1 Ἡ ὄρασις, τὴν ὁποίαν εἶδεν Ἀββακοὺμ ὁ προφήτης.
2 Ἕως πότε, Κύριε, θέλω κράζει, καὶ δὲν θέλεις εἰσακούει; θέλω βοᾶ πρὸς σέ, Ἀδικία· καὶ δὲν θέλεις σώζει;
3 Διὰ τί μὲ κάμνεις νὰ βλέπω ἀνομίαν καὶ νὰ θεωρῶ ταλαιπωρίαν καὶ ἁρπαγήν καὶ ἀδικίαν ἔμπροσθέν μου; καὶ ὑπάρχουσι διεγείροντες ἔριδα καὶ φιλονεικίαν.
4 Διὰ τοῦτο ὁ νόμος εἶναι ἀργός, καὶ δὲν ἐξέρχεται κρίσις τελεία· ἐπειδή ὁ ἀσεβής καταδυναστεύει τὸν δίκαιον, διὰ τοῦτο ἐξέρχεται κρίσις διεστραμμένη.
5 Ἰδέτε μεταξὺ τῶν ἐθνῶν καὶ ἐπιβλέψατε καὶ θαυμάσατε μεγάλως, διότι ἐγὼ θέλω πράξει ἔργον ἐν ταῖς ἡμέραις σας, τὸ ὁποῖον δὲν θέλετε πιστεύσει, ἐὰν τις διηγηθῇ αὐτό.
6 Διότι, ἰδού, ἐγὼ ἐξεγείρω τοὺς Χαλδαίους, τὸ ἔθνος τὸ πικρὸν καὶ ὁρμητικόν, τὸ ὁποῖον θέλει διέλθει τὸ πλάτος τοῦ τόπου, διὰ νὰ κληρονομήσῃ κατοικίας οὐχὶ ἑαυτοῦ.
7 Εἶναι φοβεροὶ καὶ τρομεροί· ἡ κρίσις αὐτῶν καὶ ἡ ἐξουσία αὐτῶν θέλει προέρχεσθαι ἐξ αὐτῶν.
8 Καὶ οἱ ἵπποι αὐτῶν εἶναι ταχύτεροι παρδάλεων καὶ ὀξύτεροι λύκων τῆς ἑσπέρας· καὶ οἱ ἱππεῖς αὐτῶν θέλουσι διαχυθῆ καὶ οἱ ἱππεῖς αὐτῶν θέλουσιν ἐλθεῖ ἀπὸ μακρόθεν· θέλουσι πετάξει ὡς ἀετὸς σπεύδων εἰς βρῶσιν,
9 πάντες θέλουσιν ἐλθεῖ ἐπὶ ἁρπαγῇ· ἡ ὄψις τῶν προσώπων αὐτῶν εἶναι ὡς ὁ ἀνατολικὸς ἄνεμος, καὶ θέλουσι συνάξει τοὺς αἰχμαλώτους ὡς ἄμμον.
10 Καὶ θέλουσι περιπαίζει τοὺς βασιλεῖς, καὶ οἱ ἄρχοντες θέλουσιν εἶσθαι παίγνιον εἰς αὐτούς· θέλουσιν ἐμπαίζει πᾶν ὀχύρωμα· διότι θέλουσιν ἐπισωρεύσει χῶμα καὶ θέλουσι κυριεύσει αὐτό.
11 Τότε τὸ πνεῦμα αὐτοῦ θέλει ἀλλοιωθῆ, καὶ θέλει ὑπερβῆ πᾶν ὅριον καὶ θέλει ἀσεβεῖ, ἀποδίδων τὴν ἰσχὺν αὑτοῦ ταύτην εἰς τὸν θεὸν αὑτοῦ.
