1 Ἐν τῷ τρίτῳ ἕτει τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωακείμ, βασιλέως τοῦ Ἰούδα, ἦλθε Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος εἰς Ἱερουσαλήμ καὶ ἐπολιόρκησεν αὐτήν.
2 Καὶ παρέδωκε Κύριος εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ τὸν Ἰωακείμ, βασιλέα τοῦ Ἰούδα, καὶ μέρος τῶν σκευῶν τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ· καὶ ἔφερεν αὐτὰ εἰς γῆν Σενναάρ, εἰς τὸν οἶκον τοῦ θεοῦ αὑτοῦ· καὶ εἰσήγαγε τὰ σκεύη εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον τοῦ θεοῦ αὑτοῦ.
3 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Ἀσφενὰζ τὸν ἀρχιευνοῦχον αὑτοῦ, νὰ φέρῃ ἐκ τῶν υἱῶν Ἰσραήλ καὶ ἐκ τοῦ σπέρματος τοῦ βασιλικοῦ καὶ ἐκ τῶν ἀρχόντων
4 νεανίσκους μή ἔχοντας μηδένα μῶμον καὶ ὡραίους τὴν ὄψιν καὶ νοήμονας ἐν πάσῃ σοφίᾳ καὶ εἰδήμονας πάσης γνώσεως καὶ ἔχοντας φρόνησιν καὶ δυναμένους νὰ ἵστανται ἐν τῷ παλατίῳ τοῦ βασιλέως καὶ νὰ διδάσκῃ αὐτοὺς τὰ γράμματα καὶ τὴν γλῶσσαν τῶν Χαλδαίων.
5 Καὶ διέταξεν εἰς αὐτοὺς ὁ βασιλεὺς καθημερινήν μερίδα ἀπὸ τῶν βασιλικῶν ἐδεσμάτων καὶ ἀπὸ τοῦ οἴνου, τὸν ὁποῖον αὐτὸς ἔπινε· καὶ ἀφοῦ ἀνατραφῶσι τρία ἔτη, νὰ ἵστανται μετὰ ταῦτα ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.
6 Καὶ μεταξὺ τούτων ἦσαν, ἐκ τῶν υἱῶν Ἰούδα, Δανιήλ, Ἀνανίας, Μισαήλ καὶ Ἀζαρίας·
7 εἰς τοὺς ὁποίους ὁ ἀρχιευνοῦχος ἐπέθηκεν ὀνόματα· καὶ τὸν μὲν Δανιήλ νόμασε Βαλτασάσαρ· τὸν δὲ Ἀνανίαν Σεδράχ· τὸν δὲ Μισαήλ Μισάχ· καὶ τὸν Ἀζαρίαν Ἀβδὲ-νεγώ.
8 Ἀλλ᾿ ὁ Δανιήλ ἔβαλεν ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ νὰ μή μιανθῇ ἀπὸ τῶν ἐδεσμάτων τοῦ βασιλέως οὐδὲ ἀπὸ τοῦ οἴνου τὸν ὁποῖον ἐκεῖνος ἔπινε· διὰ τοῦτο παρεκάλεσε τὸν ἀρχιευνοῦχον νὰ μή μιανθῇ.
9 Καὶ ἔκαμεν ὁ Θεὸς τὸν Δανιήλ νὰ εὕρῃ χάριν καὶ ἔλεος ἐνώπιον τοῦ ἀρχιευνούχου.
10 Καὶ εἶπεν ὁ ἀρχιευνοῦχος πρὸς τὸν Δανιήλ, Ἐγὼ φοβοῦμαι τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα, ὅστις διέταξε τὸ φαγητὸν σας καὶ τὸ ποτὸν σας, μήποτε ἴδῃ τὰ πρόσωπά σας σκυθρωπότερα παρὰ τῶν νεανίσκων τῶν συνομηλίκων σας, καὶ ἐνοχοποιήσητε τὴν κεφαλήν μου εἰς τὸν βασιλέα.
11 Καὶ εἶπεν ὁ Δανιήλ πρὸς τὸν Ἀμελσάρ, τὸν ὁποῖον ὁ ἀρχιευνοῦχος κατέστησεν ἐπὶ τὸν Δανιήλ, τὸν Ἀνανίαν, τὸν Μισαήλ καὶ τὸν Ἀζαρίαν,
12 Δοκίμασον, παρακαλῶ, τοὺς δούλους σου δέκα ἡμέρας· καὶ ἄς δοθῶσιν εἰς ἡμᾶς ὄσπρια νὰ τρώγωμεν καὶ ὕδωρ νὰ πίνωμεν·
13 ἔπειτα ἄς θεωρηθῶσι τὰ πρόσωπα ἡμῶν ἐνώπιόν σου καὶ τὸ πρόσωπον τῶν νεανίσκων, οἵτινες τρώγουσιν ἀπὸ τῶν ἐδεσμάτων τοῦ βασιλέως· καὶ ὅπως ἴδῃς, κάμε μὲ τοὺς δούλους σου.
14 Καὶ εἰσήκουσεν αὐτῶν εἰς τοῦτο τὸ πρᾶγμα καὶ ἐδοκίμασεν αὐτοὺς δέκα ἡμέρας.
15 Καὶ μετὰ τὸ τέλος τῶν δέκα ἡμερῶν τὰ πρόσωπα αὐτῶν ἐφάνησαν ὡραιότερα καὶ παχύτερα εἰς τὴν σάρκα παρὰ πάντων τῶν νεανίσκων, οἵτινες ἔτρωγον τὰ ἐδέσματα τοῦ βασιλέως.
16 Καὶ ἀφήρει ὁ Ἀμελσὰρ τὸ φαγητὸν αὐτῶν καὶ τὸν οἶνον τὸν ὁποῖον ἔπρεπε νὰ πίνωσι καὶ ἔδιδεν εἰς αὐτοὺς ὄσπρια.
17 Καὶ εἰς τοὺς τέσσαρας τούτους νεανίσκους ἔδωκεν ὁ Θεὸς γνῶσιν καὶ σύνεσιν εἰς πᾶσαν μάθησιν καὶ σοφίαν, καὶ κατέστησε τὸν Δανιήλ νοήμονα εἰς πᾶσαν ὄρασιν καὶ ἐνύπνιον.
18 Καὶ ἐν τῷ τέλει τῶν ἡμερῶν, ὅτε ὁ βασιλεὺς εἶπε νὰ εἰσάξωσιν αὐτούς, ὁ ἀρχιευνοῦχος εἰσῆξεν αὐτοὺς ἐνώπιον τοῦ Ναβουχοδονόσορ.
19 Καὶ ἐλάλησε μετ᾿ αὐτῶν ὁ βασιλεύς· καὶ δὲν εὑρέθη μεταξὺ πάντων αὐτῶν ὅμοιος τοῦ Δανιήλ, τοῦ Ἀνανία, τοῦ Μισαήλ καὶ τοῦ Ἀζαρία, καὶ ἵσταντο ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.
20 Καὶ ἐν πάσῃ ὑποθέσει σοφίας καὶ νοήσεως, περὶ τῆς ὁποίας ὁ βασιλεὺς ἡρώτησεν αὐτούς, εὕρηκεν αὐτοὺς δεκαπλασίως καλητέρους παρὰ πάντας τοὺς μάγους καὶ ἐπαοιδούς, ὅσοι ἦσαν ἐν παντὶ τῷ βασιλείῳ αὐτοῦ.
21 Καὶ διέμενεν ὁ Δανιήλ οὕτως ἕως τοῦ πρώτου ἔτους Κύρου τοῦ βασιλέως.
1 Καὶ ἐν τῷ δευτέρῳ ἔτει τῆς βασιλείας τοῦ Ναβουχοδονόσορ, ὁ Ναβουχοδονόσορ ἐνυπνιάσθη ἐνύπνια, καὶ ἐταράχθη τὸ πνεῦμα αὐτοῦ καὶ ὁ ὕπνος αὐτοῦ ἔφυγεν ἀπ᾿ αὐτοῦ.
2 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς νὰ καλέσωσι τοὺς μάγους καὶ τοὺς ἐπαοιδοὺς καὶ τοὺς γόητας καὶ τοὺς Χαλδαίους, διὰ νὰ φανερώσωσι πρὸς τὸν βασιλέα τὰ ἐνύπνια αὐτοῦ. Ἦλθον λοιπὸν καὶ ἐστάθησαν ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως.
3 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ὁ βασιλεύς, Ἐνυπνιάσθην ἐνύπνιον καὶ τὸ πνεῦμά μου ἐταράχθη εἰς τὸ νὰ γνωρίσω τὸ ἐνύπνιον.
4 Καὶ ἐλάλησαν οἱ Χαλδαῖοι πρὸς τὸν βασιλέα Συριστί, λέγοντες, Βασιλεῦ, ζῆθι εἰς τὸν αἰῶνα· εἰπὲ τὸ ἐνύπνιον πρὸς τοὺς δούλους σου καὶ ἡμεῖς θέλομεν φανερώσει τὴν ἑρμηνείαν.
5 Ὁ βασιλεὺς ἀπεκρίθη καὶ εἶπε πρὸς τοὺς Χαλδαίους, τὸ πρᾶγμα διέφυγεν ἀπ᾿ ἐμοῦ· ἐὰν δὲν κάμητε γνωστὸν εἰς ἐμὲ τὸ ἐνύπνιον καὶ τὴν ἑρμηνείαν αὐτοῦ, θέλετε καταμελισθῆ καὶ αἱ οἰκίαι σας θέλουσι γείνει κοπρῶνες·
6 ἀλλ᾿ ἐὰν φανερώσητε τὸ ἐνύπνιον καὶ τὴν ἑρμηνείαν αὐτοῦ, θέλετε λάβει παρ᾿ ἐμοῦ δῶρα καὶ ἀμοιβὰς καὶ τιμήν μεγάλην· τὸ ἐνύπνιον λοιπὸν καὶ τὴν ἑρμηνείαν αὐτοῦ φανερώσατε εἰς ἐμέ.
7 Ἀπεκρίθησαν ἐκ δευτέρου καὶ εἶπον, Ἄς εἴπῃ ὁ βασιλεὺς τὸ ἐνύπνιον πρὸς τοὺς δούλους αὑτοῦ, καὶ ἡμεῖς θέλομεν φανερώσει τὴν ἑρμηνείαν αὐτοῦ.
8 Ὁ βασιλεὺς ἀπεκρίθη καὶ εἶπε, Ἐπ᾿ ἀληθείας καταλαμβάνω ὅτι σεῖς θέλετε νὰ ἐξαγοράζητε τὸν καιρόν, βλέποντες ὅτι διέφυγεν ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸ πρᾶγμα.
9 Ἀλλ᾿ ἐὰν δὲν κάμητε γνωστὸν εἰς ἐμὲ τὸ ἐνύπνιον, αὕτη μόνη ἡ ἀπόφασις εἶναι διὰ σᾶς· διότι συνεβουλεύθητε νὰ εἴπητε ψευδεῖς καὶ διεφθαρμένους λόγους ἔμπροσθέν μου, ἑωσοῦ παρέλθῃ ὁ καιρός· εἴπατέ μοι λοιπὸν τὸ ἐνύπνιον καὶ θέλω γνωρίσει ὅτι δύνασθε νὰ φανερώσητε εἰς ἐμὲ καὶ τὴν ἑρμηνείαν αὐτοῦ.
10 Ἀπεκρίθησαν οἱ Χαλδαῖοι ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως καὶ εἶπον, δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος ἐπὶ τῆς γῆς δυνάμενος νὰ φανερώσῃ τὸ πρᾶγμα τοῦ βασιλέως· καθὼς δὲν ὑπάρχει οὐδεὶς βασιλεύς, ἄρχων ἤ διοικητής, ὅστις νὰ ζητῇ τοιαῦτα πράγματα παρὰ μάγου ἤ ἐπαοιδοῦ ἤ Χαλδαίου·
11 καὶ τὸ πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ὁ βασιλεὺς ζητεῖ εἶναι μέγα, καὶ δὲν εἶναι ἄλλος δυνάμενος νὰ φανερώσῃ αὐτὸ ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως, ἐκτὸς τῶν θεῶν, τῶν ὁποίων ἡ κατοικία δὲν εἶναι μετὰ σαρκός.
12 Διὰ τοῦτο ἐθυμώθη ὁ βασιλεὺς καὶ ὠργίσθη σφόδρα καὶ εἶπε νὰ ἀπολέσωσι πάντας τοὺς σοφοὺς τῆς Βαβυλῶνος.
13 Καὶ ἐξῆλθεν ἡ ἀπόφασις καὶ οἱ σοφοὶ ἐθανατόνοντο· ἐζήτησαν δὲ καὶ τὸν Δανιήλ καὶ τοὺς συντρόφους αὐτοῦ, διὰ νὰ θανατώσωσιν αὐτούς.
14 Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Δανιήλ μετὰ φρονήσεως καὶ σοφίας πρὸς τὸν Ἀριὼχ τὸν ἀρχισωματοφύλακα τοῦ βασιλέως, ὅστις ἐξῆλθε διὰ νὰ θανατώσῃ τοὺς σοφοὺς τῆς Βαβυλῶνος,
15 ἀπεκρίθη καὶ εἶπε πρὸς τὸν Ἀριώχ, τὸν ἄρχοντα τοῦ βασιλέως, Διὰ τί ἡ βιαία αὕτη ἀπόφασις παρὰ τοῦ βασιλέως; Καὶ ὁ Ἀριὼχ ἐφανέρωσε τὸ πρᾶγμα πρὸς τὸν Δανιήλ.
16 Καὶ εἰσῆλθεν ὁ Δανιήλ καὶ παρεκάλεσε τὸν βασιλέα νὰ δώσῃ καιρὸν εἰς αὐτὸν καὶ ἤθελε φανερώσει τὴν ἑρμηνείαν πρὸς τὸν βασιλέα.
17 Καὶ ὑπῆγεν ὁ Δανιήλ εἰς τὸν οἶκον αὑτοῦ καὶ ἐγνωστοποίησε τὸ πρᾶγμα πρὸς τὸν Ἀνανίαν, πρὸς τὸν Μισαήλ καὶ πρὸς τὸν Ἀζαρίαν, τοὺς συντρόφους αὑτοῦ,
18 διὰ νὰ ζητήσωσιν ἔλεος παρὰ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ περὶ τοῦ μυστηρίου τούτου, ὥστε νὰ μή ἀπολεσθῇ ὁ Δανιήλ καὶ οἱ σύντροφοι αὐτοῦ μετὰ τῶν ἐπιλοίπων σοφῶν τῆς Βαβυλῶνος.
19 Καὶ τὸ μυστήριον ἀπεκαλύφθη πρὸς τὸν Δανιήλ δι᾿ὀράματος τῆς νυκτός. Τότε εὐλόγησεν ὁ Δανιήλ τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ.
20 Καὶ ἐλάλησεν ὁ Δανιήλ καὶ εἶπεν, Εἴη τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ εὐλογημένον ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος· διότι αὐτοῦ εἶναι ἡ σοφία καὶ ἡ δύναμις·
21 καὶ αὐτὸς μεταβάλλει τοὺς καιροὺς καὶ τοὺς χρόνους· καθαιρεῖ βασιλεῖς καὶ καθιστᾷ βασιλεῖς· δίδει σοφίαν εἰς τοὺς σοφοὺς καὶ γνῶσιν εἰς τοὺς συνετούς.
22 Αὐτὸς ἀποκαλύπτει τὰ βαθέα καὶ τὰ κεκρυμμένα· γνωρίζει τὰ ἐν τῷ σκότει καὶ τὸ φῶς κατοικεῖ μετ᾿ αὐτοῦ.
23 Σέ, Θεὲ τῶν πατέρων μου, εὐχαριστῶ καὶ σὲ δοξολογῶ, ὅστις μοὶ ἔδωκας σοφίαν καὶ δύναμιν, καὶ ἔκαμες γνωστὸν εἰς ἐμὲ ὅ, τι ἐδεήθημεν παρὰ σοῦ. Διότι σὺ ἔκαμες γνωστήν εἰς ἡμᾶς τοῦ βασιλέως τὴν ὑπόθεσιν.
24 Ὑπῆγε λοιπὸν ὁ Δανιήλ πρὸς τὸν Ἀριώχ, τὸν ὁποῖον ὁ βασιλεὺς διέταξε νὰ ἀπολέσῃ τοὺς σοφοὺς τῆς Βαβυλῶνος· ὑπῆγε καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν οὕτω· Μή ἀπολέσῃς τοὺς σοφοὺς τῆς Βαβυλῶνος· εἴσαξόν με ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καὶ ἐγὼ θέλω φανερώσει τὴν ἑρμηνείαν πρὸς τὸν βασιλέα.
25 Καὶ εἰσῆξεν ὁ Ἀριὼχ μετὰ σπουδῆς τὸν Δανιήλ ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν οὕτως, Εὕρηκα ἄνδρα ἐκ τῶν υἱῶν τῆς αἰχμαλωσίας τοῦ Ἰούδα, ὅστις θέλει φανερώσει τὴν ἑρμηνείαν εἰς τὸν βασιλέα.
