1

¹ RAB bir gün Amittay oðlu Yunus'a, 'Kalk, Ninova'ya, o büyük kente git ve halký uyar' diye seslendi, 'Çünkü kötülükleri önüme kadar yükseldi.'

²

³ Ne var ki, Yunus RAB'bin huzurundan Tarþiþ'e kaçmaya kalkýþtý. Yafa'ya inip Tarþiþ'e giden bir gemi buldu. Ücretini ödeyip gemiye bindi, RAB'den uzaklaþmak için Tarþiþ'e doðru yola çýktý.

⁴ Yolda RAB þiddetli bir rüzgar gönderdi denize. Öyle bir fýrtýna koptu ki, gemi neredeyse parçalanacaktý.

⁵ Gemiciler korkuya kapýldý, her biri kendi ilahýna yalvarmaya baþladý. Gemiyi hafifletmek için yükleri denize attýlar. Yunus ise teknenin ambarýna inmiþ, yatýp derin bir uykuya dalmýþtý.

⁶ Gemi kaptaný Yunus'un yanýna gidip, 'Hey! Nasýl uyursun sen?' dedi, 'Kalk, tanrýna yalvar, belki halimizi görür de yok olmayýz.'

⁷ Sonra denizciler birbirlerine, 'Gelin, kura çekelim' dediler, 'Bakalým, bu bela kimin yüzünden baþýmýza geldi.' Kura çektiler, kura Yunus'a düþtü.

⁸ Bunun üzerine Yunus'a, 'Söyle bize!' dediler, 'Bu bela kimin yüzünden baþýmýza geldi? Ne iþ yapýyorsun sen, nereden geliyorsun, nerelisin, hangi halka mensupsun?'

⁹ Yunus, 'Ýbrani'yim' diye karþýlýk verdi, 'Denizi ve karayý yaratan Göklerin Tanrýsý RAB'be taparým*fa*.'

¹⁰ Denizciler bu yanýt karþýsýnda dehþete düþtüler. 'Neden yaptýn bunu?' diye sordular. Yunus'un RAB'den uzaklaþmak için kaçtýðýný biliyorlardý. Daha önce onlara anlatmýþtý.

¹¹ Deniz gittikçe kuduruyordu. Yunus'a, 'Denizin dinmesi için sana ne yapalým?' diye sordular.

¹² Yunus, 'Beni kaldýrýp denize atýn' diye yanýtladý, 'O zaman sular durulur. Çünkü biliyorum, bu þiddetli fýrtýnaya benim yüzümden yakalandýnýz.'

¹³ Denizciler karaya dönmek için küreklere asýldýlar, ama baþaramadýlar. Çünkü deniz gittikçe kuduruyordu.

¹⁴ RAB'be seslenerek, 'Ya RAB, yalvarýyoruz' dediler, 'Bu adamýn caný yüzünden yok olmayalým. Suçsuz bir adamýn ölümünden bizi sorumlu tutma. Çünkü sen kendi istediðini yaptýn, ya RAB.'

¹⁵ Sonra Yunus'u kaldýrýp denize attýlar, kuduran deniz sakinleþti.

¹⁶ Bu olaydan ötürü denizciler RAB'den öyle korktular ki, O'na kurbanlar sundular, adaklar adadýlar.

¹⁷ Bu arada RAB Yunus'u yutacak büyük bir balýk saðladý. Yunus üç gün üç gece bu balýðýn karnýnda kaldý.

2

¹ Yunus balýðýn karnýndan Tanrýsý RAB'be þöyle dua etti:

² 'Ya RAB, sýkýntý içinde sana yakardým, Yanýtladýn beni. Yardým istedim ölüler diyarýnýn baðrýndan, Kulak verdin sesime.

³ Beni engine, denizin ta dibine fýrlattýn. Sular sardý çevremi. Azgýn dalgalar geçti üzerimden.

⁴ dedim,

⁵ Sular boðacak kadar kuþattý beni, Çevremi enginler sardý, Yosunlar dolaþtý baþýma.