12 Δὲν εἶσαι σὺ ἀπ᾿ αἰῶνος, Κύριε Θεὲ μου, ὁ Ἃγιός μου; δὲν θέλομεν ἀποθάνει. Σύ, Κύριε, διέταξας αὐτοὺς διὰ κρίσιν· καὶ σύ, Ἰσχυρέ, κατέστησας αὐτοὺς εἰς παιδείαν ἡμῶν.
13 Οἱ ὀφθαλμοὶ σου εἶναι καθαρώτεροι παρὰ ὥστε νὰ βλέπῃς τὰ πονηρά, καὶ δὲν δύνασαι νὰ ἐπιβλέπῃς εἰς τὴν ἀνομίαν· διὰ τί ἐπιβλέπεις εἰς τοὺς παρανόμους καὶ σιωπᾷς, ὅταν ὁ ἀσεβής καταπίνῃ τὸν δικαιότερον ἑαυτοῦ,
14 καὶ κάμνεις τοὺς ἀνθρώπους ὡς τοὺς ἰχθύας τῆς θαλάσσης, ὡς τὰ ἑρπετά, τὰ μή ἔχοντα ἄρχοντα ἐφ᾿ ἑαυτῶν;
15 Ἀνασύρουσι πάντας διὰ τοῦ ἀγκίστρου, ἕλκουσιν αὐτοὺς εἰς τὸ δίκτυον αὑτῶν καὶ συνάγουσιν αὐτοὺς εἰς τὴν σαγήνην αὑτῶν· διὰ τοῦτο εὐφραίνονται καὶ χαίρουσι.
16 Διὰ τοῦτο θυσιάζουσιν εἰς τὸ δίκτυον αὑτῶν καὶ καίουσι θυμίαμα εἰς τὴν σαγήνην αὑτῶν· διότι δι᾿ αὐτῶν ἡ μερὶς αὐτῶν εἶναι παχεῖα καὶ τὸ φαγητὸν αὐτῶν ἐκλεκτόν.
17 Μή διὰ τοῦτο θέλουσι πάντοτε ἐκκενόνει τὸ δίκτυον αὑτῶν; καὶ δὲν θέλουσι φείδεσθαι φονεύοντες πάντοτε τὰ ἔθνη;
1 Ἐπὶ τῆς σκοπιᾶς μου θέλω σταθῆ καὶ θέλω στηλωθῆ ἐπὶ τοῦ πύργου, καὶ θέλω ἀποσκοπεύει διὰ νὰ ἴδω τί θέλει λαλήσει πρὸς ἐμὲ καὶ τί θέλω ἀποκριθῆ πρὸς τὸν ἐλέγχοντά με.
2 Καὶ ἀπεκρίθη πρὸς ἐμὲ ὁ Κύριος καὶ εἶπε, Γράψον τὴν ὄρασιν καὶ ἔκθεσον αὐτήν ἐπὶ πινακιδίων, ὥστε τρέχων νὰ ἀναγινώσκῃ τις αὐτήν·
3 διότι ἡ ὄρασις μένει ἔτι εἰς ὡρισμένον καιρόν, ἀλλ᾿ εἰς τὸ τέλος θέλει λαλήσει καὶ δὲν θέλει ψευσθῆ· ἄν καὶ ἀργοπορῇ, πρόσμεινον αὐτήν· διότι βεβαίως θέλει ἐλθεῖ, δὲν θέλει βραδύνει.
4 Ἰδού, ἡ ψυχή αὐτοῦ ἐπήρθη, δὲν εἶναι εὐθεῖα ἐν αὐτῷ· ὁ δὲ δίκαιος θέλει ζήσει διὰ τῆς πίστεως αὑτοῦ.
5 Καὶ μάλιστα εἶναι προπετής ἐξ αἰτίας τοῦ οἴνου, ἀνήρ ἀλαζών, οὐδὲ ἡσυχάζει· ὅστις πλατύνει τὴν ψυχήν αὑτοῦ ὡς δης καὶ εἶναι ὡς ὁ θάνατος καὶ δὲν χορταίνει, ἀλλὰ συνάγει εἰς ἑαυτὸν πάντα τὰ ἔθνη καὶ συλλαμβάνει εἰς ἑαυτὸν πάντας τοὺς λαούς.