26 Ἀπεκρίθη ὁ βασιλεὺς καὶ εἶπε πρὸς τὸν Δανιήλ, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἦτο Βαλτασάσαρ, Εἶσαι ἱκανὸς νὰ φανερώσῃς πρὸς ἐμὲ τὸ ἐνύπνιον τὸ ὁποῖον εἶδον καὶ τὴν ἑρμηνείαν αὐτοῦ;
27 Ἀπεκρίθη ὁ Δανιήλ ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καὶ εἶπε, Τὸ μυστήριον, περὶ τοῦ ὁποίου ὁ βασιλεὺς ἐπερωτᾷ, δὲν δύνανται σοφοί, ἐπαοιδοί, μάγοι, μάντεις, νὰ φανερώσωσι πρὸς τὸν βασιλέα·
28 ἀλλ᾿ εἶναι Θεὸς ἐν τῷ οὐρανῷ, ὅστις ἀποκαλύπτει μυστήρια καὶ κάμνει γνωστὸν εἰς τὸν βασιλέα Ναβουχοδονόσορ, τί μέλλει γενέσθαι ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις. Τὸ ἐνύπνιόν σου καὶ αἱ ὀράσεις τῆς κεφαλῆς σου ἐπὶ τῆς κλίνης σου εἶναι αὗται·
29 βασιλεῦ, οἱ διαλογισμοὶ σου ἀνέβησαν εἰς τὸν νοῦν σου ἐπὶ τῆς κλίνης σου, περὶ τοῦ τί μέλλει γενέσθαι μετὰ ταῦτα· καὶ ὁ ἀποκαλύπτων μυστήρια ἔκαμε γνωστὸν εἰς σὲ τί μέλλει γενέσθαι.
30 Πλήν ὅσον τὸ κατ᾿ ἐμέ, τὸ μυστήριον τοῦτο δὲν ἀπεκαλύφθη πρὸς ἐμὲ διὰ σοφίας, τὴν ὁποίαν ἔχω ἐγὼ μᾶλλον παρὰ πάντας τοὺς ζῶντας, ἀλλὰ διὰ νὰ φανερωθῇ ἡ ἑρμηνεία πρὸς τὸν βασιλέα καὶ διὰ νὰ γνωρίσῃς τοὺς διαλογισμοὺς τῆς καρδίας σου.
31 Σύ, βασιλεῦ, ἐθεώρεις καὶ ἰδού, εἰκὼν μεγάλη· ἐξαίσιος ἦτο ἐκείνη ἡ εἰκὼν καὶ ὑπέροχος ἡ λάμψις αὐτῆς, ἱσταμένης ἐνώπιόν σου, καὶ ἡ μορφή αὐτῆς φοβερά.
32 Ἡ κεφαλή τῆς εἰκόνος ἐκείνης ἦτο ἐκ χρυσοῦ καθαροῦ, τὸ στῆθος αὐτῆς καὶ οἱ βραχίονες αὐτῆς ἐξ ἀργύρου, ἡ κοιλία αὐτῆς καὶ οἱ μηροὶ αὐτῆς ἐκ χαλκοῦ,
33 αἱ κνῆμαι αὐτῆς ἐκ σιδήρου, οἱ πόδες αὐτῆς μέρος μὲν ἐκ σιδήρου, μέρος δὲ ἐκ πηλοῦ.
34 Ἐθεώρεις ἑωσοῦ ἀπεκόπη λίθος ἄνευ χειρῶν, καὶ ἐκτύπησε τὴν εἰκόνα ἐπὶ τοὺς πόδας αὐτῆς τοὺς ἐκ σιδήρου καὶ πηλοῦ καὶ κατεσύντριψεν αὐτούς.
35 Τότε ὁ σίδηρος, ὁ πηλός, ὁ χαλκός, ὁ ἄργυρος καὶ ὁ χρυσὸς κατεσυντρίφθησαν ὁμοῦ καὶ ἔγειναν ὡς λεπτὸν ἄχυρον ἁλωνίου θερινοῦ· καὶ ὁ ἄνεμος ἐσήκωσεν αὐτὰ καὶ οὐδεὶς τόπος εὑρέθη αὐτῶν· ὁ δὲ λίθος ὁ κτυπήσας τὴν εἰκόνα ἔγεινεν ὄρος μέγα καὶ ἐγέμισεν ὅλην τὴν γῆν.
36 Τοῦτο εἶναι τὸ ἐνύπνιον· καὶ τὴν ἑρμηνείαν αὐτοῦ θέλομεν εἰπεῖ ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.
37 Σύ, βασιλεῦ, εἶσαι βασιλεὺς βασιλέων· διότι ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ ἔδωκεν εἰς σὲ βασιλείαν, δύναμιν καὶ ἰσχὺν καὶ δόξαν.
38 Καὶ πάντα τόπον, ὅπου κατοικοῦσιν οἱ υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων, τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ἔδωκεν εἰς τὴν χεῖρά σου καὶ σὲ κατέστησε κύριον ἐπὶ πάντων τούτων· σὺ εἶσαι ἡ κεφαλή ἐκείνη ἡ χρυσή.
39 Καὶ μετὰ σὲ θέλει ἀναστηθῆ ἄλλη βασιλεία κατωτέρα σου καὶ τρίτη ἄλλη βασιλεία ἐκ χαλκοῦ, ἥτις θέλει κυριεύσει ἐπὶ πάσης τῆς γῆς.
40 Καὶ τετάρτη βασιλεία θέλει σταθῆ ἰσχυρὰ ὡς ὁ σίδηρος· καθὼς ὁ σίδηρος κατακόπτει καὶ καταλεπτύνει τὰ πάντα· μάλιστα καθὼς ὁ σίδηρος ὁ συντρίβων τὰ πάντα, οὕτω θέλει κατακόπτει καὶ κατασυντρίβει.
41 Περὶ δὲ τοῦ ὅτι εἶδες τοὺς πόδας καὶ τοὺς δακτύλους, μέρος μὲν ἐκ πηλοῦ κεραμέως, μέρος δὲ ἐκ σιδήρου, θέλει εἶσθαι βασιλεία διῃρημένη· πλήν θέλει μένει τι ἐν αὐτῇ ἐκ τῆς δυνάμεως τοῦ σιδήρου, καθὼς εἶδες τὸν σίδηρον ἀναμεμιγμένον μετὰ ἀργιλλώδους πηλοῦ.
42 Καὶ καθὼς οἱ δάκτυλοι τῶν ποδῶν ἦσαν μέρος ἐκ σιδήρου καὶ μέρος ἐκ πηλοῦ, οὕτως ἡ βασιλεία θέλει εἶσθαι κατὰ μέρος ἰσχυρὰ καὶ κατὰ μέρος εὔθραυστος.
43 Καὶ καθὼς εἶδες τὸν σίδηρον ἀναμεμιγμένον μετὰ τοῦ ἀργιλλώδους πηλοῦ, οὕτω θέλουσιν ἀναμιχθῆ διὰ σπέρματος ἀνθρώπων· πλήν δὲν θέλουσιν εἶσθαι κεκολλημένοι ὁ εἷς μετὰ τοῦ ἄλλου, καθὼς ὁ σίδηρος δὲν μιγνύεται μετὰ τοῦ πηλοῦ.
44 Καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν βασιλέων ἐκείνων, θέλει ἀναστήσει ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ βασιλείαν, ἥτις εἰς τὸν αἰῶνα δὲν θέλει φθαρῆ· καὶ ἡ βασιλεία αὕτη δὲν θέλει περάσει εἰς ἄλλον λαόν· θέλει κατασυντρίψει καὶ συντελέσει πάσας ταύτας τὰς βασιλείας, αὐτή δὲ θέλει διαμένει εἰς τοὺς αἰῶνας,
45 καθὼς εἶδες ὅτι ἀπεκόπη λίθος ἐκ τοῦ ὄρους ἄνευ χειρῶν καὶ κατεσύντριψε τὸν σίδηρον, τὸν χαλκόν, τὸν πηλόν, τὸν ἄργυρον καὶ τὸν χρυσόν· ὁ Θεὸς ὁ μέγας ἔκαμε γνωστὸν εἰς τὸν βασιλέα ὅ, τι θέλει γείνει μετὰ ταῦτα· καὶ ἀληθινὸν εἶναι τὸ ἐνύπνιον καὶ πιστή ἡ ἑρμηνεία αὐτοῦ.
46 Τότε ὁ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον καὶ προσεκύνησε τὸν Δανιήλ καὶ προσέταξε νὰ προσφέρωσιν εἰς αὐτὸν προσφορὰν καὶ θυμιάματα.
47 Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Δανιήλ, εἶπεν, Ἐπ᾿ ἀληθείας, ὁ Θεὸς σας, αὐτὸς εἶναι Θεὸς θεῶν καὶ Κύριος τῶν βασιλέων καὶ ὅστις ἀποκαλύπτει μυστήρια· διότι ἠδυνήθης νὰ ἀποκαλύψῃς τὸ μυστήριον τοῦτο.
48 Τότε ὁ βασιλεὺς ἐμεγάλυνε τὸν Δανιήλ καὶ δῶρα μεγάλα καὶ πολλὰ ἔδωκεν εἰς αὐτὸν καὶ κατέστησεν αὐτὸν κύριον ἐπὶ πάσης τῆς ἐπαρχίας τῆς Βαβυλῶνος καὶ ἀρχιδιοικητήν ἐπὶ πάντας τοὺς σοφοὺς τῆς Βαβυλῶνος.
49 Καὶ ἐζήτησεν ὁ Δανιήλ παρὰ τοῦ βασιλέως καὶ κατέστησε τὸν Σεδράχ, τὸν Μισὰχ καὶ τὸν Ἀβδὲ-νεγὼ ἐπὶ τὰς ὑποθέσεις τῆς ἐπαρχίας τῆς Βαβυλῶνος· ὁ δὲ Δανιήλ εὑρίσκετο ἐν τῇ αὐλῇ τοῦ βασιλέως.
1 Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεὺς ἔκαμεν εἰκόνα χρυσήν, τὸ ὕψος αὐτῆς ἑξήκοντα πηχῶν καὶ τὸ πλάτος αὐτῆς ἕξ πηχῶν· καὶ ἔστησεν αὐτήν ἐν τῇ πεδιάδι Δουρά, ἐν τῇ ἐπαρχίᾳ τῆς Βαβυλῶνος.
2 Καὶ ἀπέστειλε Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεὺς νὰ συνάξῃ τοὺς σατράπας, τοὺς διοικητὰς καὶ τοὺς τοπάρχας, τοὺς κριτάς, τοὺς θησαυροφύλακας, τοὺς συμβούλους, τοὺς νομοδιδασκάλους καὶ πάντας τοὺς ἄρχοντας τῶν ἐπαρχιῶν, διὰ νὰ ἔλθωσιν εἰς τὰ ἐγκαίνια τῆς εἰκόνος, τὴν ὁποίαν ἔστησε Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεύς.
3 Καὶ οἱ σατράπαι, οἱ διοικηταὶ καὶ οἱ τοπάρχαι, οἱ κριταί, οἱ θησαυροφύλακες, οἱ σύμβουλοι, οἱ νομοδιδάσκαλοι καὶ πάντες οἱ ἄρχοντες τῶν ἐπαρχιῶν συνήχθησαν εἰς τὰ ἐγκαίνια τῆς εἰκόνος, τὴν ὁποίαν ἔστησε Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεύς· καὶ ἐστάθησαν ἔμπροσθεν τῆς εἰκόνος, τὴν ὁποίαν ἔστησεν ὁ Ναβουχοδονόσορ.
4 Καὶ κήρυξ ἐβόα μεγαλοφώνως, Εἰς ἐσᾶς προστάττεται, λαοί, ἔθνη καὶ γλῶσσαι,
5 καθ᾿ ἥν ὥραν ἀκούσητε τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος, τῆς σύριγγος, τῆς κιθάρας, τῆς σαμβύκης, τοῦ ψαλτηρίου, τῆς συμφωνίας καὶ παντὸς εἴδους μουσικῆς, πεσόντες προσκυνήσατε τὴν εἰκόνα τὴν χρυσήν, τὴν ὁποίαν ἔστησε Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεύς·
6 καὶ ὅστις δὲν πέσῃ καὶ προσκυνήσῃ, τὴν αὐτήν ὥραν θέλει ῥιφθῆ εἰς τὸ μέσον τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης.
7 Διὰ τοῦτο ὅτε ἤκουσαν πάντες οἱ λαοὶ τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος, τῆς σύριγγος, τῆς κιθάρας, τῆς σαμβύκης, τοῦ ψαλτηρίου καὶ παντὸς εἴδους μουσικῆς, πίπτοντες πάντες οἱ λαοί, τὰ ἔθνη καὶ αἱ γλῶσσαι προσεκύνουν τὴν εἰκόνα τὴν χρυσήν, τὴν ὁποίαν ἔστησε Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεύς.
8 Χαλδαῖοι δὲ τινες προσῆλθον τότε καὶ διέβαλον τοὺς Ἰουδαίους·
9 καὶ εἶπον λέγοντες πρὸς τὸν βασιλέα Ναβουχοδονόσορ, Βασιλεῦ, ζῆθι εἰς τὸν αἰῶνα.
10 Σύ, βασιλεῦ, ἐξέδωκας πρόσταγμα, πᾶς ἄνθρωπος, ὅστις ἀκούσῃ τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος, τῆς σύριγγος, τῆς κιθάρας, τῆς σαμβύκης, τοῦ ψαλτηρίου καὶ τῆς συμφωνίας καὶ παντὸς εἴδους μουσικῆς, νὰ πέσῃ καὶ νὰ προσκυνήσῃ τὴν εἰκόνα τὴν χρυσήν·
11 καὶ ὅστις δὲν πέσῃ καὶ προσκυνήσῃ, νὰ ῥιφθῇ εἰς τὸ μέσον τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης.
12 Εἶναι ἄνδρες τινὲς Ἰουδαῖοι, τοὺς ὁποίους κατέστησας ἐπὶ τὰς ὑποθέσεις τῆς ἐπαρχίας τῆς Βαβυλῶνος, ὁ Σεδράχ, ὁ Μισὰχ καὶ ὁ Ἀβδὲ-νεγώ· οὗτοι οἱ ἄνθρωποι, βασιλεῦ, δὲν σὲ ἐσεβάσθησαν· τοὺς θεοὺς σου δὲν λατρεύουσι καὶ τὴν εἰκόνα τὴν χρυσήν, τὴν ὁποίαν ἔστησας, δὲν προσκυνοῦσι.
13 Τότε ὁ Ναβουχοδονόσορ μετὰ θυμοῦ καὶ ὀργῆς προσέταξε νὰ φέρωσι τὸν Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγώ. Καὶ ἔφεραν τοὺς ἀνθρώπους τούτους ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.
14 Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ναβουχοδονόσορ εἶπε πρὸς αὐτούς, Τῳόντι, Σεδρὰχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγώ, τοὺς θεοὺς μου δὲν λατρεύετε καὶ τὴν εἰκόνα τὴν χρυσήν, τὴν ὁποίαν ἔστησα, δὲν προσκυνεῖτε;
15 τώρα λοιπὸν ἐὰν ἦσθε ἕτοιμοι, ὁπόταν ἀκούσητε τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος, τῆς σύριγγος, τῆς κιθάρας, τῆς σαμβύκης, τοῦ ψαλτηρίου καὶ τῆς συμφωνίας καὶ παντὸς εἴδους μουσικῆς, νὰ πέσητε καὶ νὰ προσκυνήσητε τὴν εἰκόνα τὴν ὁποίαν ἔκαμα, καλῶς· ἐὰν ὅμως δὲν προσκυνήσητε, θέλετε ῥιφθῆ τὴν αὐτήν ὥραν εἰς τὸ μέσον τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης· καὶ τίς εἶναι ἐκεῖνος ὁ Θεός, ὅστις θέλει σᾶς ἐλευθερώσει ἐκ τῶν χειρῶν μου;
16 Ἀπεκρίθησαν ὁ Σεδράχ, ὁ Μισὰχ καὶ ὁ Ἀβδὲ-νεγὼ καὶ εἶπον πρὸς τὸν βασιλέα, Ναβουχοδονόσορ, ἡμεῖς δὲν ἔχομεν χρείαν νὰ σοὶ ἀποκριθῶμεν περὶ τοῦ πράγματος τούτου.
17 Ἐὰν ἦναι οὕτως, ὁ Θεὸς ἡμῶν, τὸν ὁποῖον ἡμεῖς λατρεύομεν, εἶναι δυνατὸς νὰ μᾶς ἐλευθερώσῃ ἐκ τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης· καὶ ἐκ τῆς χειρὸς σου, βασιλεῦ, θέλει μᾶς ἐλευθερώσει.
18 Ἀλλὰ καὶ ἄν οὐχί, ἄς ἦναι γνωστὸν εἰς σέ, βασιλεῦ, ὅτι τοὺς θεοὺς σου δὲν λατρεύομεν καὶ τὴν εἰκόνα τὴν χρυσήν, τὴν ὁποίαν ἔστησας, δὲν προσκυνοῦμεν.
