1 Ὁ Θεός, ἀφοῦ ἐλάλησε τὸ πάλαι πρὸς τοὺς πατέρας ἡμῶν διὰ τῶν προφητῶν πολλάκις καὶ πολυτρόπως,
2 ἐν ταῖς ἐσχάταις ταύταις ἡμέραις ἐλάλησε πρὸς ἡμᾶς διὰ τοῦ Υἱοῦ, τὸν ὁποῖον ἔθεσε κληρονόμον πάντων, δι᾿ οὗ ἔκαμε καὶ τοὺς αἰῶνας·
3 ὅστις ὤν ἀπαύγασμα τῆς δόξης καὶ χαρακτήρ τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ, καὶ βαστάζων τὰ πάντα μὲ τὸν λόγον τῆς δυνάμεως αὑτοῦ, ἀφοῦ δι᾿ ἑαυτοῦ ἔκαμε καθαρισμὸν τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν, ἐκάθησεν ἐν δεξιᾷ τῆς μεγαλωσύνης ἐν ὑψηλοῖς,
4 τοσοῦτον ἀνώτερος τῶν ἀγγέλων γενόμενος, ὅσον ἐξοχώτερον ὑπὲρ αὐτοὺς ὄνομα ἐκληρονόμησε.
5 Διότι πρὸς τίνα τῶν ἀγγέλων εἶπέ ποτε· Υἱὸς μου εἶσαι σύ, Ἐγὼ σήμερον σὲ ἐγέννησα; καὶ πάλιν· Ἐγὼ θέλω εἶσθαι εἰς αὐτὸν Πατήρ, καὶ αὐτὸς θέλει εἶσθαι εἰς ἐμὲ Υἱός;
6 Ὅταν δὲ πάλιν εἰσαγάγῃ τὸν πρωτότοκον εἰς τὴν οἰκουμένην, λέγει· Καὶ ἄς προσκυνήσωσιν εἰς αὐτὸν πάντες οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ.
7 Καὶ περὶ μὲν τῶν ἀγγέλων λέγει· Ὁ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὑτοῦ πνεύματα, καὶ τοὺς λειτουργοὺς αὑτοῦ πυρὸς φλόγα·
8 περὶ δὲ τοῦ Υἱοῦ· Ὁ θρόνος σου, ὦ Θεέ, εἶναι εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος· σκῆπτρον εὐθύτητος εἶναι τὸ σκῆπτρον τῆς βασιλείας σου.
9 Ἠγάπησας δικαιοσύνην καὶ ἐμίσησας ἀνομίαν· διὰ τοῦτο ἔχρισέ σε, ὁ Θεός, ὁ Θεὸς σου, ἔλαιον ἀγαλλιάσεως ὑπὲρ τοὺς μετόχους σου·
10 καί· Σὺ κατ᾿ ἀρχάς, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σου εἶναι οἱ οὐρανοί·
11 αὐτοὶ θέλουσιν ἀπολεσθῆ, σὺ δὲ διαμένεις· καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον θέλουσι παλαιωθῆ,
12 καὶ ὡς περιένδυμα θέλεις τυλίξει αὐτούς, καὶ θέλουσιν ἀλλαχθῆ· Σὺ ὅμως εἶσαι ὁ αὐτός, καὶ τὰ ἔτη σου δὲν θέλουσιν ἐκλείψει.
13 Πρὸς τίνα δὲ τῶν ἀγγέλων εἶπέ ποτε· Κάθου ἐκ δεξιῶν μου, ἑωσοῦ θέσω τοὺς ἐχθροὺς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου;
14 Δὲν εἶναι πάντες λειτουργικὰ πνεύματα εἰς ὑπηρεσίαν ἀποστελλόμενα διὰ τοὺς μέλλοντας νὰ κληρονομήσωσι σωτηρίαν;
1 Διὰ τοῦτο πρέπει ἡμεῖς νὰ προσέχωμεν περισσότερον εἰς ὅσα ἠκούσαμεν, διὰ νὰ μή ἐκπέσωμέν ποτε.
2 Διότι ἐὰν ὁ λόγος ὁ λαληθεὶς δι᾿ ἀγγέλων ἔγεινε βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοή ἔλαβε δικαίαν μισθαποδοσίαν,
3 πῶς ἡμεῖς θέλομεν ἐκφύγει, ἐὰν ἀμελήσωμεν τόσον μεγάλην σωτηρίαν; ἥτις ἀρχίσασα νὰ λαλῆται διὰ τοῦ Κυρίου, ἐβεβαιώθη εἰς ἡμᾶς ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων,
4 καὶ ὁ Θεὸς συνεπεμαρτύρει μὲ σημεῖα καὶ τέρατα καὶ μὲ διάφορα θαύματα καὶ μὲ διανομὰς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατὰ τὴν θέλησιν αὑτοῦ.
5 Διότι δὲν ὑπέταξεν εἰς ἀγγέλους τὴν οἰκουμένην τὴν μέλλουσαν, περὶ τῆς ὁποίας λαλοῦμεν.
6 Ἐμαρτύρησε δὲ τις ἔν τινι μέρει, λέγων· Τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὥστε νὰ ἐνθυμῆσαι αὐτόν, Ἤ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε νὰ ἐπισκέπτησαι αὐτόν;
7 Ἔκαμες αὐτὸν ὀλίγον τι κατώτερον τῶν ἀγγέλων, μὲ δόξαν καὶ τιμήν ἐστεφάνωσας αὐτὸν καὶ κατέστησας αὐτὸν ἐπὶ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν σου·
8 Πάντα ὑπέταξας ὑποκάτω τῶν ποδῶν αὐτοῦ. Διότι ὑποτάξας εἰς αὐτὸν τὰ πάντα, δὲν ἀφῆκεν οὐδὲν ἀνυπότακτον εἰς αὐτόν. Τώρα ὅμως δὲν βλέπομεν ἔτι τὰ πάντα ὑποτεταγμένα εἰς αὐτόν·
9 τὸν δὲ ὀλίγον τι παρὰ τοὺς ἀγγέλους ἠλαττωμένον Ἰησοῦν βλέπομεν διὰ τὸ πάθημα τοῦ θανάτου μὲ δόξαν καὶ τιμήν ἐστεφανωμένον, διὰ νὰ γευθῇ θάνατον ὑπὲρ παντὸς ἀνθρώπου διὰ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ.
10 Διότι ἔπρεπεν εἰς αὐτόν, διὰ τὸν ὁποῖον εἶναι τὰ πάντα καὶ διὰ τοῦ ὁποίου ἔγειναν τὰ πάντα, φέρων εἰς τὴν δόξαν πολλοὺς υἱούς, νὰ κάμῃ τέλειον τὸν ἀρχηγὸν τῆς σωτηρίας αὐτῶν διὰ τῶν παθημάτων.
11 Ἐπειδή καὶ ὁ ἁγιάζων καὶ οἱ ἁγιαζόμενοι ἐξ ἑνὸς εἶναι πάντες· δι᾿ ἥν αἰτίαν δὲν ἐπαισχύνεται νὰ ὀνομάζῃ αὐτοὺς ἀδελφούς,
12 λέγων· Θέλω ἀπαγγείλει τὸ ὄνομά σου πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς μου, ἐν μέσῳ ἐκκλησίας θέλω σὲ ὑμνήσει·
13 καὶ πάλιν· Ἐγὼ θέλω ἔχει τὴν πεποίθησίν μου ἐπ᾿ αὐτόν· καὶ πάλιν· Ἰδού, ἐγὼ καὶ τὰ παιδία, τὰ ὁποῖα μοι ἔδωκεν ὁ Θεός.
14 Ἐπειδή λοιπὸν τὰ παιδία ἐμέθεξαν ἀπὸ σαρκὸς καὶ αἵματος, καὶ αὐτὸς παρομοίως μετέλαβεν ἀπὸ τῶν αὐτῶν, διὰ νὰ καταργήσῃ διὰ τοῦ θανάτου τὸν ἔχοντα τὸ κράτος τοῦ θανάτου, τουτέστι τὸν διάβολον,
15 καὶ ἐλευθερώσῃ ἐκείνους, ὅσοι διὰ τὸν φόβον τοῦ θανάτου ἦσαν διὰ παντὸς τοῦ βίου ὑποκείμενοι εἰς τὴν δουλείαν.
16 Διότι βεβαίως δὲν ἀνέλαβεν ἀγγέλων φύσιν, ἀλλὰ σπέρματος Ἀβραὰμ ἀνέλαβεν.
17 Ὅθεν ἔπρεπε νὰ ὁμοιωθῇ κατὰ πάντα μὲ τοὺς ἀδελφούς, διὰ νὰ γείνῃ ἐλεήμων καὶ πιστὸς ἀρχιερεὺς εἰς τὰ πρὸς τὸν Θεόν, διὰ νὰ κάμνῃ ἐξιλέωσιν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ λαοῦ.
18 Ἐπειδή καθ᾿ ὅτι αὐτὸς ἔπαθε πειρασθείς, δύναται νὰ βοηθήσῃ τοὺς πειραζομένους.
1 Ὅθεν, ἀδελφοὶ ἅγιοι, οὐρανίου προσκλήσεως μέτοχοι, κατανοήσατε τὸν ἀπόστολον καὶ ἀρχιερέα τῆς ὁμολογίας ἡμῶν τὸν Ἰησοῦν Χριστόν,
2 ὅστις ἦτο πιστὸς εἰς τὸν καταστήσαντα αὐτόν, καθὼς καὶ ὁ Μωϋσῆς εἰς ὅλον τὸν οἶκον αὐτοῦ.
3 Ἐπειδή οὗτος ἠξιώθη πλειοτέρας δόξης παρὰ τὸν Μωϋσῆν, καθ᾿ ὅσον ἔχει τιμήν πλειοτέραν παρὰ τὸν οἶκον ὁ κατασκευάσας αὐτόν.
4 Διότι πᾶς οἶκος κατασκευάζεται ὑπὸ τινος, ὁ δὲ κατασκευάσας τὰ πάντα εἶναι ὁ Θεός.