6 Δὲν θέλουσι λάβει πάντες οὗτοι παραβολήν κατ᾿ αὐτοῦ καὶ παροιμίαν ἐμπαικτικήν ἐναντίον αὐτοῦ; καὶ εἰπεῖ, Οὐαὶ εἰς τὸν πληθύνοντα τὸ μή ἑαυτοῦ· ἕως πότε; καὶ εἰς τὸν ἐπιβαρύνοντα ἑαυτὸν μὲ παχὺν πηλόν.
7 Δὲν θέλουσι σηκωθῆ ἐξαίφνης οἱ δάκνοντές σε καὶ ἐξεγερθῆ οἱ ταλαιπωροῦντές σε καὶ θέλεις εἶσθαι πρὸς αὐτοὺς εἰς διαρπαγήν;
8 Ἐπειδή σὺ ἐλαφυραγώγησας ἔθνη πολλά, ἅπαν τὸ ὑπόλοιπον τῶν λαῶν θέλουσι σὲ λαφυραγωγήσει, ἐξ αἰτίας τῶν αἱμάτων τῶν ἀνθρώπων καὶ τῆς ἀδικίας τῆς γῆς, τῆς πόλεως καὶ πάντων τῶν κατοικούντων ἐν αὐτῇ.
9 Οὐαὶ εἰς τὸν πλεονεκτοῦντα πλεονεξίαν κακήν διὰ τὸν οἶκον αὑτοῦ, διὰ νὰ θέσῃ τὴν φωλεὰν αὑτοῦ ὑψηλά, διὰ νὰ ἐλευθερωθῇ ἐκ χειρὸς τοῦ κακοῦ.
10 Ἐβουλεύθης αἰσχύνην εἰς τὸν οἶκόν σου, ἐξολοθρεύων πολλοὺς λαούς, καὶ ἡμάρτησας κατὰ τῆς ψυχῆς σου.
11 Διότι ὁ λίθος ἀπὸ τοῦ τοίχου θέλει βοήσει καὶ τὰ ξυλοδέματα θέλουσιν ἀποκριθῆ πρὸς αὐτόν.
12 Οὐαὶ εἰς τὸν οἰκοδομοῦντα πόλιν ἐν αἵμασι καὶ θεμελιοῦντα πόλιν ἐν ἀδικίαις.
13 Ἰδού, δὲν εἶναι τοῦτο παρὰ τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων, νὰ μοχθῶσιν οἱ λαοὶ διὰ τὸ πῦρ καὶ τὰ ἔθνη νὰ ἀποκάμνωσι διὰ τὴν ματαιότητα;
14 Διότι ἡ γῆ θέλει εἶσθαι πλήρης τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Κυρίου, καθὼς τὰ ὕδατα σκεπάζουσι τὴν θάλασσαν.
15 Οὐαὶ εἰς τὸν ποτίζοντα τὸν πλησίον αὑτοῦ, εἰς σὲ ὅστις προσφέρεις τὴν φιάλην σου καὶ προσέτι μεθύεις αὐτόν, διὰ νὰ θεωρῇς τὴν γύμνωσιν αὐτῶν.
16 Ἐνεπλήσθης αἰσχύνης ἀντὶ δόξης· πίε καὶ σύ, καὶ ἄς ἀνακαλυφθῆ ἡ ἀκροβυστία σου· τὸ ποτήριον τῆς δεξιᾶς τοῦ Κυρίου θέλει στραφῆ πρὸς σέ, καὶ ἐμετὸς ἀτιμίας θέλει εἶσθαι ἐπὶ τὴν δόξαν σου.