19 Τότε ὁ Ναβουχοδονόσορ ἐπλήσθη θυμοῦ καὶ ἡ ὄψις τοῦ προσώπου αὐτοῦ ἠλλοιώθη κατὰ τοῦ Σεδράχ, τοῦ Μισὰχ καὶ τοῦ Ἀβδὲ-νεγώ· καὶ λαλήσας προσέταξε νὰ ἐκκαύσωσι τὴν κάμινον ἑπταπλασίως μᾶλλον παρ᾿ ὅσον ἐφαίνετο καιομένη.
20 Καὶ προσέταξε τοὺς δυνατωτέρους ἄνδρας τοῦ στρατεύματος αὑτοῦ νὰ δέσωσι τὸν Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγώ, καὶ νὰ ῥίψωσιν αὐτοὺς εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρὸς τὴν καιομένην.
21 Τότε οἱ ἄνδρες ἐκεῖνοι ἐδέθησαν μετὰ τῶν σαλβαρίων αὑτῶν, τῶν τιαρῶν αὑτῶν καὶ τῶν περικνημίδων αὑτῶν καὶ τῶν ἄλλων ἐνδυμάτων αὑτῶν καὶ ἐρρίφθησαν εἰς τὸ μέσον τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης.
22 Ἐπειδή δὲ ἡ προσταγή τοῦ βασιλέως ἦτο κατεπείγουσα καὶ ἡ κάμινος ἐξεκαύθη εἰς ὑπερβολήν, ἡ φλὸξ τοῦ πυρὸς ἐθανάτωσε τοὺς ἄνδρας ἐκείνους, οἵτινες ἐσήκωσαν τὸν Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγώ.
23 Οὗτοι δὲ οἱ τρεῖς ἄνδρες, ὁ Σεδρὰχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγώ, ἔπεσον δεμένοι εἰς τὸ μέσον τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης.
24 Ὁ δὲ Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεὺς ἐξεπλάγη· καὶ σηκωθεὶς μετὰ σπουδῆς ἐλάλησε καὶ εἶπε πρὸς τοὺς μεγιστᾶνας αὑτοῦ, Δὲν ἐρρίψαμεν τρεῖς ἄνδρας δεδεμένους εἰς τὸ μέσον τοῦ πυρός; οἱ δὲ ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον πρὸς τὸν βασιλέα, Ἀληθῶς, βασιλεῦ.
25 Καὶ ἀποκριθεὶς εἶπεν, Ἰδού, ἐγὼ βλέπω τέσσαρας ἄνδρας λελυμένους, περιπατοῦντας ἐν μέσῳ τοῦ πυρός, καὶ βλάβη δὲν εἶναι εἰς αὐτούς, καὶ ἡ ὄψις τοῦ τετάρτου εἶναι ὁμοία μὲ Υἱὸν Θεοῦ.
26 Τότε πλησιάσας ὁ Ναβουχοδονόσορ εἰς τὸ στόμα τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης ἐλάλησε καὶ εἶπε, Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγώ, δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, ἐξέλθετε καὶ ἔλθετε. Τότε ὁ Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγὼ ἐξῆλθον ἐκ μέσου τοῦ πυρός.
27 Καὶ συναχθέντες οἱ σατράπαι, οἱ διοικηταὶ καὶ οἱ τοπάρχαι καὶ οἱ μεγιστᾶνες τοῦ βασιλέως εἶδον τοὺς ἄνδρας τούτους, ὅτι ἐπὶ τῶν σωμάτων αὐτῶν τὸ πῦρ δὲν ἴσχυσε καὶ θρὶξ τῆς κεφαλῆς αὐτῶν δὲν ἐκάη καὶ τὰ σαλβάρια αὐτῶν δὲν παρήλλαξαν οὐδὲ ὀσμή πυρὸς ἐπέρασεν ἐπ᾿ αὐτούς.
28 Τότε ἐλάλησεν ὁ Ναβουχοδονόσορ καὶ εἶπεν, Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς τοῦ Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγώ, ὅστις ἀπέστειλε τὸν ἄγγελον αὑτοῦ καὶ ἠλευθέρωσε τοὺς δούλους αὑτοῦ, οἵτινες ἤλπισαν ἐπ᾿ αὐτὸν καὶ παρήκουσαν τὸν λόγον τοῦ βασιλέως καὶ παρέδωκαν τὰ σώματα αὑτῶν, διὰ νὰ μή λατρεύσωσι μηδὲ νὰ προσκυνήσωσιν ἄλλον θεὸν ἐκτὸς τοῦ Θεοῦ αὑτῶν.
29 Διὰ τοῦτο ἐκδίδω πρόσταγμα, ὅτι πᾶς λαός, ἔθνος καὶ γλῶσσα, ἥτις λαλήσῃ κακὸν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ τοῦ Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγώ, θέλει καταμελισθῆ, καὶ αἱ οἰκίαι αὐτῶν θέλουσι γείνει κοπρῶνες· διότι ἄλλος Θεὸς δὲν εἶναι δυνάμενος νὰ ἐλευθερώσῃ οὕτω.
30 Τότε ὁ βασιλεὺς προεβίβασε τὸν Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδὲ-νεγὼ εἰς τὴν ἐπαρχίαν τῆς Βαβυλῶνος.
1 Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεύς, πρὸς πάντας τοὺς λαούς, ἔθνη καὶ γλώσσας τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ πάσης τῆς γῆς· Εἰρήνη ἄς πληθυνθῇ εἰς ἐσᾶς.
2 Τὰ σημεῖα καὶ τὰ θαυμάσια, τὰ ὁποῖα ἔκαμεν εἰς ἐμὲ ὁ Θεὸς ὁ Ὕψιστος, ἤρεσεν ἐνώπιόν μου νὰ ἀναγγείλω.
3 Πόσον εἶναι μεγάλα τὰ σημεῖα αὐτοῦ· καὶ πόσον ἰσχυρὰ τὰ θαυμάσια αὐτοῦ· ἡ βασιλεία αὐτοῦ εἶναι βασιλεία αἰώνιος καὶ ἡ ἐξουσία αὐτοῦ εἰς γενεὰν καὶ γενεάν.
4 Ἐγὼ ὁ Ναβουχοδονόσορ ἤμην ἀναπαυόμενος ἐν τῷ οἴκῳ μου καὶ ἀκμάζων ἐν τῷ παλατίῳ μου.
5 Εἶδον ἐνύπνιον, τὸ ὁποῖον μὲ κατέπληξε, καὶ οἱ διαλογισμοὶ μου ἐπὶ τῆς κλίνης μου καὶ αἱ ὀράσεις τῆς κεφαλῆς μου μὲ ἐτάραξαν.
6 Διὰ τοῦτο ἐξέδωκα πρόσταγμα νὰ εἰσαχθῶσιν ἐνώπιόν μου πάντες οἱ σοφοὶ τῆς Βαβυλῶνος, διὰ νὰ φανερώσωσιν εἰς ἐμὲ τὴν ἑρμηνείαν τοῦ ἐνυπνίου.
7 Τότε εἰσῆλθον οἱ μάγοι, οἱ ἐπαοιδοί, οἱ Χαλδαῖοι καὶ οἱ μάντεις· καὶ ἐγὼ εἶπα τὸ ἐνύπνιον ἔμπροσθεν αὐτῶν, ἀλλὰ δὲν μοὶ ἐφανέρωσαν τὴν ἑρμηνείαν αὐτοῦ.
8 Ὕστερον δὲ ἦλθεν ὁ Δανιήλ ἐνώπιόν μου, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἦτο Βαλτασάσαρ κατὰ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μου, καὶ εἰς τὸν ὁποῖον εἶναι τὸ πνεῦμα τῶν ἁγίων θεῶν· καὶ ἔμπροσθεν τούτου εἶπα τὸ ἐνύπνιον, λέγων,
9 Βαλτασάσαρ, ἄρχων τῶν μάγων, ἐπειδή ἐγνώρισα ὅτι τὸ πνεῦμα τῶν ἁγίων θεῶν εἶναι ἐν σοί, καὶ οὐδὲν κρυπτὸν εἶναι δύσκολον εἰς σέ, εἰπὲ τὰς ὀράσεις τοῦ ἐνυπνίου μου, τὸ ὁποῖον εἶδον, καὶ τὴν ἑρμηνείαν αὐτοῦ.
10 Ἰδοὺ αἱ ὀράσεις τῆς κεφαλῆς μου ἐπὶ τῆς κλίνης μου· Ἔβλεπον καὶ ἰδού, δένδρον ἐν μέσῳ τῆς γῆς καὶ τὸ ὕψος αὐτοῦ μέγα.
11 Τὸ δένδρον ἐμεγαλύνθη καὶ ἐνεδυναμώθη καὶ τὸ ὕψος αὐτοῦ ἔφθανεν ἕως τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἡ θέα αὐτοῦ ἕως τῶν περάτων πάσης τῆς γῆς.
12 Τὰ φύλλα αὐτοῦ ἦσαν ὡραῖα καὶ ὁ καρπὸς αὐτοῦ πολὺς καὶ ἐν αὐτῷ ἦτο τροφή πάντων· ὑπὸ τὴν σκιὰν αὐτοῦ ἀνεπαύοντο τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ, καὶ ἐν τοῖς κλάδοις αὐτοῦ κατεσκήνουν τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐτρέφετο πᾶσα σάρξ.
13 Εἶδον ἐν ταῖς ὀράσεσι τῆς κεφαλῆς μου ἐπὶ τῆς κλίνης μου καὶ ἰδού, φύλαξ καὶ ἅγιος κατέβη ἐκ τοῦ οὐρανοῦ,
14 καὶ ἐφώνησε μεγαλοφώνως καὶ εἶπεν οὕτω· Κόψατε τὸ δένδρον καὶ ἀποκόψατε τοὺς κλάδους αὐτοῦ· ἐκτινάξατε τὰ φύλλα αὐτοῦ καὶ διασκορπίσατε τὸν καρπὸν αὐτοῦ· ἄς φύγωσι τὰ θηρία ὑποκάτωθεν αὐτοῦ καὶ τὰ πετεινὰ ἀπὸ τῶν κλάδων αὐτοῦ·
15 τὸ στέλεχος ὅμως τῶν ῥιζῶν αὐτοῦ ἀφήσατε ἐν τῇ γῇ, καὶ τοῦτο μὲ δεσμὸν σιδηροῦν καὶ χαλκοῦν, ἐν τῷ τρυφερῷ χόρτῳ τοῦ ἀγροῦ· καὶ θέλει βρέχεσθαι μὲ τὴν δρόσον τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἡ μερὶς αὐτοῦ θέλει εἶσθαι μετὰ τῶν θηρίων ἐν τῷ χόρτῳ τῆς γῆς·
16 ἡ καρδία αὐτοῦ θέλει μεταβληθῆ ἐκ τῆς ἀνθρωπίνης καὶ θέλει δοθῆ εἰς αὐτὸν καρδία θηρίου· καὶ ἑπτὰ καιροὶ θέλουσι παρέλθει ἐπ᾿ αὐτόν.
17 Τὸ πρᾶγμα τοῦτο εἶναι διὰ προστάγματος τῶν φυλάκων καὶ ἡ ὑπόθεσις διὰ τοῦ λόγου τῶν ἁγίων· ὥστε νὰ γνωρίσωσιν οἱ ζῶντες, ὅτι ὁ Ὕψιστος εἶναι Κύριος τῆς βασιλείας τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἰς ὅντινα θέλει δίδει αὐτήν, καὶ τὸ ἐξουθένημα τῶν ἀνθρώπων καθιστᾷ ἐπ᾿ αὐτήν.
18 Τοῦτο τὸ ἐνύπνιον εἶδον ἐγὼ ὁ Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεύς· καὶ σύ, Βαλτασάσαρ, εἰπὲ τὴν ἑρμηνείαν αὐτοῦ· διότι πάντες οἱ σοφοὶ τοῦ βασιλείου μου δὲν εἶναι ἱκανοὶ νὰ φανερώσωσι πρὸς ἐμὲ τὴν ἑρμηνείαν· σὺ δὲ εἶσαι ἱκανός· διότι τὸ πνεῦμα τῶν ἁγίων θεῶν εἶναι ἐν σοί.
19 Τότε ὁ Δανιήλ, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἦτο Βαλτασάσαρ, ἔμεινεν ἐκστατικὸς ἕως μιᾶς ὥρας, καὶ οἱ διαλογισμοὶ αὐτοῦ ἐτάραττον αὐτόν. Ὁ βασιλεὺς ἐλάλησε καὶ εἶπε, Βαλτασάσαρ, ἄς μή σὲ ταράττῃ τὸ ἐνύπνιον ἤ ἡ ἑρμηνεία αὐτοῦ. Ὁ Βαλτασάσαρ ἀπεκρίθη καὶ εἶπε, Κύριέ μου, τὸ ἐνύπνιον ἄς ἐπέλθῃ ἐπὶ τοὺς μισοῦντάς σε καὶ ἡ ἑρμηνεία αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς ἐχθροὺς σου.
20 Τὸ δένδρον, τὸ ὁποῖον εἶδες, τὸ αὐξηθὲν καὶ ἐνδυναμωθέν, τοῦ ὁποίου τὸ ὕψος ἔφθανεν ἕως τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἡ θέα αὐτοῦ ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν,
21 καὶ τὰ φύλλα αὐτοῦ ἦσαν ὡραῖα καὶ ὁ καρπὸς αὐτοῦ πολύς, καὶ τροφή πάντων ἦτο ἐν αὐτῷ, καὶ ὑποκάτω αὐτοῦ κατῴκουν τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ, ἐν δὲ τοῖς κλάδοις αὐτοῦ κατεσκήνουν τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ,
22 σὺ εἶσαι τὸ δένδρον τοῦτο, βασιλεῦ, ὅστις ἐμεγαλύνθης καὶ ἐνεδυναμώθης· καὶ ἡ μεγαλωσύνη σου ὑψώθη καὶ ἔφθασεν ἕως τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἡ ἐξουσία σου ἕως τῶν περάτων τῆς γῆς.
23 Περὶ δὲ τοῦ ὅτι εἶδεν ὁ βασιλεὺς φύλακα καὶ ἅγιον καταβαίνοντα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ λέγοντα, Κόψατε τὸ δένδρον καὶ καταστρέψατε αὐτὸ· μόνον τὸ στέλεχος τῶν ῥιζῶν αὐτοῦ ἀφήσατε ἐν τῇ γῇ, καὶ τοῦτο μὲ δεσμὸν σιδηροῦν καὶ χαλκοῦν, ἐν τῷ τρυφερῷ χόρτῳ τοῦ ἀγροῦ· καὶ ἄς βρέχηται ὑπὸ τῆς δρόσου τοῦ οὐρανοῦ καὶ μετὰ τῶν θηρίων τοῦ ἀγροῦ ἄς ἦναι ἡ μερὶς αὐτοῦ, ἑωσοῦ παρέλθωσιν ἑπτὰ καιροὶ ἐπ᾿ αὐτό·
24 αὕτη εἶναι ἡ ἑρμηνεία, βασιλεῦ, καὶ αὕτη ἡ ἀπόφασις τοῦ Ὑψίστου, ἥτις ἔφθασεν ἐπὶ τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα·
25 καὶ θέλεις διωχθῆ ἐκ τῶν ἀνθρώπων καὶ μετὰ τῶν θηρίων τοῦ ἀγροῦ θέλει εἶσθαι ἡ κατοικία σου, καὶ θέλεις τρώγει χόρτον ὡς οἱ βόες καὶ ὑπὸ τῆς δρόσου τοῦ οὐρανοῦ θέλεις βρέχεσθαι· καὶ ἑπτὰ καιροὶ θέλουσι παρέλθει ἐπὶ σέ, ἑωσοῦ γνωρίσῃς ὅτι ὁ Ὕψιστος εἶναι Κύριος τῆς βασιλείας τῶν ἀνθρώπων καὶ εἰς ὅντινα θέλει, δίδει αὐτήν.
26 Περὶ δὲ τοῦ ὅτι προσετάχθη νὰ ἀφήσωσι τὸ στέλεχος τῶν ῥιζῶν τοῦ δένδρου· τὸ βασίλειόν σου θέλει στερεωθῆ ἐν σοί, ἀφοῦ γνωρίσῃς τὴν οὐράνιον ἐξουσίαν.
27 Διὰ τοῦτο, βασιλεῦ, ἄς γείνῃ δεκτή ἡ συμβουλή μου πρὸς σέ, καὶ ἔκκοψον τὰς ἁμαρτίας σου διὰ δικαιοσύνης καὶ τὰς ἀνομίας σου διὰ οἰκτιρμῶν πενήτων· ἴσως καὶ διαρκέσῃ ἡ εὐημερία σου.
28 Πάντα ταῦτα ἦλθον ἐπὶ τὸν Ναβουχοδονόσορ τὸν βασιλέα.