5 Καὶ ὁ μὲν Μωϋσῆς ὑπῆρξε πιστὸς εἰς ὅλον τὸν οἶκον αὐτοῦ ὡς θεράπων, εἰς μαρτυρίαν τῶν λαληθησομένων,
6 ὁ δὲ Χριστὸς ὡς Υἱὸς ἐπὶ τὸν οἶκον αὐτοῦ, τοῦ ὁποίου ἡμεῖς εἴμεθα οἶκος, ἐὰν κρατήσωμεν μέχρι τέλους βεβαίαν τὴν παρρησίαν καὶ τὸ καύχημα τῆς ἐλπίδος.
7 Διὰ τοῦτο, καθὼς λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἃγιον· Σήμερον, ἐὰν ἀκούσητε τῆς φωνῆς αὐτοῦ,
8 μή σκληρύνητε τὰς καρδίας σας ὡς ἐν τῷ παραπικρασμῷ κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ πειρασμοῦ ἐν τῇ ἐρήμῳ,
9 ὅπου οἱ πατέρες σας μὲ ἐπείρασαν, μὲ ἐδοκίμασαν καὶ εἶδον τὰ ἔργα μου τεσσαράκοντα ἔτη·
10 διὰ τοῦτο δυσηρεστήθην εἰς τὴν γενεὰν ἐκείνην καὶ εἶπον· Πάντοτε πλανῶνται ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῶν καὶ αὐτοὶ δὲν ἐγνώρισαν τὰς ὁδοὺς μου·
11 οὕτως ὥμοσα ἐν τῇ ὀργῇ μου, δὲν θέλουσιν εἰσέλθει εἰς τὴν κατάπαυσίν μου·
12 προσέχετε, ἀδελφοί, νὰ μή ὑπάρχῃ εἰς μήδενα ἀπὸ σᾶς πονηρὰ καρδία ἀπιστίας, ὥστε νὰ ἀποστατήσῃ ἀπὸ Θεοῦ ζῶντος,
13 ἀλλὰ προτρέπετε ἀλλήλους καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν, ἐνόσῳ ὀνομάζεται τὸ σήμερον, διὰ νὰ μή σκληρυνθῇ τις ἐξ ὑμῶν διὰ τῆς ἀπάτης τῆς ἁμαρτίας·
14 διότι μέτοχοι ἐγείναμεν τοῦ Χριστοῦ, ἐὰν κρατήσωμεν μέχρι τέλους βεβαίαν τὴν ἀρχήν τῆς πεποιθήσεως,
15 ἐνῷ λέγεται· Σήμερον, ἐὰν ἀκούσητε τῆς φωνῆς αὐτοῦ, μή σκληρύνητε τὰς καρδίας σας ὡς ἐν τῷ παραπικρασμῷ.
16 Διότι τινές, ἀφοῦ ἤκουσαν, παρεπίκραναν αὐτὸν ἀλλ᾿ οὐχὶ πάντες οἱ ἐξελθόντες ἐξ Αἰγύπτου διὰ τοῦ Μωϋσέως.
17 Εἰς τίνας δὲ παρωργίσθη τεσσαράκοντα ἔτη; οὐχὶ εἰς τοὺς ἁμαρτήσαντας, τῶν ὁποίων τὰ κῶλα ἔπεσον ἐν τῇ ἐρήμῳ;
18 Πρὸς τίνας δὲ ὥμοσεν ὅτι δὲν θέλουσιν εἰσέλθει εἰς τὴν κατάπαυσιν αὐτοῦ, εἰμή πρὸς τοὺς ἀπειθήσαντας;
19 Καὶ βλέπομεν ὅτι διὰ ἀπιστίαν δὲν ἠδυνήθησαν νὰ εἰσέλθωσι.
1 Ἄς φοβηθῶμεν λοιπὸν μήποτε, ἐνῷ μένει εἰς ἡμᾶς ἐπαγγελία νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν κατάπαυσιν αὐτοῦ, φανῇ τις ἐξ ὑμῶν ὅτι ὑστερήθη αὐτῆς.
2 Διότι ἡμεῖς εὐηγγελίσθημεν, καθὼς καὶ ἐκεῖνοι· ἀλλὰ δὲν φέλησεν ἐκείνους ὁ λόγος, τὸν ὁποῖον ἤκουσαν, ἐπειδή δὲν ἦτο εἰς τοὺς ἀκούσαντας ἡνωμένος μὲ τὴν πίστιν.
3 Διότι εἰσερχόμεθα εἰς τὴν κατάπαυσιν ἡμεῖς οἱ πιστεύσαντες, καθὼς εἶπεν· Οὕτως ὥμοσα ἐν τῇ ὀργῇ μου, δὲν θέλουσιν εἰσέλθει εἰς τὴν κατάπαυσίν μου· ἄν καὶ τὰ ἔργα αὐτοῦ ἐτελείωσαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου.
4 Διότι εἶπεν ἐν μέρει τινὶ περὶ τῆς ἑβδόμης οὕτω· Καὶ κατέπαυσεν ὁ Θεὸς ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων αὑτοῦ·
5 καὶ ἐν τούτῳ πάλιν· Δὲν θέλουσιν εἰσέλθει εἰς τὴν κατάπαυσίν μου.
6 Ἐπειδή λοιπὸν μένει νὰ εἰσέλθωσί τινες εἰς αὐτήν, καὶ οἱ πρότερον εὐαγγελισθέντες δὲν εἰσῆλθον δι᾿ ἀπείθειαν
7 πάλιν διορίζει ἡμέραν τινά, Σήμερον, λέγων διὰ τοῦ Δαβίδ, μετὰ τοσοῦτον καιρόν, καθὼς εἴρηται· Σήμερον, ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε, μή σκληρύνητε τὰς καρδίας σας.
8 Διότι ἐὰν ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ εἶχε δώσει εἰς αὐτοὺς κατάπαυσιν, δὲν ἤθελε μετὰ ταῦτα λαλεῖ περὶ ἄλλης ἡμέρας.
9 Ἄρα μένει κατάπαυσις εἰς τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ.
10 Διότι ὁ εἰσελθὼν εἰς τὴν κατάπαυσιν αὑτοῦ καὶ αὐτὸς κατέπαυσεν ἀπὸ τῶν ἔργων αὑτοῦ, καθὼς ὁ Θεὸς ἀπὸ τῶν ἑαυτοῦ.
11 Ἄς σπουδάσωμεν λοιπὸν νὰ εἰσέλθωμεν εἰς ἐκείνην τὴν κατάπαυσιν, διὰ νὰ μή πέσῃ τις εἰς τὸ αὐτὸ παράδειγμα τῆς ἀπειθείας.
12 Διότι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι ζῶν καὶ ἐνεργὸς καὶ κοπτερώτερος ὑπὲρ πᾶσαν δίστομον μάχαιραν καὶ διέρχεται μέχρι διαιρέσεως ψυχῆς τε καὶ πνεύματος, ἁρμῶν τε καὶ μυελῶν, καὶ διερευνᾷ τοὺς διαλογισμοὺς καὶ τὰς ἐννοίας τῆς καρδίας·
13 καὶ δὲν εἶναι οὐδὲν κτίσμα ἀφανὲς ἐνώπιον αὐτοῦ, ἀλλὰ πάντα εἶναι γυμνὰ καὶ τετραχηλισμένα εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, πρὸς ὅν ἔχομεν νὰ δώσωμεν λόγον.
14 Ἔχοντες λοιπὸν ἀρχιερέα μέγαν, ὅστις διῆλθε τοὺς οὐρανούς, Ἰησοῦν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ἄς κρατῶμεν τὴν ὁμολογίαν.
15 Διότι δὲν ἔχομεν ἀρχιερέα μή δυνάμενον νὰ συμπαθήσῃ εἰς τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἀλλὰ πειρασθέντα κατὰ πάντα καθ᾿ὁμοιότητα ἡμῶν χωρὶς ἁμαρτίας.
16 Ἄς πλησιάζωμεν λοιπὸν μετὰ παρρησίας εἰς τὸν θρόνον τῆς χάριτος, διὰ νὰ λάβωμεν ἔλεος καὶ νὰ εὕρωμεν χάριν πρὸς βοήθειαν ἐν καιρῷ χρείας.
1 Διότι πᾶς ἀρχιερεύς, ἐξ ἀνθρώπων λαμβανόμενος, ὑπὲρ ἀνθρώπων καθίσταται εἰς τὰ πρὸς τὸν Θεόν, διὰ νὰ προσφέρῃ δῶρά τε καὶ θυσίας ὑπὲρ ἁμαρτιῶν,
2 δυνάμενος νὰ συμπαθῇ εἰς τοὺς ἀγνοοῦντας καὶ πλανωμένους, διότι καὶ αὐτὸς εἶναι περιενδεδυμένος ἀσθένειαν·
3 καὶ διὰ ταύτην χρεωστεῖ, καθὼς περὶ τοῦ λαοῦ, οὕτω καὶ περὶ ἑαυτοῦ νὰ προσφέρῃ θυσίαν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν.
4 Καὶ οὐδεὶς λαμβάνει τὴν τιμήν ταύτην εἰς ἑαυτόν, ἀλλ᾿ ὁ καλούμενος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, καθὼς καὶ ὁ Ἀαρών.
5 Οὕτω καὶ ὁ Χριστὸς δὲν ἐδόξασεν ἑαυτὸν διὰ νὰ γείνῃ ἀρχιερεύς, ἀλλ᾿ ὁ λαλήσας πρὸς αὐτόν· Υἱὸς μου εἶσαι σύ, ἐγὼ σήμερον σὲ ἐγέννησα·
6 καθὼς καὶ ἀλλαχοῦ λέγει· Σὺ εἶσαι ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.
7 Ὅστις ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς σαρκὸς αὑτοῦ, ἀφοῦ μετὰ κραυγῆς δυνατῆς καὶ δακρύων προσέφερε δεήσεις καὶ ἱκεσίας πρὸς τὸν δυνάμενον νὰ σώζῃ αὐτὸν ἐκ τοῦ θανάτου, καὶ εἰσηκούσθη διὰ τὴν εὐλάβειαν αὑτοῦ,
8 καίτοι ὤν Υἱός, ἔμαθε τὴν ὑπακοήν ἀφ᾿ ὅσων ἔπαθε,
9 καὶ γενόμενος τέλειος, κατεστάθη αἴτιος σωτηρίας αἰωνίου εἰς πάντας τοὺς ὑπακούοντας εἰς αὐτόν,
10 ὀνομασθεὶς ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἀρχιερεὺς κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ·
11 Περὶ τοῦ ὁποίου πολλὰ ἔχομεν νὰ εἴπωμεν καὶ δυσερμήνευτα, διότι ἐγείνετε νωθροὶ τὰς ἀκοάς.