17 Διότι ἡ πρὸς τὸν Λίβανον ἀδικία σου θέλει σὲ καλύψει, καὶ ἡ φθορὰ τῶν θηρίων ἡ καταπτοήσασα αὐτὰ θέλει σὲ πτοήσει, ἐξ αἰτίας τῶν αἱμάτων τῶν ἀνθρώπων καὶ τῆς ἀδικίας τῆς γῆς, τῆς πόλεως καὶ πάντων τῶν κατοικούντων ἐν αὐτῇ.
18 Τίς ἡ φέλεια τοῦ γλυπτοῦ, ὅτι ὁ μορφωτής αὐτοῦ ἔγλυψεν αὐτό; τοῦ χωνευτοῦ καὶ τοῦ διδασκάλου τοῦ ψεύδους, ὅτι ὁ κατασκευάσας θαρρεῖ εἰς τὸ ἔργον αὑτοῦ, ὥστε νὰ κάμνῃ εἴδωλα ἄφωνα;
19 Οὐαὶ εἰς τὸν λέγοντα πρὸς τὸ ξύλον, Ἐξεγείρου· εἰς τὸν ἄφωνον λίθον, Σηκώθητι· αὐτὸ θέλει διδάξει; Ἰδού, αὐτὸ εἶναι περιεσκεπασμένον μὲ χρυσὸν καὶ ἄργυρον, καὶ δὲν εἶναι πνοή παντελῶς ἐν αὐτῷ.
20 Ἀλλ᾿ ὁ Κύριος εἶναι ἐν τῷ ναῷ τῷ ἁγίῳ αὑτοῦ· σιώπα ἐνώπιον αὐτοῦ, πᾶσα ἡ γῆ.
1 Προσευχή Ἀββακοὺμ τοῦ προφήτου ἐπὶ Σιγιωνώθ.
2 Κύριε, ἤκουσα τὴν ἀκοήν σου καὶ ἐφοβήθην· Κύριε, ζωοποίει τὸ ἔργον σου ἐν μέσῳ τῶν ἐτῶν· Ἐν μέσῳ τῶν ἐτῶν γνωστοποίει, αὐτό· ἐν τῇ ὀργῇ σου μνήσθητι ἐλέους.
3 Ὁ Θεὸς ἦλθεν ἀπὸ Θαιμὰν καὶ ὁ Ἃγιος ἀπὸ τοῦ ὄρους Φαράν· [Διάψαλμα.] ἐκάλυψεν οὐρανοὺς ἡ δόξα αὐτοῦ, καὶ τῆς αἰνέσεως αὐτοῦ ἦτο πλήρης ἡ γῆ·
4 Καὶ ἡ λάμψις αὐτοῦ ἦτο ὡς τὸ φῶς· ἀκτῖνες ἐξήρχοντο ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ, καὶ ἐκεῖ ἦτο ὁ κρυψὼν τῆς ἰσχύος αὐτοῦ.
5 Ἔμπροσθεν αὐτοῦ προεπορεύετο ὁ θάνατος, καὶ ἀστραπαὶ ἐξήρχοντο ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ.
6 Ἐστάθη καὶ διεμέτρησε τὴν γῆν· ἐπέβλεψε καὶ διέλυσε τὰ ἔθνη· καὶ τὰ ὄρη τὰ αἰώνια συνετρίβησαν, οἱ αἰώνιοι βουνοὶ ἐταπεινώθησαν· αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ εἶναι αἰώνιοι.
7 Εἶδον τὰς σκηνὰς τῆς Αἰθιοπίας ἐν θλίψει· ἐτρόμαξαν τὰ παραπετάσματα τῆς γῆς Μαδιάμ.
8 Μήπως ὠργίσθη ὁ Κύριος κατὰ τῶν ποταμῶν; μήπως ἦτο ὁ θυμὸς σου κατὰ τῶν ποταμῶν; ἤ ἡ ὀργή σου κατὰ τῆς θαλάσσης, ὥστε ἐπέβης ἐπὶ τοὺς ἵππους σου καὶ ἐπὶ τὰς ἁμάξας σου πρὸς σωτηρίαν;
9 Ἐσύρθη ἔξω τὸ τόξον σου, καθὼς μεθ᾿ ὅρκου ἀνήγγειλας εἰς τὰς φυλάς. [Διάψαλμα.] Σὺ διέσχισας τὴν γῆν εἰς ποταμούς.