29 Ἐν τῷ τέλει δώδεκα μηνῶν, ἐνῷ περιεπάτει ἐπὶ τοῦ βασιλικοῦ παλατίου τῆς Βαβυλῶνος,
30 ἐλάλησεν ὁ βασιλεὺς καὶ εἶπε, Δὲν εἶναι αὕτη ἡ Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, τὴν ὁποίαν ἐγὼ ᾠκοδόμησα διὰ καθέδραν τοῦ βασιλείου μὲ τὴν ἰσχὺν τῆς δυνάμεώς μου καὶ εἰς τιμήν τῆς δόξης μου;
31 Ὁ λόγος ἦτο ἔτι ἐν τῷ στόματι τοῦ βασιλέως καὶ ἔγεινε φωνή ἐξ οὐρανοῦ λέγουσα, Πρὸς σὲ ἀναγγέλλεται, Ναβουχοδονόσορ βασιλεῦ· ἡ βασιλεία παρῆλθεν ἀπὸ σοῦ·
32 καὶ θέλεις ἐκδιωχθῆ ἐκ τῶν ἀνθρώπων καὶ μετὰ τῶν θηρίων τοῦ ἀγροῦ θέλει εἶσθαι ἡ κατοικία σου· χόρτον ὡς οἱ βόες θέλεις τρώγει, καὶ ἑπτὰ καιροὶ θέλουσι παρέλθει ἐπὶ σέ, ἑωσοῦ γνωρίσῃς ὅτι ὁ Ὕψιστος εἶναι Κύριος τῆς βασιλείας τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἰς ὅντινα θέλει, δίδει αὐτήν.
33 Ἐν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ὁ λόγος ἐξετελέσθη ἐπὶ τὸν Ναβουχοδονόσορ· καὶ ἐξεδιώχθη ἐκ τῶν ἀνθρώπων καὶ χόρτον ὡς οἱ βόες ἔτρωγε καὶ ὑπὸ τῆς δρόσου τοῦ οὐρανοῦ τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐβρέχετο, ἑωσοῦ αἱ τρίχες αὐτοῦ ηὐξήνθησαν ὡς ἀετῶν πτερὰ καὶ οἱ ὄνυχες αὐτοῦ ὡς ὀρνέων.
34 Καὶ ἐν τέλει τῶν ἡμερῶν, ἐγὼ ὁ Ναβουχοδονόσορ ἐσήκωσα τοὺς ὀφθαλμοὺς μου πρὸς τὸν οὐρανὸν καὶ αἱ φρένες μου ἐπέστρεψαν εἰς ἐμὲ καὶ εὐλόγησα τὸν Ὕψιστον καὶ •νεσα καὶ ἐδόξασα τὸν ζῶντα εἰς τὸν αἰῶνα, τοῦ ὁποίου ἡ ἐξουσία εἶναι ἐξουσία αἰώνιος καὶ ἡ βασιλεία αὐτοῦ εἰς γενεὰν καὶ γενεάν,
35 καὶ πάντες οἱ κάτοικοι τῆς γῆς λογίζονται ἐνώπιον αὐτοῦ ὡς οὐδέν, καὶ κατὰ τὴν θέλησιν αὑτοῦ πράττει εἰς τὸ στράτευμα τοῦ οὐρανοῦ καὶ εἰς τοὺς κατοίκους τῆς γῆς, καὶ δὲν ὑπάρχει ὁ ἐμποδίζων τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἤ ὁ λέγων πρὸς αὐτόν, Τί ἔκαμες;
36 Ἐν τῷ αὐτῷ καιρῷ αἱ φρένες μου ἐπέστρεψαν εἰς ἐμέ· καὶ πρὸς δόξαν τῆς βασιλείας μου ἐπανῆλθεν εἰς ἐμὲ ἡ λαμπρότης μου καὶ ἡ μορφή μου καὶ οἱ αὐλικοὶ μου καὶ οἱ μεγιστᾶνές μου μὲ ἐζήτουν, καὶ ἐστερεώθην ἐν τῇ βασιλείᾳ μου καὶ μεγαλειότης περισσοτέρα προσετέθη εἰς ἐμέ.
37 Τώρα ἐγὼ ὁ Ναβουχοδονόσορ αἰνῶ καὶ ὑπερυψῶ καὶ δοξάζω τὸν βασιλέα τοῦ οὐρανοῦ, διότι πάντα τὰ ἔργα αὐτοῦ εἶναι ἀλήθεια καὶ αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ κρίσις, καὶ τοὺς περιπατοῦντας ἐν τῇ ὑπερηφανίᾳ δύναται νὰ ταπεινώσῃ.
1 Βαλτάσαρ ὁ βασιλεὺς ἔκαμε συμπόσιον μέγα εἰς χιλίους ἐκ τῶν μεγιστάνων αὑτοῦ καὶ ἔπινεν οἶνον ἐνώπιον τῶν χιλίων.
2 Καὶ ἐν τῇ γεύσει τοῦ οἴνου προσέταξεν ὁ Βαλτάσαρ νὰ φέρωσι τὰ σκεύη τὰ χρυσὰ καὶ τὰ ἀργυρά, τὰ ὁποῖα Ναβουχοδονόσορ ὁ πατήρ αὐτοῦ ἀφρεσεν ἐκ τοῦ ναοῦ τοῦ ἐν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ πίωσιν ἐν αὐτοῖς ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ μεγιστᾶνες αὐτοῦ, αἱ γυναῖκες αὑτοῦ καὶ αἱ παλλακαὶ αὐτοῦ.
3 Καὶ ἐφέρθησαν τὰ σκεύη τὰ χρυσά, τὰ ὁποῖα ἀφῃρέθησαν ἐκ τοῦ ναοῦ τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ τοῦ ἐν Ἱερουσαλήμ· καὶ ἔπινον ἐν αὐτοῖς ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ μεγιστᾶνες αὐτοῦ, αἱ γυναῖκες αὐτοῦ καὶ αἱ παλλακαὶ αὐτοῦ.
4 Ἔπινον οἶνον καὶ •νεσαν τοὺς θεοὺς τοὺς χρυσοὺς καὶ ἀργυρούς, τοὺς χαλκούς, τοὺς σιδηρούς, τοὺς ξυλίνους καὶ τοὺς λιθίνους.
5 Ἐν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἐξῆλθον δάκτυλοι χειρὸς ἀνθρώπου καὶ ἔγραψαν κατέναντι τῆς λυχνίας ἐπὶ τὸ κονίαμα τοῦ τοίχου τοῦ παλατίου τοῦ βασιλέως· καὶ ὁ βασιλεὺς ἔβλεπε τὴν παλάμην τῆς χειρός, ἥτις ἔγραψε.
6 Τότε ἡ ὄψις τοῦ βασιλέως ἠλλοιώθη καὶ οἱ διαλογισμοὶ αὐτοῦ συνετάραττον αὐτόν, ὥστε οἱ σύνδεσμοι τῆς ὀσφύος αὐτοῦ διελύοντο καὶ τὰ γόνατα αὐτοῦ συνεκρούοντο.
7 Καὶ ἐβόησεν ὁ βασιλεὺς μεγαλοφώνως νὰ εἰσάξωσι τοὺς ἐπαοιδούς, τοὺς Χαλδαίους καὶ τοὺς μάντεις. Τότε ὁ βασιλεὺς ἐλάλησε καὶ εἶπε πρὸς τοὺς σοφοὺς τῆς Βαβυλῶνος, Ὅστις ἀναγνώσῃ τὴν γραφήν ταύτην καὶ μοὶ δείξῃ τὴν ἑρμηνείαν αὐτῆς, θέλει ἐνδυθῆ πορφύραν, καὶ ἡ ἅλυσος ἡ χρυσή θέλει τεθῆ περὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ θέλει εἶσθαι ὁ τρίτος ἄρχων τοῦ βασιλείου.
8 Τότε εἰσῆλθον πάντες οἱ σοφοὶ τοῦ βασιλέως· πλήν δὲν ἠδύναντο νὰ ἀναγνώσωσι τὴν γραφήν οὐδὲ τὴν ἑρμηνείαν αὐτῆς νὰ φανερώσωσι πρὸς τὸν βασιλέα.
9 Καὶ ὁ βασιλεὺς Βαλτάσαρ ἐταράχθη μεγάλως καὶ ἠλλοιώθη ἐν αὐτῷ ἡ ὄψις αὐτοῦ καὶ οἱ μεγιστᾶνες αὐτοῦ συνεταράχθησαν.
10 Ἡ βασίλισσα ἐκ τῶν λόγων τοῦ βασιλέως καὶ τῶν μεγιστάνων αὐτοῦ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ συμποσίου· καὶ ἐλάλησεν ἡ βασίλισσα καὶ εἶπε, Βασιλεῦ, ζῆθι εἰς τὸν αἰῶνα· μή σὲ ταράττωσιν οἱ διαλογισμοὶ σου καὶ ἡ ὄψις σου ἄς μή ἀλλοιοῦται.
11 Ὑπάρχει ἄνθρωπος ἐν τῷ βασιλείῳ σου, εἰς τὸν ὁποῖον εἶναι τὸ πνεῦμα τῶν ἁγίων θεῶν· καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ πατρὸς σου φῶς καὶ σύνεσις καὶ σοφία, ὡς ἡ σοφία τῶν θεῶν, εὑρέθησαν ἐν αὐτῷ, τὸν ὁποῖον ὁ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ ὁ πατήρ σου, ὁ βασιλεὺς ὁ πατήρ σου, κατέστησεν ἄρχοντα τῶν μάγων, τῶν ἐπαοιδῶν, τῶν Χαλδαίων καὶ τῶν μάντεων.
12 Διότι πνεῦμα ἔξοχον καὶ γνῶσις καὶ σύνεσις, ἑρμηνεία ἐνυπνίων καὶ ἐξήγησις αἰνιγμάτων καὶ λύσις ἀποριῶν, εὑρέθησαν ἐν αὐτῷ τῷ Δανιήλ, τὸν ὁποῖον ὁ βασιλεὺς μετωνόμασε Βαλτασάσαρ· τώρα λοιπὸν ἄς προσκληθῇ ὁ Δανιήλ, καὶ θέλει δείξει τὴν ἑρμηνείαν.
13 Τότε εἰσήχθη ὁ Δανιήλ ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως. Καὶ ὁ βασιλεὺς ἐλάλησε καὶ εἶπε πρὸς τὸν Δανιήλ, Σὺ εἶσαι ὁ Δανιήλ ἐκεῖνος, ὅστις εἶσαι ἐκ τῶν υἱῶν τῆς αἰχμαλωσίας τοῦ Ἰούδα, τοὺς ὁποίους ἔφερεν ἐκ τῆς Ἰουδαίας ὁ βασιλεὺς ὁ πατήρ μου;
14 Ἤκουσα τῳόντι περὶ σοῦ, ὅτι τὸ πνεῦμα τῶν θεῶν εἶναι ἐν σοὶ καὶ φῶς καὶ σύνεσις καὶ σοφία ἔξοχος εὑρέθησαν ἐν σοί.
15 Καὶ τώρα εἰσῆλθον ἔμπροσθέν μου οἱ σοφοὶ καὶ οἱ ἐπαοιδοί, διὰ νὰ ἀναγνώσωσι τὴν γραφήν ταύτην καὶ νὰ φανερώσωσιν εἰς ἐμὲ τὴν ἑρμηνείαν αὐτῆς, πλήν δὲν ἠδυνήθησαν νὰ δείξωσι τοῦ πράγματος τὴν ἑρμηνείαν.
16 Καὶ ἐγὼ ἤκουσα περὶ σοῦ, ὅτι δύνασαι νὰ ἑρμηνεύῃς καὶ νὰ λύῃς ἀπορίας· τώρα λοιπόν, ἐὰν δυνηθῇς νὰ ἀναγνώσῃς τὴν γραφήν καὶ νὰ φανερώσῃς πρὸς ἐμὲ τὴν ἑρμηνείαν αὐτῆς θέλεις ἐνδυθῆ πορφύραν καὶ ἡ ἅλυσος ἡ χρυσή θέλει τεθῆ περὶ τὸν τράχηλόν σου καὶ θέλεις εἶσθαι ὁ τρίτος ἄρχων τοῦ βασιλείου.
17 Τότε ὁ Δανιήλ ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως, Τὰ δῶρά σου ἄς ἦναι ἐν σοὶ καὶ δὸς εἰς ἄλλον τὰς ἀμοιβὰς σου· ἐγὼ δὲ θέλω ἀναγνώσει τὴν γραφήν εἰς τὸν βασιλέα καὶ θέλω φανερώσει τὴν ἑρμηνείαν πρὸς αὐτόν.
18 Βασιλεῦ, ὁ Θεὸς ὁ ὕψιστος ἔδωκεν εἰς τὸν Ναβουχοδονόσορ τὸν πατέρα σου βασιλείαν καὶ μεγαλειότητα καὶ δόξαν καὶ τιμήν.
19 Καὶ διὰ τὴν μεγαλειότητα, τὴν ὁποίαν ἔδωκεν εἰς αὐτόν, πάντες οἱ λαοί, ἔθνη καὶ γλῶσσαι ἔτρεμον καὶ ἐφοβοῦντο ἔμπροσθεν αὐτοῦ· ὅντινα ἤθελεν ἐφόνευε καὶ ὅντινα ἤθελεν ἐφύλαττε ζῶντα καὶ ὅντινα ἤθελεν ὕψωνε καὶ ὅντινα ἤθελεν ἐταπείνονεν·
20 ἀλλ᾿ ὅτε ἡ καρδία αὐτοῦ ἐπήρθη καὶ ὁ νοῦς αὐτοῦ ἐσκληρύνθη ἐν τῇ ὑπερηφανίᾳ, κατεβιβάσθη ἀπὸ τοῦ βασιλικοῦ θρόνου αὑτοῦ καὶ ἀφῃρέθη ἡ δόξα αὐτοῦ ἀπ᾿ αὐτοῦ·
21 καὶ ἐξεδιώχθη ἐκ τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἡ καρδία αὐτοῦ ἔγεινεν ὡς τῶν θηρίων καὶ ἡ κατοικία αὐτοῦ ἦτο μετὰ τῶν ἀγρίων ὄνων· μὲ χόρτον ὡς οἱ βόες ἐτρέφετο καὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐβρέχετο ὑπὸ τῆς δρόσου τοῦ οὐρανοῦ· ἑωσοῦ ἐγνώρισεν ὅτι ὁ Θεὸς ὁ ὕψιστος εἶναι Κύριος τῆς βασιλείας τῶν ἀνθρώπων καὶ ὅντινα θέλει, στήνει ἐπ᾿ αὐτήν.
22 Καὶ σὺ ὁ υἱὸς αὐτοῦ, ὁ Βαλτάσαρ, δὲν ἐταπείνωσας τὴν καρδίαν σου, ἐνῷ ἐγνώριζες πάντα ταῦτα·
23 ἀλλ᾿ ὑψώθης ἐναντίον τοῦ Κυρίου τοῦ οὐρανοῦ· καὶ τὰ σκεύη τοῦ οἴκου αὐτοῦ ἔφεραν ἔμπροσθέν σου, καὶ ἐπίνετε οἶνον ἐξ αὐτῶν καὶ σὺ καὶ οἱ μεγιστᾶνές σου, αἱ γυναῖκές σου καὶ αἱ παλλακαὶ σου· καὶ ἐδοξολόγησας τοὺς θεοὺς τοὺς ἀργυροὺς καὶ τοὺς χρυσούς, τοὺς χαλκούς, τοὺς σιδηρούς, τοὺς ξυλίνους καὶ τοὺς λιθίνους, οἵτινες δὲν βλέπουσιν οὐδὲ ἀκούουσιν οὐδὲ νοοῦσι· τὸν δὲ Θεόν, εἰς τοῦ ὁποίου τὴν χεῖρα εἶναι ἡ πνοή σου καὶ εἰς τὴν ἐξουσίαν αὐτοῦ πᾶσαι αἱ ὁδοὶ σου, δὲν ἐδόξασας.
24 Διὰ τοῦτο ἐστάλη ἀπ᾿ ἔμπροσθεν αὐτοῦ ἡ παλάμη τῆς χειρὸς καὶ ἐνεχαράχθη ἡ γραφή αὕτη.
25 Καὶ αὕτη εἶναι ἡ γραφή ἥτις ἐνεχαράχθη· Μενέ, Μενέ, Θεκέλ, Ο ὐ φ α ρ σ ί ν.
26 Αὕτη εἶναι ἡ ἑρμηνεία τοῦ πράγματος· Μενέ, ἐμέτρησεν ὁ Θεὸς τὴν βασιλείαν σου καὶ ἐτελείωσεν αὐτήν·
27 Θεκέλ, ἐζυγίσθης ἐν τῇ πλάστιγγι καὶ εὑρέθης ἐλλιπής·
28 Φερές, διηρέθη ἡ βασιλεία σου καὶ ἐδόθη εἰς τοὺς Μήδους καὶ Πέρσας.
29 Τότε προσέταξεν ὁ Βαλτάσαρ καὶ ἐνέδυσαν τὸν Δανιήλ τὴν πορφύραν, καὶ περιέθηκαν τὴν ἅλυσον τὴν χρυσήν περὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ, καὶ διεκήρυξαν περὶ αὐτοῦ, νὰ ἦναι ὁ τρίτος ἄρχων τοῦ βασιλείου.
30 τὴν αὐτήν νύκτα ἐφονεύθη ὁ Βαλτάσαρ ὁ βασιλεὺς τῶν Χαλδαίων.