12 Ἐπειδή ἐνῷ ὡς πρὸς τὸν καιρὸν ἔπρεπε νὰ ἦσθε διδάσκαλοι, πάλιν ἔχετε χρείαν τοῦ νὰ σᾶς διδάσκῃ τις τὰ ἀρχικὰ στοιχεῖα τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ, καὶ κατηντήσατε νὰ ἔχητε χρείαν γάλακτος καὶ οὐχὶ στερεᾶς τροφῆς.
13 Διότι πᾶς ὁ μετέχων γάλακτος εἶναι ἄπειρος τοῦ λόγου τῆς δικαιοσύνης· ἐπειδή εἶναι νήπιος·
14 τῶν τελείων ὅμως εἶναι ἡ στερεὰ τροφή, οἵτινες διὰ τὴν ἔξιν ἔχουσι τὰ αἰσθητήρια γεγυμνασμένα εἰς τὸ νὰ διακρίνωσι τὸ καλὸν καὶ τὸ κακόν.
1 Διὰ τοῦτο ἀφήσαντες τὴν ἀρχικήν διδασκαλίαν τοῦ Χριστοῦ, ἄς φερώμεθα πρὸς τὴν τελειότητα, χωρὶς νὰ βάλλωμεν ἐκ νέου θεμέλιον μετανοίας ἀπὸ νεκρῶν ἔργων καὶ πίστεως εἰς Θεόν,
2 τῆς διδαχῆς τῶν βαπτισμῶν καὶ τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν, καὶ τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν καὶ τῆς κρίσεως τῆς αἰωνίου.
3 Καὶ τοῦτο θέλομεν κάμει, ἐὰν ἐπιτρέπῃ ὁ Θεός.
4 Διότι ἀδύνατον εἶναι οἱ ἅπαξ φωτισθέντες καὶ γευθέντες τῆς ἐπουρανίου δωρεᾶς καὶ γενόμενοι μέτοχοι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος
5 καὶ γευθέντες τὸν καλὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ τὰς δυνάμεις τοῦ μέλλοντος αἰῶνος,
6 καὶ ἔπειτα παραπεσόντες, ἀδύνατον νὰ ἀνακαινισθῶσι πάλιν εἰς μετάνοιαν, ἀνασταυροῦντες εἰς ἑαυτοὺς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ καταισχύνοντες.
7 Διότι γῆ, ἥτις πίνει τὴν πολλάκις ἐρχομένην ἐπ᾿ αὐτῆς βροχήν καὶ γεννᾷ βοτάνην φέλιμον εἰς ἐκείνους, διὰ τοὺς ὁποίους καὶ γεωργεῖται, μεταλαμβάνει εὐλογίαν παρὰ Θεοῦ·
8 ὅταν ὅμως ἐκφύῃ ἀκάνθας καὶ τριβόλους, εἶναι ἀδόκιμος καὶ πλησίον κατάρας, τῆς ὁποίας τὸ τέλος εἶναι νὰ καυθῇ.
9 Περὶ ὑμῶν δέ, ἄν καὶ λαλῶμεν οὕτως, ἀγαπητοί, εἴμεθα πεπεισμένοι ὅτι ἔχετε τὰ καλήτερα καὶ συνεχόμενα μὲ τὴν σωτηρίαν.
10 Διότι δὲν εἶναι ἄδικος ὁ Θεός, ὥστε νὰ λησμονήσῃ τὸ ἔργον σας καὶ τὸν κόπον τῆς ἀγάπης, τὴν ὁποίαν ἐδείξατε εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ, ὑπηρετήσαντες τοὺς ἁγίους καὶ ὑπηρετοῦντες.
11 Ἐπιθυμοῦμεν δὲ νὰ δεικνύῃ ἕκαστος ὑμῶν τὴν αὐτήν σπουδήν πρὸς τὴν πληροφορίαν τῆς ἐλπίδος μέχρι τέλους,
12 διὰ νὰ μή γείνητε νωθροί, ἀλλὰ μιμηταὶ τῶν διὰ πίστεως καὶ μακροθυμίας κληρονομούντων τὰς ἐπαγγελίας.
13 Διότι ὁ Θεός, δίδων ἐπαγγελίαν εἰς τὸν Ἀβραάμ, ἐπειδή δὲν εἶχε νὰ ὁμόσῃ εἰς οὐδένα μεγαλήτερον, ὥμοσεν εἰς ἑαυτόν,
14 λέγων· Βεβαίως εὐλογῶν θέλω σε εὐλογήσει καὶ πληθύνων θέλω σε πληθύνει·
15 καὶ οὕτω προσμείνας μὲ ὑπομονήν, ἀπήλαυσε τὴν ἐπαγγελίαν.
16 Διότι οἱ μὲν ἄνθρωποι ὁμνύουσιν εἰς τὸν μεγαλήτερον, καὶ ὁ ὅρκος εἶναι εἰς αὐτοὺς τέλος πάσης ἀντιλογίας πρὸς βεβαίωσιν.
17 Εἰς τὸ ὁποῖον ὁ Θεός, θέλων νὰ δείξῃ περισσότερον πρὸς τοὺς κληρονόμους τῆς ἐπαγγελίας τὸ ἀμετάθετον τῆς βουλῆς αὑτοῦ, μετεχειρίσθη μέσον τὸν ὅρκον,
18 ὥστε διὰ δύο πραγμάτων ἀμεταθέτων, εἰς τὰ ὁποῖα εἶναι ἀδύνατον νὰ ψευσθῇ ὁ Θεός, νὰ ἔχωμεν ἰσχυρὰν παρηγορίαν οἱ καταφυγόντες εἰς τὸ νὰ κρατήσωμεν τὴν προκειμένην ἐλπίδα·
19 τὴν ὁποίαν ἔχομεν ὡς ἄγκυραν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν καὶ εἰσερχομένην εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τοῦ καταπετάσματος,
20 ὅπου ὁ Ἰησοῦς εἰσῆλθεν ὑπὲρ ἡμῶν πρόδρομος, γενόμενος ἀρχιερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.
1 Διότι οὗτος ὁ Μελχισεδέκ, βασιλεὺς Σαλήμ, ἱερεὺς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, ὅστις συνήντησε τὸν Ἀβραὰμ ἐπιστρέφοντα ἀπὸ τῆς καταστροφῆς τῶν βασιλέων καὶ ηὐλόγησεν αὐτόν,
2 εἰς ὅν ὁ Ἀβραὰμ ἐχώρισε καὶ δέκατον ἀπὸ πάντων τῶν λαφύρων, ὅστις πρῶτον μὲν ἑρμηνεύεται βασιλεὺς δικαιοσύνης, ἔπειτα δὲ βασιλεὺς Σαλήμ, τὸ ὁποῖον εἶναι βασιλεὺς εἰρήνης,
3 ἀπάτωρ, ἀμήτωρ, ἀγενεαλόγητος, μή ἔχων μήτε ἀρχήν ἡμερῶν μήτε τέλος ζωῆς, ἀλλ᾿ ἀφωμοιωμένος μὲ τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, μένει ἱερεὺς πάντοτε.
4 Στοχασθῆτε δὲ πόσον μέγας ἦτο οὗτος, εἰς ὅν ὁ Ἀβραὰμ ὁ πατριάρχης ἔδωκε καὶ δέκατον ἐκ τῶν λαφύρων.
5 Καὶ ὅσοι μὲν ἐκ τῶν υἱῶν τοῦ Λευΐ λαμβάνουσι τὴν ἱερατείαν, ἔχουσιν ἐντολήν νὰ ἀποδεκατόνωσι τὸν λαὸν κατὰ τὸν νόμον, τουτέστι τοὺς ἀδελφοὺς αὑτῶν, καίτοι ἐξελθόντας ἐκ τῆς ὀσφύος τοῦ Ἀβραάμ·
6 ἐκεῖνος δὲ ὅστις δὲν ἐγενεαλογεῖτο ἐξ αὐτῶν, ἐδεκάτωσε τὸν Ἀβραάμ, καὶ ηὐλόγησε τὸν ἔχοντα τὰς ἐπαγγελίας·
7 χωρὶς δὲ τινος ἀντιλογίας τὸ μικρότερον εὐλογεῖται ὑπὸ τοῦ μεγαλητέρου.
8 Καὶ ἐδὼ μὲν θνητοὶ ἄνθρωποι λαμβάνουσι δέκατα, ἐκεῖ δὲ λαμβάνει ὁ μαρτυρούμενος ὅτι ζῇ.
9 Καὶ διὰ νὰ εἴπω οὕτω, διὰ τοῦ Ἀβραὰμ καὶ ὁ Λευΐ, ὅστις ἐλάμβανε δέκατα, ἀπεδεκατώθη.
10 Διότι ἐν τῇ ὀσφύϊ τοῦ πατρὸς αὑτοῦ ἦτο ἔτι, ὅτε συνήντησεν αὐτὸν ὁ Μελχισεδέκ.
11 Ἐὰν λοιπὸν ἡ τελειότης ὑπῆρχε διὰ Λευϊτικῆς ἱερωσύνης· διότι ὁ λαὸς ἐπ᾿ αὐτῆς ἔλαβε τὸν νόμον· τίς χρεία πλέον νὰ ἐγερθῇ ἄλλος ἱερεὺς κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέχ, καὶ οὐχὶ νὰ λέγηται κατὰ τὴν τάξιν Ἀαρών;
12 Διότι μετατιθεμένης τῆς ἱερωσύνης, ἐξ ἀνάγκης καὶ νόμου μετάθεσις γίνεται.
13 Ἐπειδή ἐκεῖνος, περὶ τοῦ ὁποίου λέγονται ταῦτα, ἄλλης φυλῆς μετεῖχεν, ἐξ ἧς οὐδεὶς ἐπλησίασεν εἰς τὸ θυσιαστήριον.