⁶ Daðlarýn köklerine kadar battým, Dünya sonsuza dek sürgülendi arkamdan; Ama, ya RAB, Tanrým, Canýmý sen kurtardýn çukurdan.

⁷ Soluðum tükenince seni andým, ya RAB, Duam sana, kutsal tapýnaðýna eriþti.

⁸ Deðersiz putlara tapanlar, Vefasýzlýk etmiþ olurlar.

⁹ Ama þükranla kurban sunacaðým sana, Adaðýmý yerine getireceðim. Kurtuluþ senden gelir, ya RAB!'

¹⁰ RAB balýða buyruk verdi ve balýk Yunus'u karaya kustu.

3

¹ RAB Yunus'a ikinci kez þöyle seslendi:

² 'Kalk, Ninova'ya, o büyük kente git ve sana söyleyeceklerimi halka bildir.'

³ Yunus RAB'bin sözü uyarýnca kalkýp Ninova'ya gitti. Ninova öyle büyük bir kentti ki, ancak üç günde dolaþýlabilirdi.

⁴ Yunus kente girip dolaþmaya baþladý. Bir gün geçince, 'Kýrk gün sonra Ninova yýkýlacak!' diye ilan etti.

⁵ Ninova halký Tanrý'ya inandý. Oruç* ilan ederek büyüðünden küçüðüne hepsi çula sarýndý.

⁶ Ninova Kralý olanlarý duyunca, tahtýndan kalkýp kaftanýný çýkardý; çula sarýnarak küle oturdu.

⁷ Ardýndan Ninova'da þu buyruðu yayýmladý: 'Kral ve soylularýn buyruðudur:

⁸ Bütün insanlar ve hayvanlar çula sarýnsýn. Herkes var gücüyle Tanrý'ya yakararak kötü yoldan, zorbalýktan vazgeçsin.

⁹ Belki o zaman Tanrý fikrini deðiþtirip bize acýr, kýzgýn öfkesinden döner de yok olmayýz.'

¹⁰ Tanrý Ninovalýlar'ýn yaptýklarýný, kötü yoldan döndüklerini görünce, onlara acýdý, yapacaðýný söylediði kötülükten vazgeçti.

4

¹ Yunus buna çok gücenip öfkelendi.

² RAB'be þöyle dua etti: 'Ah, ya RAB, ben daha ülkemdeyken böyle olacaðýný söylemedim mi? Bu yüzden Tarþiþ'e kaçmaya kalkýþtým. Biliyordum, sen lütfeden, acýyan, tez öfkelenmeyen, sevgisi engin, cezalandýrmaktan vazgeçen bir Tanrý'sýn.

³ Ya RAB, lütfen þimdi canýmý al. Çünkü benim için ölmek yaþamaktan iyidir.'

⁴ RAB, 'Ne hakla öfkeleniyorsun?' diye karþýlýk verdi.

⁵ Yunus kentten çýktý, kentin doðusundaki bir yerde durdu. Kendisine bir çardak yaptý, gölgesinde oturup kentin baþýna neler geleceðini görmek için beklemeye baþladý.

⁶ RAB Tanrý Yunus'un üzerine gölge salacak, sýkýntýsýný giderecek bir keneotu saðladý. Yunus buna çok sevindi.

⁷ Ama ertesi gün þafak sökerken, Tanrý'nýn saðladýðý bir bitki kurdu keneotunu kemirip kuruttu.

⁸ Güneþ doðunca Tanrý yakýcý bir doðu rüzgarý estirdi. Yunus baþýna vuran güneþten bayýlmak üzereydi. Ölümü dileyerek, 'Benim için ölmek yaþamaktan iyidir' dedi.

⁹ Ama Tanrý, 'Keneotu yüzünden öfkelenmeye hakkýn var mý?' dedi.

¹⁰ RAB, 'Keneotu bir gecede çýktý ve bir gecede yok oldu' dedi, 'Sen emek vermediðin, büyütmediðin bir keneotuna acýyorsun da,

¹¹ ben Ninova'ya, o koca kente acýmayayým mý? O kentte saðýný solundan ayýrt edemeyen yüz yirmi bini aþkýn insan, çok sayýda hayvan var.'