31 Καὶ Δαρεῖος ὁ Μῆδος ἔλαβε τὴν βασιλείαν, ὤν περίπου ἐτῶν ἑξήκοντα δύο.
1 Ἀρεστὸν ἐφάνη εἰς τὸν Δαρεῖον νὰ καταστήσῃ ἐπὶ τοῦ βασιλείου ἑκατὸν εἴκοσι σατράπας, διὰ νὰ ἦναι ἐφ᾿ ὅλου τοῦ βασιλείου·
2 καὶ ἐπ᾿ αὐτοὺς τρεῖς προέδρους, εἷς τῶν ὁποίων ἦτο ὁ Δανιήλ, διὰ ν᾿ ἀποδίδωσι λόγον εἰς αὐτοὺς οἱ σατράπαι οὗτοι, καὶ ὁ βασιλεὺς νὰ μή ζημιόνηται.
3 Τότε ὁ Δανιήλ οὗτος προετιμήθη ὑπὲρ τοὺς προέδρους καὶ σατράπας, διότι πνεῦμα ἔξοχον ἦτο ἐν αὐτῷ· καὶ ὁ βασιλεὺς ἐστοχάσθη νὰ καταστήσῃ αὐτὸν ἐφ᾿ ὅλου τοῦ βασιλείου.
4 Οἱ δὲ πρόεδροι καὶ οἱ σατράπαι ἐζήτουν νὰ εὕρωσι πρόφασιν κατὰ τοῦ Δανιήλ ἐκ τῶν ὑποθέσεων τῆς βασιλείας· πλήν δὲν ἠδύναντο νὰ εὕρωσιν οὐδεμίαν πρόφασιν οὐδὲ ἁμάρτημα· διότι ἦτο πιστός, καὶ δὲν εὑρέθη ἐν αὐτῷ οὐδὲν σφάλμα οὐδὲ ἁμάρτημα.
5 Καὶ εἶπον οἱ ἄνθρωποι οὗτοι, δὲν θέλομεν εὑρεῖ πρόφασιν κατὰ τοῦ Δανιήλ τούτου, ἐκτὸς ἐὰν εὕρωμέν τι ἐναντίον αὐτοῦ ἐκ τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ αὐτοῦ.
6 Τότε οἱ πρόεδροι καὶ οἱ σατράπαι οὗτοι συνήχθησαν εἰς τὸν βασιλέα καὶ εἶπον οὕτω πρὸς αὐτόν· Βασιλεῦ Δαρεῖε, ζῆθι εἰς τὸν αἰῶνα.
7 Πάντες οἱ πρόεδροι τοῦ βασιλείου, οἱ διοικηταὶ καὶ οἱ σατράπαι, οἱ αὐλικοὶ καὶ οἱ τοπάρχαι, συνεβουλεύθησαν νὰ ἐκδοθῇ βασιλικὸν ψήφισμα καὶ νὰ στηριχθῆ ἀπαγόρευσις, ὅτι ὅστις κάμῃ αἴτησίν τινα παρ᾿ ὁποιουδήποτε θεοῦ ἤ ἀνθρώπου, ἕως τριάκοντα ἡμερῶν, ἐκτὸς παρὰ σοῦ, βασιλεῦ, οὗτος νὰ ῥιφθῇ εἰς τὸν λάκκον τῶν λεόντων·
8 τώρα λοιπόν, βασιλεῦ, κάμε τὴν ἀπαγόρευσιν καὶ ὑπόγραψον τὸ ψήφισμα, διὰ νὰ μή ἀλλαχθῇ, κατὰ τὸν νόμον τῶν Μήδων καὶ Περσῶν, ὅστις δὲν ἀκυροῦται.
9 Ὅθεν ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος ὑπέγραψε τὴν γραφήν καὶ τὴν ἀπαγόρευσιν.
10 Καὶ ὁ Δανιήλ, καθὼς ἔμαθεν ὅτι ὑπεγράφη ἡ γραφή, εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὑτοῦ· και ἔχων τὰς θυρίδας τοῦ κοιτῶνος αὑτοῦ ἀνεῳγμένας πρὸς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔπιπτεν ἐπὶ τὰ γόνατα αὑτοῦ τρὶς τῆς ἡμέρας, προσευχόμενος καὶ δοξολογῶν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ αὑτοῦ, καθὼς ἔκαμνε πρότερον.
11 Τότε οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι συνήχθησαν καὶ εὕρηκαν τὸν Δανιήλ κάμνοντα αἴτησιν καὶ ἱκετεύοντα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ αὑτοῦ.
12 Ὅθεν προσελθόντες ἐλάλησαν ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως περὶ τῆς βασιλικῆς ἀπαγορεύσεως λέγοντες, Δὲν ὑπέγραψας ἀπόφασιν, ὅτι πᾶς ἄνθρωπος, ὅστις κάμῃ αἴτησιν παρ᾿ ὁποιουδήποτε θεοῦ ἤ ἀνθρώπου, ἕως τριάκοντα ἡμερῶν, ἐκτὸς παρὰ σοῦ, βασιλεῦ, θέλει ῥιφθῆ εἰς τὸν λάκκον τῶν λεόντων; Ὁ βασιλεὺς ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν, Ἀληθινὸς εἶναι ὁ λόγος, κατὰ τὸν νόμον τῶν Μήδων καὶ Περσῶν, ὅστις δὲν ἀκυροῦται.
13 Τότε ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως, Ὁ Δανιήλ ἐκεῖνος, ὁ ἐκ τῶν υἱῶν τῆς αἰχμαλωσίας τοῦ Ἰούδα, δὲν σὲ σέβεται, βασιλεῦ, οὐδὲ τὴν ἀπόφασιν τὴν ὁποίαν ὑπέγραψας, ἀλλὰ κάμνει τὴν δέησιν αὑτοῦ τρὶς τῆς ἡμέρας.
14 Τότε ὁ βασιλεύς, ὡς ἤκουσε τοὺς λόγους, ἐλυπήθη πολὺ ἐπ᾿ αὐτῷ καὶ ἐφρόντιζεν ἐγκαρδίως περὶ τοῦ Δανιήλ νὰ ἐλευθερώσῃ αὐτόν, καὶ ἠγωνίζετο μέχρι τῆς δύσεως τοῦ ἡλίου διὰ νὰ λυτρώσῃ αὐτόν.
15 Τότε οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι συνήχθησαν εἰς τὸν βασιλέα καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν, Ἔξευρε, βασιλεῦ, ὅτι ὁ νόμος τῶν Μήδων καὶ Περσῶν εἶναι, οὐδεμία ἀπαγόρευσις οὔτε διαταγή, τὴν ὁποίαν ὁ βασιλεὺς κάμῃ, νὰ ἀκυροῦται.
16 Τότε ὁ βασιλεὺς προσέταξε καὶ ἔφεραν τὸν Δανιήλ καὶ ἔρριψαν αὐτὸν εἰς τὸν λάκκον τῶν λεόντων. Ἐλάλησε δὲ ὁ βασιλεὺς καὶ εἶπε πρὸς τὸν Δανιήλ, Ὁ Θεὸς σου, τὸν ὁποῖον σὺ λατρεύεις ἀκαταπαύστως, αὐτὸς θέλει σὲ ἐλευθερώσει.
17 Καὶ ἐφέρθη εἷς λίθος καὶ ἐπετέθη ἐπὶ τὸ στόμα τοῦ λάκκου, καὶ ὁ βασιλεὺς ἐσφράγισεν αὐτὸν διὰ τῆς ἰδίας αὑτοῦ σφραγίδος καὶ διὰ τῆς σφραγίδος τῶν μεγιστάνων αὑτοῦ, διὰ νὰ μή ἀλλοιωθῇ μηδὲν περὶ τοῦ Δανιήλ.
18 Τότε ὁ βασιλεὺς ὑπῆγεν εἰς τὸ παλάτιον αὑτοῦ καὶ διενυκτέρευσε νηστικὸς καὶ δὲν ἐφέρθησαν ἔμπροσθεν αὐτοῦ ὄργανα μουσικά, καὶ ὁ ὕπνος αὐτοῦ ἔφυγεν ἀπ᾿ αὐτοῦ.
19 Ἐξηγέρθη δὲ ὁ βασιλεὺς πολλὰ ἐνωρὶς τὸ πρωΐ καὶ ὑπῆγε μετὰ σπουδῆς εἰς τὸν λάκκον τῶν λεόντων.
20 Καὶ ὅτε ἦλθεν εἰς τὸν λάκκον, ἐφώνησε μετὰ φωνῆς κλαυθμηρᾶς πρὸς τὸν Δανιήλ· καὶ ἐλάλησεν ὁ βασιλεὺς καὶ εἶπε πρὸς τὸν Δανιήλ, Δανιήλ, δοῦλε τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ὁ Θεὸς σου, τὸν ὁποῖον σὺ λατρεύεις ἀκαταπαύστως, ἠδυνήθη νὰ σὲ ἐλευθερώσῃ ἐκ τῶν λεόντων;
21 Τότε ἐλάλησεν ὁ Δανιήλ πρὸς τὸν βασιλέα, Βασιλεῦ, ζῆθι εἰς τὸν αἰῶνα.
22 Ὁ Θεὸς μου ἀπέστειλε τὸν ἄγγελον αὑτοῦ καὶ ἔφραξε τὰ στόματα τῶν λεόντων καὶ δὲν μὲ ἔβλαψαν, διότι ἀθῳότης εὑρέθη ἐν ἐμοὶ ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ ἔτι ἐνώπιόν σου, βασιλεῦ, πταῖσμα δὲν ἔπραξα.
23 Τότε ὁ βασιλεὺς μεγάλως ἐχάρη ἐπ᾿ αὐτῷ καὶ προσέταξε νὰ ἀναβιβάσωσι τὸν Δανιήλ ἐκ τοῦ λάκκου. Καὶ ἀνεβιβάσθη ὁ Δανιήλ ἐκ τοῦ λάκκου καὶ οὐδεμία βλάβη ηὑρέθη ἐν αὐτῷ, διότι εἶχε πίστιν εἰς τὸν Θεὸν αὑτοῦ.
24 Τότε ὁ βασιλεὺς προσέταξε καὶ ἔφεραν τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους, οἵτινες διέβαλον τὸν Δανιήλ, καὶ ἔρριψαν εἰς τὸν λάκκον τῶν λεόντων αὐτούς, τὰ τέκνα αὐτῶν καὶ τὰς γυναῖκας αὐτῶν· καὶ πρὶν φθάσωσιν εἰς τὸ βάθος τοῦ λάκκου, οἱ λέοντες συνήρπασαν αὐτοὺς καὶ κατεσύντριψαν πάντα τὰ ὀστᾶ αὐτῶν.
25 Τότε ἔγραψε Δαρεῖος ὁ βασιλεὺς πρὸς πάντας τοὺς λαούς, ἔθνη καὶ γλώσσας, τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ πάσης τῆς γῆς, Εἰρήνη ἄς πληθυνθῇ εἰς ἐσᾶς.
26 Διαταγή ἐξεδόθη παρ᾿ ἐμοῦ, ἐν ὅλῳ τῷ κράτει τῆς βασιλείας μου, νὰ τρέμωσιν οἱ ἄνθρωποι καὶ νὰ φοβῶνται ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τοῦ Δανιήλ· διότι αὐτὸς εἶναι Θεὸς ζῶν καὶ διαμένων εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ ἡ βασιλεία αὐτοῦ δὲν θέλει φθαρῆ καὶ ἡ ἐξουσία αὐτοῦ θέλει εἶσθαι μέχρι τέλους·
27 αὐτὸς ὁ ἐλευθερωτής καὶ σωτήρ καὶ ποιῶν σημεῖα καὶ τεράστια ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς, ὅστις ἠλευθέρωσε τὸν Δανιήλ ἐκ τῆς δυνάμεως τῶν λεόντων.
28 Καὶ εὐημέρησεν αὐτὸς ὁ Δανιήλ ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Δαρείου καὶ ἐν τῇ βασιλείᾳ Κύρου τοῦ Πέρσου.
1 Ἐν τῷ πρώτῳ ἔτει τοῦ Βαλτάσαρ βασιλέως τῆς Βαβυλῶνος ὁ Δανιήλ εἶδεν ἐνύπνιον καὶ ὀράσεις τῆς κεφαλῆς αὑτοῦ ἐπὶ τῆς κλίνης αὑτοῦ· τότε ἔγραψε τὸ ἐνύπνιον καὶ διηγήθη τὸ κεφάλαιον τῶν λόγων.
2 Ὁ Δανιήλ ἐλάλησε καὶ εἶπεν, Ἐγὼ ἐθεώρουν ἐν τῷ ὀράματί μου τὴν νύκτα καὶ ἰδοὺ οἱ τέσσαρες ἄνεμοι τοῦ οὐρανοῦ συνεφώρμησαν ἐπὶ τὴν θάλασσαν τὴν μεγάλην.
3 Καὶ τέσσαρα θηρία μεγάλα ἀνέβησαν ἐκ τῆς θαλάσσης, διαφέροντα ἀπ᾿ ἀλλήλων.
4 Τὸ πρῶτον ἦτο ὡς λέων καὶ εἶχε πτέρυγας ἀετοῦ· ἐθεώρουν ἑωσοῦ ἀπεσπάσθησαν αἱ πτέρυγες αὐτοῦ, καὶ ἐσηκώθη ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ἐστάθη ἐπὶ τοὺς πόδας ὡς ἄνθρωπος, καὶ καρδία ἀνθρώπου ἐδόθη εἰς αὐτό.
5 Καὶ ἰδού, ἔπειτα θηρίον δεύτερον ὅμοιον μὲ ἄρκτον, καὶ ἐσηκώθη κατὰ τὸ ἕν πλάγιον, καὶ εἶχε τρεῖς πλευρὰς ἐν τῷ στόματι αὑτοῦ μεταξὺ τῶν ὀδόντων αὑτοῦ· καὶ ἔλεγον οὕτω πρὸς αὐτό· Σηκώθητι, κατάφαγε σάρκας πολλάς.
6 Μετὰ τοῦτο ἐθεώρουν καὶ ἰδού, ἕτερον ὡς λεοπάρδαλις, ἔχον ἐπὶ τὰ νῶτα αὑτοῦ τέσσαρας πτέρυγας πτηνοῦ· τὸ θηρίον εἶχεν ἔτι τέσσαρας κεφαλάς· καὶ ἐδόθη ἐξουσία εἰς αὐτό.
7 Μετὰ τοῦτο εἶδον ἐν τοῖς ὀράμασι τῆς νυκτὸς καὶ ἰδού, θηρίον τέταρτον, τρομερὸν καὶ καταπληκτικὸν καὶ ἰσχυρὸν σφόδρα· καὶ εἶχε μεγάλους σιδηροὺς ὀδόντας· κατέτρωγε καὶ κατεσύντριβε καὶ κατεπάτει τὸ ὑπόλοιπον μὲ τοὺς πόδας αὑτοῦ· καὶ αὐτὸ ἦτο διάφορον πάντων τῶν θηρίων τῶν πρὸ αὐτοῦ· καὶ εἶχε δέκα κέρατα.
8 Παρετήρουν τὰ κέρατα καὶ ἰδού, ἕτερον μικρὸν κέρας ἀνέβη μεταξὺ αὐτῶν, ἔμπροσθεν τοῦ ὁποίου τρία ἐκ τῶν πρώτων κεράτων ἐξερριζώθησαν· καὶ ἰδού, ἐν τῷ κέρατι τούτῳ ἦσαν ὀφθαλμοὶ ὡς ὀφθαλμοὶ ἀνθρώπου καὶ στόμα λαλοῦν πράγματα μεγάλα.
9 Ἐθεώρουν ἕως ὅτου οἱ θρόνοι ἐτέθησαν καὶ ὁ Παλαιὸς τῶν ἡμερῶν ἐκάθησε, τοῦ ὁποίου τὸ ἔνδυμα ἦτο λευκὸν ὡς χιὼν καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ ὡς μαλλίον καθαρόν· ὁ θρόνος αὐτοῦ ἦτο ὡς φλὸξ πυρός, οἱ τροχοὶ αὐτοῦ ὡς πῦρ καταφλέγον.
10 Ποταμὸς πυρὸς ἐξήρχετο καὶ διεχέετο ἀπ᾿ ἔμπροσθεν αὐτοῦ· χίλιαι χιλιάδες ὑπηρέτουν εἰς αὐτὸν καὶ μύριαι μυριάδες παρίσταντο ἐνώπιον αὐτοῦ· τὸ κριτήριον ἐκάθησε καὶ τὰ βιβλία ἀνεῴχθησαν.
11 Ἐθεώρουν τότε ἐξ αἰτίας τῆς φωνῆς τῶν μεγάλων λόγων, τοὺς ὁποίους τὸ κέρας ἐλάλει, ἐθεώρουν ἑωσοῦ ἐθανατώθη τὸ θηρίον καὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ ἀπωλέσθη καὶ ἐδόθη εἰς καῦσιν πυρός.
12 Περὶ δὲ τῶν λοιπῶν θηρίων, ἡ ἐξουσία αὐτῶν ἀφῃρέθη· πλήν παράτασις ζωῆς ἐδόθη εἰς αὐτὰ ἕως καιροῦ καὶ χρόνου.