14 Ἐπειδή εἶναι πρόδηλον ὅτι ἐξ Ἰούδα ἀνέτειλεν ὁ Κύριος ἡμῶν, εἰς τὴν ὁποίαν φυλήν ὁ Μωϋσῆς οὐδὲν περὶ ἱερωσύνης ἐλάλησε.
15 Καὶ περισσότερον ἔτι κατάδηλον εἶναι, διότι κατὰ τὴν ὁμοιότητα τοῦ Μελχισεδὲκ ἐγείρεται ἄλλος ἱερεύς,
16 ὅστις δὲν ἔγεινε κατὰ νόμον σαρκικῆς ἐντολῆς ἀλλὰ κατὰ δύναμιν ζωῆς ἀτελευτήτου·
17 διότι μαρτυρεῖ λέγων ὅτι Σὺ εἶσαι ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.
18 Διότι ἀθέτησις μὲν γίνεται τῆς προηγουμένης ἐντολῆς διὰ τὸ ἀσθενὲς καὶ ἀνωφελὲς αὐτῆς·
19 ἐπειδή ὁ νόμος οὐδὲν ἔφερεν εἰς τὸ τέλειον, ἔγεινε δὲ ἐπεισαγωγή ἐλπίδος καλητέρας, διὰ τῆς ὁποίας πλησιάζομεν εἰς τὸν Θεόν.
20 Καὶ καθ᾿ ὅσον δὲν ἔγεινεν ἱερεὺς χωρὶς ὁρκωμοσίας·
21 διότι ἐκεῖνοι ἔγειναν ἱερεῖς χωρὶς ὁρκωμοσίας, οὗτος δὲ μετὰ ὁρκωμοσίας διὰ τοῦ λέγοντος πρὸς αὐτόν· Ὥμοσε Κύριος, καὶ δὲν θέλει μεταμεληθῆ· Σὺ εἶσαι ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ·
22 κατὰ τοσοῦτον ἀνωτέρας διαθήκης ἐγγυητής ἔγεινεν ὁ Ἰησοῦς.
23 Καὶ ἐκεῖνοι μὲν ἔγειναν πολλοὶ ἱερεῖς, ἐπειδή ἠμποδίζοντο ὑπὸ τοῦ θανάτου νὰ παραμένωσιν·
24 ἐκεῖνος ὅμως, ἐπειδή μένει εἰς τὸν αἰῶνα, ἔχει ἀμετάθετον τὴν ἱερωσύνην·
25 ὅθεν δύναται καὶ νὰ σώζῃ ἐντελῶς τοὺς προσερχομένους εἰς τὸν Θεὸν δι᾿ αὐτοῦ, ζῶν πάντοτε διὰ νὰ μεσιτεύσῃ ὑπὲρ αὐτῶν.
26 Διότι τοιοῦτος ἀρχιερεὺς ἔπρεπεν εἰς ἡμᾶς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος,
27 ὅστις δὲν ἔχει καθ᾿ ἡμέραν ἀνάγκην, ὡς οἱ ἀρχιερεῖς νὰ προσφέρῃ πρότερον θυσίας ὑπὲρ τῶν ἰδίων αὑτοῦ ἁμαρτιῶν, ἔπειτα ὑπὲρ τῶν τοῦ λαοῦ· διότι ἅπαξ ἔκαμε τοῦτο, ὅτε προσέφερεν ἑαυτόν.
28 Διότι ὁ νόμος καθιστᾷ ἀρχιερεῖς ἀνθρώπους ἔχοντας ἀδυναμίαν· ὁ λόγος ὅμως τῆς ὁρκωμοσίας τῆς μετὰ τὸν νόμον κατέστησε τὸν Υἱόν, ὅστις εἶναι τετελειωμένος εἰς τὸν αἰῶνα.
1 Κεφάλαιον δὲ τῶν λεγομένων εἶναι τοῦτο, Τοιοῦτον ἔχομεν ἀρχιερέα, ὅστις ἐκάθησεν ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης ἐν τοῖς οὐρανοῖς,
2 λειτουργὸς τῶν ἁγίων καὶ τῆς σκηνῆς τῆς ἀληθινῆς, τὴν ὁποίαν κατεσκεύασεν ὁ Κύριος, καὶ οὐχὶ ἄνθρωπος.
3 Διότι πᾶς ἀρχιερεὺς καθίσταται διὰ νὰ προσφέρῃ δῶρα καὶ θυσίας· ὅθεν εἶναι ἀναγκαῖον νὰ ἔχῃ καὶ οὗτός τι, τὸ ὁποῖον νὰ προσφέρῃ.
4 Ἐπειδή ἐὰν ἦτο ἐπὶ γῆς, οὐδὲ ἤθελεν εἶσθαι ἱερεύς, διότι ὑπῆρχον οἱ ἱερεῖς οἱ προσφέροντες τὰ δῶρα κατὰ τὸν νόμον,
5 οἵτινες λειτουργοῦσιν εἰς ὑπόδειγμα καὶ σκιὰν τῶν ἐπουρανίων, καθὼς ἐλαλήθη πρὸς τὸν Μωϋσῆν ὅτε ἔμελλε νὰ κατασκευάσῃ τὴν σκηνήν· διότι Πρόσεχε, λέγει, νὰ κάμῃς πάντα κατὰ τὸν τύπον τὸν δειχθέντα εἰς σὲ ἐν τῷ ὄρει.
6 Τώρα ὅμως ὁ Χριστὸς ἔλαβεν ἐξοχωτέραν λειτουργίαν, καθόσον εἶναι καὶ ἀνωτέρας διαθήκης μεσίτης, ἥτις ἐνομοθετήθη μὲ ἀνωτέρας ἐπαγγελίας.
7 Διότι ἐὰν ἡ πρώτη ἐκείνη ἦτο ἄμεμπτος, δὲν ἤθελε ζητεῖσθαι τόπος διὰ τὴν δευτέραν.
8 Διότι μεμφόμενος αὐτοὺς λέγει· Ἰδού, ἔρχονται ἡμέραι, λέγει Κύριος, καὶ θέλω συντελέσει ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦ Ἰσραήλ καὶ ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦ Ἰούδα διαθήκην καινήν,
9 οὐχὶ κατὰ τὴν διαθήκην, τὴν ὁποίαν ἔκαμον πρὸς τοὺς πατέρας αὐτῶν, καθ᾿ ἥν ἡμέραν ἐπίασα αὐτοὺς ἀπὸ τῆς χειρὸς διὰ νὰ ἐξαγάγω αὐτοὺς ἐκ γῆς Αἰγύπτου· διότι αὐτοὶ δὲν ἐνέμειναν εἰς τὴν διαθήκην μου, καὶ ἐγὼ ἠμέλησα αὐτούς, λέγει Κύριος.
10 Διότι αὕτη εἶναι ἡ διαθήκη, τὴν ὁποίαν θέλω κάμει πρὸς τὸν οἶκον τοῦ Ἰσραήλ μετὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, λέγει Κύριος· Θέλω δώσει τοὺς νόμους μου εἰς τὴν διάνοιαν αὐτῶν, καὶ θέλω γράψει αὐτοὺς ἐπὶ τῆς καρδίας αὐτῶν, καὶ θέλω εἶσθαι εἰς αὐτοὺς Θεός, καὶ αὐτοὶ θέλουσιν εἶσθαι εἰς ἐμὲ λαός.
11 Καὶ δὲν θέλουσι διδάσκει ἕκαστος τὸν πλησίον αὑτοῦ καὶ ἕκαστος τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ, λέγων· Γνώρισον τὸν Κύριον· διότι πάντες θέλουσι μὲ γνωρίζει ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου αὐτῶν·
12 διότι θέλω εἶσθαι ἵλεως εἰς τὰς ἀδικίας αὐτῶν, καὶ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν καὶ τὰς ἀνομίας αὐτῶν δὲν θέλω ἐνθυμεῖσθαι πλέον.
13 Λέγων δὲ καινήν, ἔκαμε παλαιὰν τὴν πρώτην· τὸ δὲ παλαιούμενον καὶ γηράσκον εἶναι πλησίον ἀφανισμοῦ.
1 Εἶχε μὲν λοιπὸν καὶ ἡ πρώτη σκηνή διατάξεις λατρείας καὶ τὸ ἅγιον τὸ κοσμικόν.
2 Διότι κατεσκευάσθη σκηνή ἡ πρώτη, εἰς τὴν ὁποίαν ἦτο καὶ ἡ λυχνία καὶ ἡ τράπεζα καὶ ἡ πρόθεσις τῶν ἄρτων, ἥτις λέγεται Ἃγια.
3 Μετὰ δὲ τὸ δεύτερον καταπέτασμα ἦτο σκηνή ἡ λεγομένη Ἃγια ἁγίων,
4 ἔχουσα χρυσοῦν θυμιατήριον καὶ τὴν κιβωτὸν τῆς διαθήκης πανταχόθεν περικεκαλυμμένην μὲ χρυσίον, ἐν ᾗ ἦτο στάμνος χρυσή, ἔχουσα τὸ μάννα, καὶ ἡ ῥάβδος τοῦ Ἀαρὼν ἡ βλαστήσασα καὶ αἱ πλάκες τῆς διαθήκης,
5 ὑπεράνω δὲ αὐτῆς ἦσαν Χερουβεὶμ δόξης κατασκιάζοντα τὸ ἱλαστήριον· περὶ τῶν ὁποίων δὲν εἶναι τώρα χρεία νὰ λέγωμεν κατὰ μέρος.
