¹ I ўзялі Яго ахвотна да стругу, і зараз струг быў на месцу, куды яны ськіраваліся.

²² Назаўтрае груд, што стаяў на другім баку мора, абачылі, што ня было іншага струга, апрача таго, у каторы ўвыйшлі вучанікі Ягоныя, і што Ісус ня ўвыйшоў у струг з вучанікамі Сваімі, але вучанікі Ягоныя адплылі адны.

²³ Іншыя, адылі, лодкі прыплылі з Тыверады блізка да тога месца, ідзе елі хлеб, як дзякі ўчыніў Спадар.

²⁴ Затым, як груд абачыў, што там ня было Ісуса ані вучанікаў Ягоных, увыйшлі ў струг і прыбылі да Капернауму, шукаючы Ісуса.

²⁵ I, знайшоўшы Яго на другім баку мора, сказалі Яму: „Раббі, калі Ты прыбыў сюды?"

²⁶ Адказаў ім Ісус і сказаў: „Запраўды, запраўды кажу вам: вы шукаеце Мяне не затым, што бачылі знакі, але затым, што елі з букаткаў і пад'елі.

²⁷ Працуйце не на ежу, каторая гіне, але на ежу, што застаецца да жыцьця вечнага, каторую Сын Людзкі дасьць вам; бо на Ім паклаў пячаць Ацец, Бог".

²⁸ Дык сказалі Яму: „Што нам рабіць, каб спраўляць справы Божыя?"

²⁹ Адказаў Ісус і сказаў ім: „Гэта ё справа Божая, каб вы верылі ў Таго, каго Ён паслаў".

³⁰ Яны ж сказалі Яму: „Што ж за знак чыніш, каб мы бачылі й верылі Табе? што Ты дзееш?

³¹ Айцове нашы елі манну на пустыні, як напісана: ,Даў ім хлеб ізь неба есьці'".

³² Тады Ісус сказаў ім: „Запраўды, запраўды кажу вам: не Масей даў вам хлеб ізь неба, але Ацец Мой даець вам праўдзівы хлеб ізь неба;

³³ Бо хлеб Божы ё тый, што зыходзе зь неба і даець жыцьцё сьвету".

³⁴ I сказалі Яму: „Спадару, давай нам хлеба гэтага заўсёды".

³⁵ Ісус сказаў ім: „Я хлеб жыцьця; хто прыходзе да Мяне, ніяк ня будзе прагці, і хто вера ў Мяне, ніколі ня будзе сьмягці.

³⁶ Але Я сказаў вам, што вы й бачылі Мяне, і ня верыце.

³⁷ Усе, што даець Імне Айцец, да Мяне прыйдзе, і прыходзячага да Мяне ня выжану вон,

³⁸ Бо Я зышоў зь неба не каб чыніць волю Сваю, але волю таго, хто паслаў Мяне.

³⁹ I гэта ё воля таго, хто паслаў Мяне, каб із усяго, што Ён даў Імне, нічога ня згубіць, але ўскрысіць апошняга дня;

⁴⁰ Бо гэта ё воля Айца Майго, каб кажны, што бача Сына і вера ў Яго, меў жыцьцё вечнае; і Я ўскрышу яго апошняга дня".

⁴¹ Юдэі наракалі на Яго за тое, што Ён сказаў: „Я хлеб, што зышоў зь неба".

⁴² I казалі яны: „Ці ня Ісус гэта, сын Язэпаў, каторага айца й маці мы знаем? Як жа Ён кажа: ,Я зышоў зь неба' ?"

⁴³ Адказаў Ісус і сказаў ім: „Не наракайце мяжсобку.

⁴⁴ Ніхто ня можа прыйсьці да Мяне, калі не пацягне яго Айцец Мой, што паслаў Мяне; і Я ўскрышу яго апошняга дня.

⁴⁵ У прарокаў напісана: ,І ўсі будуць навучаны Богам.' Кажны, каторы чуў ад Айца і навучыўся, прыходзе да Мяне.

⁴⁶ Не, каб хто бачыў Айца, апрача таго, каторы ё з Богам; Тый бачыў Айца.

⁴⁷ Запраўды, запраўды кажу вам: хто вера ў Мяне, мае жыцьцё вечнае.

⁴⁸ Я хлеб жыцьця.

⁴⁹ Айцове вашы елі манну на пустыні і памерлі.

⁵⁰ Гэта ё хлеб, што зыходзе зь неба; хто будзе есьці яго, не памрэць.

⁵¹ Я — хлеб жыцьця, што зышоў зь неба; калі хто будзе есьці гэты хлеб, будзе жыць на векі. Хлеб жа, каторы Я дам, ё цела Мае, каторае Я аддам за жыцьцё сьвету".

⁵² Тады Юдэі сьперачаліся мяжсобку, кажучы: „Як можа гэты даць нам цела есьці?"

⁵³ Дык Ісус сказаў ім: „Запраўды, запраўды кажу вам: калі не ясьце цела Сына Людзкога і ня п'іце крыві Ягонае, ня маеце жыцьця ў сабе.

⁵⁴ Хто есьць цела Мае і п'ець кроў Маю, мае жыцьцё вечнае, і Я ўскрышу яго апошняга дня;

⁵⁵ Бо цела Мае запраўды ё ежа, і кроў Мая запраўды ё піценьне.

⁵⁶ Хто есьць цела Мае і п'ець кроў Маю, перабывае ў Імне, і Я ў ім.

⁵⁷ Як жывы Айцец паслаў Мяне, і Я жыву Айцом, таксама хто есьць Мяне, будзе жыць таксама Імною.

⁵⁸ Гэта хлеб, што зышоў зь неба. Не як айцове елі й памерлі: хто есьць гэты хлеб, будзе жыць на векі".

⁵⁹ Гэта сказаў Ён у бажніцы, вучачы ў Капернауме.

⁶⁰ Затым шмат хто з вучанікаў Ягоных, чуючы, казалі: „Цяжкое гэта слова! хто можа слухаць гэта?"

⁶¹ Але Ісус, ведаючы Сам у Сабе, што вучанікі Ягоныя наракаюць на гэта, сказаў ім: „Ці гэта ўражае вас?

⁶² Што ж, калі б вы абачылі Сына Людзкога ўзьіходзячага туды, ідзе быў уперад?

⁶³ Гэта дух, што ажыўляе; цела нічога не памагае. Словы, што Я кажу вам, ё дух і жыцьцё.

⁶⁴ Але з памеж вас ё некатрыя, што ня вераць". Бо Ісус спачатку ведаў, хто няверучыя, і хто ізрадзе Яго.

⁶⁵ I сказаў: „Затым Я кажу вам, што ніхто ня можа прыйсьці да Мяне, калі ня будзе гэта дана яму ад Айца".

⁶⁶ Адгэтуль шмат хто з вучанікаў Ягоных адышлі ад Яго і ўжо не хадзілі зь Ім.

⁶⁷ Тады Ісус сказаў двананцацём: „Ці вы таксама хочаце адыйсьці?"

⁶⁸ Сымон Пётра адказаў Яму: „Спадару, да каго мы пойдзем ? Словы жыцьця вечнага Ты маеш,

⁶⁹ I мы ўверылі й пазналі, што Ты Сьвяты Божы".

⁷⁰ Ісус адказаў ім: „Ці не двананцацёх абраў Я вас, адзін із вас, адылі, дзявал".

⁷¹ Сказаў жа празь Юду Сымонавага Іскарыёта, бо гэты маніўся выдаць Яго, будучы адзін із двананцацёх.

7

¹ Потым жа Ісуе хадзіў па Ґалілеі, бо не хацеў хадзіць у Юдэі, бо Юдэі шукалі забіць Яго.

² I бліжэла юдэйскае сьвята Будкаў.

³ Тады браты Ягоныя сказалі Яму: „Выйдзі адгэтуль і йдзі да Юдэі, каб і вучанікі Твае бачылі ўчынкі Твае, каторыя Ты чыніш;

⁴ Бо ніхто ня робе нічога ў тайбе, і хоча сам быць ведамным; калі Ты чыніш гэтыя ўчынкі, зьявіся сьвету".

⁵ Бо й браты Ягоныя ня верылі ў Яго.

⁶ I кажа ім Ісус: „Мая пара яшчэ ня прышла, а вам заўсёды пара.

⁷ Сьвет ня можа ненавідзіць вас, але Мяне ён ненавідзе, бо Я сьветчу празь яго, што ўчынкі ягоныя ліхія.

⁸ Вы ўзыйдзіце на гэта сьвята; Я яшчэ ня ўзыйду на гэта сьвята, бо час Мой яшчэ ня выпаўніўся".

⁹ Сказаўшы гэта ім, застаўся ў Ґалілеі.

¹⁰ Але як браты Ягоныя ўзышлі на сьвята, тады Ён таксама ўзышоў на сьвята, ня яўна, а як бы тойма.

¹¹ Юдэі ж шукалі Яго ў сьвята і казалі: „Ідзе Ён?"

¹² I шмат было нараканьня на Яго памеж грудамі. Адныя казалі: „Ён добры", другія казалі: „Не, але зводзе груды".

¹³ Ніхто, адылі, ня гукаў празь Яго яўна, баючыся Юдэяў.

¹⁴ Але ўжо ў палавіцы сьвята Ісус увыйшоў у сьвятыню і навучаў.

¹⁵ I дзіваваліся Юдэі, кажучы: „Як знае Ён пісьмы, ніколі ня вучыўшыся?"

¹⁶ Дык адказаў Ісус і сказаў: „Мая навука не Мая, але таго, хто Мяне паслаў.

¹⁷ Хто зыча чыніць волю Ягоную, тый даведаецца праз гэту навуку, ці ад Бога яна, ці Я сам ад Сябе кажу.

¹⁸ Хто гукае сам ад сябе, шукае славы свае; а хто шукае славы таго, хто паслаў Яго, Тый праўдзівы, і няма несправядлівасьці ў Ім.

¹⁹ Ці ня даў вам Масей права? і ніхто не дзяржыць права. Чаму шукаеце забіць Мяне ?"

²⁰ Адказаў груд: „Нячысьціка маеш; хто шукае забіць Цябе?"

²¹ Адказаў Ісус і сказаў ім: „Я зрабіў адзін учынак, і ўсі вы дзівуецеся.

²² Масей даў вам абразаньне, — не каб яно было ад Масея, але ад айцоў, — і вы ў сыботу абразаеце чалавека.

²³ Калі чалавек прыймае абразаньне ў сыботу, каб ня быў узрушаны закон Масеяў, чаму на Мяне злуецеся, што Я цэлага чалавека ўздаравіў у сыботу?

²⁴ Ня судзіце подле выгляду, але судзіце суд справядлівы".

²⁵ Тады некатрыя зь Ерузалімцаў сказалі: „Ці ня гэта Тый, Каторага шукаюць забіць?

²⁶ I вось, Ён гукае яўна, і нічога ня кажуць Яму. Ці старцы запраўды прызналі, што гэты ё Хрыстос?

²⁷ Але праз гэтага мы ведаем, скуль Ён: Хрыстос жа, як прыйдзе, ніхто ня будзе ведаць, скуль Ён".

²⁸ I загукаў Ісус у сьвятыні, вучачы а кажучы: „I знаеце Мяне, і ведаеце скуль Я; але Я прышоў ня Сам ад Сябе, а Тый, што паслаў Мяне, ё праўдзівы, каторага ня знаеце.

²⁹ Я знаю Яго, бо Я ад Яго, і Ён паслаў Мяне".

³⁰ I шукалі няць Яго, і ніхто не наклаў рукі свае на Яго, бо яшчэ ня прышла гадзіна Ягоная.

³¹ Але шмат із груду ўверылі ў Яго й казалі: ,,Ці Хрыстос, як прыйдзе, учыне знакоў балей за тыя, што Гэты ўчыніў?"

³² Пачулі фарысэі гэтыя дзейкі цішком празь Яго ў гурбе, і паслалі фарысэі а найвышшыя сьвятары паслугачоў, няць Яго.

³³ Тады Ісус сказаў: „Яшчэ малы час Я з вамі, і пайду да Тога, Хто паслаў Мяне.

³⁴ Будзеце шукаць Мяне, і ня знойдзеце; і йдзе буду Я, вы ня можаце прыйсьці".