13 Εἶδον ἐν ὀράμασι νυκτὸς καὶ ἰδού, ὡς Υἱὸς ἀνθρώπου ἤρχετο μετὰ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἔφθασεν ἕως τοῦ Παλαιοῦ τῶν ἡμερῶν καὶ εἰσήγαγον αὐτὸν ἐνώπιον αὐτοῦ.
14 Καὶ εἰς αὐτὸν ἐδόθη ἡ ἐξουσία καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ βασιλεία, διὰ νὰ λατρεύωσιν αὐτὸν πάντες οἱ λαοί, τὰ ἔθνη καὶ αἱ γλῶσσαι· ἡ ἐξουσία αὐτοῦ εἶναι ἐξουσία αἰώνιος, ἥτις δὲν θέλει παρέλθει, καὶ ἡ βασιλεία αὐτοῦ, ἥτις δὲν θέλει φθαρῆ.
15 Ἔφριξε τὸ πνεῦμα ἐμοῦ τοῦ Δανιήλ ἐντὸς τοῦ σώματός μου καὶ αἱ ὀράσεις τῆς κεφαλῆς μου μὲ ἐτάραττον.
16 Ἐπλησίασα εἰς ἕνα τῶν παρισταμένων καὶ ἐζήτουν νὰ μάθω παρ᾿ αὐτοῦ τὴν ἀλήθειαν πάντων τούτων. Καὶ ἐλάλησε πρὸς ἐμὲ καὶ μοὶ ἐφανέρωσε τὴν ἑρμηνείαν τῶν πραγμάτων.
17 Ταῦτα τὰ μεγάλα θηρία, τὰ ὁποῖα εἶναι τέσσαρα, εἶναι τέσσαρες βασιλεῖς, οἵτινες θέλουσιν ἐγερθῆ ἐκ τῆς γῆς.
18 Ἀλλ᾿ οἱ ἅγιοι τοῦ Ὑψίστου θέλουσι παραλάβει τὴν βασιλείαν καὶ θέλουσιν ἔχει τὸ βασίλειον εἰς τὸν αἰῶνα καὶ εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος.
19 Τότε ἤθελον νὰ μάθω τὴν ἀλήθειαν περὶ τοῦ τετάρτου θηρίου, τὸ ὁποῖον ἦτο διάφορον ἀπὸ πάντων τῶν ἄλλων, καθ᾿ ὑπερβολήν τρομερόν, τοῦ ὁποίου οἱ ὀδόντες ἦσαν σιδηροὶ καὶ οἱ ὄνυχες αὐτοῦ χάλκινοι· κατέτρωγε, κατεσύντριβε καὶ κατεπάτει τὸ ὑπόλοιπον μὲ τοὺς πόδας αὑτοῦ·
20 καὶ περὶ τῶν δέκα κεράτων, τὰ ὁποῖα ἦσαν ἐν τῇ κεφαλῇ αὐτοῦ καὶ περὶ τοῦ ἄλλου, τὸ ὁποῖον ἀνέβη καὶ ἔμπροσθεν τοῦ ὁποίου ἔπεσον τρία· περὶ τοῦ κέρατος λέγω ἐκείνου, τὸ ὁποῖον εἶχεν ὀφθαλμοὺς καὶ στόμα λαλοῦν μεγάλα πράγματα, τοῦ ὁποίου ἡ ὄψις ἦτο ῥωμαλεωτέρα παρὰ τῶν συντρόφων αὐτοῦ.
21 Ἐθεώρουν, καὶ τὸ κέρας ἐκεῖνο ἔκαμνε πόλεμον μετὰ τῶν ἁγίων καὶ ὑπερίσχυε κατ᾿ αὐτῶν·
22 ἑωσοῦ ἦλθεν ὁ Παλαιὸς τῶν ἡμερῶν καὶ ἐδόθη ἡ κρίσις εἰς τοὺς ἁγίους τοῦ Ὑψίστου· καὶ ὁ καιρὸς ἔφθασε καὶ οἱ ἅγιοι ἔλαβον τὴν βασιλείαν.
23 Καὶ ἐκεῖνος εἶπε, τὸ θηρίον τὸ τέταρτον θέλει εἶσθαι ἡ τετάρτη βασιλεία ἐπὶ τῆς γῆς, ἥτις θέλει διαφέρει ἀπὸ πασῶν τῶν βασιλειῶν, καὶ θέλει καταφάγει πᾶσαν τὴν γῆν καὶ θέλει καταπατήσει αὐτήν καὶ κατασυντρίψει αὐτήν.
24 Καὶ τὰ δέκα κέρατα εἶναι δέκα βασιλεῖς, οἵτινες θέλουσιν ἐγερθῆ ἐκ τῆς βασιλείας ταύτης· καὶ κατόπιν αὐτῶν ἄλλος θέλει ἐγερθῆ· καὶ αὐτὸς θέλει διαφέρει τῶν πρώτων καὶ θέλει ὑποτάξει τρεῖς βασιλεῖς.
25 Καὶ θέλει λαλήσει λόγους ἐναντίον τοῦ Ὑψίστου, καὶ θέλει κατατρέχει τοὺς ἁγίους τοῦ Ὑψίστου, καὶ θέλει διανοηθῆ νὰ μεταβάλλῃ καιροὺς καὶ νόμους· καὶ θέλουσι δοθῆ εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ μέχρι καιροῦ καὶ καιρῶν καὶ ἡμίσεος καιροῦ.
26 Κριτήριον ὅμως θέλει καθήσει, καὶ θέλει ἀφαιρεθῆ ἡ ἐξουσία αὐτοῦ, διὰ νὰ φθαρῇ καὶ νὰ ἀφανισθῇ ἕως τέλους.
27 Καὶ ἡ βασιλεία καὶ ἡ ἐξουσία καὶ ἡ μεγαλωσύνη τῶν βασιλειῶν τῶν ὑποκάτω παντὸς τοῦ οὐρανοῦ θέλει δοθῆ εἰς τὸν λαὸν τῶν ἁγίων τοῦ Ὑψίστου, τοῦ ὁποίου ἡ βασιλεία εἶναι βασιλεία αἰώνιος, καὶ πᾶσαι αἱ ἐξουσίαι θέλουσι λατρεύσει καὶ ὑπακούσει εἰς αὐτόν.
28 Ἕως ἐνταῦθα εἶναι τὸ τέλος τοῦ πράγματος. Ὅσον δι᾿ ἐμὲ τὸν Δανιήλ, οἱ διαλογισμοὶ μου πολὺ μὲ ἐτάραττον καὶ ἡ ὄψις μου ἠλλοιώθη ἐν ἐμοί· πλήν συνετήρησα τὸ πρᾶγμα ἐν τῇ καρδίᾳ μου.
1 Ἐν τῷ τρίτῳ ἔτει τῆς βασιλείας τοῦ βασιλέως Βαλτάσαρ ὄρασις ἐφάνη εἰς ἐμέ, εἰς ἐμὲ τὸν Δανιήλ, μετὰ τὴν εἰς ἐμὲ φανεῖσαν πρότερον.
2 Καὶ εἶδον ἐν τῇ ὀράσει· καὶ ὅτε εἶδον, ἤμην ἐν Σούσοις τῇ βασιλευούσῃ τῇ ἐν τῇ ἐπαρχίᾳ Ἐλάμ· καὶ εἶδον ἐν τῇ ὀράσει καὶ ἐγὼ ἤμην πλησίον τοῦ ποταμοῦ Οὐλαΐ.
3 Καὶ ἐσήκωσα τοὺς ὀφθαλμοὺς μου καὶ εἶδον καὶ ἰδού, ἵστατο ἔμπροσθεν τοῦ ποταμοῦ κριὸς εἷς ἔχων κέρατα· καὶ τὰ κέρατα ἦσαν ὑψηλά, τὸ ἐν ὅμως ὑψηλότερον τοῦ ἄλλου· καὶ τὸ ὑψηλότερον ἐξεφύτρωσεν ὕστερον.
4 Εἶδον τὸν κριὸν κερατίζοντα πρὸς δύσιν καὶ πρὸς βορρᾶν καὶ πρὸς νότον· καὶ οὐδὲν θηρίον ἠδύνατο νὰ σταθῇ ἔμπροσθεν αὐτοῦ καὶ δὲν ὑπῆρχεν ὁ ἐλευθερῶν ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ· ἀλλ᾿ ἔκαμνε κατὰ τὴν θέλησιν αὑτοῦ καὶ ἐμεγαλύνθη.
5 Ἐνῷ δὲ ἐγὼ ἐσκεπτόμην, ἰδού, τράγος ἤρχετο ἀπὸ τῆς δύσεως ἐπὶ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς καὶ δὲν ἤγγιζε τὸ ἔδαφος· καὶ ὁ τράγος εἶχε κέρας περίβλεπτον μεταξὺ τῶν ὀφθαλμῶν αὑτοῦ.
6 Καὶ ἦλθεν ἕως τοῦ κριοῦ τοῦ ἔχοντος τὰ δύο κέρατα, τὸν ὁποῖον εἶδον ἱστάμενον ἔμπροσθεν τοῦ ποταμοῦ, καὶ ἔδραμε πρὸς αὐτὸν ἐν τῇ ὁρμῇ τῆς δυνάμεως αὑτοῦ.
7 Καὶ εἶδον αὐτὸν ὅτι ἐπλησίασεν εἰς τὸν κριὸν καὶ ἐξηγριώθη κατ᾿ αὐτοῦ καὶ ἐκτύπησε τὸν κριὸν καὶ συνέτριψε τὰ δύο κέρατα αὐτοῦ· καὶ δὲν ἦτο δύναμις ἐν τῷ κριῷ νὰ σταθῆ ἔμπροσθεν αὐτοῦ, ἀλλ᾿ ἔρριψεν αὐτὸν κατὰ γῆς καὶ κατεπάτησεν αὐτόν· καὶ δὲν ὑπῆρχεν ὁ ἐλευθερῶν τὸν κριὸν ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ.
8 Διὰ τοῦτο ὁ τράγος ἐμεγαλύνθη σφόδρα· καὶ ὅτε ἐνεδυναμώθη, συνετρίβη τὸ κέρας τὸ μέγα· καὶ ἀντ᾿ αὐτοῦ ἀνέβησαν τέσσαρα ἄλλα περίβλεπτα πρὸς τοὺς τέσσαρας ἀνέμους τοῦ οὐρανοῦ.
9 Καὶ ἐκ τοῦ ἑνὸς ἐξ αὐτῶν ἐξῆλθεν ἕν κέρας μικρόν, τὸ ὁποῖον ἐμεγαλύνθη καθ᾿ ὑπερβολήν πρὸς τὸν νότον καὶ πρὸς τὴν ἀνατολήν καὶ πρὸς τὴν γῆν τῆς δόξης·
10 καὶ ἐμεγαλύνθη ἕως τοῦ στρατεύματος τοῦ οὐρανοῦ· καὶ ἔρριψεν εἰς τὴν γῆν μέρος ἐκ τῆς στρατιᾶς καὶ ἐκ τῶν ἀστέρων καὶ κατεπάτησεν αὐτά·
11 μάλιστα ἐμεγαλύνθη ἕως κατὰ τοῦ ἄρχοντος τοῦ στρατεύματος· καὶ ἀφήρεσεν ἀπ᾿ αὐτοῦ τὴν παντοτεινήν θυσίαν, καὶ τὸ ἅγιον κατοικητήριον αὐτοῦ κατεβλήθη·
12 καὶ τὸ στράτευμα παρεδόθη εἰς αὐτὸν μετὰ τῆς παντοτεινῆς θυσίας ἐξ αἰτίας τῆς παραβάσεως, καὶ ἔρριψε κατὰ γῆς τὴν ἀλήθειαν· καὶ ἔπραξε καὶ εὐωδώθη.
13 Τότε ἤκουσα ἁγίου τινὸς λαλοῦντος· καὶ ἄλλος ἅγιος ἔλεγε πρὸς τὸν δεῖνα λαλοῦντα, Ἕως πότε θέλει διαρκεῖ ὄρασις ἡ περὶ τῆς παντοτεινῆς θυσίας καὶ τῆς παραβάσεως, ἥτις φέρει τὴν ἐρήμωσιν, καὶ τὸ ἁγιαστήριον καὶ τὸ στράτευμα παραδίδονται εἰς καταπάτησιν;
14 Καὶ εἶπε πρὸς ἐμέ, Ἕως δύο χιλιάδων καὶ τριακοσίων ἡμερονυκτίων· τότε τὸ ἁγιαστήριον θέλει καθαρισθῆ.
15 Καὶ ὅτε ἐγὼ ὁ Δανιήλ εἶδον τὴν ὄρασιν καὶ ἐζήτουν τὴν ἔννοιαν, τότε ἰδού, ἐστάθη ἔμπροσθέν μου ὡς θέα ἀνθρώπου·
16 καὶ ἤκουσα φωνήν ἀνθρώπου ἐν μέσῳ τοῦ Οὐλαΐ, ἥτις ἔκραξε καὶ εἶπε, Γαβριήλ, κάμε τὸν ἄνθρωπον τοῦτον νὰ ἐννοήσῃ τὴν ὄρασιν.
17 Καὶ ἦλθε πλησίον ὅπου ἱστάμην· καὶ ὅτε ἦλθεν, ἐτρόμαξα καὶ ἔπεσον ἐπὶ πρόσωπόν μου· ὁ δὲ εἶπε πρὸς ἐμέ, Ἐννόησον, υἱὲ ἀνθρώπου· διότι ἡ ὄρασις εἶναι διὰ τοὺς ἐσχάτους καιρούς.
18 Καὶ ἐνῷ ἐλάλει πρὸς ἐμέ, ἐγὼ ἤμην βεβυθισμένος εἰς βαθὺν ὕπνον μὲ τὸ πρόσωπόν μου ἐπὶ τὴν γῆν· πλήν μὲ ἤγγισε καὶ μὲ ἔκαμε νὰ σταθῶ ὄρθιος.
19 Καὶ εἶπεν, Ἰδού, ἐγὼ θέλω σὲ κάμει νὰ γνωρίσῃς τί θέλει συμβῆ ἐν τοῖς ἐσχάτοις τῆς ὀργῆς· διότι ἐν τῷ ὡρισμένῳ καιρῷ θέλει εἶσθαι τὸ τέλος.
20 Ὁ κριός, τὸν ὁποῖον εἶδες, ὁ ἔχων τὰ δύο κέρατα, εἶναι οἱ βασιλεῖς τῆς Μηδίας καὶ τῆς Περσίας.
21 Καὶ ὁ τριχωτὸς τράγος εἶναι ὁ βασιλεὺς τῆς Ἑλλάδος· καὶ τὸ κέρας τὸ μέγα, τὸ μεταξὺ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ, αὐτὸς εἶναι ὁ πρῶτος βασιλεύς.
22 Τὸ δὲ ὅτι συνετρίβη καὶ ἀνέβησαν τέσσαρα ἀντ᾿ αὐτοῦ, δηλοῖ ὅτι τέσσαρα βασίλεια θέλουσιν ἐγερθῆ ἐκ τοῦ ἔθνους τούτου· πλήν οὐχὶ κατὰ τὴν δύναμιν αὐτοῦ.
23 Καὶ ἐν τοῖς ἐσχάτοις καιροῖς τῆς βασιλείας αὐτῶν, ὅταν αἱ ἀνομίαι φθάσωσιν εἰς τὸ πλῆρες, θέλει ἐγερθῆ βασιλεὺς σκληροπρόσωπος καὶ συνετὸς εἰς πανουργίας.
24 Καὶ ἡ δύναμις αὐτοῦ θέλει εἶσθαι ἰσχυρά, οὐχὶ ὅμως ἐξ ἰδίας αὐτοῦ δυνάμεως· καὶ θέλει ἀφανίζει ἐξαισίως καὶ θέλει εὐοδοῦσθαι καὶ κατορθόνει καὶ θέλει ἀφανίζει τοὺς ἰσχυροὺς καὶ τὸν λαὸν τὸν ἅγιον.
25 Καὶ διὰ τῆς πανουργίας αὑτοῦ θέλει κάμει νὰ εὐοδοῦται ἡ ἀπάτη ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ· καὶ θέλει μεγαλυνθῆ ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ καὶ ἐν εἰρήνῃ θέλει ἀφανίσει πολλούς· καὶ θέλει σηκωθῆ κατὰ τοῦ Ἄρχοντος τῶν ἀρχόντων· πλήν θέλει συντριφθῆ ἄνευ χειρός.
26 Καὶ ἡ ῥηθεῖσα ὄρασις περὶ τῶν ἡμερονυκτίων εἶναι ἀληθής· σὺ λοιπὸν σφράγισον τὴν ὄρασιν, διότι εἶναι διὰ ἡμέρας πολλάς.
27 Καὶ ἐγὼ ὁ Δανιήλ ἐλιποθύμησα καὶ ἤμην ἀσθενής ἡμέρας τινάς· μετὰ ταῦτα ἐσηκώθην καὶ ἔκαμνον τὰ ἔργα τοῦ βασιλέως· ἐθαύμαζον δὲ διὰ τὴν ὄρασιν καὶ δὲν ὑπῆρχεν ὁ ἐννοῶν.
