1 Ἡ κατὰ τῆς Νινευή προφητεία· βιβλίον τῆς ὀράσεως Ναοὺμ τοῦ Ἐλκοσαίου.
2 Ζηλότυπος εἶναι ὁ Θεὸς καὶ ἐκδικεῖται ὁ Κύριος· ὁ Κύριος ἐκδικεῖται καὶ ὀργίζεται· ὁ Κύριος θέλει ἐκδικηθῆ τοὺς ἐναντίους αὑτοῦ καὶ φυλάττει ὀργήν κατὰ τῶν ἐχθρῶν αὑτοῦ.
3 Ὁ Κύριος εἶναι μακρόθυμος καὶ μέγας τὴν ἰσχύν, καὶ οὐδόλως θέλει ἀθῳώσει τὸν ἀσεβῆ· ἡ ὁδὸς τοῦ Κυρίου εἶναι μετὰ ἀνεμοστροβίλου καὶ θυέλλης, καὶ νεφέλαι ὁ κονιορτὸς τῶν ποδῶν αὐτοῦ.
4 Ἐπιτιμᾷ τὴν θάλασσαν καὶ ξηραίνει αὐτήν καὶ καταξηραίνει πάντας τοὺς ποταμούς· μαραίνεται ἡ Βασὰν καὶ ὁ Κάρμηλος καὶ τὸ ἄνθος τοῦ Λιβάνου μαραίνεται.
5 Τὰ ὄρη σείονται ἀπ᾿ αὐτοῦ καὶ οἱ λόφοι διαλύονται, ἡ δὲ γῆ τρέμει ἀπὸ τῆς παρουσίας αὐτοῦ, ναί, ἡ οἰκουμένη, καὶ πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐτῇ.
6 Τίς δύναται νὰ ἀνθέξῃ ἐνώπιον τῆς ἀγανακτήσεως αὐτοῦ; καὶ τίς δύναται νὰ σταθῆ εἰς τὴν ἔξαψιν τῆς ὀργῆς αὐτοῦ; ὁ θυμὸς αὐτοῦ ἐκχέεται ὡς πῦρ καὶ οἱ βράχοι συντρίβονται ἔμπροσθεν αὐτοῦ.
7 Ὁ Κύριος εἶναι ἀγαθός, ὀχύρωμα ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως, καὶ γνωρίζει τοὺς ἐλπίζοντας ἐπ᾿ αὐτόν.
8 Πλήν μὲ πλημμύραν κατακλύζουσαν θέλει κάμει συντέλειαν τοῦ τόπου αὐτῆς, καὶ σκότος θέλει καταδιώξει τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ.
9 Τί βουλεύεσθε κατὰ τοῦ Κυρίου; αὐτὸς θέλει κάμει συντέλειαν· θλῖψις δὲν θέλει ἐπέλθει ἐκ δευτέρου.
10 Διότι ἐνῷ συμπεριπλέκονται ὡς ἄκανθαι καὶ μεθύουσιν ὡς μεθυσταί, θέλουσι καταναλωθῆ ὡς κατάξηρον ἄχυρον.
11 Ἀπὸ σοῦ ἐξῆλθε διαλογιζόμενος πονηρὰ κατὰ τοῦ Κυρίου, σύμβουλος πονηρός.
12 Οὕτω λέγει Κύριος· Ἄν καὶ ἦναι ἐν τῇ ἀκμῇ αὑτῶν καὶ ἔτι πολλοί, θέλουσιν ὅμως κουρευθῆ, ὅταν αὐτὸς διαβῇ· ἄν καὶ σὲ κατέθλιψα, δὲν θέλω σὲ καταθλίψει πλέον.
13 Διότι τώρα θέλω συντρίψει τὸν ζυγὸν αὐτοῦ ἀπὸ σοῦ καὶ θέλω διαρρήξει τοὺς δεσμοὺς σου.