³⁵ Дык Юдэі гукалі адны адным: „Куды Ён пойдзе, што мы ня знойдзем Яго? Ці не маніцца Ён ісьці да расьцярушэньня памеж Грэкаў і навучаць Грэкаў?

³⁶ Што за слова, каторае Ён сказаў: ,Будзеце шукаць Мяне, і ня знойдзеце; і йдзе буду Я, вы ня можаце прыйсьці' ?"

³⁷ Апошняга дня вялікага сьвята Ісус стаяў і гукаў, кажучы: „Хто сьмягне, ідзі да Мяне й напіся.

³⁸ Хто вера ў Мяне, як сказана ў Пісьме, ,Рэкі жывое вады пацякуць із улоньня ягонага' ".

³⁹ А гэта сказаў Ён праз Духа, Каторы мелі адзяржаць тыя, што верылі ў Яго, бо Духа на іх ня было яшчэ, бо Ісус ня быў яшчэ ўслаўлены.

⁴⁰ Тады з груду, пачуўшы гэтае слова, казалі: „Гэта запраўды тый прарока".

⁴¹ Другія казалі: „Гэта Хрыстос". Іншыя гукалі: „Ціж із Ґалілеі прыйдзе Хрыстос?

⁴² Ці не сказала Пісьмо, што Хрыстос прыйдзе з насеньня Давідавага і ізь сяла Бэтлеему, скуль Давід быў?"

⁴³ Дык быў падзел у грудзе што да Яго.

⁴⁴ Некатрыя ж зь іх зычылі няць Яго, але ніхто не наклаў рукі на Яго.

⁴⁵ Дык паслугачыя прышлі да найвышшых сьвятароў а фарысэяў, і гэтыя сказалі ім: „Чаму вы не прывялі Яго ?"

⁴⁶ Паслугачыя адказалі: „Ніколі чалавек ня гукаў так, як Гэты Чалавек".

⁴⁷ I фарысэі адказалі ім: „Нягож і вы зьведзены?

⁴⁸ Ці хто із старцоў уверыў у Яго альбо з фарысэяў ?

⁴⁹ Але гэты груд, каторы ня знае Права, пракляты ён".

⁵⁰ Кажа ім Мікадым, тый, што прыходзіў да Яго ўперад, будучы адзін ізь іх:

⁵¹ „Ці судзе Права наша чалавека, ня выслухаўшы яго ўперад і не даведаўшыся, што ён робе?"

⁵² Адказалі й сказалі Яму: „Ці й ты не з Ґалілеі? Скумай і глядзі, што ніякі прарока не паўстаець із Ґалілеі".

⁵³ I пайшлі да дамоў сваіх.

8

¹ Ісус жа пайшоў на гару Аліўную.

² А рана нараніцы прышоў ізноў да сьвятыні, і ўвесь люд прыходзіў да Яго, і Ён сеў і навучаў іх.

³ I прыводзяць кніжнікі а фарысэі жонку, застрэтую ў чужалостве, і, пастанавіўшы яе пасярэдзіне,

⁴ Кажуць Яму: „Вучыцелю, гэтая жонка застрэта на ўчынку чужалоства;

⁵ А ў Праве Масей казаў нам укаменаваць такую. Дык што скажаш Ты?"

⁶ Яны ж казалі гэта, спакушаючы Яго, каб магчы жалаваць на Яго. Але Ісус, нахінуўшыся далоў, пісаў палцам Сваім на зямлі.

⁷ Як жа ўсе пыталіся ў Яго, Ён выпрастаўся й сказаў ім: „Хто з вас бяз грэху, няхай першы кіне камень у яе".

⁸ I ўзноў, нахінуўшыся далоў, пісаў на зямлі.

⁹ Яны ж, пачуўшы, вышлі адзін за адным, пачынаючы із старшых аж да апошняга, і застаўся адзін Ісус і жонка, стоячы пасярэдзіне.

¹⁰ I Ісус, выпрастаўшыся і нікога не абачыўшы, апрача жонкі, сказаў ёй: „Жонка, ідзе вінаваньнікі твае? Ніхто не засудзіў цябе?"

¹¹ Яна ж сказала: „Ніхто, Спадару". I Ісус сказаў ёй: „I Я цябе не засуджую. Ідзі і наперад не грашы".

¹² Тады ізноў казаў ім Ісус: „Я сьвятло сьвету; хто йдзець за Імною, ня будзе хадзіць у цямноце, але будзе мець сьвятло жыцьця".

¹³ Тады сказалі Яму фарысэі: „Ты Сам празь Сябе сьветчыш; сьветчаньне Твае непраўдзівае".

¹⁴ Ісус адказаў і сказаў ім: „Нават калі Я Сам празь Сябе сьветчу, сьветчаньне Мае праўдзівае, бо Я ведаю, скуль Я прышоў і куды йду; а вы ня ведаеце, скуль Я прышоў і куды йду.

¹⁵ Вы судзіце подле цела; Я ня суджу нікога.

¹⁶ Калі ж і Я суджу, суд Мой праўдзівы, бо Я не адзін, але й Айцец, што паслаў Мяне.

¹⁷ I Ў Праве вашым напісана, што сьветчаньне двух чалавекаў праўдзівае.

¹⁸ Я Сам сьветчу празь Сябе, і Айцец, што паслаў Мяне, еьветча празь Мяне".

¹⁹ Дык яны сказалі Яму: „Ідзе Айцец Твой?" Ісус адказаў: „Вы ня знаеце Мяне ані Айца Майго; калі б вы зналі Мяне, зналі б і Айца Майго".

²⁰ Гэтыя словы казаў Ён ля скарбонкі, навучаючы ў сьвятыні; і ніхто ня няў Яго, бо яшчэ ня была прышоўшы гадзіна Ягоная.

²¹ I ўзноў сказаў Ён ім: ,,Я йду, і будзеце шукаць Мяне, і ў грэху сваім памрыце. Куды Я йду, вы ня можаце прыйсьці".

²² I гукалі Юдэі: „Ці Ён заб'ець Сябе Самога, што кажа: ,Куды Я йду, вы ня можаце прыйсьці'?"

²³ I сказаў Ён ім: ,,Вы з далоўя, Я з гары; вы з гэтага сьвету, Я ня ізь сьвету гэтага.

²⁴ Затым Я сказаў вам, што вы памрыце ў грахох сваіх; бо калі ня ўверыце, што Я ё, памрыце ў грахох сваіх".

²⁵ Тады яны сказалі Яму: „Ты хто?" Ісус сказаў ім: „Супоўна тое, што Я кажу вам.

²⁶ Шмат маю казаць і судзіць праз вас, але Тый, што паслаў Мяне, ё праўдзівы, і Я, што чуў ад Яго, тое кажу сьвету".

²⁷ Яньг не разумелі, што Ён казаў ім праз Айца.

²⁸ Дык Ісус сказаў ім: „Як уздыймеце Сына Людзкога, тады пазнаеце, што Я ё, і нічога не раблю Сам ад Сябе, але, як Айцец навучыў, тое кажу.

²⁹ I Тый, што паслаў Мяне, ё з Імною; бо Ён не пакінуў Мяне аднаго, бо Я заўсёды чыню, што Ён падабае".

³⁰ Як Ён гукаў гэта, шмат хто ўверыў у Яго.

³¹ Тады Ісус сказаў Юдэям, каторыя ўверылі ў Яго: ,,'Калі застаніцеся ў слове Маім, вы запраўды вучанікі Мае;

³² I пазнаеце праўду, і праўда вывальне вас".

³³ Яны адказалі Яму: „Мы насеньне Абрагамова і нічыімі нявольнікамі ня былі ніколі; як жа Ты кажаш: ,Вы станеце вольныя'?"

³⁴ Ісус адказаў ім: „Запраўды, запраўды кажу вам: кажны, хто грэша, ё нявольнік грэху.

³⁵ Але нявольнік не застаецца ў доме на векі; Сын застаецца на векі.

³⁶ Дык, калі Сын вывальне вас, будзеце запраўды вольныя.

³⁷ Ведаю, што вы насеньне Абрагамова; шукаеце, адылі, забіць Мяне, бо слова Мае не зьмяшчаецца ў вас.

³⁸ Я кажу, што бачыў у Вайца Свайго; а вы робіце, што чулі ад айца свайго".

³⁹ Адказалі яны й сказалі Яму: „Айцец наш Абрагам". Кажа ім Ісус: „Калі б вы былі дзеці Абрагамовы, чынілі б учынкі Абрагамовы.

⁴⁰ А цяпер шукаеце забіць Мяне, Чалавека, што сказаў вам праўду, каторую Я пачуў ад Бога. Гэтага Абрагам яе пабіў.

⁴¹ Вы чыніце ўчынкі айца свайго". Сказалі Яму: „Мы не народжаныя ў бязулстве; аднаго Айца маем, Бога".

⁴² Ісус сказаў ім: „Калі б Бог быў Айцец вашы, вы мілавалі б Мяне, бо Я ад Бога вышаў і прышоў; бо Я ня Сам ад Сябе прышоў, але ён Мяне паслаў.

⁴³ Чаму вы ня цяміце мовы мае? Бо ня можаце чуць слова Майго.

⁴⁴ Вы — ад айца дзявала і хочаце чыніць жады айца свайго. Ён быў убіўца з пачатку і ня вытрываў у праўдзе, бо нямаш праўды ў ім. Як ён гукае ману, гукае із свайго собскага, бо ён манюка і айцец маны.

⁴⁵ А як Я праўду кажу, ня верыце Імне.

⁴⁶ Хто з вас абвінуе Мяне што да грэху? Калі Я праўду кажу, чаму ня верыце Імне?

⁴⁷ Хто ад Бога, чуе словы Божыя. Вы затым ня чуеце, што вы не ад Бога".

⁴⁸ Юдэі адказалі і сказалі Яму: ,,Ці ня добра мы сказалі, што ты — Самаранін і маеш нячысьціка?"

⁴⁹ Ісус адказаў: „Я ня маю нячысьціка, але Я тшчу Айца Свайго, а вы зьневажаеце Мяне.

⁵⁰ Я ж ня шукаю славы Свае, — ё хто шукае й судзе.

⁵¹ Запраўды, запраўды кажу вам: калі хто будзе дзяржаць слова Мае, сьмерці аніяк не абача на векі".

⁵² Сказалі Яму Юдэі: „Цяпер мы даведаліся, што Ты маеш нячысьціка. Абрагам памер а прарокі, а Ты кажаш: ,Калі хто дзяржыць слова Мае, аніяк не абача сьмерці на векі'.

⁵³ Нягож Ты вялікшы за айца нашага Абрагама, каторы памер? і прарокі памерлі. Кім ты Сябе чыніш?"

⁵⁴ Ісус адказаў: „Калі Я слаўлю Сябе, Мая слава нішто. Ё Айцец Мой, што славе Мяне, праз Каторага вы кажаце, што Ён Бог ваш.

⁵⁵ I вы ня знаеце Яго, але Я знаю Яго; і калі б Я сказаў, што ня знаю Яго, то быў бы манюка, як вы. Але Я знаю Яго й слова Ягонае дзяржу.

⁵⁶ Айцец ваш Абрагам цешыўся, што меў бачыць дзень Мой; і бачыў, і весяліўся".

⁵⁷ Юдэі сказалі Яму: „Табе няма яшчэ пяцьдзясят год, і Ты бачыў Абрагама?"

⁵⁸ Ісус сказаў ім: „Запраўды, запраўды кажу вам: уперад чымся быў Абрагам, Я ё".

⁵⁹ Тады ўзялі каменьне, каб кінуць у Яго; але Ісус стаіўся і вышаў ізь сьвятыні, прайшоўшы сярод іх; і гэтак адышоў.

9

¹ I, праходзячы, абачыў чалавека, нявіснога ад нараджэньня.

² I вучанікі папыталіся ў Яго, кажучы: „Раббі, хто ізграшыў, ён, ці бацькі ягоныя, што ён нарадзіўся нявісны?"

³ Ісус адказаў: „Ані гэты ізграшыў, ані бацькі ягоныя, але каб выяўлены былі ўчынкі Божыя на ім.

⁴ Я маю спраўляць справы Таго, хто паслаў Мяне, пакуль ё дзень; надыходзе ноч, калі ніхто ня будзе спраўляць.

⁵ Пакуль Я на сьвеце, Я сьвятліня сьвету".