1 Ἐν τῷ πρώτῳ ἔτει τοῦ Δαρείου, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἀσσουήρου, ἐκ τοῦ σπέρματος τῶν Μήδων, ὅστις ἐβασίλευσεν ἐπὶ τὸ βασίλειον τῶν Χαλδαίων,
2 ἐν τῷ πρώτῳ ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ, ἐγὼ ὁ Δανιήλ ἐνόησα ἐν τοῖς βιβλίοις τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐτῶν, περὶ τῶν ὁποίων ὁ λόγος τοῦ Κυρίου ἔγεινε πρὸς Ἱερεμίαν τὸν προφήτην, ὅτι ἤθελον συμπληρωθῆ ἑβδομήκοντα ἔτη εἰς τὰς ἐρημώσεις τῆς Ἱερουσαλήμ.
3 Καὶ ἔστρεψα τὸ πρόσωπόν μου πρὸς Κύριον τὸν Θεόν, διὰ νὰ κάμω προσευχήν καὶ δεήσεις ἐν νηστείᾳ καὶ σάκκῳ καὶ σποδῷ·
4 καὶ ἐδεήθην πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν μου καὶ ἐξωμολογήθην καὶ εἶπον, Ὦ Κύριε, ὁ μέγας καὶ φοβερὸς Θεός, ὁ φυλάττων τὴν διαθήκην καὶ τὸ ἔλεος πρὸς τοὺς ἀγαπῶντας αὐτὸν καὶ τηροῦντας τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ·
5 ἡμαρτήσαμεν καὶ ἠνομήσαμεν καὶ ἠσεβήσαμεν καὶ ἀπεστατήσαμεν καὶ ἐξεκλίναμεν ἀπὸ τῶν ἐντολῶν σου καὶ ἀπὸ τῶν κρίσεών σου.
6 Καὶ δὲν ὑπηκούσαμεν εἰς τοὺς δούλους σου τοὺς προφήτας, οἵτινες ἐλάλουν ἐν τῷ ὀνόματί σου πρὸς τοὺς βασιλεῖς ἡμῶν, τοὺς ἄρχοντας ἡμῶν καὶ τοὺς πατέρας ἡμῶν, καὶ πρὸς πάντα τὸν λαὸν τῆς γῆς.
7 Εἰς σέ, Κύριε, εἶναι ἡ δικαιοσύνη, εἰς ἡμᾶς δὲ ἡ αἰσχύνη τοῦ προσώπου, ὡς ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ, εἰς τοὺς ἄνδρας τοῦ Ἰούδα καὶ εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ καὶ εἰς πάντα τὸν Ἰσραήλ, τοὺς ἐγγὺς καὶ τοὺς μακράν, κατὰ πάντας τοὺς τόπους ὅπου ἐδίωξας αὐτούς, διὰ τὴν παράβασιν αὐτῶν, τὴν ὁποίαν παρέβησαν εἰς σέ.
8 Κύριε, εἰς ἡμᾶς εἶναι ἡ αἰσχύνη τοῦ προσώπου, εἰς τοὺς βασιλεῖς ἡμῶν, τοὺς ἄρχοντας ἡμῶν καὶ εἰς τοὺς πατέρας ἡμῶν, οἵτινες ἡμαρτήσαμεν εἰς σέ.
9 Εἰς Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν εἶναι οἱ οἰκτιρμοὶ καὶ αἱ ἀφέσεις· διότι ἀπεστατήσαμεν ἀπ᾿ αὐτοῦ,
10 καὶ δὲν ὑπηκούσαμεν εἰς τὴν φωνήν Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, νὰ περιπατῶμεν ἐν τοῖς νόμοις αὐτοῦ, τοὺς ὁποίους ἔθεσεν ἐνώπιον ἡμῶν διὰ τῶν δούλων αὑτοῦ τῶν προφητῶν.
11 Καὶ πᾶς ὁ Ἰσραήλ παρέβη τὸν νόμον σου καὶ ἐξέκλινε διὰ νὰ μή ὑπακούῃ εἰς τὴν φωνήν σου· διὰ τοῦτο ἐξεχύθη ἐφ᾿ ἡμᾶς ἡ κατάρα καὶ ὁ ὅρκος ὁ γεγραμμένος ἐν τῷ νόμῳ τοῦ Μωϋσέως, δούλου τοῦ Θεοῦ· διότι ἡμαρτήσαμεν εἰς αὐτόν.
12 Καὶ ἐβεβαίωσε τοὺς λόγους αὑτοῦ, τοὺς ὁποίους ἐλάλησεν ἐναντίον ἡμῶν καὶ ἐναντίον τῶν κριτῶν ἡμῶν, οἵτινες μᾶς ἔκρινον, φέρων ἐφ᾿ ἡμᾶς κακὸν μέγα· διότι δὲν ἔγεινεν ὑποκάτω παντὸς τοῦ οὐρανοῦ, ὡς ἔγεινεν ἐν Ἱερουσαλήμ.
13 Ὡς εἶναι γεγραμμένον ἐν τῷ νόμῳ Μωϋσέως, ἅπαν τὸ κακὸν τοῦτο ἦλθεν ἐφ᾿ ἡμᾶς· πλήν δὲν ἐδεήθημεν ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, διὰ νὰ ἐπιστρέψωμεν ἀπὸ τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν καὶ νὰ προσέξωμεν εἰς τὴν ἀλήθειάν σου·
14 διὰ τοῦτο ὁ Κύριος ἐγρηγόρησεν ἐπὶ τὸ κακὸν καὶ ἔφερεν αὐτὸ ἐφ᾿ ἡμᾶς· διότι δίκαιος εἶναι Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις αὑτοῦ, ὅσα πράττει· ἐπειδή ἡμεῖς δὲν ὑπηκούσαμεν εἰς τὴν φωνήν αὐτοῦ.
15 Καὶ τώρα, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὅστις ἐξήγαγες τὸν λαὸν σου ἐκ γῆς Αἰγύπτου ἐν χειρὶ κραταιᾷ καὶ ἔκαμες εἰς σεαυτὸν ὄνομα, ὡς ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ, ἡμαρτήσαμεν, ἠσεβήσαμεν.
16 Κύριε, κατὰ πάσας τὰς δικαιοσύνας σου ἄς ἀποστραφῇ, δέομαι, ὁ θυμὸς σου καὶ ἡ ὀργή σου ἀπὸ τῆς πόλεώς σου Ἱερουσαλήμ, τοῦ ὄρους τοῦ ἁγίου σου· διότι διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν καὶ διὰ τὰς ἀνομίας τῶν πατέρων ἡμῶν ἡ Ἱερουσαλήμ καὶ ὁ λαὸς σου κατεστάθημεν ὄνειδος εἰς πάντας τοὺς πέριξ ἡμῶν.
17 Τώρα λοιπὸν εἰσάκουσον, Θεὲ ἡμῶν, τὴν προσευχήν τοῦ δούλου σου καὶ τὰς δεήσεις αὐτοῦ, καὶ ἐπίλαμψον τὸ πρόσωπόν σου, ἕνεκεν τοῦ Κυρίου, ἐπὶ τὸ ἠρημωμένον ἁγιαστήριόν σου.
18 Κλῖνον, Θεὲ μου, τὸ τίον σου καὶ ἄκουσον· ἄνοιξον τοὺς ὀφθαλμοὺς σου καὶ ἰδὲ τὰς ἐρημώσεις ἡμῶν καὶ τὴν πόλιν, ἐπὶ τὴν ὁποίαν ἐκλήθη τὸ ὄνομά σου· διότι ἡμεῖς δὲν προσφέρομεν τὰς ἱκεσίας ἡμῶν ἐνώπιόν σου διὰ τὰς δικαιοσύνας ἡμῶν, ἀλλὰ διὰ τοὺς πολλοὺς οἰκτιρμοὺς σου.
19 Κύριε, εἰσάκουσον· Κύριε, συγχώρησον· Κύριε, ἀκροάσθητι καὶ κάμε· μή χρονίσῃς, ἕνεκέν σου, Θεὲ μου· διότι τὸ ὄνομά σου ἐκλήθη ἐπὶ τὴν πόλιν σου καὶ ἐπὶ τὸν λαὸν σου.
20 Καὶ ἐνῷ ἐγὼ ἐλάλουν ἔτι καὶ προσηυχόμην καὶ ἐξωμολογούμην τὴν ἁμαρτίαν μου καὶ τὴν ἁμαρτίαν τοῦ λαοῦ μου Ἰσραήλ, καὶ προσέφερον τὴν ἱκεσίαν μου ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ μου περὶ τοῦ ὄρους τοῦ ἁγίου τοῦ Θεοῦ μου,
21 καὶ ἐνῷ ἐγὼ ἐλάλουν ἔτι ἐν τῇ προσευχῇ, ὁ ἀνήρ Γαβριήλ, τὸν ὁποῖον εἶδον ἐν τῇ ὀράσει κατ᾿ ἀρχάς, πετῶν ταχέως μὲ ἤγγισε περὶ τὴν ὥραν τῆς ἑσπερινῆς θυσίας·
22 καὶ μὲ συνέτισε καὶ ἐλάλησε μετ᾿ ἐμοῦ καὶ εἶπε, Δανιήλ, τώρα ἐξῆλθον διὰ νὰ σὲ κάμω νὰ λάβῃς σύνεσιν.
23 Ἐν τῇ ἀρχῇ τῶν ἱκεσιῶν σου ἐξῆλθεν ἡ προσταγή καὶ ἐγὼ ἦλθον νὰ δείξω τοῦτο εἰς σέ· διότι εἶσαι σφόδρα ἀγαπητός· διὰ τοῦτο ἐννόησον τὸν λόγον καὶ κατάλαβε τὴν ὀπτασίαν.
24 Ἑβδομήκοντα ἑβδομάδες διωρίσθησαν ἐπὶ τὸν λαὸν σου καὶ ἐπὶ τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν σου, διὰ νὰ συντελεσθῇ ἡ παράβασις καὶ νὰ τελειώσωσιν αἱ ἁμαρτίαι, καὶ νὰ γείνῃ ἐξιλέωσις περὶ τῆς ἀνομίας καὶ νὰ εἰσαχθῇ δικαιοσύνη αἰώνιος καὶ νὰ σφραγισθῇ ὄρασις καὶ προφητεία καὶ νὰ χρισθῇ ὁ Ἃγιος τῶν ἁγίων.
25 Γνώρισον λοιπὸν καὶ κατάλαβε ὅτι ἀπὸ τῆς ἐξελεύσεως τῆς προσταγῆς τοῦ νὰ ἀνοικοδομηθῇ ἡ Ἱερουσαλήμ ἕως τοῦ Χριστοῦ τοῦ ἡγουμένου θέλουσιν εἶσθαι ἑβδομάδες ἑπτὰ καὶ ἑβδομάδες ἑξήκοντα δύο· θέλει οἰκοδομηθῆ πάλιν ἡ πλατεῖα καὶ τὸ τεῖχος, μάλιστα ἐν καιροῖς στενοχωρίας.
26 Καὶ μετὰ τὰς ἑξήκοντα δύο ἑβδομάδας θέλει ἐκκοπῆ ὁ Χριστός, πλήν οὐχὶ δι᾿ ἑαυτόν· καὶ ὁ λαὸς τοῦ ἡγουμένου, ὅστις θέλει ἐλθεῖ, θέλει ἀφανίσει τὴν πόλιν καὶ τὸ ἁγιαστήριον· καὶ τὸ τέλος αὐτῆς θέλει ἐλθεῖ μετὰ κατακλυσμοῦ, καὶ ἕως τοῦ τέλους τοῦ πολέμου εἶναι διωρισμένοι ἀφανισμοί.
27 Καὶ θέλει στερεώσει τὴν διαθήκην εἰς πολλοὺς ἐν μιᾷ ἑβδομάδι· καὶ ἐν τῷ ἡμίσει τῆς ἑβδομάδος θέλει παύσει ἡ θυσία καὶ ἡ προσφορά, καὶ ἐπὶ τὸ πτερύγιον τοῦ Ἱεροῦ θέλει εἶσθαι τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως, καὶ ἕως τῆς συντελείας τοῦ καιροῦ θέλει δοθῆ διορία ἐπὶ τὴν ἐρήμωσιν.
1 Ἐν τῷ τρίτῳ ἔτει τοῦ Κύρου, βασιλέως τῆς Περσίας, ἀπεκαλύφθη λόγος εἰς τὸν Δανιήλ, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἐκλήθη Βαλτασάσαρ· καὶ ὁ λόγος ἦτο ἀληθινὸς καὶ ἡ δύναμις τῶν λεγομένων μεγάλη· καὶ κατέλαβε τὸν λόγον καὶ ἐννόησε τὴν ὀπτασίαν.
2 Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐγὼ ὁ Δανιήλ ἤμην πενθῶν τρεῖς ὁλοκλήρους ἑβδομάδας.
3 Ἄρτον ἐπιθυμητὸν δὲν ἔφαγον καὶ κρέας καὶ οἶνος δὲν εἰσῆλθεν εἰς τὸ στόμα μου οὐδὲ ἤλειψα ἐμαυτὸν παντελῶς, μέχρι συμπληρώσεως τριῶν ὁλοκλήρων ἑβδομάδων.
4 Καὶ τὴν εἰκοστήν τετάρτην ἡμέραν τοῦ πρώτου μηνός, ἐνῷ ἤμην παρὰ τὴν ὄχθην τοῦ μεγάλου ποταμοῦ, ὅστις εἶναι ὁ Τίγρις,
5 ἐσήκωσα τοὺς ὀφθαλμοὺς μου καὶ εἶδον καὶ ἰδού, εἷς ἄνθρωπος ἐνδεδυμένος λινὰ καὶ αἱ ὀσφύες αὐτοῦ ἦσαν περιεζωσμέναι μὲ χρυσίον καθαρὸν τοῦ Οὐφάζ,
6 τὸ δὲ σῶμα αὐτοῦ ἦτο ὡς βηρύλλιον, καὶ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς θέα ἀστραπῆς, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ὡς λαμπάδες πυρός, καὶ οἱ βραχίονες αὐτοῦ καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὡς ὄψις χαλκοῦ στίλβοντος, καὶ ἡ φωνή τῶν λόγων αὐτοῦ ὡς φωνή ὄχλου.
7 Καὶ μόνος ἐγὼ ὁ Δανιήλ εἶδον τὴν ὄρασιν· οἱ δὲ ἄνδρες οἱ ὄντες μετ᾿ ἐμοῦ δὲν εἶδον τὴν ὄρασιν· ἀλλὰ τρόμος μέγας ἐπέπεσεν ἐπ᾿ αὐτοὺς καὶ ἔφυγον διὰ νὰ κρυφθῶσιν.
8 Ἐγὼ λοιπὸν ἔμεινα μόνος καὶ εἶδον τὴν ὄρασιν τὴν μεγάλην ταύτην, καὶ δὲν ἀπέμεινεν ἰσχὺς ἐν ἐμοί· καὶ ἡ ἀκμή μου μετεστράφη ἐν ἐμοὶ εἰς μαρασμὸν καὶ δὲν ἔμεινεν ἰσχὺς ἐν ἐμοί.
9 Ἤκουσα ὅμως τὴν φωνήν τῶν λόγων αὐτοῦ· καὶ ἐνῷ ἤκουον τὴν φωνήν τῶν λόγων αὐτοῦ, ἐγὼ ἤμην βεβυθισμένος εἰς βαθὺν ὕπνον ἐπὶ πρόσωπόν μου καὶ τὸ πρόσωπόν μου ἐπὶ τὴν γῆν.
10 Καὶ ἰδού, χεὶρ μὲ ἤγγισε καὶ μὲ ἤγειρεν ἐπὶ τὰ γόνατά μου καὶ τὰς παλάμας τῶν χειρῶν μου.
11 Καὶ εἶπε πρὸς ἐμέ, Δανιήλ, ἀνήρ σφόδρα ἀγαπητέ, ἐννόησον τοὺς λόγους, τοὺς ὁποίους ἐγὼ λαλῶ πρὸς σέ, καὶ στῆθι ὀρθός· διότι πρὸς σὲ ἀπεστάλην τώρα. Καὶ ὅτε ἐλάλησε πρὸς ἐμὲ τὸν λόγον τοῦτον, ἐσηκώθην ἔντρομος.
12 Καὶ εἶπε πρὸς ἐμέ, Μή φοβοῦ, Δανιήλ· διότι ἀπὸ τῆς πρώτης ἡμέρας, καθ᾿ ἥν ἔδωκας τὴν καρδίαν σου εἰς τὸ νὰ ἐννοῇς καὶ κακουχῆσαι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ σου, εἰσηκούσθησαν οἱ λόγοι σου καὶ ἐγὼ ἦλθον εἰς τοὺς λόγους σου.
13 Πλήν ὁ ἄρχων τῆς βασιλείας τῆς Περσίας ἀνθίστατο εἰς ἐμὲ εἰκοσιμίαν ἡμέραν· ἀλλ᾿ ἰδού, ὁ Μιχαήλ, εἷς τῶν πρώτων ἀρχόντων, ἦλθε διὰ νὰ μοὶ βοηθήσῃ· καὶ ἐγὼ ἔμεινα ἐκεῖ πλησίον τῶν βασιλέων τῆς Περσίας.