14 Καὶ ὁ Κύριος ἔδωκε προσταγήν περὶ σοῦ, ὅτι δὲν θέλει σπαρθῆ πλέον ἐκ τοῦ ὀνόματός σου· ἀπὸ τοῦ οἴκου τῶν θεῶν σου θέλω ἐκκόψει τὰ γλυπτὰ καὶ τὰ χωνευτά· θέλω κάμει αὐτὸν τάφον σου, διότι εἶσαι βδελυκτός.
15 Ἰδού, ἐπὶ τῶν ὀρέων οἱ πόδες τοῦ εὐαγγελιζομένου, τοῦ κηρύττοντος εἰρήνην. Ἑόρταζε, Ἰούδα, τὰς ἐπισήμους ἑορτὰς σου, ἀπόδος τὰς εὐχὰς σου, διότι ὁ ἐξολοθρευτής δὲν θέλει διαβῆ πλέον διὰ σοῦ· ὁλοτελῶς ἀπεκόπη.
1 Ὁ κατασυντρίβων ἀνέβη ἔμπροσθεν τοῦ προσώπου σου· φύλαττε τὸ ὀχύρωμα, σκόπευσον τὴν ὁδόν, ἐνίσχυσον τὰς ὀσφύς, ἐνδυνάμωσον τὴν ἰσχὺν σου σφόδρα.
2 Ἐπειδή ὁ Κύριος ἀπέστρεψε τὴν δόξαν τοῦ Ἰακὼβ καθὼς τὴν δόξαν τοῦ Ἰσραήλ· διότι οἱ τινακταὶ ἐξετίναξαν αὐτοὺς καὶ διέφθειραν τὰ κλήματα αὐτῶν.
3 Ἡ ἀσπὶς τῶν ἰσχυρῶν αὐτοῦ εἶναι κοκκινοβαφής, οἱ ἄνδρες δυνάμεως ἐνδεδυμένοι ἐρυθρά· αἱ ἅμαξαι θέλουσι κινεῖσθαι μὲ σίδηρον λάμποντα ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς ἑτοιμασίας αὐτοῦ, καὶ τὰ ἐλάτινα δόρατα θέλουσι σεισθῆ τρομερά.
4 Αἱ ἅμαξαι θέλουσι θορυβεῖσθαι ἐν ταῖς ὁδοῖς, θέλουσι συγκρούεσθαι ἡ μία μετὰ τῆς ἄλλης ἐν ταῖς πλατείαις· ἡ θέα αὐτῶν θέλει εἶσθαι ὡς λαμπάδες, θέλουσι τρέχει ὡς ἀστραπαί.
5 Θέλει ἐνθυμηθῆ τοὺς ἀνδρείους αὑτοῦ· ἀλλὰ θέλουσι κατολισθήσει ἐν τῇ ὁδῷ αὑτῶν· θέλουσι σπεύσει εἰς τὰ τείχη αὐτῆς καὶ ὁ συνασπισμὸς θέλει ἑτοιμασθῆ.
6 Αἱ πύλαι τῶν ποταμῶν θέλουσιν ἀνοιχθῆ καὶ τὰ παλάτια θέλουσι διαλυθῆ.
7 Καὶ ἡ καθεστῶσα θέλει γυμνωθῆ, θέλει μετοικισθῆ, καὶ αἱ δοῦλαι αὐτῆς θέλουσιν ἀναδίδει στεναγμοὺς ὡς ἡ φωνή τῶν περιστερῶν, τύπτουσαι τὰ στήθη αὐτῶν.
8 Καὶ ἡ Νινευή εἶναι παλαιόθεν ὡς λίμνη ὑδάτων· ταῦτα ὅμως θέλουσι φύγει. Στῆτε, στῆτε, θέλουσι φωνάζει· καὶ οὐδεὶς ὁ βλέπων ὀπίσω.
9 Λαφυραγωγεῖτε τὸ ἀργύριον, λαφυραγωγεῖτε τὸ χρυσίον· διότι δὲν εἶναι τέλος τῶν θησαυρῶν αὐτῆς· εἶναι πλῆθος παντὸς σκεύους ἐπιθυμητοῦ.