⁶ Сказаўшы гэта, Ён плюнуў на зямлю, і зрабіў балотца ізь сьліны, і памазаў балотцам, як масьцяй, вочы нявісному,

⁷ I сказаў яму: „Ідзі, умыйся ў копані Сылоам (што перакладаецца: Пасланы)". Дык ён пайшоў, і ўмыўся, і прышоў празерыўшы.

⁸ Затым суседзі а тыя, што звычайна бачылі яго ўперад, што ён быў убогі, сказалі: „Ці ня тый ён, што сядзеў а прасіў?"

⁹ Некатрыя казалі: „Гэта ён", а іншыя казалі: „Не, але падобны да яго"; тый жа сказаў: „Гэта я".

¹⁰ Тады яны сказалі яму: „Як твае вочы адчыніліся?"

¹¹ Ён адказаў: „Чалавек, званы Ісус, зрабіў балотца, памазаў вочы мае і сказаў імне: Ддзі да Сылоаму і ўмыйся'. Затым я пайшоў, умыўся й празерыў".

¹² Тады сказалі яму: „Ідзе Ён?" Ён кажа: „Ня ведаю".

¹³ Вядуць яго, былога нявіснога, да фарысэяў.

¹⁴ А была сыбота таго дня, калі Ісус зрабіў балотца і ачысьціў вочы яму.

¹⁵ I фарысэі ізноў пыталіся ў яго, як ён празерыў. I ён сказаў ім: „Ён паклаў балотца на вочы мае, і я ўмыўся, і бачу".

¹⁶ Тады некатрыя з фарысэяў сказалі: „Гэны чалавек не ад Бога, бо сыботы не дзяржыць". Іншыя казалі: „Як можа грэшны чалавек чыніць такія знакі?" I быў падзел памеж іх.

¹⁷ Затым ізноў кажуць нявісному: „Што ты кажаш праз тога, што адчыніў вочы табе?" I ён сказаў: „Ён прарока".

¹⁸ I ня верылі Юдэі узглядам яго, што ён быў нявісны і празерыў, пакуль не пагукалі бацькоў таго, што празерыў.

¹⁹ I пыталіся ў іх, кажучы: „Гэта сын вашы, праз каторага вы кажаце, што ён быў нявісны? Дык як ён цяпер бача?"

²⁰ I адказалі бацькі ягоныя, і сказалі: „Мы ведаем, што гэты сын нашы і што ён радзіўся нявісны;

²¹ Але як ён цяпер бача, ня ведаем, альбо хто адчыніў яму вочы, мы ня ведаем; пытайцеся ў яго, ён вырослы, сам празь сябе скажа".

²² Бацькі ягоныя казалі гэта, бо баяліся Юдэяў; бо Юдэі ўжо згадзіліся, што, калі б хто вызнаў Яго за Хрыста, тый меў бы быць вылучаны з бажніцы.

²³ Затым бацькі ягоныя сказалі; „Ён вырослы, выпытавайце ў яго"

²⁴ Дык удругава пагукалі чалавека, што быў нявісны, і сказалі яму: „Уздай хвалу Богу, мы ведаем, што гэны чалавек грэшны".

²⁵ Ён жа адказаў: „Ці Ён грэшны, я ня ведаю; адно ведаю, што, будучы нявісны, цяпер бачу".

²⁶ I сказалі яму ізноў: „Што Ён зрабіў табе? як адчыніў табе вочы?"

²⁷ Ён адказаў ім: „Я ўжо казаў вам, і вы не пачулі? чаму ізноў хочаце чуць? ці ня зычыце вы стаць вучанікамі Ягонымі?"

²⁸ I вылаялі яго, і сказалі: „Ты вучанік Гэнага, а мы Масеявы вучанікі.

²⁹ Мы ведаем, што Масеям казаў Бог, а праз Гэнага мы ня ведаем, скуль Ён".

³⁰ Адказаў чалавек ім: „Гэта й дзіўна, што вы ня ведаеце, скуль Ён, а Ён адчыніў імне вочы.

³¹ Мы ведаем, што Бог грэшнікаў ня слухае; але калі хто баіцца Бога й волю Ягоную паўніць, таго слухае.

³² Ад веку ня чувана, каб хто адчыніў вочы нявісному ад нараджэньня.

³³ Калі б Ён ня быў ад Бога, ня мог бы чыніць нічога".

³⁴ Адказалі яны й сказалі яму: „У грахох ты ўвесь нарадзіўся, і ты вучыш нас?" I выкінулі яго вон.

³⁵ Пачуў Ісус, што выкінулі яго вон, і, знайшоўшы яго, сказаў: „Верыш ты ў Сына Людзкога?"

³⁶ Гэты адказаў і сказаў: „А хто Ён, Спадару, каб я ўверыў у Яго?"

³⁷ Сказаў яму Ісус: „I бачыў ты Яго, і Каторы гукае з табою — гэта Ён".

³⁸ I ён сказаў: „Веру, Спадару!" і пакланіўся Яму.

³⁹ I сказаў Ісус: „На суд прышоў Я на сьвет гэты, каб нявідомыя бачылі, а відучыя занявісьнелі".

⁴⁰ I пачулі гэта тыя з фарысэяў, што былі зь Ім, і сказалі Яму: „Няго ж і мы нявісныя?"

⁴¹ Сказаў ім Ісус: „Калі б вы былі нявісныя, ня мелі б грэху; цяпер жа вы кажаце: ,Мы бачым', — грэх вашы застаецца.

10

¹ „Запраўды, запраўды кажу вам: хто ня ўходзе перазь дзьверы да авечніка, але ўлазе іншай дарогаю, тый злодзей а глабаньнік;

² А хто ўходзе перазь дзьверы, тый пастыр авец.

³ Яму брамнік адчыняе, І авечкі голас ягоны чуюць, і ён гукае авечкі свае наймя, і выводзе іх.

⁴ Як ён усі свае выпусьце, сьпераду іх ідзець, і авечкі за ім ідуць, бо знаюць голас ягоны.

⁵ А за чужыкам ніяк ня йдуць, але ўцякаюць ад яго, бо ня знаюць голасу ягонага".

⁶ Гэта сказаў Ісус атумекамі ім, але яны ня ведалі, што гэта было, што ім мовіў.

⁷ Дык Ісус ізноў сказаў ім: „Запраўды, запраўды кажу вам: Я —дзьверы авечыя.

⁸ Усі, колькі іх перад Імною прышло, злодзеі а глабаньнікі; але авечкі ня слухалі іх.

⁹ Я дзьверы: калі хто ўвыйдзе перазь Мяне, спасёны будзе, і ўвыйдзе, і выйдзе, і пасьцьбішча знойдзе.

¹⁰ Злодзей прыходзе адно на тое, каб украсьці а забіць а загубіць. Я прышоў, каб жыцьцё мелі і ў збытку мелі.

¹¹ Я — Пастыр добры. Пастыр добры жыцьцё свае аддаець за авечкі.

¹² А найміт, не пастыр, каму авечкі не свае, бача прыходзячага ваўка, і пакідае авечкі, і ўцякае; і воўк хапае іх, і разганяе авечкі;

¹³ А найміт уцякае, бо ён найміт, і ня рупіцца праз авечкі.

¹⁴ Я — Пастыр добры і знаю сваіх, і знаюць Мяне Мае.

¹⁵ Як Айцец знае Мяне, і Я знаю Айца, і жыцьцё Свае аддаю за авечкі.

¹⁶ Ё ў Мяне й іншыя авечкі, што ня з гэтага авечніка, тых таксама належа Імне прывесьці: і голас Мой яны пачуюць, і будзе адна чарада і адзін пастыр.

¹⁷ Затым Мяне мілуе Айцец, што Я аддаю жыцьцё Свае, каб узяць яго ізноў.

¹⁸ Ніхто не бярэць яго ад Мяне, але Я Сам аддаю яго. Я маю ўладу аддаць яго і маю ўладу ўзяць яго ізноў. Я адзяржаў гэта расказаньне ад Айца Свайго".

¹⁹ Ізноў быў падзел у Юдэяў з прычыны гэтых слоў.

²⁰ Шмат хто зь іх казаў: „Ён мае нячысьціка й шалее; чаму вы слухаеце Яго?"

²¹ Іншыя казалі: „Гэтыя словы ня ёсьць апанаванага нячысьцікам; ці можа нячысьцік адчыняць нявісным вочы?"

²² Было сьвята пасьвячэньня ў Ерузаліме, і была зіма.

²³ I хадзіў Ісус у сьвятыні на ґанку Салямонавым.

²⁴ Тады абступілі Яго Юдэі і казалі Яму: „Пакуль будзеш дзяржаць душу нашу ў няпэўнасьці ? Калі Ты Хрыстос, скажы нам яўна".

²⁵ Ісус адказаў ім: „Я сказаў вам, і вы ня верыце; справы, што Я чыню ў імя Айца Свайго, яны сьветчаць празь Мяне;

²⁶ Але вы ня верыце, бо вы не з авец Маіх.

²⁷ Авечкі Мае голас Мой чуюць, і Я знаю іх, і яны йдуць за Імною.

²⁸ I Я даю ім жыцьцё вечнае, і ніколі яны не загінуць, і ніхто ня ўхопе іх із рукі Мае.

²⁹ Айцец Мой, што даў іх Імне, вялікшы за ўсіх, і ніхто ня можа ўхапіць іх із рукі Айца Майго.

³⁰ Я й Айцец — адно".

³¹ Тады ізноў схапілі каменьне Юдэі, каб укаменаваць Яго.

³² Адказаў ім Ісус: „Шмат добрых справаў паказаў Я вам ад Айца Свайго; за каторыя з гэтых справаў камянуеце Мяне?"

³³ Адказалі Яму Юдэі, кажучы: „За добрую справу не камянуем Цябе, але за блявузґаньне а за тое, што, будучы чалавекам, чыніш Сябе Богам".

³⁴ Адказаў ім Ісус: „Ці не напісана ў Праве вашым: ,Я сказаў: вы багове'?

³⁵ Калі назваў тых багамі, да каторых слова Божае прышло, — а Пісьмо ня можа быць узрушана, —

³⁶ Вы таму, Каторага Айцец усьвяціў і паслаў на сьвет, кажаце: ,Ты блявузґаеш', што сказаў Я: ,Я Сын Божы'?

³⁷ Калі Я ня чыню справаў Айца Свайго, ня верце Імне.

³⁸ Але калі Я чыню, то нават, калі ня верыце Імне, паверце справам, каб ведалі й паверылі, што Айцец ёсьць у Імне, а Я ў Ім".

³⁹ Тады ізноў шукалі няць Яго, але Ён адхінуўся ад рукі іхнае.

⁴⁰ I пайшоў ізноў за Ёрдан на месца, ідзе Яан спачатку хрысьціў, і застаўся там.

⁴¹ I шмат прышло да Яго, і гукалі, што Яан ня ўчыніў ніякага знаку, але ўсе, што Яан сказаў празь Яго, было праўдзівае.

⁴² I шмат хто ўверыў у Яго там.

11

¹ Быў жа хворы якісь Лазар ізь Віфані, ізь сяла Марыі а Мархвы, сястры ейнае.

² Гэта была Марыя, што памазала Спадара масьцяй і выцерла ногі Ягоныя валасамі сваімі; Лазар, брат ейны, быў хворы.

³ Дык сёстры паслалі да Яго, кажучы: „Спадару, вось, тый, каторага Ты любіш, хворы".

⁴ Пачуўшы, Ісус сказаў: „Гэта хвароба не на сьмерць, але дзеля славы Божае, каб Сын Божы ўславіўся перазь яе".

⁵ Ісус жа мілаваў Мархву а сястру яе а Лазара.

⁶ Дык як пачуў, што Лазар хворы, тады застаўся Ён на два дні на тым месцу, ідзе быў.

⁷ Адлі, просьле гэтага, кажа вучанікам: „Пайдзіма ізноў да Юдэі".

⁸ Вучанікі кажуць Яму: „Раббі, кадзе Юдэі шукалі ўкаменаваць Цябе, а Ты йдзеш ізноў туды?"

⁹ Ісус адказаў: „Ці не двананцаць гадзінаў у дні? хто ходзе ўдзень, не спатыкаецца, бо бача сьвятліню гэтага сьвету.