6 Οντων δὲ τούτων οὕτω κατεσκευασμένων, εἰς μὲν τὴν πρώτην σκηνήν εἰσέρχονται διαπαντὸς οἱ ἱερεῖς ἐκτελοῦντες τὰς λατρείας,
7 εἰς δὲ τὴν δευτέραν ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ εἰσέρχεται μόνος ὁ ἀρχιερεύς, οὐχὶ χωρὶς αἵματος, τὸ ὁποῖον προσφέρει ὑπὲρ ἑαυτοῦ καὶ τῶν ἐξ ἀγνοίας ἁμαρτημάτων τοῦ λαοῦ,
8 καὶ τοῦτο ἐδηλοποίει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἃγιον, ὅτι δὲν ἦτο πεφανερωμένη ἡ εἰς τὰ ἅγια ὁδός, ἐπειδή ἡ πρώτη σκηνή ἵστατο ἔτι·
9 ἥτις ἦτο τύπος εἰς τὸν τότε παρόντα καιρόν, καθ᾿ ὅν προσεφέροντο δῶρα καὶ θυσίαι, αἵτινες δὲν ἠδύναντο νὰ κάμωσι τέλειον κατὰ τὴν συνείδησιν τὸν λατρεύοντα,
10 ἐπειδή ἦσαν διατεταγμένα μόνον εἰς βρώματα καὶ πόματα καὶ διαφόρους βαπτισμοὺς καὶ διατάξεις σαρκικάς, μέχρι καιροῦ διορθώσεως.
11 Ἐλθὼν δὲ ὁ Χριστὸς ἀρχιερεὺς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν διὰ τῆς μεγαλητέρας καὶ τελειοτέρας σκηνῆς, οὐχὶ χειροποιήτου, τουτέστιν οὐχὶ ταύτης τῆς κατασκευῆς,
12 οὐδὲ δι᾿ αἵματος τράγων καὶ μόσχων, ἀλλὰ διὰ τοῦ ἰδίου αὑτοῦ αἵματος, εἰσῆλθεν ἅπαξ εἰς τὰ ἅγια, ἀποκτήσας αἰωνίαν λύτρωσιν.
13 Διότι ἐὰν τὸ αἷμα τῶν ταύρων καὶ τράγων καὶ ἡ σποδὸς τῆς δαμάλεως ῥαντίζουσα τοὺς μεμολυσμένους ἁγιάζῃ πρὸς τὴν καθαρότητα τῆς σαρκός,
14 πόσῳ μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὅστις διὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ αἰωνίου προσέφερεν ἑαυτὸν ἄμωμον εἰς τὸν Θεόν, θέλει καθαρίσει τὴν συνείδησίν σας ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ νὰ λατρεύητε τὸν ζῶντα Θεόν;
15 Καὶ διὰ τοῦτο εἶναι μεσίτης διαθήκης καινῆς, ἵνα διὰ τοῦ θανάτου, ὅστις ἔγεινε πρὸς ἀπολύτρωσιν τῶν ἐπὶ τῆς πρώτης διαθήκης παραβάσεων, λάβωσιν οἱ κεκλημένοι τὴν ἐπαγγελίαν τῆς αἰωνίου κληρονομίας.
16 Διότι ὅπου εἶναι διαθήκη, ἀνάγκη νὰ ὑπάρχῃ θάνατος ἐκείνου, ὅστις ἔκαμε τὴν διαθήκην·
17 διότι ἡ διαθήκη ἐπὶ τεθνεώτων εἶναι βεβαία, ἐπειδή ποτὲ δὲν ἰσχύει, ἐνόσῳ ζῇ ὁ διαθέτης.
18 Ὅθεν οὐδὲ ἡ πρώτη δὲν ἦτο ἐγκαινιασμένη χωρὶς αἵματος·
19 διότι ἀφοῦ πᾶσα ἐντολή τοῦ νόμου ἐλαλήθη ὑπὸ τοῦ Μωϋσέως πρὸς πάντα τὸν λαόν, λαβὼν τὸ αἷμα τῶν μόσχων καὶ τῶν τράγων μὲ ὕδωρ καὶ μαλλίον κόκκινον καὶ ὕσσωπον, ἐρράντισε καὶ αὐτὸ τὸ βιβλίον καὶ πάντα τὸν λαόν,
20 λέγων· Τοῦτο εἶναι τὸ αἷμα τῆς διαθήκης, τὴν ὁποίαν διέταξεν εἰς ἐσᾶς ὁ Θεός·
21 καὶ τὴν σκηνήν δὲ καὶ πάντα τὰ σκεύη τῆς ὑπηρεσίας μὲ τὸ αἷμα ὁμοίως ἐρράντισε.
22 Καὶ σχεδὸν μὲ αἷμα καθαρίζονται πάντα κατὰ τὸν νόμον, καὶ χωρὶς χύσεως αἵματος δὲν γίνεται ἄφεσις.
23 Ἀνάγκη λοιπὸν ἦτο οἱ μὲν τύποι τῶν ἐπουρανίων νὰ καθαρίζωνται διὰ τούτων, αὐτὰ ὅμως τὰ ἐπουράνια μὲ θυσίας ἀνωτέρας παρὰ ταύτας.
24 Διότι ὁ Χριστὸς δὲν εἰσῆλθεν εἰς χειροποίητα ἅγια, ἀντίτυπα τῶν ἀληθινῶν, ἀλλ᾿ εἰς αὐτὸν τὸν οὐρανόν, διὰ νὰ ἐμφανισθῇ τώρα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὑπὲρ ἡμῶν·
25 οὐδὲ διὰ νὰ προσφέρῃ πολλάκις ἐαυτόν, καθὼς ὁ ἀρχιερεὺς εἰσέρχεται εἰς τὰ ἅγια κατ᾿ ἐνιαυτὸν μὲ ξένον αἷμα·
26 διότι ἔπρεπε τότε πολλάκις νὰ πάθῃ ἀπὸ καταβολῆς κόσμου· τώρα δὲ ἅπαξ εἰς τὸ τέλος τῶν αἰώνων ἐφανερώθη, διὰ νὰ ἀθετήσῃ τὴν ἁμαρτίαν διὰ τῆς θυσίας ἑαυτοῦ.
27 Καὶ καθὼς εἶναι ἀποφασισμένον εἰς τοὺς ἀνθρώπους ἅπαξ νὰ ἀποθάνωσι, μετὰ δὲ τοῦτο εἶναι κρίσις,
28 οὕτω καὶ ὁ Χριστός, ἅπαξ προσφερθεὶς διὰ νὰ σηκώσῃ τὰς ἁμαρτίας πολλῶν, θέλει φανῆ ἐκ δευτέρου χωρὶς ἁμαρτίας εἰς τοὺς προσμένοντας αὐτὸν διὰ σωτηρίαν.
1 Διότι ὁ νόμος, ἔχων σκιὰν τῶν μελλόντων ἀγαθῶν, οὐχὶ αὐτήν τὴν εἰκόνα τῶν πραγμάτων, δὲν δύναταί ποτε διὰ τῶν αὐτῶν θυσιῶν, τὰς ὁποίας προσφέρουσι κατ᾿ ἐνιαυτὸν πάντοτε νὰ τελειοποιήσῃ τοὺς προσερχομένους·
2 ἐπειδή τότε δὲν ἤθελον παύσει νὰ προσφέρωνται, διότι οἱ λατρευταὶ ἅπαξ καθαρισθέντες, δὲν ἤθελον ἔχει πλέον οὐδεμίαν συνείδησιν ἁμαρτιῶν·
3 ἀλλ᾿ ἐν αὐταῖς γίνεται κατ᾿ ἐνιαυτὸν ἀνάμνησις ἁμαρτιῶν·
4 διότι ἀδύνατον εἶναι αἷμα ταύρων καὶ τράγων νὰ ἀφαιρῇ ἁμαρτίας.
5 Διὰ τοῦτο εἰσερχόμενος εἰς τὸν κόσμον, λέγει· Θυσίαν καὶ προσφορὰν δὲν ἠθέλησας, ἀλλ᾿ ἡτοίμασας εἰς ἐμὲ σῶμα·
6 εἰς ὁλοκαυτώματα καὶ προσφορὰς περὶ ἁμαρτίας δὲν εὐηρεστήθης·
7 τότε εἶπον· Ἰδού, ἔρχομαι, ἐν τῷ τόμῳ τοῦ βιβλίου εἶναι γεγραμμένον περὶ ἐμοῦ, διὰ νὰ κάμω, ὦ Θεέ, τὸ θέλημά σου.
8 Ἀφοῦ εἶπεν ἀνωτέρω ὅτι θυσίαν καὶ προσφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα καὶ προσφορὰς περὶ ἁμαρτίας δὲν ἠθέλησας οὐδὲ εὐηρεστήθης εἰς αὐτάς, αἵτινες προσφέρονται κατὰ τὸν νόμον,
9 τότε εἶπεν· Ἰδού, ἔρχομαι διὰ νὰ κάμω, ὦ Θεέ, τὸ θέλημά σου. Ἀναιρεῖ τὸ πρῶτον, διὰ νὰ συστήσῃ τὸ δεύτερον.
10 Μὲ τὸ ὁποῖον θέλημα εἴμεθα ἡγιασμένοι διὰ τῆς προσφορᾶς τοῦ σώματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἅπαξ γενομένης.
11 Καὶ πᾶς μὲν ἱερεὺς ἵσταται καθ᾿ ἡμέραν λειτουργῶν καὶ τὰς αὐτὰς πολλάκις προσφέρων θυσίας, αἵτινες ποτὲ δὲν δύνανται νὰ ἀφαιρέσωσιν ἁμαρτίας·
12 ἀλλ᾿ αὐτὸς ἀφοῦ προσέφερε μίαν θυσίαν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν, ἐκάθησε διαπαντὸς ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ,
13 προσμένων τοῦ λοιποῦ ἑωσοῦ τεθῶσιν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ ὑποπόδιον τῶν ποδῶν αὐτοῦ.
14 Διότι μὲ μίαν προσφορὰν ἐτελειοποίησε διὰ παντὸς τοὺς ἁγιαζομένους.
15 Μαρτυρεῖ δὲ εἰς ἡμᾶς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἃγιον· διότι ἀφοῦ εἶπε πρότερον,
16 Αὕτη εἶναι ἡ διαθήκη, τὴν ὁποίαν θέλω κάμει πρὸς αὐτοὺς μετὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, λέγει ὁ Κύριος· Θέλω δώσει τοὺς νόμους μου εἰς τὰς καρδίας αὐτῶν καὶ θέλω γράψει αὐτοὺς ἐπὶ τῶν διανοιῶν αὐτῶν, προσθέτει,
17 Καὶ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν καὶ τὰς ἀνομίας αὐτῶν δὲν θέλω ἐνθυμεῖσθαι πλέον.