10 Σὲ εἶδον τὰ ὄρη καὶ ἐτρόμαξαν. Κατακλυσμὸς ὑδάτων ἐπῆλθεν· ἡ ἄβυσσος ἀνέπεμψε τὴν φωνήν αὑτῆς, ἀνύψωσε τὰς χεῖρας αὑτῆς.
11 Ὁ ἥλιος καὶ ἡ σελήνη ἐστάθησαν ἐν τῷ κατοικητηρίῳ αὑτῶν· ἐν τῷ φωτὶ τῶν βελῶν σου περιεπάτουν, ἐν τῇ λάμψει τῆς ἀστραπτούσης λόγχης σου.
12 Ἐν ἀγανακτήσει διῆλθες τὴν γῆν, ἐν θυμῷ κατεπάτησας τὰ ἔθνη.
13 Ἐξῆλθες εἰς σωτηρίαν τοῦ λαοῦ σου, εἰς σωτηρίαν τοῦ χριστοῦ σου· ἐπάταξας τὸν ἀρχηγὸν τοῦ οἴκου τῶν ἀσεβῶν, ἀπεκάλυψας τὰ θεμέλια ἕως βάθους. [Διάψαλμα.]
14 Διεπέρασας μὲ τὰς λόγχας αὐτοῦ τὴν κεφαλήν τῶν στραταρχῶν αὐτοῦ· ἐφώρμησαν ὡς ἀνεμοστρόβιλος διὰ νὰ μή διασκορπίσωσιν· ἡ ἀγαλλίασις αὐτῶν ἦτο ὡς ἐὰν ἔμελλον κρυφίως νὰ καταφάγωσι τὸν πτωχόν.
15 Διέβης διὰ τῆς θαλάσσης μετὰ τῶν ἵππων σου, διὰ σωρῶν ὑδάτων πολλῶν.
16 Ἤκουσα, καὶ τὰ ἐντόσθιά μου συνεταράχθησαν· τὰ χείλη μου ἔτρεμον εἰς τὴν φωνήν· ἡ σαθρότης εἰσῆλθεν εἰς τὰ ὀστᾶ μου, καὶ ὑποκάτω μου ἔλαβον τρόμον· πλήν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς θλίψεως θέλω ἀναπαυθῆ, ὅταν ἀναβῇ κατὰ τοῦ λαοῦ ὁ μέλλων νὰ ἐκπορθήσῃ αὐτόν.
17 Ἄν καὶ ἡ συκῆ δὲν θέλει βλαστήσει, μηδὲ θέλει εἶσθαι καρπὸς ἐν ταῖς ἀμπέλοις· ὁ κόπος τῆς ἐλαίας θέλει ματαιωθῆ, καὶ οἱ ἀγροὶ δὲν θέλουσι δώσει τροφήν· τὸ ποίμνιον θέλει ἐξολοθρευθῆ ἀπὸ τῆς μάνδρας, καὶ δὲν θέλουσιν εἶσθαι βόες ἐν τοῖς σταύλοις·
18 ἐγὼ ὅμως θέλω εὐφραίνεσθαι εἰς τὸν Κύριον, θέλω χαίρει εἰς τὸν Θεὸν τῆς σωτηρίας μου.
19 Κύριος ὁ Θεὸς εἶναι ἡ δύναμίς μου, καὶ θέλει κάμει τοὺς πόδας μου ὡς τῶν ἐλάφων· καὶ θέλει μὲ κάμει νὰ περιπατῶ ἐπὶ τοὺς ὑψηλοὺς τόπους μου. Εἰς τὸν πρῶτον μουσικὸν ἐπὶ Νεγινώθ.