¹⁰ А хто йдзець ночы, спатыкаецца, бо сьвятліні няма ў ім".

¹¹ Сказаў Ён гэта й просьле гэтага кажа ім: „Лазар, прыяцель наш, заснуў, але Я йду пабудзіць яго".

¹² Затым вучанікі сказалі Яму: „Спадару, калі заснуў, ачуняе".

¹³ Але Ісус сказаў празь сьмерць ягоную, а яны думалі, што кажа Ён праз спачын у сьне.

¹⁴ Тады Ісус сказаў ім выразьліва: „Лазар памер,

¹⁵ I Я цешуся дзеля вас, што Я ня быў там, каб вы ўверылі; але йдзіма да Яго".

¹⁶ Тады Хама, зва ны Блізьнюк, сказаў сябром сваім, вучанікам: „Пайдзіма таксама, каб памерці зь Ім".

¹⁷ Тады, прышоўшы, Ісус засьпеў, што ён ужо бьіў чатыры дні ў гробе.

¹⁸ Віфаня ж была ля Ерузаліму, стадаў пятнанцаць.

¹⁹ I шмат хто зь Юдэяў прышлі да Мархвы а Марыі пацешыць іх па брату іхным.

²⁰ Тады Мархва, як пачула, што Ісус ідзець, вышла наўпярэймы Яму; Марыя ж сядзела дома.

²¹ I сказала Мархва Ісусу: „,Спадару, калі б Ты быў тут, не памер бы брат мой.

²² Але й цяпер я ведаю, што, чаго Ты просіш у Бога, Бог даець Табе".

²³ Ісус кажа ёй: „Ускрэсьне брат твой".

²⁴ Мархва кажа Яму: „Ведаю, што ўскрэсьне ў вускрысеньне апошняга дня".

²⁵ Ісус сказаў ёй: „Я ўскрысеньне а жыцьцё; хто вера ў Мяне, хоць бы памер, будзе жыць.

²⁶ I кажны, што жывець і вера ў Мяне, ніяк ніколі не памрэць. Ці верыш ты гэтаму?"

²⁷ Кажа яна Яму: „Але, Спадару, я веру, што Ты Хрыстос, Сын Божы, Каторы прышоў на сьвет".

²⁸ I, сказаўшы гэта, яна пайшла й гукнула патай сястру сваю Марыю, кажучы: „Вучыцель тут і гукае цябе".

²⁹ Яна, як пачула, борзда ўстала й пайшла да Яго.

³⁰ Яшчэ ж Ісус ня прышоў да сяла, але быў на месцу, ідзе Мархва прышла Яму наўпярэймы.

³¹ Затым тады Юдэі, што былі зь ёю ў доме й цешылі яе, бачачы, што Марыя борзда ўстала й вышла, пайшлі за ёй, кажучы: „Яна йдзець да гробу, каб плакаць там".

³² А Марыя, як прышла, ідзе быў Ісус, абачыўшы Яго, пала ў ногі Яму, кажучы Яму: „Спадару, калі б Ты быў тут, не памер бы брат мой".

³³ Ісус жа, як абачыў, што яна плача, і Юдэі, што прышлі зь ёю, плачуць, узрушыўся ў духу і зьнемарасьціўся, і сказаў:

³⁴ „Ідзе вы паклалі яго?" Сказалі Яму: „Спадару, ідзі й абач".

³⁵ У Ісуса пакаціліся сьлёзы.

³⁶ Юдэі ж сказалі: „Вось, як Ён любіў яго".

³⁷ А некатрыя зь іх казалі: „Ці ня мог бы Гэты, што адчыніў вочы нявісному, учыніць, каб ён не памер?"

³⁸ Ісус жа, ізноў застагнаўшы Сам у Сабе, прыходзе да гробу. Гэта была пячора, і камень ляжаў на ёй.

³⁹ Ісус кажа: „Адыйміце камень". Мархва, сястра памерлага, кажа Яму: „Спадару, ужо аддаець ад яго, гэта ж ён чацьверты дзень".

⁴⁰ Ісус кажа ёй: „Ці не казаў Я табе, што, калі ўверыш, абачыш славу Божую?"

⁴¹ Дык яны аднялі камень. Ісус жа ўзьняў вочы свае дагары й сказаў: „Войча, дзякую Табе, што Ты пачуў Мяне.

⁴² Я ведаў, што заўсёды чуеш Мяне; але сказаў дзеля груду, што навокал, каб яны ўверылі, што Ты паслаў Мяне".

⁴³ Сказаўшы гэта, загукаў вялікім голасам: „Лазару, выходзь!"

⁴⁴ I памерлы вышаў, маючы зьвязаныя ногі й рукі пахоўнымі полкамі; і від ягоны быў завязаны хустачкаю. Ісус кажа ім: „Разьвяжыце яго, і няхай ідзець".

⁴⁵ Тады шмат хто зь Юдэяў, ка,торыя былі прышоўшы да Марыі й бачылі, што Ён учыніў, уверылі ў Яго.

⁴⁶ Але некатрыя зь іх пайшлі да фарысэяў і сказалі ім, што Ісус учыніў.

⁴⁷ Тады найвышшыя сьвятары а фарысэі зьберлі раду й сказалі: „Што нам рабіць? бо Гэты Чалавек шмат чыне знакоў.

⁴⁸ Калі пакінем Яго так, дык усі ўвераць у Яго, і прыйдуць Рымляне, і забяруць месца нашае і народ нашы".

⁴⁹ Адзін жа зь іх, Каяпа, будучы таго году найвышшым сьвятаром, сказаў ім:

⁵⁰ ,,Вы нічога ня ведаеце ані разважаеце, што карысьней, каб адзін чалавек памер за люд, а ня ўвесь народ загінуў".

⁵¹ Гэта ж ён сказаў не ад сябе, але, будучы таго году найвышшым сьвятаром, прарок, што Ісус меў памерці за гэты народ;

⁵² I не адно за народ, але таксама, каб расьцярушаныя вонках дзеці Божыя зьберці ў вадно.

⁵³ Дык ад тога дня яны зрадзіліся, каб забіць Яго.

⁵⁴ Затым Ісус не хадзіў балей яўна памеж Юдэяў, але пайшоў адтуль да краіны ля пустыні, да места, званага Ефраім, і там заставаўся з вучанікамі.

⁵⁵ А была блізка Пасха Юдэйская, і шмат хто з краіны тае прышоў да Ерузаліму перад Пасхаю, каб ачысьціцца.

⁵⁶ I шукалі Ісуса, і размаўлялі мяжсобку, стоячы ў сьвятыні: „Што вы думаеце? Ці Ён ані ня прыйдзе на сьвята?

⁵⁷ Найвышшыя ж сьвятары а фарысэі выдалі загаду, каб, калі хто ведае, ідзе Ён, наказаць, каб няць Яго.

12

¹ Тады Ісус за шэсьць дзён да Пасхі прышоў да Віфані, ідзе быў памершы Лазар, каторага Ісус ускрысіў зь мертвых.

² I прыгатавалі Яму там вячэру, і Мархва слугавала. Лазар жа быў адным із узьлежачых ізь Ім.

³ Марыя ж, узяўшы хунт дарагое масьці з чыстага нарду, памазала ногі Ісусу й выцерла ногі Ягоныя валасамі сваімі; і дом напоўніўся пахам масьці.

⁴ Тады кажа адзін із вучанікаў Ягоных, Юда Сыманёнак Іскарыёт, каторы маніўся Яго выдаць:

⁵ „Чаму не прадалі гэтае масьці за трыста дынароў і не далі бедным?"

⁶ Сказаў жа ён гэта не затым, каб рупіўся празь бедных, але затым, што быў злодзей, і, маючы хатуль, насіў, што туды клалі.

⁷ Тады сказаў Ісус: „Пакінь яе; надабе было, каб захавала яна гэта на дзень пахову Майго;

⁸ Бо бедных заўсёды маеце із сабою, але Мяне не заўсёды маеце".

⁹ I даведаўся вялікі груд ізь Юдэяў, што Ён быў там; і прышлі ня дзеля Ісуса толькі, але каб і Лазара абачыць, каторага Ён ускрысіў зь мертвых.

¹⁰ Найвышшыя ж сьвятары зрадзіліся, каб забіць Лазара таксама,

¹¹ Бо шмат хто зь Юдэяў прыходзілі дзеля яго і ўверылі ў Ісуса.

¹² Назаўтрае вялізарны груд, што быў прышоўшы на сьвята, пачуўшы, што Ісус ідзець да Ерузаліму,

¹³ Узялі пальмавыя галузкі, і вышлі наўпярэймы Яму, і гукалі: „Госанна! Дабраславёны Йдучы ў імя Спадарова, Кароль Ізраеляў!"

¹⁴ Ісус жа, знайшоўшы асьлянё, сеў на яго, як напісана:

¹⁵ „Ня бойся, дачка Сыёну, гля, Кароль твой ідзець, седзячы на асьляняці".

¹⁶ Гэтага ня ўцямілі вучанікі Ягоныя сьпярша, але як Ісус быў услаўлены, тады яны ўспомнелі, што гэта было празь Яго напісана, і зрабілі Яму гэта.

¹⁷ Сьветчыў жа груд, каторы быў ізь Ім, бо Ён гукнуў Лазара з гробу і ўскрысіў яго зь мертвых.

¹⁸ Затым таксама груд вышаў наўпярэймы Яму, бо чулі, што Ён зрабіў гэты знак.

¹⁹ Фарысэі ж казалі адны адным: „Вы бачыце, што ані вы ня маеце дасьпеху, сьвет пайшоў за Ім".

²⁰ Былі ж некатрыя Грэкі памеж тых, што ўзыходзілі, каб пакланіцца ў сьвята.

²¹ Яны прыступілі да Піліпа, што быў ізь Віфсаіды Ґалілейскае, і прасілі яго, кажучы: „Спадару, нам хочацца бачыць Ісуса".

²² Прыходзе Піліп і Андрэю; прыходзяць Андрэй а Піліп і кажуць Ісусу.

²³ Ісус жа адказаў ім, кажучы: „Прышла гадзіна, каб услаўлены быў Сын Людзкі.

²⁴ Запраўды, запраўды кажу вам: калі зярнё пшоннае, упаўшы на зямлю, не памрэць, яно застаецца адно; калі ж памрэць, родзе шмат плоду.

²⁵ Хто любе жыцьцё свае, загубе яго; а хто ненавідзе жыцьцё свае на сьвеце гэтым, захавае яго да жыцьця вечнага.

²⁶ Калі хто служа Імне, хай ідзець за Імною; і йдзе Я, там таксама будзе слуга Мой. Калі хто служа Імне, усьціць яго Айцец.

²⁷ Цяпер душа Мая зьнемарашчана; і што скажу Я? Войча! выбаў Мяне ад гадзіны гэтае? але дзеля гэтага Я прышоў на гадзіну гэтую.

²⁸ Войча! услаў імя Сваё. Тады прышоў голас ізь неба: „Уславіў і яшчэ ўслаўлю".

²⁹ Груд жа, што стаяў і пачуў, гукаў: „Загрымела". Іншыя гукалі: „Ангіл гукаў да Яго".

³⁰ Адказаў Ісус і сказаў: ,,Ня дзеля Мяне голас гэты, але дзеля вас.

³¹ Цяпер суд сьвету гэтаму; цяпер князь сьвету гэтага выкінены будзе вон.

³² I Я, як буду ўзьняты ізь зямлі, усіх прыцягну да Сябе".

³³ Гэта ж ён сказаў, даючы зразумець, якой сьмерцяй меў ён памерці.

³⁴ Груд адказаў Яму: ,,Мы чулі з Права, што Хрыстос перабывае на векі; як жа Ты кажаш, што Сын Людзкі мае быць узьняты? хто гэта Сын Людзкі?"

³⁵ Тады сказаў ім Ісус: „Яшчэ малы час ё сьвятліня з вамі; хадзіце, пакуль сьвятліню маеце, каб цямнота не абняла вас; бо хто ходзе ў цямноце, ня ведае, куды йдзець.

³⁶ Пакуль маеце сьвятліню, верце ў сьвятліню, каб вам стаць сынамі сьвятліні". Сказаўшы гэта, Ісус адышоў і стаіўся ад іх.