18 Ὅπου δὲ εἶναι ἄφεσις τούτων, δὲν εἶναι πλέον προσφορὰ περὶ ἁμαρτίας.
19 Ἔχοντες λοιπόν, ἀδελφοί, παρρησίαν νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὰ ἅγια διὰ τοῦ αἵματος τοῦ Ἰησοῦ,
20 διὰ νέας καὶ ζώσης ὁδοῦ, τὴν ὁποίαν καθιέρωσεν εἰς ἡμᾶς διὰ τοῦ καταπετάσματος, τουτέστι τῆς σαρκὸς αὑτοῦ,
21 καὶ ἔχοντες ἱερέα μέγαν ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ,
22 ἄς πλησιάζωμεν μετὰ ἀληθινῆς καρδίας ἐν πληροφορίᾳ πίστεως, ἔχοντες τὰς καρδίας ἡμῶν κεκαθαρμένας ἀπὸ συνειδήσεως πονηρᾶς καὶ λελουμένοι τὸ σῶμα μὲ ὕδωρ καθαρόν·
23 ἄς κρατῶμεν τὴν ὁμολογίαν τῆς ἐλπίδος ἀσάλευτον· διότι πιστὸς ὁ ὑποσχεθείς·
24 καὶ ἄς φροντίζωμεν περὶ ἀλλήλων, παρακινοῦντες εἰς ἀγάπην καὶ καλὰ ἔργα,
25 μή ἀφίνοντες τὸ νὰ συνερχώμεθα ὁμοῦ, καθὼς εἶναι συνήθεια εἴς τινας, ἀλλὰ προτρέποντες ἀλλήλους, καὶ τοσούτῳ μᾶλλον, ὅσον βλέπετε πλησιάζουσαν τὴν ἡμέραν.
26 Διότι ἐὰν ἡμεῖς ἁμαρτάνωμεν ἐκουσίως, ἀφοῦ ἐλάβομεν τὴν γνῶσιν τῆς ἀληθείας, δὲν ἀπολείπεται πλέον θυσία περὶ ἁμαρτιῶν,
27 ἀλλὰ φοβερὰ τις ἀπεκδοχή κρίσεως καὶ ἔξαψις πυρός, τὸ ὁποῖον μέλλει νὰ κατατρώγῃ τοὺς ἐναντίους.
28 Ἐὰν τις ἀθετήσῃ τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως, ἐπὶ δύο ἤ τριῶν μαρτύρων ἀποθνήσκει χωρὶς ἔλεος·
29 πόσον στοχάζεσθε χειροτέρας τιμωρίας θέλει κριθῆ ἄξιος ὁ καταπατήσας τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ νομίσας κοινὸν τὸ αἷμα τῆς διαθήκης, μὲ τὸ ὁποῖον ἡγιάσθη, καὶ ὑβρίσας τὸ Πνεῦμα τῆς χάριτος;
30 Διότι ἐξεύρομεν τὸν εἰπόντα· Εἰς ἐμὲ ἀνήκει ἡ ἐκδίκησις, ἐγὼ θέλω κάμει ἀνταπόδοσιν, λέγει Κύριος· καὶ πάλιν· Ὁ Κύριος θέλει κρίνει τὸν λαὸν αὑτοῦ.
31 Φοβερὸν εἶναι τὸ νὰ πέσῃ τις εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος.
32 Ἀναφέρετε δὲ εἰς τὴν μνήμην σας τὰς προτέρας ἡμέρας, ἐν αἷς ἀφοῦ ἐφωτίσθητε, ὑπεμείνατε μέγαν ἀγῶνα παθημάτων·
33 ποτὲ μὲν θεατριζόμενοι μὲ ὀνειδισμοὺς καὶ θλίψεις, ποτὲ δὲ γινόμενοι κοινωνοὶ τῶν τὰ τοιαῦτα παθόντων.
34 Διότι ἐδείξατε συμπάθειαν εἰς τὰ δεσμὰ μου καὶ ἐδέχθητε μετὰ χαρᾶς τὴν ἁρπαγήν τῶν ὑπαρχόντων σας, ἐξεύροντες ὅτι ἔχετε εἰς ἑαυτοὺς περιουσίαν ἐν οὐρανοῖς καλητέραν καὶ διαμένουσαν.
35 Μή ἀποβάλητε λοιπὸν τὴν παρρησίαν σας, ἥτις ἔχει μισθαποδοσίαν μεγάλην.
36 Διότι ἔχετε χρείαν ὑπομονῆς, διὰ νὰ κάμητε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ λάβητε τὴν ἐπαγγελίαν.
37 Διότι ἔτι ὀλίγον καιρόν, καὶ θέλει ἐλθεῖ ὁ ἐρχόμενος καὶ δὲν θέλει βραδύνει.
38 Ὁ δὲ δίκαιος θέλει ζήσει ἐκ πίστεως· καὶ ἐὰν τις συρθῇ ὀπίσω, ἡ ψυχή μου δὲν εὐαρεστεῖται εἰς αὐτόν.
39 Ἡμεῖς ὅμως δὲν εἴμεθα ἐκ τῶν συρομένων ὀπίσω πρὸς ἀπώλειαν, ἀλλ᾿ ἐκ τῶν πιστευόντων πρὸς σωτηρίαν τῆς ψυχῆς.
1 Εἶναι δὲ ἡ πίστις ἐλπιζομένων πεποίθησις, βεβαίωσις πραγμάτων μή βλεπομένων.
2 Διότι διὰ ταύτης ἔλαβον καλήν μαρτυρίαν οἱ πρεσβύτεροι.
3 Διὰ πίστεως ἐννοοῦμεν ὅτι οἱ αἰῶνες ἐκτίθησαν μὲ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ὥστε τὰ βλεπόμενα δὲν ἔγειναν ἐκ φαινομένων.
4 Διὰ πίστεως ὁ Ἄβελ προσέφερε πρὸς τὸν Θεὸν καλητέραν θυσίαν παρὰ τὸν Κάϊν, διὰ τῆς ὁποίας ἐμαρτυρήθη ὅτι ἦτο δίκαιος, ἐπειδή ὁ Θεὸς ἔδωκε μαρτυρίαν περὶ τῶν δώρων αὐτοῦ, καὶ δι᾿αὐτῆς καίτοι ἀποθανὼν ἔτι λαλεῖ.
5 Διὰ πίστεως μετετέθη ὁ Ἐνώχ, διὰ νὰ μή ἴδῃ θάνατον, καὶ δὲν εὑρίσκετο, διότι μετέθεσεν αὐτὸν ὁ Θεός· ἐπειδή πρὸ τῆς μεταθέσεως αὐτοῦ ἐμαρτυρήθη ὅτι εὐηρέστησεν εἰς τὸν Θεόν·
6 χωρὶς δὲ πίστεως ἀδύνατον εἶναι νὰ εὐαρεστήσῃ τις εἰς αὐτόν· διότι ὁ προσερχόμενος εἰς τὸν Θεὸν πρέπει νὰ πιστεύῃ ὅτι εἶναι καὶ γίνεται μισθαποδότης εἰς τοὺς ἐκζητοῦντας αὐτόν.
7 Διὰ πίστεως ὁ Νῶε, εἰδοποιηθεὶς θεόθεν περὶ τῶν μή βλεπομένων ἔτι, ἐφοβήθη καὶ κατεσκεύασε κιβωτὸν πρὸς σωτηρίαν τοῦ οἴκου αὑτοῦ, δι᾿ ἧς κατέκρινε τὸν κόσμον καὶ ἔγεινε κληρονόμος τῆς διὰ πίστεως δικαιοσύνης.
8 Διὰ πίστεως ὑπήκουσεν ὁ Ἀβραάμ, ὅτε ἐκαλεῖτο νὰ ἐξέλθῃ εἰς τὸν τόπον τὸν ὁποῖον ἔμελλε νὰ λάβῃ εἰς κληρονομίαν, καὶ ἐξῆλθε μή ἐξεύρων ποῦ ὑπάγει.
9 Διὰ πίστεως παρῴκησεν εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας ὡς ξένην, κατοικήσας ἐν σκηναῖς μετὰ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ τῶν συγκληρονόμων τῆς αὐτῆς ἐπαγγελίας·
10 διότι περιέμενε τὴν πόλιν τὴν ἔχουσαν τὰ θεμέλια, τῆς ὁποίας τεχνίτης καὶ δημιουργὸς εἶναι ὁ Θεός.
11 Διὰ πίστεως καὶ αὐτή ἡ Σάρρα ἔλαβε δύναμιν εἰς τὸ νὰ συλλάβῃ σπέρμα καὶ παρὰ καιρὸν ἡλικίας ἐγέννησεν, ἐπειδή ἐστοχάσθη πιστὸν τὸν ὑποσχεθέντα.
12 Διὰ τοῦτο καὶ ἐξ ἑνός, μάλιστα νενεκρωμένου, ἐγεννήθησαν καθὼς τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ κατὰ τὸ πλῆθος, καὶ ὡς ἡ ἄμμος ἡ παρὰ τὸ χεῖλος τῆς θαλάσσης, ἥτις δὲν δύναται νὰ ἀριθμηθῇ.
13 Ἐν πίστει ἀπέθανον οὗτοι πάντες, μή λαβόντες τὰς ἐπαγγελίας, ἀλλὰ μακρόθεν ἰδόντες αὐτὰς καὶ πεισθέντες καὶ ἐγκολπωθέντες καὶ ὁμολογήσαντες ὅτι εἶναι ξένοι καὶ παρεπίδημοι ἐπὶ τῆς γῆς.
14 Διότι οἱ λέγοντες τοιαῦτα δεικνύουσιν ὅτι ζητοῦσι πατρίδα.
15 Καὶ ἐὰν μὲν ἐνεθυμοῦντο ἐκείνην, ἐξ ἧς ἐξῆλθον, ἤθελον εὑρεῖ καιρὸν νὰ ἐπιστρέψωσι·
16 τώρα ὅμως ἐπιθυμοῦσι καλητέραν, τουτέστιν ἐπουράνιον. Διὰ τοῦτο ὁ Θεὸς δὲν ἐπαισχύνεται αὐτοὺς νὰ λέγηται Θεὸς αὐτῶν, διότι ἡτοίμασε δι᾿ αὐτοὺς πόλιν.