10 Ἐξεκενώθη καὶ ἐξετινάχθη καὶ ἠρημώθη καὶ ἡ καρδία διαλύεται καὶ τὰ γόνατα κλονίζονται καὶ δῖνες εἶναι εἰς πάσας τὰς ὀσφῦς, τὰ δὲ πρόσωπα πάντων εἶναι ἀπησβολωμένα.
11 Ποῦ εἶναι τὸ κατοικητήριον τῶν λεόντων καὶ ἡ βοσκή τῶν σκύμνων, ὅπου ὁ λέων, ὁ γηραιὸς λέων, περιεπάτει καὶ ὁ σκύμνος τοῦ λέοντος, καὶ δὲν ὑπῆρχεν ὁ ἐκφοβῶν;
12 Ὁ λέων διεσπάραττεν ἱκανὰ διὰ τοὺς σκύμνους αὑτοῦ καὶ ἀπέπνιγε διὰ τὰς λεαίνας αὑτοῦ, καὶ ἐγέμιζε τὰ σπήλαια αὑτοῦ ἀπὸ θηράματος καὶ τὰ κατοικητήρια αὑτοῦ ἀπὸ ἁρπαγῆς.
13 Ἰδού, ἐγὼ εἶμαι ἐναντίον σου, λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων, καὶ θέλω καύσει τὰς ἁμάξας σου μέχρι καπνοῦ καὶ ἡ ῥομφαία θέλει καταφάγει τοὺς σκύμνους σου, καὶ θέλω ἐξολοθρεύσει τὸ θήραμά σου ἐκ τῆς γῆς, καὶ δὲν θέλει ἀκουσθῆ πλέον ἡ φωνή τῶν πρέσβεών σου.
1 Οὐαὶ εἰς τὴν πόλιν τῶν αἱμάτων· ὅλη εἶναι πλήρης ψεύδους καὶ ἁρπαγῆς· τὸ θήραμα δὲν ἀπολείπει.
2 Φωνή μαστίγων ἀκούεται καὶ φωνή θορύβου τροχῶν καὶ ἵππων ὁρμώντων καὶ ἁρμάτων ἀναπηδώντων,
3 ἱππέως ἀναβαίνοντος καὶ ῥομφαίας στιλβούσης καὶ λόγχης ἐξαστραπτούσης, καὶ πλῆθος τραυματιζομένων καὶ μέγας ἀριθμὸς πτωμάτων, καὶ δὲν εἶναι τέλος τῶν πτωμάτων· προσκόπτουσιν εἰς τὰ πτώματα αὐτῶν·
4 ἀπὸ τοῦ πλήθους τῶν πορνειῶν τῆς θελκτικῆς πόρνης, τῆς ἐμπείρου εἰς γοητείας, ἥτις πωλεῖ ἔθνη διὰ τῶν πορνειῶν αὑτῆς καὶ φυλὰς διὰ τῶν γοητειῶν αὑτῆς.
5 Ἰδού, ἐγὼ εἶμαι ἐναντίον σου, λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων· καὶ θέλω ἀνασηκώσει τὰ κράσπεδά σου ἐπὶ τὸ πρόσωπόν σου, καὶ θέλω δείξει εἰς τὰ ἔθνη τὴν αἰσχύνην σου καὶ εἰς τὰ βασίλεια τὴν ἀτιμίαν σου.
6 Καὶ θέλω ῥίψει βδελυρὰν ἀκαθαρσίαν ἐπὶ σὲ καὶ θέλω σὲ καταισχύνει καὶ θέλω σὲ καταστήσει εἰς θέαμα.
7 Καὶ πάντες οἱ βλέποντές σε θέλουσι φεύγει ἀπὸ σοῦ καὶ θέλουσι λέγει, Ἡ Νινευή ἠρημώθη· τίς θέλει συλλυπηθῆ αὐτήν; πόθεν θέλω ζητήσει παρηγορητὰς διὰ σέ;
8 εἶσαι καλητέρα τῆς Νὼ Ἀμμών, τῆς κειμένης μεταξὺ τῶν ποταμῶν, τῆς περικυκλουμένης ἀπὸ ὑδάτων, τῆς ὁποίας προμαχῶν ἦτο ἡ θάλασσα καὶ τεῖχος αὐτῆς τὸ πέλαγος;
9 Ἡ Αἰθιοπία ἦτο ἡ ἰσχὺς αὐτῆς καὶ ἡ Αἴγυπτος καὶ ἄλλοι ἀπέραντοι· ἡ Φοὺθ καὶ οἱ Λίβυες ἦσαν οἱ βοηθοὶ σου.