³⁷ Яны ня верылі ў Яго, дарма што ён учыніў шмат знакоў перад імі.

³⁸ Каб споўнілася слова Ісаі прарокі, каторы сказаў: „Спадару, хто паверыў чутаму ад нас, і плячо Спадарова каму аб'явілася?"

³⁹ Яны затым не маглі верыць, што яшчэ Ісая сказаў:

⁴⁰ „Ён засьляпіў вочы іхныя і закаляніў сэрца іхнае, каб не абачылі ачыма сваімі, і не зразумелі сэрцам сваім, і не навярнуліся, каб Я ўздаравіў іх".

⁴¹ Гэта сказаў Ісая, бо бачыў славу Ягоную і гукаў празь Яго.

⁴² Шмат хто, адылі, навет із старцоў, таксама ўверыў у Яго, але дзеля фарысэяў не вызнавалі, каб ня былі вылучаны з бажніцы;

⁴³ Бо валей мілавалі славу людзкую, чымся славу Бовую.

⁴⁴ Ісус жа загукаў і сказаў: „Хто вера ў Мяне, вера не ў Мяне, але ў Тога, хто паслаў Мяне;

⁴⁵ I хто бача Мяне, бача Таго, хто паслаў Мяне.

⁴⁶ Я прышоў на сьвет як сьвятліня, каб кажны, хто вера Ў Мяне, не заставаўся ў цямноце.

⁴⁷ I калі хто пачуе словы Мае, і не захавае, Я ня суджу яго, бо Я прышоў ня судзіць сьвет, але спасьці сьвет.

⁴⁸ Хто адхінае Мяне і ня прыймае слоў Маіх, мае таго, хто судзе яго: слова, што Я кажу, будзе судзіць яго апошняга дня;

⁴⁹ Бо Я не ад Сябе казаў, але Айцец, што паслаў Мяне, Сам даў Імне расказаньне, што маю казаць а што гукаць.

⁵⁰ I Я ведаю, што расказаньне Ягонае ё жыцьцё вечнае. Дык, што Я кажу, як сказаў Айцец Імне, так Я кажу".

13

¹ А перад сьвятам Пасхі Ісус, ведаючы, што прышла гадзіна Ягоная, каб адыйсьці з гэтага сьвету да Айца, умілаваўшы Сваіх собскіх. што на сьвеце, улюбіў іх да канца.

² I ў часе вячэры, — а дзявал ужо быў укінуўшы ў сэрца Юды Сыманёнка Іскарыёта, ізрадзіць Яго. —

³ Ведаючы, што Айцец даў Яму ўсе ў рукі Ягоныя, і што Ён ад Бога вышаў і да Бога йдзець,

⁴ Устаець ад вячэры, і адкладае адзецьце, і, узяўшы ручнік, паперазаўся.

⁵ Адлі наліў вады ў мыпельнік, і пачаў мыць ногі вучанікам, і выціраць ручніком, каторым быў падперазаўшыся.

⁶ Падходзе да Сымона Пётры, і гэты кажа Яму: „Спадару, Ты імне мыць ногі?"

⁷ Адказаў Ісус і сказаў яму: „Што Я раблю, ты ня ведаеш цяпер, але даведаешся потым".

⁸ Пётра кажа Яму: „Ты ніколі ня будзеш мыць ногі імне!" Ісус адказаў яму: „Калі не памыю цябе, ты ня будзеш мець часьці з Імною".

⁹ Сымон Пётра Яму: „Спадару, ня толькі ногі мае, але таксама рукі а галаву".

¹⁰ Ісус кажа яму: „Хто пакупаўшыся, не патрабуе мыць, апрача ног, але ўвесь ён чысты; і вы чыстыя, але ня ўсі".

¹¹ Бо ведаў Ён праз ізрадніка Свайго, затым сказаў: „Ня ўсі вы чыстыя".

¹² Як жа Ён памыў ногі ім, і ўзяў адзецьце Свае, і ўзьлёг ізноў, Ён сказаў ім: „Ці ведаеце, што Я зрабіў вам?

¹³ Вы завіце Мяне Вучыцель а Спадар, і добра кажаце, бо Я ё.

¹⁴ Дык калі Я, Спадар а Вучыцель, памыў ногі вам, вы таксама маеце мыць ногі адзін аднаму.

¹⁵ Бо Я даў вам прыклад, каб, як Я зрабіў вам, вы рабілі таксама.

¹⁶ Запраўды, запраўды кажу вам: нявольнік не вялікшы за спадара свайго ані пасланы вялікшы за тога, хто яго паслаў.

¹⁷ Калі вы ведаеце гэта. шчасьлівыя вы, калі робіце гэта.

¹⁸ Не праз усіх вас кажу: Я знаю тых, каторых абраў. Але каб выпаўнілася Пісьмо: ,Хто есьць із Імною хлеб, падняў пяту сваю на Мяне'.

¹⁹ Цяпер кажу вам, перш чымся сталася, каб, як станецца, уверылі. што Я ё.

²⁰ Запраўды, запраўды кажу вам: хто прыймае каго-колечы, каго Я пашлю, Мяне прыймае; а хто Мяне прыймае, прыймае Таго, Хто паслаў Мяне".

²¹ Сказаўшы гэта, Ісус зьнемарасьціўся ў духу, і пасьветчыў, і сказаў: „Запраўды, запраўды кажу вам, што адзін із вас ізрадзе Мяне".

²² Тады вучанікі пазіралі адзін на аднаго, сумляючыся праз каго ён сказаў.

²³ I адзін із вучанікаў, каторага Ісус мілаваў, узьляжаў ля грудзёў Ісусавых.

²⁴ Затым Сымон Пётра кіўнуў і кажа яму: „Папытай, хто бы гэта быў, праз каго Ён казаў".

²⁵ А ён, узьлёгшы на грудзі Ісусавы, кажа Яму: „Спадару, хто гэта?"

²⁶ Ісус кажа: „Тый, каму Я зануру й дам гэты кавалак". I, занурыўшы кавалак, даець яго Юду Сыманёнку Іскарыёту.

²⁷ I тады, просьле гэтага кавалка, увыйшоў у яго шайтан. I Ісус кажа яму: „Што робіш, рабі борзда".

²⁸ Але ніхто зь іх узьлежачых ня ведалі, чаму Ён сказаў яму гэта.

²⁹ Бо некатрыя думалі, што кажа яму Ісус: „Купі, што нам надабе на сьвята", альбо, каб даў што ўбогім, бо ў Юды быў хатуль.

³⁰ I ён, узяўшы тый кавалак, зараз вышаў. I была ноч.

³¹ Як ён вышаў, Ісус кажа: „Цяпер услаўлены Сын Людзкі, і Бог услаўлены ў Ім.

³² Калі Бог услаўлены ў Ім, Бог таксама ўславе Яго ў Сабе, і неўзабаве ўславе Яго.

³³ Дзеці! яшчэ крыху Я з вамі. Будзеце шукаць Мяне, і, як Я сказаў Юдэям: ,Куды Я йду, вы ня можаце пайсьці'; кажу таксама вам цяпер.

³⁴ Новае расказаньне даю вам, каб вы мілавалі адзін аднаго; як Я мілаваў вас, каб і вы любілі адзін аднаго.

³⁵ Па гэтым пазнаюць усі, што вы вучанікі Мае, калі будзеце мець любоў мяжсобку".

³⁶ Сымон Пётра кажа Яму: „Спадару, куды Ты йдзеш?" Ісус адказаў яму: „Куды Я йду, ты ня можаш за Імною йсьці цяпер, але пойдзеш за Імною потым".

³⁷ Пётра кажа Яму: „Спадару, чаму я не магу йсьці за Табою цяпер? Я аддам жыццё свае за Цябе"

³⁸ Ісус адказуе: ..Ты аддасі жыцьцё свае за Мяне? Запраўды, запраўды кажу табе: пятух не запяець, як ты выпрашся Мяне трэйчы.

14

¹ „Няхай не парушаецца сэрца вашае; верце ў Бога і ў Мяне верце.

² У доме Айца Майго гасподаў шмат. Калі б ня так было, Я сказаў бы вам; бо йду прыгатаваць вам месца.

³ I як пайду й прыгатую вам месца, прыйду ізноў і прыйму вас да Сябе Самога, каб ідзе Я, і вы былі.

⁴ А вы ведаеце, куды Я йду, і ведаеце дарогу".

⁵ Хама кажа Яму: „Спадару, мы ня ведаем, куды Ты йдзеш, як жа можам дарогу ведаць?"

⁶ Ісус кажа яму: „Я — дарога а праўда а жыцьцё; ніхто ня прыходзе да Айца, адно перазь Мяне.

⁷ Калі б вы зналі Мяне, зналі б і Айца Майго. I адгэтуль вы знаеце Яго й бачыце Яго".

⁸ Піліп кажа Яму: „Спадару, пакажы нам Айца, і гэтага даволі нам".

⁹ Ісус кажа яму: „Ці цеперся Я з вамі, і ты ня знаеш Мяне, Піліпе? Хто бачыў Мяне, бачыў Айца; як жа ты кажаш: ,Пакажы нам Айца'?

¹⁰ Ня верыш ты, што Я ў Вайцу, а Айцец у Імне? Словы, што Я кажу вам, Я не ад Сябе кажу, але Айцец, што перабывае ў Імне, чыне справы.

¹¹ Верце, што Я ў Вайцу, і Айцец у Імне; калі ж не, дзеля тых самых справаў верце Імне.

¹² Запраўды, запраўды кажу вам: хто вера ў Мяне, будзе чыніць справы, што Я чыню, і большыя за гэтыя будзе чыніць, бо Я йду да Айца.

¹³ I чаго толькі папросіце ў імя Мае, Я ўчыню, каб Айцец быў услаўлены ў Сыну.

¹⁴ Калі чаго папросіце ў імя Мае, Я ўчыню.

¹⁵ „Калі вы мілуеце Мяне, расказаньні Мае дзяржыце.

¹⁶ А Я буду прасіць Айца, і дасьць вам другога Пацяшыцеля, каб быў з вамі на векі,

¹⁷ Духа праўды, Каторага сьвет ня можа прыняць, бо ня бача Яго ані знае Яго; але вы знаеце Яго, бо Ён перабывае з вамі і ў вас будзе.

¹⁸ Не пакіну вас сіротамі; прыйду да вас.

¹⁹ Яшчэ крыху, і ўжо сьвет Мяне ня бача; але вы абачыце Мяне, бо Я жыву, і вы будзеце жыць.

²⁰ Таго дня вы пазнаеце, што Я ў Вайцу Сваім, і вы ў Імне, і Я ў Вас.

²¹ Хто мае расказаньні Мае й дзяржыць іх, тый мілуе Мяне; а хто мілуе Мяне, таго будзе мілаваць Айцец Мой, і Я буду мілаваць яго, і зьяўлю яму Самога Сябе".

²² Юда (не Іскарыёт) кажа Яму: „Спадару, як гэта, што Ты хочаш зьявіць Сябе нам, а ня сьвету?"

²³ Адказаў Ісус і сказаў яму: „Калі хто мілуе Мяне, дзяржыць слова Мае, і Айцец Мой будзе мілаваць яго, і Мы да яго прыйдзем, і гасподу Сабе ў яго ўчынім.

²⁴ Хто ня мілуе Мяне, не дзяржыць словаў Маіх; а слова, што вы чуеце, не Мае, але Айца, Каторы паслаў Мяне.

²⁵ „Гэта Я сказаў вам, перабываючы з вамі.

²⁶ Пацяшыцель жа, Дух Сьвяты, Каторага пашлець Айцец у імя Мае, навуча вас усяго і прыпомне вам усе, што сказаў Я вам.

²⁷ „Супакой пакідаю вам, супакой Свой даю вам; не, як сьвет даець, Я даю вам. Няхай сэрца вашае не парушаецца і не лякаецца.

²⁸ Вы чулі, што Я сказаў вам: ,Я йду і прыйду да вас'. Калі б вы мілавалі Мяне, вы цешыліся б, што Я йду да Айца, бо Айцец вялікшы за Мяне.

²⁹ „I цяпер Я сказаў вам уперад, чымся сталася, каб, як станецца, вы ўверылі.

³⁰ Я ўжо ня буду шмат мужаваць із вамі, бо йдзець князь сьвету і ў Імне ня мае нічога.