17 Διὰ πίστεως ὁ Ἀβραάμ, ὅτε ἐδοκιμάζετο, προσέφερε τὸν Ἰσαάκ, καὶ τὸν μονογενῆ αὑτοῦ προσέφερεν ἐκεῖνος ὅστις ἀνεδέχθη τὰς ἐπαγγελίας,
18 πρὸς τὸν ὁποῖον ἐλαλήθη ὅτι ἐν Ἰσαὰκ θέλει κληθῆ εἰς σὲ σπέρμα,
19 συλλογισθεὶς ὅτι ὁ Θεὸς δύναται καὶ ἐκ νεκρῶν νὰ ἀνεγείρῃ· ἐξ ὧν καὶ ἔλαβεν αὐτὸν ὀπίσω παραβολικῶς.
20 Διὰ πίστεως ὁ Ἰσαὰκ ηὐλόγησε τὸν Ἰακὼβ καὶ τὸν Ἠσαῦ περὶ τῶν μελλόντων.
21 Διὰ πίστεως ὁ Ἰακὼβ ἀποθνήσκων ηὐλόγησεν ἕκαστον τῶν υἱῶν τοῦ Ἰωσήφ καὶ προσεκύνησεν ἐπιστηριζόμενος ἐπὶ τὸ ἄκρον τῆς ῥάβδου αὑτοῦ.
22 Διὰ πίστεως ὁ Ἰωσήφ ἀποθνήσκων προανήγγειλε περὶ τῆς ἐξόδου τῶν υἱῶν Ἰσραήλ καὶ παρήγγειλε περὶ τῶν ὁστέων αὑτοῦ.
23 Διὰ πίστεως ὁ Μωϋσῆς, ἀφοῦ ἐγεννήθη, ἐκρύφθη τρεῖς μῆνας ὑπὸ τῶν γονέων αὑτοῦ, διότι εἶδον κεχαριτωμένον τὸ παιδίον, καὶ δὲν ἐφοβήθησαν τὸ διάταγμα τοῦ βασιλέως.
24 Διὰ πίστεως ὁ Μωῦσῆς, ἀφοῦ ἐμεγάλωσεν, ἠρνήθη νὰ λέγηται υἱὸς τῆς θυγατρὸς τοῦ Φαραώ,
25 προκρίνας μᾶλλον νὰ κακουχῆται μὲ τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ παρὰ νὰ ἔχῃ πρόσκαιρον ἀπόλαυσιν ἁμαρτίας,
26 κρίνας τὸν ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ ὀνειδισμὸν μεγαλήτερον πλοῦτον παρὰ τοὺς ἐν Αἰγύπτῳ θησαυρούς· διότι ἀπέβλεπεν εἰς τὴν μισθαποδοσίαν.
27 Διὰ πίστεως ἀφῆκε τὴν Αἴγυπτον, μή φοβηθεὶς τὸν θυμὸν τοῦ βασιλέως· διότι ὡς βλέπων τὸν ἀόρατον ἐνεκαρτέρησε.
28 Διὰ πίστεως ἔκαμε τὸ πάσχα καὶ τὴν πρόσχυσιν τοῦ αἵματος, διὰ νὰ μή ἐγγίσῃ αὐτοὺς ὁ ἐξολοθρεύων τὰ πρωτότοκα.
29 Διὰ πίστεως διέβησαν τὴν Ἐρυθρὰν θάλασσαν ὡς διὰ ξηρᾶς, τὴν ὁποίαν δοκιμάσαντες οἱ Αἰγύπτιοι κατεποντίσθησαν.
30 Διὰ πίστεως ἔπεσον τὰ τείχη τῆς Ἱεριχώ, ἀφοῦ ἐκυκλώθησαν ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας.
31 Διὰ πίστεως ἡ πόρνη Ῥαὰβ δὲν συναπωλέσθη μὲ τοὺς ἀπειθήσαντας, δεχθεῖσα τοὺς κατασκόπους μὲ εἰρήνην.
32 Καὶ τί ἔτι νὰ λέγω; Διότι θέλει με λείψει ὁ καιρὸς διηγούμενον περὶ Γεδεών, Βαρὰκ τε καὶ Σαμψὼν καὶ Ἰεφθάε, Δαβὶδ τε καὶ Σαμουήλ καὶ τῶν προφητῶν,
33 οἵτινες διὰ τῆς πίστεως κατεπολέμησαν βασιλείας, εἰργάσθησαν δικαιοσύνην, ἐπέτυχον τὰς ἐπαγγελίας, ἔφραξαν στόματα λεόντων,
34 ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἔγειναν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, ἔτρεψαν εἰς φυγήν στρατεύματα ἀλλοτρίων.
35 Ἔλαβον γυναῖκες τοὺς νεκροὺς αὑτῶν ἀναστηθέντας· ἄλλοι δὲ ἐβασανίσθησαν, μή δεχθέντες τὴν ἀπολύτρωσιν, διὰ νὰ ἀξιωθῶσι καλητέρας ἀναστάσεως·
36 ἄλλοι δὲ ἐδοκίμασαν ἐμπαιγμοὺς καὶ μάστιγας, ἔτι δὲ καὶ δεσμὰ καὶ φυλακήν·
37 ἐλιθοβολήθησαν, ἐπριονίσθησαν, ἐπειράσθησαν, μὲ σφαγήν μαχαίρας ἀπέθανον, περιεπλανήθησαν μὲ δέρματα προβάτων, μὲ δέρματα αἰγῶν· ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι,
38 τῶν ὁποίων δὲν ἦτο ἄξιος ὁ κόσμος, πλανώμενοι ἐν ἐρημίαις καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς τρύπαις τῆς γῆς.
39 Καὶ οὗτοι πάντες ἄν καὶ ἔλαβον καλήν μαρτυρίαν διὰ τῆς πίστεως, δὲν ἀπήλαυσαν τὴν ἐπαγγελίαν,
40 διότι ὁ Θεὸς προέβλεψε καλύτερόν τι περὶ ἡμῶν, διὰ νὰ μή λάβωσι τὴν τελειότητα χωρὶς ἡμῶν.
1 Λοιπὸν καὶ ἡμεῖς, περικυκλωμένοι ὄντες ὑπὸ τοσούτου νέφους μαρτύρων, ἄς ἀπορρίψωμεν πᾶν βάρος καὶ τὴν εὐκόλως ἐμπεριπλέκουσαν ἡμᾶς ἁμαρτίαν, καὶ ἄς τρέχωμεν μεθ᾿ ὑπομονῆς τὸν προκείμενον εἰς ἡμᾶς ἀγῶνα,
2 ἀποβλέποντες εἰς τὸν Ἰησοῦν, τὸν ἀρχηγὸν καὶ τελειωτήν τῆς πίστεως, ὅστις ὑπὲρ τῆς χαρᾶς τῆς προκειμένης εἰς αὐτὸν ὑπέφερε σταυρόν, καταφρονήσας τὴν αἰσχύνην, καὶ ἐκάθησεν ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ.
3 Διότι συλλογίσθητε τὸν ὑπομείναντα ὑπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν τοιαύτην ἀντιλογίαν εἰς ἑαυτόν, διὰ νὰ μή ἀποκάμητε χαυνούμενοι κατὰ τὰς ψυχὰς σας.
4 Δὲν ἀντεστάθητε ἔτι μέχρις αἵματος ἀγωνιζόμενοι κατὰ τῆς ἁμαρτίας,
5 καὶ ἐλησμονήσατε τὴν νουθεσίαν, ἥτις λαλεῖ πρὸς ἐσᾶς ὡς πρὸς υἱούς, λέγουσα· Υἱὲ μου, μή καταφρονῇς τὴν παιδείαν τοῦ Κυρίου, μηδὲ ἀθυμῇς ἐλεγχόμενος ὑπ᾿ αὐτοῦ.
6 Διότι ὅντινα ἀγαπᾷ Κύριος παιδεύει καὶ μαστιγόνει πάντα υἱόν, τὸν ὁποῖον παραδέχεται.
7 Ἐὰν ὑπομένητε τὴν παιδείαν, ὁ Θεὸς φέρεται πρὸς ἐσᾶς ὡς πρὸς υἱούς· διότι τίς υἱὸς εἶναι, τὸν ὁποῖον δὲν παιδεύει ὁ πατήρ;
8 Ἐὰν ὅμως ἦσθε χωρὶς παιδείαν, τῆς ὁποίας ἔγειναν μέτοχοι πάντες, ἄρα εἶσθε νόθοι καὶ οὐχὶ υἱοί,
9 ἔπειτα τοὺς μὲν κατὰ σάρκα πατέρας ἡμῶν εἴχομεν παιδευτὰς καὶ ἐσεβόμεθα αὐτούς· δὲν θέλομεν ὑποταχθῆ πολλῷ μᾶλλον εἰς τὸν Πατέρα τῶν πνευμάτων καὶ ζήσει;
10 Διότι ἐκεῖνοι μὲν πρὸς ὀλίγας ἡμέρας ἐπαίδευον ἡμᾶς κατὰ τὴν ἀρέσκειαν αὑτῶν, ὁ δὲ πρὸς τὸ συμφέρον ἡμῶν, διὰ νὰ γείνωμεν μέτοχοι τῆς ἁγιότητος αὐτοῦ.
11 Πᾶσα δὲ παιδεία πρὸς μὲν τὸ παρὸν δὲν φαίνεται ὅτι εἶναι πρόξενος χαρᾶς, ἀλλὰ λύπης, ὕστερον ὅμως ἀποδίδει εἰς τοὺς γυμνασθέντας δι᾿ αὐτῆς καρπὸν εἰρηνικὸν δικαιοσύνης.
12 Διὰ τοῦτο ἀνορθώσατε τὰς κεχαυνωμένας χεῖρας καὶ τὰ παραλελυμένα γόνατα,
13 καὶ κάμετε εἰς τοὺς πόδας σας εὐθείας ὁδούς, διὰ νὰ μή ἐκτραπῇ τὸ χωλόν, ἀλλὰ μᾶλλον νὰ θεραπευθῆ.