10 Ἀλλὰ καὶ αὐτή μετῳκίσθη, ὑπῆγεν εἰς αἰχμαλωσίαν, τὰ δὲ νήπια αὐτῆς συνετρίφθησαν ἐπὶ τῶν ἄκρων πασῶν τῶν ὁδῶν· καὶ ἔρριψαν κλήρους ἐπὶ τοὺς ἐνδόξους αὐτῆς ἄνδρας, καὶ πάντες οἱ μεγιστᾶνες αὐτῆς ἐδέθησαν μὲ ἁλύσεις.
11 Καὶ σὺ θέλεις μεθυσθῆ, θέλεις μένει ἀφανής· καὶ σὺ θέλεις ζητήσει δύναμιν ἐναντίον τοῦ ἐχθροῦ.
12 Πάντα τὰ ὀχυρώματά σου θέλουσιν εἶσθαι ὡς συκαῖ μὲ τὰ πρωτοφανῆ σῦκα αὐτῶν· ἐὰν σεισθῶσι, θέλουσι βεβαίως πέσει εἰς τὸ στόμα τοῦ τρώγοντος.
13 Ἰδού, ὁ λαὸς σου εἶναι γυναῖκες ἐν μέσῳ σου· αἱ πύλαι τῆς γῆς σου θέλουσιν εἶσθαι ὅλως ἀνεῳγμέναι εἰς τοὺς ἐχθροὺς σου· τὸ πῦρ θέλει καταφάγει τοὺς μοχλοὺς σου.
14 Ἀνάσυρον εἰς σεαυτὸν ὕδωρ διὰ τὴν πολιορκίαν, ἐνδυνάμωσον τὰ ὀχυρώματά σου· εἴσελθε εἰς τὸν πηλὸν καὶ πάτησον τὴν ἄργιλλον, ἐπισκεύασον τὴν κεραμικήν κάμινον·
15 ἐκεῖ θέλει σὲ καταφάγει τὸ πῦρ· ἡ ῥομφαία θέλει σὲ ἐξολοθρεύσει, θέλει σὲ καταφάγει ὡς βροῦχος· πληθύνου ὡς βροῦχος, πληθύνου ὡς ἀκρίς.
16 Ἐπλήθυνας τοὺς ἐμπόρους σου ὑπὲρ τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ· ὁ βροῦχος ἐξηπλώθη καὶ ἐξεπέταξεν.
17 Οἱ μεγιστᾶνές σου εἶναι ὡς ἀκρίδες καὶ οἱ σατράπαι σου ὡς μεγάλαι ἀκρίδες, αἵτινες ἐπικάθηνται ἐπὶ τοὺς φραγμοὺς ἐν ἡμέρᾳ ψύχους· ἀλλ᾿ ὅταν ὁ ἥλιος ἀνατείλῃ, φεύγουσι καὶ ὁ τόπος αὐτῶν δὲν γνωρίζεται ποῦ ἦσαν.
18 Οἱ ποιμένες σου ἐνύσταξαν, βασιλεῦ τῆς Ἀσσυρίας· οἱ δυνατοὶ σου ἀπεκοιμήθησαν· ὁ λαὸς σου ἐσκορπίσθη ἐπὶ τὰ ὄρη καὶ δὲν ὑπάρχει ὁ συνάγων.
19 Δὲν εἶναι ἴασις εἰς τὸ σύντριμμά σου· ἡ πληγή σου εἶναι χαλεπή· πάντες οἱ ἀκούοντες τὴν ἀγγελίαν σου θέλουσι κροτήσει χεῖρας ἐπὶ σέ· διότι ἐπὶ τίνα δὲν ἐπῆλθε πάντοτε ἡ κακία σου;