³¹ Але каб пазнаў сьвет, што Я мілую Айца, і, як расказаў Імне Айцец, так чыню: устаньце, пайдзіма адгэтуль.

15

¹ Я — запраўднае віно, а Айцец Мой — вінар.

² Кажную галузу на Імне, што ня родзе плоду, Ён забірае; і кажную, каторая родзе плод, абцінае, каб больш плоду радзіла.

³ Вы ўжо чыстыя пераз слова, што Я вам казаў.

⁴ Перабывайце ў Імне, а Я ў вас. Як галуза ня можа радзіць плоду сама ізь сябе, калі не застаецца на віне, так і вы, калі ня будзеце ў Імне.

⁵ ,,Я — віно, вы — галузы. Хто перабывае ў Імне, і Я ў ім, тый родзе шмат плоду, бо безь Мяне ня можаце чыніць нічога.

⁶ Калі хто не перабывае ў Імне, ён выкінены вон, як галуза, і ссох; і зьбіраюць іх, і ў цяпло кідаюць, і яны згараюць.

⁷ „Калі будзеце ў Імне, і словы Мае будуць перабываць у вас, — усяго, чаго зычыце, прасіце, і будзе вам.

⁸ У тым ёсьць Айцец Мой услаўлены, што вы шмат пладоў дасьце і станеце вучанікамі Маімі.

⁹ „Як Айцец умілаваў Мяне, так Я ўмілаваў вас; застаньцеся ў любосьці Маёй.

¹⁰ Калі вы расказаньні Мае будзеце дзяржаць, вы застаніцеся ў міласьці Маёй, як Я расказаньні Айца Свайго зьдзяржаў і застаюся ў міласьці Ягонай.

¹¹ Я гэта сказаў вам, каб радасьць Мая была ў вас, і радасьць ваша была поўная.

¹² „Гэта — расказаньне Мае, каб вы мілавалі адзін аднаго, як Я ўмілаваў вас.

¹³ Ніхто ня мае большае міласьці за тую, як хто жыцьцё свае аддасьць за прыяцеляў сваіх.

¹⁴ Вы прыяцелі Мае, калі робіце тое, што Я расказую вам.

¹⁵ Я ўжо не заву вас нявольнікамі, бо нявольнік ня ведае, што робе гаспадар ягоны; але вас Я назваў прыяцельмі, бо ўсе, што пачуў у Вайца Свайго, Я азнайміў вам.

¹⁶ „Ня вы Мяне абралі, але Я абраў вас і прызначыў вас, каб вы йшлі й плод давалі, і плод вашы заставаўся б, каб даў вам Айцец, чаго толькі папросіце ў Яго ў імя Мае.

¹⁷ „Гэта расказую вам, каб вы мілавалі адзін аднаго.

¹⁸ Калі сьвет ненавідзе вас, ведайце, што Мяне ён уперад за вас зьненавідзіў.

¹⁹ Калі б вы былі ізь сьвету, сьвет любіў бы собскіх; а як вы ня ізь сьвету, але Я абраў вас ізь сьвету, затым сьвет ненавідзе вас.

²⁰ Памятуйце слова, што Я сказаў вам: ,Нявольнік не вялікшы за гаспадара свайго'. Калі перасьледавалі Мяне, будуць і вас перасьледаваць; калі б дзяржалі слова Мае, дзяржалі б і вашае.

²¹ Але гэта ўсе будуць рабіць вам за імя Мае, бо ня знаюць Таго, хто паслаў Мяне.

²² Калі б Я ня прышоў і не казаў ім, яны ня мелі б грэху; а цяпер ня маюць выбачэньня за грэх свой.

²³ „Хто ненавідзе Мяне, і Айца Майго ненавідзе.

²⁴ Калі б Я ня ўчыніў памеж іх справаў, каторых ніхто іншы ня ўчыніў, яны ня мелі б грэху; але цяпер бачылі і зьненавідзілі Мяне а Айца Майго.

²⁵ Але каб споўнілася слова, напісанае ў Праве іхным: ,3ьненавідзілі Мяне бяз прычыны'.

²⁶ А як прыйдзе Пацяшыцель, Каторага Я пашлю вам ад Айца, Дух праўды, што ад Айца паходзе, Ён будзе сьветчыць празь Мяне.

²⁷ I вы таксама сьветча, бо ад пачатку вы з Імною.

16

¹ „Гэта сказаў Я вам, каб вас не спадманулі.

² Будуць вылучаць вас із бажніцаў; але, прыходзе гадзіна, што кажны, хто заб'ець вас, будзе думаць, што ён абракае службу Богу.

³ I гэта яны будуць рабіць, бо не пазналі Айца ані Мяне.

⁴ „Але гэта Я сказаў вам, каб, як прыйдзе тый час, вы памятавалі гэта, што Я сказаў вам; а не сказаў вам гэтага спачатку, бо быў з вамі.

⁵ А цяпер іду да Тога, Хто паслаў Мяне, і ніхто з вас ня пытаецца ў Мяне: ,Куды йдзеш?'

⁶ Але ад тога, што Я гэта выказаў вам, смутак напоўніў сэрца вашае.

⁷ „Але Я праўду кажу вам: карысна вам, каб Я адышоў; бо, калі Я не адыйду, Пацяшыцель ня прыйдзе да вас; калі ж пайду, пашлю Яго да вас.

⁸ I, прышоўшы, Ён згане сьвет узглядам грэху а справядлівасьці а суду:

⁹ Узглядам грэху, бо ня вераць у Мяне;

¹⁰ Узглядам справядлівасьці, бо Я йду да Айца, і ўжо ня будзеце бачыць Мяне;

¹¹ Узглядам суду, бо князь гэтага сьвету засуджаны.

¹² „Яшчэ казаць вам маю шмат, але вы ня здолееце перанесьці гэтага цяпер.

¹³ А як прыйдзе Ён, Дух праўды, увядзець вас да ўсяе праўды, бо Ён ня будзе гукаць ад Сябе, але будзе казаць тое, што будзе чуць, і йдучае абясьціць вам.

¹⁴ Ён Мяне ўславе, бо з Майго возьме й абясьціць вам.

¹⁵ Усе, што Айцец мае, ё Мае; затым Я й сказаў, што Ён із Майго возьме й абясьціць вам.

¹⁶ Часіна, і вы ня будзеце бачыць Мяне; і ўзноў часіна, і вы абачыце Мяне, бо Я йду да Айца".

¹⁷ I некатрыя з вучанікаў гукалі адзін аднаму: „Што гэта Ён кажа нам: ,Часіна, і вы ня будзеце бачыць Мяне; і ўзноў часіна, і вы абачыце Мяне, бо Я йду да Айца'?"

¹⁸ Дык яны гукалі: „Што гэта такое Ён кажа : ,Часіна' ? Ня ведаем, што Ён кажа".

¹⁹ I пазнаў Ісус, што зычылі ў Яго пытацца, і сказаў ім: „Ці праз тое вы разважаеце адзін із адным, што Я сказаў: ,Часіна, і вы ня будзеце бачыць Мяне; і ўзноў часіна, і вы абачыце Мяне'?

²⁰ Запраўды, запраўды кажу вам: вы будзеце плакаць а галасіць, але сьвет будзе цешыцца; вы будзеце зьнемарашчаны, але немарасьць ваша абернецца ў радасьць.

²¹ Жонка, як родзе, мае немарасьць.бо гадзіна ейная прышла, але як народзе дзяцё, ужо ня памятуе атугі з радасьці, што людзіна на сьвет нарадзілася.

²² I вы цяпер маеце немарасьць; але Я ўзноў абачу вас, і ўсьцешыцца сэрца вашае, і радасьці вашае ніхто не адбярэць у вас.

²³ I таго дня вы нічога не папытаецеся ў Мяне. Запраўды, запраўды кажу вам: калі чаго папросіце ў Вайца, дасьць вам у імя Мае.

²⁴ Дагэтуль вы нічога не прасілі ў імя Мае; прасіце й адзяржыце, каб радасьць ваша была поўная.

²⁵ Гэта Я атумекамі казаў вам; настаець гадзіна, што Я ўжо ня буду гукаць вам атумекамі, але выразьліва праз Айца абяшчу вам.

²⁶ Таго дня будзеце прасіць у імя Мае, і не кажу вам, што Я буду прасіць Айца за вас;

²⁷ Бо Айцец Сам любе вас, бо вы Мяне ўлюбілі і ўверылі, што Я ад Бога вышаў.

²⁸ Вышаў ад Айца і прышоў на сьвет; ізноў пакідаю сьвет і йду да Айца".

²⁹ Кажуць Яму вучанікі Ягоныя: „Вось, цяпер Ты выразьліва кажаш, і атумекамі ня гукаеш.

³⁰ Цяпер мы ведаем, што Ты ведаеш усе, і не патрабуеш, каб хто ў Цябе пытаўся. Затым верым, што Ты ад Бога вышаў".

³¹ Адказаў ім Ісус: „Цяпер верыце?

³² Вось, прыходзе гадзіна, і прышла, што вы расьцярушыцеся, кажны да сябе самога і Мяне пакінеце аднаго; але Я не адзін, бо Айцец із Імною.

³³ Гэта сказаў Я вам, каб вы ў Імне супакой мелі. У сьвеце будзеце мець атугу, але будзьце адважныя: Я перамог сьвет".

17

¹ Гэта вымавіў Ісус і, узьняўшы вочы Свае да неба, сказаў: „Войча! прышла гадзіна, услаў Сына Свайго, каб Сын Твой мог уславіць Цябе;

² Бо Ты даў Яму ўладу над усім целам, каб усім, каторых Ты даў Яму, Ён даў жыцьцё вечнае.

³ А гэта ё жыцьцё вечнае, каб зналі Цябе, адзінага праўдзівага Бога, і таго, Каторага Ты паслаў, Ісуса Хрыста.

⁴ Я ўславіў Цябе на зямлі, скончыўшы справу, каторую Ты даў Імне ўчыніць.

⁵ I цяпер услаў Мяне, Войча, у Сабе Самым, славаю, каторую Я меў у Табе ўперад чымся сьвет быў.

⁶ Я выявіў імя Твае людзём, каторых Ты даў Імне ізь сьвету; яны былі Твае, і Ты даў іх Імне, і яны зьдзяржалі слова Твае.

⁷ Цяпер яны пазналі, што ўсе, што Ты даў Імне, ад Цябе ё;

⁸ Бо словы, што Ты даў Імне, Я даў ім, і яны прынялі і пазналі запраўды, што Я вышаў ад Цябе, і ўверылі, што Ты паелаў Мяне.

⁹ Я за іх прашу, не за сьвет прашу, але за тых, каторых Ты даў Імне, бо яны — Твае;

¹⁰ I ўсе Мае — Твае, і Твае — Мае, і Я ўслаўлены ў іх.

¹¹ I Я ўжо не на сьвеце, а яны на сьвеце, і Я йду да Цябе. Войча Сьвяты! захавай іх у імя Свае, каторых Ты даў Імне, каб яны былі адно, як мы.

¹² Як Я быў зь імі, Я заховаваў іх у імя Твае; каторых Ты даў Імне, Я ўсьцярог, і ні водзін ізь іх не загінуў, адно сын загубы, каб выпаўнілася Пісьмо.

¹³ Цяпер жа йду да Цябе, і кажу гэта на сьвеце, каб яны мелі радасьць Маю, напоўненую ў сабе.

¹⁴ Я даў ім слова Твае, і сьвет зьненавідзіў іх, бо яны не ад сьвету, як Я не ад сьвету.

¹⁵ Я не прашу, каб Ты ўзяў іх ізь сьвету, але каб захаваў іх ад ліха.

¹⁶ Яны не ад сьвету, як Я не ад сьвету.

¹⁷ Усьвяці іх у праўдзе! слова Твае — праўда.

¹⁸ Як Ты паслаў Мяне на сьвет, і Я паслаў іх у сьвет;

¹⁹ I за іх Я пасьвячаю Сябе, каб яны былі ўсьвячаны праўдаю.

²⁰ I не за іх толькі Я прашу, але таксама за тых, што вераць у Мяне подле слова іхнага,

²¹ Каб усі былі адно; як Ты, Войча, у Імне, і Я ў Табе, каб і яны ў нас былі, каб верыў сьвет, што Ты Мяне паслаў.