14 Ζητεῖτε εἰρήνην μετὰ πάντων, καὶ τὸν ἁγιασμόν, χωρὶς τοῦ ὁποίου οὐδεὶς θέλει ἰδεῖ τὸν Κύριον,
15 παρατηροῦντες μήπως ὑστερῆταί τις ἀπὸ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, μήπως ῥίζα τις πικρίας ἀναφύουσα φέρῃ ἐνόχλησιν καὶ διὰ ταύτης μιανθῶσι πολλοί,
16 μήπως ἦναί τις πόρνος ἤ βέβηλος καθὼς ὁ Ἠσαῦ, ὅστις διὰ μίαν βρῶσιν ἐπώλησε τὰ πρωτοτόκια αὑτοῦ.
17 Ἐπειδή ἐξεύρετε ὅτι καὶ μετέπειτα, θέλων νὰ κληρονομήσῃ τὴν εὐλογίαν, ἀπεδοκιμάσθη, διότι δὲν εὗρε τόπον μετανοίας, ἄν καὶ ἐξεζήτησεν αὐτήν μετὰ δακρύων.
18 Διότι δὲν προσήλθετε εἰς ὄρος ψηλαφώμενον καὶ καιόμενον μὲ πῦρ καὶ εἰς ζόφον καὶ σκότος καὶ ἀνεμοστρόβιλον
19 καὶ εἰς σάλπιγγος ἦχον καὶ φωνήν λόγων, τὴν ὁποίαν οἱ ἀκούσαντες παρεκάλεσαν νὰ μή λαληθῇ πλέον πρὸς αὐτοὺς ὁ λόγος·
20 διότι δὲν ὑπέφερον τὸ προσταττόμενον· Καὶ ζῷον ἐὰν ἐγγίσῃ τὸ ὄρος, θέλει λιθοβοληθῆ ἤ μὲ βέλη θέλει κατατοξευθῆ·
21 καὶ τόσον φοβερὸν ἦτο τὸ φαινόμενον, ὥστε ὁ Μωϋσῆς εἶπε· Κατάφοβος εἶμαι καὶ ἔντρομος·
22 ἀλλὰ προσήλθετε εἰς ὄρος Σιὼν καὶ εἰς πόλιν Θεοῦ ζῶντος, τὴν ἐπουράνιον Ἱερουσαλήμ, καὶ εἰς μυριάδας ἀγγέλων,
23 εἰς πανήγυριν καὶ ἐκκλησίαν πρωτοτόκων καταγεγραμμένων ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ εἰς Θεὸν κριτήν πάντων, καὶ εἰς πνεύματα δικαίων οἵτινες ἔλαβον τὴν τελειότητα,
24 καὶ εἰς νέας διαθήκης μεσίτην Ἰησοῦν, καὶ εἰς αἷμα καθαρισμοῦ τὸ ὁποῖον λαλεῖ καλήτερα παρὰ τὸ τοῦ Ἄβελ.
25 Προσέχετε μή καταφρονήσητε τὸν λαλοῦντα. Διότι ἄν ἐκεῖνοι δὲν ἀπέφυγον, καταφρονήσαντες τὸν λαλοῦντα πρὸς αὐτοὺς ἐπὶ τῆς γῆς, πολλῷ μᾶλλον ἡμεῖς ἐὰν ἀποστραφῶμεν τὸν λαλοῦντα ἀπὸ τῶν οὐρανῶν·
26 τοῦ ὁποίου ἡ φωνή τὴν γῆν ἐσάλευσε τότε, τώρα δὲ ὑπεσχέθη, λέγων· Ἔτι ἅπαξ ἐγὼ σείω οὐχὶ μόνον τὴν γῆν, ἀλλὰ καὶ τὸν οὐρανόν.
27 Τὸ δὲ ἔτι ἅπαξ δηλοῖ τῶν σαλευομένων τὴν μετάθεσιν ὡς χειροποιήτων, διὰ νὰ μείνωσι τὰ μή σαλευόμενα.
28 Διὰ τοῦτο παραλαμβάνοντες βασιλείαν ἀσάλευτον, ἄς κρατῶμεν τὴν χάριν, διὰ τῆς ὁποίας νὰ λατρεύωμεν εὐαρέστως τὸν Θεὸν μὲ σέβας καὶ εὐλάβειαν.
29 Διότι ὁ Θεὸς ἡμῶν εἶναι πῦρ καταναλίσκον.
1 Ἡ φιλαδελφία ἄς μένῃ.
2 τὴν φιλοξενίαν μή λησμονεῖτε· ἐπειδή διὰ ταύτης τινὲς ἐφιλοξένησαν ἀγγέλους μή γνωρίζοντες.
3 Ἐνθυμεῖσθε τοὺς δεσμίους ὡς συνδέσμιοι, τοὺς ταλαιπωρουμένους ὡς ὄντες καὶ σεῖς ἐν σώματι.
4 Τίμιος ἔστω ὁ γάμος εἰς πάντας καὶ ἡ κοίτη ἀμίαντος· τοὺς δὲ πόρνους καὶ μοιχοὺς θέλει κρίνει ὁ Θεός.
5 Ὁ τρόπος σας ἔστω ἀφιλάργυρος, ἀρκεῖσθε εἰς τὰ παρόντα, διότι αὐτὸς εἶπε· Δὲν θέλω σὲ ἀφήσει οὐδὲ σὲ ἐγκαταλείψει·
6 ὥστε ἡμεῖς θαρροῦντες νὰ λέγωμεν· Ὁ Κύριος βοηθὸς μου, καὶ δὲν θέλω φοβηθῆ· τί νὰ μοὶ κάμῃ ἄνθρωπος;
7 Ἐνθυμεῖσθε τοὺς προεστῶτάς σας, οἵτινες ἐλάλησαν πρὸς ἐσᾶς τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, τῶν ὁποίων μιμεῖσθε τὴν πίστιν, ἔχοντες πρὸ ὀφθαλμῶν τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ πολιτεύματος αὐτῶν.
8 Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ αὐτὸς χθὲς καὶ σήμερον καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας.
9 Μή πλανᾶσθε μὲ διδαχὰς ποικίλας καὶ ξένας· διότι καλὸν εἶναι μὲ τὴν χάριν νὰ στερεόνηται ἡ καρδία, οὐχὶ μὲ βρώματα, εἰς τὰ ὁποῖα ὅσοι περιεπάτησαν δὲν φελήθησαν.
10 Ἔχομεν θυσιαστήριον, ἐξ οὗ δὲν ἔχουσιν ἐξουσίαν νὰ φάγωσιν οἱ λατρεύοντες εἰς τὴν σκηνήν.
11 Διότι τῶν ζώων, τῶν ὁποίων τὸ αἷμα εἰσφέρεται εἰς τὰ ἅγια διὰ τοῦ ἀρχιερέως περὶ ἁμαρτίας, τούτων τὰ σώματα κατακαίονται ἔξω τοῦ στρατοπέδου.
12 Ὅθεν καὶ ὁ Ἰησοῦς, διὰ νὰ ἁγιάσῃ τὸν λαὸν διὰ τοῦ ἰδίου αὑτοῦ αἵματος, ἔξω τῆς πύλης ἔπαθεν.
13 Ἄς ἐξερχώμεθα λοιπὸν πρὸς αὐτὸν ἔξω τοῦ στρατοπέδου, τὸν ὀνειδισμὸν αὐτοῦ φέροντες·
14 διότι δὲν ἔχομεν ἐδὼ πόλιν διαμένουσαν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν.
15 Δι᾿ αὐτοῦ λοιπὸν ἄς ἀναφέρωμεν πάντοτε εἰς τὸν Θεὸν θυσίαν αἰνέσεως, τουτέστι καρπὸν χειλέων ὁμολογούντων τὸ ὄνομα αὐτοῦ.
16 τὴν δὲ ἀγαθοποιΐαν καὶ τὸ μεταδοτικὸν μή λησμονεῖτε, διότι εἰς τοιαύτας θυσίας εὐαρεστεῖται ὁ Θεός.
17 Πείθεσθε εἰς τοὺς προεστῶτάς σας καὶ ὑπακούετε· διότι αὐτοὶ ἀγρυπνοῦσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν σας ὡς μέλλοντες νὰ ἀποδώσωσι λόγον· διὰ νὰ κάμνωσι τοῦτο μετὰ χαρᾶς καὶ μή στενάζοντες· διότι τοῦτο δὲν σᾶς φελεῖ.
18 Προσεύχεσθε περὶ ἡμῶν· διότι εἴμεθα πεπεισμένοι ὅτι ἔχομεν καλήν συνείδησιν, θέλοντες νὰ πολιτευώμεθα κατὰ πάντα καλῶς.
19 Περισσότερον δὲ παρακαλῶ νὰ κάμητε τοῦτο, διὰ νὰ ἀποκατασταθῶ εἰς ἐσᾶς ταχύτερα.
20 Ὁ δὲ Θεὸς τῆς εἰρήνης, ὅστις ἀνεβίβασεν ἐκ τῶν νεκρῶν τὸν μέγαν ποιμένα τῶν προβάτων διὰ τοῦ αἵματος τῆς αἰωνίου διαθήκης, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν,
21 εἴθε νὰ σᾶς κάμῃ τελείους εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν, διὰ νὰ ἐκτελῆτε τὸ θέλημα αὐτοῦ, ἐνεργῶν ἐν ὑμῖν τὸ εὐάρεστον ἐνώπιον αὑτοῦ διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἰς τὸν ὁποῖον εἴη ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.
22 Σᾶς παρακαλῶ δέ, ἀδελφοί, ὑποφέρετε τὸν λόγον τῆς νουθεσίας· διότι ἐν συντομίᾳ σᾶς ἔγραψα.
23 Ἐξεύρετε ὅτι ὁ ἀδελφὸς Τιμόθεος ἀπελύθη τῆς φυλακῆς, μετὰ τοῦ ὁποίου, ἐὰν ἔλθῃ ταχύτερα, θέλω σᾶς ἰδεῖ.
24 Ἀσπάσθητε πάντας τοὺς προεστῶτάς σας καὶ πάντας τοὺς ἁγίους. Σᾶς ἀσπάζονται οἱ ἀπὸ τῆς Ἰταλίας.
25 Ἡ χάρις εἴη μετὰ πάντων ὑμῶν· ἀμήν.