²² I славу, што Ты даў Імне, Я даў ім, каб былі адно, як мы адно.

²³ Я ў іх, і Ты ў Імне, каб яны сталі супоўна адным, каб сьвет пазнаў, што Ты паслаў Мяне, і каб Ты ўмілаваў іх, як Ты ўмілаваў Мяне.

²⁴ Войча! каторых Ты даў Імне, Я зычу, каб, ідзе Я, і яны былі з Імною, каб бачылі славу Маю, каторую Ты даў Імне, бо Ты ўмілаваў Мяне перад закладзінамі сьвету.

²⁵ Войча справядлівы! і сьвет Цябе не пазнаў, але Я пазнаў Цябе, і яны пазналі, што Ты паслаў Мяне.

²⁶ I Я паведаміў ім імя Твае і паведамлю, каб міласьць, каторай Ты ўмілаваў Мяне, была ў іх, і Я ў іх".

18

¹ Сказаўшы гэта, Ісус вышаў з вучанікамі Сваімі за цурэй Кедрон, ідзе быў сад, да каторага Ён увыйшоў, Ён а вучанікі Ягоныя.

² Знаў жа й Юда, што выдаў Яго, гэтае месца, бо Ісус часта зьбіраўся там із вучанікамі Сваімі.

³ Дык Юда, узяўшы адзьдзел войска а паслугачых ад найвышшых сьвятароў а фарысэяў, прышоў туды зь ліхтарнямі а зь лянпамі а із зброяю.

⁴ Ісус жа, ведаючы ўсе, што прыходзіла на Яго, вышаўшы, сказаў ім: „Каго шукаеце?"

⁵ Яны адказалі Яму: „Ісуса Назарэцкага". Ісус кажа ім: „Я ёсьць". I таксама Юда, што выдаў Яго, стаяў зь імі.

⁶ I як Ён сказаў ім: „Я ёсьць", яны адступіліся назад і ўпалі на зямлю.

⁷ Тады Ён ізноў папытаўся ў іх: „Каго шукаеце?" Яны сказалі: „Ісуса Назарэцкага".

⁸ Адказаў Ісус: „Я сказаў вам, што Я гэта. Дык, калі Мяне шукаеце, дазвольце гэтым адыйсьці",

⁹ Каб споўнілася слова, што Ён сказаў: „3 тых, каторых Ты даў Імне. Я ня згубіў ні воднага зь іх".

¹⁰ Сымон жа Пётра, маючы меч, агаліў яго, і выцяў нявольніка найвышшага сьвятара, і адцяў яму правае вуха; было ж імя нявольніка Малх.

¹¹ Ісус жа сказаў Пётру: „Укладзі меч у похву. Чару, што даў Імне Айцец, нягож Я ня буду піці яе?"

¹² Дык аддзел а тысячнік а паслугачыя юдэйскія ўзялі Ісуса й зьвязалі Яго.

¹³ I завялі Яго сьпярша да Ганны, бо ён быў цесьць Каяпы, што быў найвышшым сьвятаром таго году.

¹⁴ Быў жа Каяпа тый, каторы парадзіў Юдэям, што валей аднаму загінуць за люд.

¹⁵ Ішоў жа за Ісусам Сымон Пётра і другі вучанік. Вучанік жа тый быў знаны найвышшаму сьвятару і ўвыйшоў разам ізь Ісусам на панадворак найвышшага сьвятара;

¹⁶ А Пётра стаяў ля дзьвярэй знадворку. Вышаў тады тый вучанік, другі, знаны найвышшаму сьвятару, і сказаў брамніцы, і ўвёў Пётру.

¹⁷ Кажа тады Пётру паслугачая брамніца: „Ці й ты ня з вучанікаў Гэтага Чалавека?" Ён кажа: „Я не".

¹⁸ Прымеж тога нявольнікі а паслугачыя, расклаўшы цяпло з вугальля, — бо было сьцюдзена, — грэліся; і Пётра стаяў зь імі й грэўся.

¹⁹ Тады найвышшы сьвятар пытаўся ў Ісуса праз вучанікаў Ягоных а праз навуку Ягоную.

²⁰ Адказаў яму Ісус: „Я гукаў яўна сьвету; Я заўсёды вучыў у бажніцы а ў сьвятыні, ідзе ўсі Юдэі зьбіраюцца, і тойма не казаў нічога.

²¹ Чаму ты пытаешся ў мяне? пытайся ў тых, каторыя чулі, што я казаў ім; яны ведаюць, што казаў Я".

²² Як жа Ён сказаў гэта, адзін із паслугачых, што стаяў блізка, выцяў Ісуса, кажучы: „Гэтак адказуеш Ты найвышшаму сьвятару?"

²³ Адказаў яму Ісус: „Калі Я блага сказаў, сьветч праз благое; а калі добра, чаму ты Мяне б'еш?"

²⁴ Тады Ганна паслаў Яго зьвязанага да Каяпы, найвышшага сьвятара.

²⁵ Сымон жа Пётра стаяў і грэўся. Сказалі тады яму: „Ці й ты ня з вучанікаў Ягоных?" Ён заперачыў і сказаў: „Я не".

²⁶ Адзін ізь нявольнікаў найвышшага сьвятара, сваяк таго, катораму Пётра адцяў вуха, кажа: „Ці ня бачыў я цябе ў садзе зь Ім?"

²⁷ Тады Пётра ізноў заперачыў, і якга певень запяяў.

²⁸ I вялі Ісуса ад Каяпы да ратушы, а гэта было рана нараніцьі. I ня ўвыйшлі да ратушы, каб ня сплюгавіцца, і каб маглі есьці пасху.

²⁹ Тады Пілат вышаў да іх вонкі і сказаў: „Што за жалабу маеце вы на Гэтага Чалавека?"

³⁰ Адказалі яны й сказалі яму: „Калі б Ён не рабіў ліха, мы ня выдалі б табе Яго".

³¹ Тады сказаў ім Пілат: „Вазьміце Яго й судзіце Яго подле Права свайго". Юдэі ж адказалі яму: „Нам нікога не дазволена караць сьмерцяй";

³² Каб споўнілася слова Ісусава, каторае Ён сказаў, зазначаючы, якою сьмерцяй Ён мае памерці.

³³ Тады Пілат увыйшоў ізноў у ратушу, і пагукаў Ісуса, і сказаў Яму: „Ці Ты Кароль Юдэйскі?"

³⁴ Ісус адказаў: „Ад сябе ты гэта кажаш, ці іншыя сказалі гэта табе празь Мяне?"

³⁵ Пілат адказаў: „Альбо я Юдэй? Народ Твой і найвышшыя сьвятары выдалі Цябе імне. Што Ты зрабіў?"

³⁶ Ісус адказаў: „Гаспадарства Мае ня з гэтага сьвету; калі б гаспадарства Мае было з гэтага сьвету, слугі Мае ваявалі б, каб Я ня быў выданы Юдэям; цяпер жа гаспадарства Мае не адгэтуль".

³⁷ I сказаў Яму Пілат: „Дык Ты Кароль?" Адказаў Ісус: „Ты кажаш, што Я Кароль. Я радзіўся дзеля гэтага і дзеля гэтага прышоў на сьвет, каб сьветчыць праз праўду. Кажны, хто з праўды, слухае голасу Майго".

³⁸ Пілат кажа Яму: „Што ё праўда?" I, сказаўшы гэта, ён ізноў вышаў да Юдэяў, і кажа ім: „Я не знаходжу ў Ім ніякае віны.

³⁹ Ёсьць жа звычай у вас, каб я аднаго выпушчаў вам на Пасху. Дык, хочаце, каб я выпусьціў вам Караля Юдэйскага?"

⁴⁰ Тады закрычэлі яны ўсі, кажучы: „Ня гэтага, але Вараўву!" Быў жа Вараўва разбойнік.

19

¹ Дык тады ўзяў Пілат Ісуса і біў Яго пугамі.

² I жаўнеры, зьвіўшы карону зь церня, узлажылі на галаву Яму, і адзецьце шкарлатнае накінулі на Яго,

³ I падходзілі да Яго, і казалі: „Здароў, Каролю Юдэйскі!" I білі Яго па відзе.

⁴ А Пілат вышаў ізноў вонкі і кажа ім: „Гля, я выводжу Яго да вас, каб вы даведаліся, што я ніякае віны не знаходжу ў Ім".

⁵ Тады вышаў Ісус вонкі ў цярнёвай кароне і ў шкарлатным адзецьцю. I кажа ім Пілат: „Во Чалавек!"

⁶ Як жа абачылі Яго найвышшыя сьвятары а паслугачыя, яны закрычэлі: „Укрыжуй, укрыжуй Яго!" Пілат кажа ім: „Вазьміце Яго й укрыжуйце, бо я не знаходжу віны ў Ім".

⁷ Адказалі яму Юдэі: „Мы маем Закон, і подле Закону Ён мае памерці, бо выдаваў Сябе за Сына Божага".

⁸ Як Пілат пачуў гэтае слова, ён больш зьлякаўся.

⁹ I ўзноў увыйшоў да ратушы, і кажа Ісусу: „Скуль Ты?" Але Ісус ня даў яму адказу.

¹⁰ Дык Пілат кажа яму: „Ня гутарыш із імною? альбо Ты ня ведаеш, што я маю ўладу выпусьціць Цябе і маю Ўладу ўкрыжаваць Цябе?"

¹¹ Ісус адказаў: „Ты ня меў бы над Імною ніякае ўлады, калі б ня было дана табе з вышы; затым тый, хто Мяне выдаў табе, большы грэх мае".

¹² Адгэтуль Пілат шукаў выпусьціць Яго. Юдэі ж крычэлі, кажучы: „Калі ты Гэтага выпусьціш, ты ня прыяцель цэсару. Кажны, што выдаець сябе за караля, гукае супроці цэсара".

¹³ Тады Пілат, пачуўшы гэтыя словы, вывеў Ісуса вонкі і сеў на судовае седава, на месца званае Літостротос, а пагэбрэйску Ґаббата

¹⁴ Была ж прыгатова да Пасхі, каля шостае гадзіны. I кажа ён Юдэям: „Во Кароль ваш!" Але яны закрычэлі: „Вазьмі, вазьмі, укрыжуй Яго!"

¹⁵ Пілат кажа ім: „Караля вашага ўкрыжую?" Найвышшыя сьвятары адказалі: „Няма ў нас караля, адно цэсар".

¹⁶ Тады ён выдаў Яго ім, каб быў укрыжаваны.

¹⁷ I ўзялі Ісуса, і павялі. I Ён вышаў, нясучы крыж Свой на месца званае Чарэпнішча, пагэбрэйску Ґолґота,

¹⁸ Ідзе Яго ўкрыжавалі і зь Ім двух іншых паабапал Яго, а Ісуса пасярэдзіне.

¹⁹ Пілат жа напісаў і напіс і памясьціў на крыжу. Было ж напісана: „Ісус Назарэцкі, Кароль Юдэйскі".

²⁰ I гэты напіс шмат хто зь Юдэяў чытаў, бо блізка места было тое месца, ідзе Ісус быў укрыжаваны, і было напісана пагэбрэйску, пагрэцку а палацінску.

²¹ Тады найвышшыя сьвятары казалі Пілату: „Ня пішы ,Кароль Юдэйскі', але што Ён сказаў: ,Я Кароль Юдэйскі'."

²² Пілат адказаў: „Што я напісаў, напісаў".

²³ Жаўнеры ж, як укрыжавалі Ісуса, узялі адзецьце Ягонае і зрабілі чатыры часьці, кажнаму жаўнеру часьць, і туніку; была ж туніка ня сшытая, цэлая вытканая із самага верху.

²⁴ I сказалі яны адзін аднаму: „Не дзярыма яе, але кіньма на жэрабя на яе, чыя яна будзе"; каб споўнілася Пісьмо: „Падзялілі адзецьці Мае мяжсобку і на адзежу Маю кінулі на жэрабя". Жаўнеры гэта зрабілі.

²⁵ Стаялі ж ля крыжа Ісусавага Маці Ягоная а сястра Маці Ягонае, Марыя Клеопова, а Марыя Магдалена.

²⁶ Ісус абачыўшы Маці Сваю а вучаніка, блізка стаячага, каторага Ён мілаваў, кажа Маці: „Жонка, во сын Твой".

²⁷ Потым кажа вучаніку: „Во Маці твая". Адгэнуль узяў вучанік Яе да дому свайго.

²⁸ Просьле гэтага Ісус, ведаючы, што ўжо ўсе зьдзеялася, кажа, каб споўнілася Пісьмо: „Сьмягну".

²⁹ Была ж там судзіна, поўная воцту. Тады яны, напоўніўшы губку воцтам і абклаўшы гізопам, падалі да вуснаў Ягоных.

³⁰ I як паспытаўся Ісус воцту, Ён сказаў: „Сталася!" I, сьхінуўшы галаву, выдаў дух.

³¹ А як была прыгатова, Юдэі, каб целы не заставаліся на крыжу ў сыботу, — бо дзень тае сыботы быў вялікі, — папрасілі ў Пілата, каб зламіць у іх галёнкі й зьняць.

³² Дык прышлі жаўнеры, і ў першага зламілі галёнкі, і ў другога, укрыжаванага зь Ім.

³³ Прышоўшы ж да Ісуса, яны, як абачылі, што Ён ужо памер, не ламілі ў Яго галёнак,

³⁴ Але адзін із жаўнераў дзідаю прабіў Яму бок, і якга вышла кроў і вада.

³⁵ А тый, што бачыў гэта, сьветча, і сьветчаньне ягонае праўдзівае, і ён ведае, што праўдзівае кажа, каб вы верылі.

³⁶ Бо гэта сталася, каб споўнілася Пісьмо: ,,Косьць Ягоная ня будзе зломлена".

³⁷ I ўзноў іншае Пісьмо кажа: „Будуць глядзець на Таго, Каго прабілі".

³⁸ А просьле гэтага Язэп із Арымафеі, што быў патайным вучанікам Ісусавым із боязьні Юдэяў, прасіў у Пілата ўзяць цела Ісусава; і дазволіў Пілат. Дык ён прышоў і ўзяў цела Ісусава.

³⁹ Прышоў жа й Мікадым, — што ўпяршыню прыходзіў да Ісуса ночы, — нясучы мешанку зь міры й алёю каля сту хунтаў.

⁴⁰ Дык узялі яны цела Ісусава, і паклалі Яго ў палотны з пахамі, і завязалі, як гэта ё звычаем у Юдэяў хаваць.

⁴¹ Быў жа гарод на тым месцу, ідзе Ён быў укрыжаваны, а ў гародзе гроб новы, у каторым ніхто яшчэ ня быў пахаваны.

⁴² Дык там, дзеля прыгатовы юдэйскае, бо гроб быў блізка, пахавалі Ісуса.

20

¹ Першага ж дня тыдня Марыя Магдалена прыходзе да гробу рана нараніцы, як яшчэ было цемна, і бача — камень адкочаны ад гробу.

² Дык бяжыць і прыходзе да Сымона Пётры а да другога вучаніка, каторага любіў Ісус, і кажа ім: „Узялі Спадара з гробу, і ня ведаем, ідзе паклалі".

³ Тады вышаў Пётра а другі вучанік і прышлі да гробу.

⁴ I абодва беглі разам, але другі вучанік бег баржджэй за Пётру, і прышоў да гробу першы.

⁵ I, нахінуўшыся, абачыў палотны лежачыя; але ня ўвыйшоў.

⁶ Тады прыходзе Сымон Пётра, ідучы за ім, і ўвыйшоў у гроб, і бача палотны лежачыя.

⁷ А хустку, што была на галаве Ягонай, не з палотнамі лежачую, але складзеную асобна.

⁸ Тады ўвыйшоў і другі, што ўперад прышоў да гробу, і абачыў, і ўверыў.

⁹ Бо яны яшчэ ня зналі Пісьма, што Яму належыла ўскрэсьці зь мертвых.

¹⁰ Дык вучанікі пайшлі ізноў двору.

¹¹ Але Марыя стаяла знадворку ля гробу, плачучы. I як плакала, нахінулася да гробу.

¹² I бача двух ангілаў, у белі седзячых, адзін ля ўзгалоўя, а другі ля ног, ідзе ляжала цела Ісусава.

¹³ I яны кажуць ёй: „Жонка, чаго ты плачаш?" Кажа ім: „Бо ўзялі Спадара майго, і ня ведаю, ідзе паклалі Яго".

¹⁴ Сказаўшы гэта, яна абярнулася назад і бача, што стаіць Ісус, але ня ведала, што гэта быў Ісус.

¹⁵ Ісус кажа ёй: „Жонка, чаго ты плачаш? каго шукаеш?" Думаючы, што гэта гараднічы, кажа Яму: „Спадару, калі ты вынес Яго адгэтуль, скажы імне, ідзе паклаў Яго, і я вазьму Яго".

¹⁶ Кажа ёй Ісус: „Марыя!" Абярнуўшыся, яна кажа пагэбрэйску: „Рабуні!", што знача: „Вучыцелю!

¹⁷ Ісус кажа ёй: „Не дакранайся да Мяне, бо Я яшчэ ня ўзьнёсься да Айца Свайго; але йдзі да братоў Маіх і скажы ім: узыходжу да Айца Свайго і да Айца вашага, і да Бога Свайго і да Бога вашага".

¹⁸ Прыходзе Марыя Магдалена, наказуючы вучанікам, што бачыла Спадара, і Ён гэта сказаў ёй.

¹⁹ Увечары таго дня, што быў першым днём тыдня, із страху перад Юдэямі, дзьверы былі замкнёныя, ідзе былі вучанікі, прышоў Ісус, і стаў пасярэдзіне, і кажа ім: „Супакой вам!"

²⁰ I, сказаўшы гэта, Ён паказаў ім рукі а бок. I ўсьцешыліся вучанікі, абачыўшы Спадара.

²¹ Тады сказаў ім узноў: „Супакой вам! як Мяне паслаў Айцец, і Я пасылаю вас".

²² I сказаўшы гэта, дыхнуў на іх, і кажа ім: „Прыйміце Духа Сьвятога.

²³ Каму даруеце грахі, дараваныя ім; каму задзяржыце, задзяржаныя".

²⁴ Хама ж, адзін із двананцацёх, званы Блізьнюк, ня быў зь імі, як прыходзіў Ісус.

²⁵ Казалі яму іншыя вучанікі: „Мы бачылі Спадара". Ён жа сказаў ім: „Калі не абачу на руках Ягоных знаку ад гваздоў, і не ўкладу палца свайго ў раны ад гваздоў, і не ўкладу рукі свае ў бок Ягоны, не паверу".

²⁶ I за восьмі дзён ізноў былі вучанікі ў доме, і Хама зь імі. Прыходзе Ісус, як дзьверы былі замкнёныя; і стаў пасярэдзіне, і сказаў: „Супакой вам!"

²⁷ Адлі кажа Хаме: „Выцягні палец свой сюды, і глянь на рукі Мае, і выцягні руку сваю, і ўкладзі ў бок Мой; і ня будзь нявернікам, але вернікам".

²⁸ Адказаў Хама і сказаў Яму: „Спадар мой і Бог мой!"

²⁹ Кажа яму Ісус: „Ты ўверыў, бо абачыў Мяне; дабраславёныя, што ня бачылі і ўверылі".

³⁰ Шмат іншых знакоў учыніў таксама Ісус перад вучанікамі Сваімі, каторыя не запісаныя ў кнізе гэтай.

³¹ Але гэтыя запісаныя, каб вы верылі, што Ісус ё Хрыстос, сын Божы, і каб, верачы, мелі жыцьцё ў імя Ягонае.

21

¹ Просьле гэтага зьявіўся Ісус ізноў вучанікам ля мора Тыверадзкага. Зьявіўся ж гэтак:

² Былі там разам Сымон Пётра а Хама, званы Блізьнюк, а Нафанайла з Каны Ґалілейскае а Зэведэенкі а двух іншых із вучанікаў Ягоных.

³ Сымон Пётра кажа ім: „Іду лавіць рыбу". Кажуць яму: „Ідзем і мы з табою". I вышлі, і селі да стругу, і тае ночы нічога не злавілі.

⁴ А рана нараніцы, яшчэ золкам, стаў Ісус на беразе; вучанікі, адылі, ня ведалі, што гэта быў Ісус.

⁵ Дык Ісус кажа ім: „Дзеці, ці маеце якую ежу?" Яны адказалі Яму: „Не".

⁶ Ён жа сказаў ім: „Закіньце сець із правага боку струга, і знойдзеце". Яны закінулі, і ўжо не маглі выцягнуць яе з прычыны множасьці рыбы.

⁷ Кажа тады Пётру вучанік тый, каторага мілаваў Ісус: „Гэта Спадар". А Сымон Пётра, пачуўшы, што гэта Спадар, паперазаўся адзецьцям, — бо быў голы, — і кінуўся ў мора.

⁸ А іншыя вучанікі прыплылі ў лодцы, бо недалёка былі ад зямлі, локцяў каля дзьвесьце, цягнучы сець із рыбаю.

⁹ Як жа выеелі на зямлю, бачаць цяпло з вугальля, і рыбу, на ім чежачую, і хлеб.

¹⁰ Кажа ім Ісус: „Прынясіце з тае рыбы, што вы злавілі цяпер".

¹¹ Пайшоў Сымон Пётра й выцягнуў сець на зямлю, поўную вялікае рыбы, каторае было сто пяцьдзясят тры; і ач было толькі, сець не парвалася.

¹² Кажа ім Ісус: „Ідзіце, сьнедайце". Ніхто, адылі, зь іх ня сьмеў папытацца ў Яго: „Хто Ты?" ведаючы, што гэта Спадар.

¹³ Прыходзе Ісус, і бярэць хлеб, і даець ім, і рыбу таксама.

¹⁴ Гэта ўжо трэйці раз зьявіўся Ісус вучанікам, ускрэсшы зь мертвых.

¹⁵ А як яны пасьнедалі, кажа Сымону Пётру Ісус: „Сымоне Ёнёнку, ці мілуеш ты Мяне балей, чымся гэтыя?" Кажа Яму: „Але, Спадару, Ты ведаеш, што я люблю Цябе". Кажа яму: „Пасі ягняты Мае".

¹⁶ Кажа яму другім наваратам: „Сымоне Ёнёнку, ці мілуеш ты Мяне?" Кажа Яму: „Але, Спадару, Ты ведаеш, што я люблю Цябе". Кажа яму: „Будзь пастухом авец Маіх".

¹⁷ Кажа яму трэйцім наваратам: „Сымоне Ёнёнку, ці любіш ты Мяне?" Засмуціўся Пётра, што Ён сказаў яму трэйці раз: „Ці любіш ты Мяне?" і сказаў Яму: „Спадару, Ты ўсе ведаеш, Ты ведаеш, што я люблю Цябе". Ісус кажа яму: „Пасі авечкі Мае.

¹⁸ „Запраўды, запраўды кажу табе: як ты быў малодшы, ты папяразаваўся сам і йшоў, куды зычыў; але як застарэеш, выцягнеш рукі свае, і іншы папяража цябе й павядзець, куды ня зычыш".

¹⁹ А гэта Ён сказаў, зазначаючы, якой сьмерцю ўславе ён Бога. I, сказаўшы гэта, кажа яму: „Ідзі за Імною".

²⁰ Пётра, абярнуўшыся, бача йдучага за імі вучаніка, каторага мілаваў Ісус, і каторы на вячэры, нахінуўшыся да грудзёў Ягоных, сказаў: „Спадару, хто ізрадзе Цябе?"

²¹ Абачыўшы яго, Пётра кажа Ісусу: „Спадару, а ён што?"

²² Ісус кажа яму: „Калі Я зычу, каб ён застаўся, пакуль Я прыйду, што табе? ты за Імною йдзі".

²³ Дык разышлося гэнае слова памеж братоў, што вучанік гэны не памрэць. Але не сказаў яму Ісус, што ён не памрэць, але: „Калі Я зычу, каб ён застаўся, пакуль Я прыйду, што табе?"

²⁴ Гэта тый вучанік, што сьветча праз усе гэта, і каторы напісаў гэта, і мы ведаем, што праўдзівае сьветчаньне ягонае.

²⁵ I шмат іншага таксама ё, што ўчыніў Ісус, каторае, калі б было напісана, думаю, што нават сам сьвет не зьмясьціў бы тых напісаных кнігаў.