14 Καὶ ἦλθον νὰ σὲ κάμω νὰ καταλάβῃς τί θέλει συμβῆ εἰς τὸν λαὸν σου ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις· διότι ἡ ὄρασις εἶναι ἔτι διὰ πολλὰς ἡμέρας.
15 Καὶ ἐνῷ ἐλάλει τοιούτους λόγους πρὸς ἐμέ, ἔβαλον τὸ πρόσωπόν μου πρὸς τὴν γῆν καὶ ἔγεινα ἄφωνος.
16 Καὶ ἰδού, ὡς θέα υἱοῦ ἀνθρώπου ἤγγισε τὰ χείλη μου· τότε ἤνοιξα τὸ στόμα μου καὶ ἐλάλησα καὶ εἶπον πρὸς τὸν ἱστάμενον ἔμπροσθέν μου, Κύριέ μου, ἐξ αἰτίας τῆς ὀράσεως συνεστράφησαν τὰ ἐντόσθιά μου ἐν ἐμοὶ καὶ δὲν ἔμεινεν ἰσχὺς ἐν ἐμοί.
17 Καὶ πῶς δύναται ὁ δοῦλος τούτου τοῦ κυρίου μου νὰ λαλήσῃ μετὰ τοῦ κυρίου μου τούτου; ἐν ἐμοὶ βεβαίως ἀπὸ τοῦ νῦν δὲν ὑπάρχει οὐδεμία ἰσχὺς ἀλλ᾿ οὐδὲ πνοή ἔμεινεν ἐν ἐμοί.
18 Καὶ μὲ ἤγγισε πάλιν ὡς θέα ἀνθρώπου καὶ μὲ ἐνίσχυσε,
19 καὶ εἶπε, Μή φοβοῦ, ἀνήρ σφόδρα ἀγαπητέ· εἰρήνη εἰς σέ· ἀνδρίζου καὶ ἴσχυε. Καὶ ἐνῷ ἐλάλει πρὸς ἐμέ, ἐνισχύθην καὶ εἶπον, Ἄς λαλήσῃ ὁ κύριός μου· διότι μὲ ἐνίσχυσας.
20 Καὶ εἶπεν, Ἐξεύρεις διὰ τί ἦλθον πρὸς σέ; τώρα δὲ θέλω ἐπιστρέψει νὰ πολεμήσω μετὰ τοῦ ἄρχοντος τῆς Περσίας· καὶ ὅταν ἐξέλθω, ἰδού, ὁ ἄρχων τῆς Ἑλλάδος θέλει ἐλθεῖ.
21 Πλήν θέλω σοὶ ἀναγγείλει τὸ γεγραμμένον ἐν τῇ γραφῇ τῆς ἀληθείας· καὶ δὲν εἶναι οὐδεὶς ὁ ἀγωνιζόμενος μετ᾿ ἐμοῦ ὑπὲρ τούτων, εἰμή Μιχαήλ ὁ ἄρχων ὑμῶν.
1 Καὶ ἐγὼ ἐν τῷ πρώτῳ ἔτει Δαρείου τοῦ Μήδου ἱστάμην διὰ νὰ κραταιώσω καὶ νὰ ἐνδυναμώσω αὐτόν.
2 Καὶ τώρα θέλω σοὶ ἀναγγείλει τὴν ἀλήθειαν. Ἰδού, ὅτι τρεῖς βασιλεῖς θέλουσιν ἐγερθῆ ἐν τῇ Περσίᾳ· καὶ ὁ τέταρτος θέλει εἶσθαι πολὺ πλουσιώτερος παρὰ πάντας· καὶ ἀφοῦ κραταιωθῇ ἐν τῷ πλούτῳ αὑτοῦ, θέλει διεγείρει τὸ πᾶν ἐναντίον τοῦ βασιλείου τῆς Ἑλλάδος.
3 Καὶ θέλει σηκωθῆ βασιλεὺς δυνατὸς καὶ θέλει ἐξουσιάζει ἐν δυνάμει μεγάλῃ καὶ κάμει κατὰ τὴν θέλησιν αὑτοῦ.
4 Καὶ καθὼς σταθῇ, θέλει συντριφθῆ ἡ βασιλεία αὐτοῦ καὶ θέλει διαιρεθῆ εἰς τοὺς τέσσαρας ἀνέμους τοῦ οὐρανοῦ· πλήν οὐχὶ εἰς τοὺς ἀπογόνους αὐτοῦ, οὐδὲ κατὰ τὴν ἐξουσίαν αὐτοῦ, μὲ τὴν ὁποίαν ἐξουσίασε· διότι ἡ βασιλεία αὐτοῦ θέλει ἐκριζωθῆ καὶ διαμερισθῆ εἰς ἄλλους, ἐκτὸς τούτων.
5 Καὶ ὁ βασιλεὺς τοῦ νότου θέλει ἰσχύσει, καὶ εἷς ἐκ τῶν ἀρχόντων αὐτοῦ· καὶ θέλει ἰσχύσει ὑπὲρ αὐτὸν καὶ θέλει ἐξουσιάσει· ἡ ἐξουσία αὐτοῦ θέλει εἶσθαι ἐξουσία μεγάλη.
6 Καὶ μετὰ ἔτη θέλουσι συζευχθῆ· καὶ ἡ θυγάτηρ τοῦ βασιλέως τοῦ νότου θέλει ἐλθεῖ πρὸς τὸν βασιλέα τοῦ βορρᾶ, διὰ νὰ κάμῃ συμφιλίωσιν· πλήν αὐτή δὲν θέλει ἀναχαιτίσει τὴν δύναμιν τοῦ βραχίονος οὐδὲ τὸ σπέρμα αὐτοῦ θέλει σταθῆ· ἀλλὰ θέλει παραδοθῆ αὐτή καὶ οἱ φέροντες αὐτήν καὶ τὸ γεννηθὲν ἐξ αὐτῆς καὶ ὁ ἐνισχύων αὐτήν ἐν καιροῖς.
7 Ἐκ τοῦ βλαστοῦ ὅμως τῶν ῥιζῶν αὐτῆς θέλει σηκωθῆ τις ἀντ᾿ αὐτοῦ, καὶ ἐλθὼν μετὰ δυνάμεως θέλει εἰσέλθει εἰς τὰ ὀχυρώματα τοῦ βασιλέως τοῦ βορρᾶ καὶ θέλει ἐνεργήσει ἐναντίον αὐτῶν καὶ ὑπερισχύσει·
8 καὶ προσέτι θέλει φέρει αἰχμαλώτους εἰς τὴν Αἴγυπτον τοὺς θεοὺς αὐτῶν, μετὰ τῶν χωνευτῶν αὐτῶν, μετὰ τῶν πολυτίμων σκευῶν αὐτῶν, τῶν ἀργυρῶν καὶ τῶν χρυσῶν· καὶ αὐτὸς θέλει σταθῆ ἔτη τινά ὑπὲρ τὸν βασιλέα τοῦ βορρᾶ.
9 Ἐκεῖνος δὲ θέλει εἰσέλθει εἰς τὸ βασίλειον τοῦ βασιλέως τοῦ νότου, πλήν θέλει ἐπιστρέψει εἰς τὴν γῆν αὑτοῦ.
10 Οἱ δὲ υἱοὶ αὐτοῦ θέλουσιν ἐγερθῆ εἰς πόλεμον καὶ συνάξει πλῆθος δυνάμεων πολλῶν· καὶ εἷς ἐξ αὐτῶν θέλει ἐλθεῖ ἐν ὁρμῇ καὶ πλημμυρήσει καὶ διαβῆ· καὶ θέλει ἐπανέλθει καὶ ἐγερθῆ εἰς μάχην ἕως τοῦ ὀχυρώματος αὐτοῦ.
11 Καὶ ὁ βασιλεὺς τοῦ νότου θέλει ἐξαγριωθῆ καὶ θέλει ἐξέλθει καὶ πολεμήσει μετ᾿ αὐτοῦ, μετὰ τοῦ βασιλέως τοῦ βορρᾶ· ὅστις θέλει παρατάξει πλῆθος πολύ· τὸ πλῆθος ὅμως θέλει παραδοθῆ εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ.
12 Καὶ ἀφοῦ πατάξῃ τὸ πλῆθος, ἡ καρδία αὐτοῦ θέλει ὑψωθῆ· καὶ θέλει καταβάλει μυριάδας, πλήν δὲν θέλει κραταιωθῆ.
13 Καὶ ὁ βασιλεὺς τοῦ βορρᾶ θέλει ἐπιστρέψει καὶ θέλει παρατάξει πλῆθος περισσότερον παρὰ τὸ πρῶτον, καὶ θέλει ἐλθεῖ ἐν ὁρμῇ ἐν τῷ τέλει τῶν ὡρισμένων ἐτῶν μετὰ δυνάμεως μεγάλης καὶ μετὰ πλούτου πολλοῦ.
14 Καὶ ἐν τοῖς καιροῖς ἐκείνοις πολλοὶ θέλουσι σηκωθῆ ἐναντίον τοῦ βασιλέως τοῦ νότου· καὶ οἱ λυμεῶνες ἐκ τοῦ λαοῦ σου θέλουσιν ἐπαρθῆ διὰ νὰ ἐκπληρώσωσιν ὄρασιν· πλήν θέλουσι πέσει.
15 Καὶ ὁ βασιλεὺς τοῦ βορρᾶ θέλει ἐλθεῖ καὶ ὑψώσει πρόχωμα καὶ κυριεύσει τὰς ὀχυρὰς πόλεις· καὶ οἱ βραχίονες τοῦ νότου δὲν θέλουσιν ἀντισταθῆ οὐδὲ τὸ πλῆθος τῶν ἐκλεκτῶν αὐτοῦ, καὶ δὲν θέλει εἶσθαι δύναμις πρὸς ἀντίστασιν.
16 Καὶ ὁ ἐρχόμενος ἐναντίον αὐτοῦ θέλει κάμει κατὰ τὴν θέλησιν αὑτοῦ καὶ δὲν θέλει εἶσθαι ὁ ἀνθιστάμενος εἰς αὐτόν· καὶ θέλει σταθῆ ἐν τῇ γῇ τῆς δόξης, ἥτις θέλει ἀναλωθῆ ὑπὸ τῶν χειρῶν αὐτοῦ.
17 Καὶ θέλει στηρίξει τὸ πρόσωπον αὑτοῦ εἰς τὸ νὰ εἰσέλθῃ μετὰ τῆς δυνάμεως παντὸς τοῦ βασιλείου αὑτοῦ, καὶ εὐθύτης θέλει εἶσθαι μετ᾿ αὐτοῦ· καὶ θέλει ἐνεργήσει· καὶ θέλει δώσει εἰς αὐτὸν θυγατέρα γυναικῶν, διαφθείρων αὐτήν· πλήν αὐτή δὲν θέλει σταθῆ οὐδὲ θέλει εἶσθαι ὑπὲρ αὐτοῦ.
18 Ἔπειτα θέλει στρέψει τὸ πρόσωπον αὑτοῦ πρὸς τὰς νήσους καὶ θέλει κυριεύσει πολλάς· ἀλλ᾿ ἡγεμὼν τις θέλει παύσει τὸ ἐξ αὐτοῦ ὄνειδος· ἐκτὸς τούτου θέλει ἐπιστρέψει τὸ ὄνειδος αὐτοῦ ἐπ᾿ αὐτόν.
19 Τότε θέλει στρέψει τὸ πρόσωπον αὑτοῦ πρὸς τὰ ὀχυρώματα τῆς γῆς αὐτοῦ· πλήν θέλει προσκόψει καὶ πέσει καὶ δὲν θέλει εὑρεθῆ.
20 Καὶ ἀντ᾿ αὐτοῦ θέλει σηκωθῆ τύραννος, ὅστις θέλει κάμει νὰ παρέλθῃ ἡ δόξα τοῦ βασιλείου· πλήν ἐν ὀλίγαις ἡμέραις θέλει ἀφανισθῆ καὶ οὐχὶ ἐν ὀργῇ οὐδὲ ἐν μάχῃ.
21 Καὶ ἀντ᾿ αὐτοῦ θέλει σηκωθῆ ἐξουθενημένος τις, εἰς τὸν ὁποῖον δὲν θέλουσι δώσει τιμήν βασιλικήν· ἀλλὰ θέλει ἐλθεῖ εἰρηνικῶς καὶ κυριεύσει τὸ βασίλειον ἐν κολακείαις.
22 Καὶ οἱ βραχίονες τοῦ κατακλύζοντος θέλουσι κατακλυσθῆ ἔμπροσθεν αὐτοῦ καὶ θέλουσι συντριφθῆ, καὶ αὐτὸς ἔτι ὁ ἄρχων τῆς διαθήκης.
23 Καὶ μετὰ τὴν συμμαχίαν τὴν μετ᾿ αὐτοῦ θέλει φέρεσθαι δολίως· διότι θέλει ἀναβῆ καὶ ὑπερισχύσει μετὰ ὀλίγου λαοῦ.
24 Θέλει ἐλθεῖ μάλιστα εἰρηνικῶς ἐπὶ τοὺς παχυτέρους τόπους τῆς ἐπαρχίας, καὶ θέλει κάμει ὅ, τι δὲν ἔκαμον οἱ πατέρες αὐτοῦ οὐδὲ οἱ πατέρες τῶν πατέρων αὐτοῦ· θέλει διαμοιράσει μεταξὺ αὐτῶν διάρπαγμα καὶ λάφυρα καὶ πλούτη, καὶ θέλει μηχανευθῆ τὰς μηχανὰς αὑτοῦ κατὰ τῶν ὀχυρωμάτων καὶ τοῦτο μέχρι καιροῦ.
25 Καὶ θέλει διεγείρει τὴν δύναμιν αὑτοῦ καὶ τὴν καρδίαν αὑτοῦ ἐναντίον τοῦ βασιλέως τοῦ νότου μετὰ δυνάμεως μεγάλης· καὶ ὁ βασιλεὺς τοῦ νότου θέλει ἐγερθῆ εἰς πόλεμον μετὰ δυνάμεως μεγάλης καὶ ἰσχυρᾶς σφόδρα· πλήν δὲν θέλει δυνηθῆ νὰ σταθῆ, διότι θέλουσι μηχανευθῆ μηχανὰς κατ᾿ αὐτοῦ.
26 Καὶ οἱ τρώγοντες τὰ ἐδέσματα αὐτοῦ θέλουσι συντρίψει αὐτόν, καὶ τὸ στράτευμα αὐτοῦ θέλει πλημμυρήσει, καὶ πολλοὶ θέλουσι πέσει πεφονευμένοι.
27 Αἱ δὲ καρδίαι ἀμφοτέρων τούτων τῶν βασιλέων θέλουσιν εἶσθαι ἐν τῇ πονηρίᾳ καὶ θέλουσι λαλεῖ ψεύδη ἐν τῇ αὐτῇ τραπέζῃ· ἀλλὰ τοῦτο δὲν θέλει εὐδοκιμήσει, ἐπειδή ἔτι τὸ τέλος θέλει εἶσθαι ἐν τῷ ὡρισμένῳ καιρῷ.
28 Τότε θέλει ἐπιστρέψει εἰς τὴν γῆν αὑτοῦ μετὰ μεγάλου πλούτου· καὶ ἡ καρδία αὐτοῦ θέλει εἶσθαι ἐναντίον τῆς διαθήκης τῆς ἁγίας· καὶ θέλει ἐνεργήσει καὶ θέλει ἐπιστρέψει εἰς τὴν γῆν αὑτοῦ.
29 Ἐν τῷ ὡρισμένῳ καιρῷ θέλει ἐπιστρέψει καὶ ἐλθεῖ πρὸς τὸν νότον· πλήν ἡ ἐσχάτη φορὰ δὲν θέλει εἶσθαι ὡς ἡ πρώτη,
30 διότι τὰ πλοῖα τῶν Κηττιαίων θέλουσιν ἐλθεῖ ἐναντίον αὐτοῦ, καὶ θέλει ταπεινωθῆ καὶ ἐπιστρέψει καὶ θυμωθῆ ἐναντίον τῆς διαθήκης τῆς ἁγίας· καὶ θέλει ἐνεργήσει καὶ ἐπιστρέψει καὶ θέλει συνεννοηθῆ μετὰ τῶν ἐγκαταλιπόντων τὴν διαθήκην τὴν ἁγίαν.
31 Καὶ βραχίονες θέλουσιν ἐγερθῆ ἐξ αὐτοῦ, καὶ θέλουσι βεβηλώσει τὸ ἁγιαστήριον τῆς δυνάμεως καὶ ἀφαιρέσει τὴν παντοτεινήν θυσίαν καὶ στήσει τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως.
32 Καὶ τοὺς ἀνομοῦντας εἰς τὴν διαθήκην θέλει διαφθείρει ἐν κολακείαις· ὁ λαὸς ὅμως, ὅστις γνωρίζει τὸν Θεὸν αὑτοῦ, θέλει ἰσχύσει καὶ κατορθώσει.
33 Καὶ οἱ συνετοὶ τοῦ λαοῦ θέλουσι διδάξει πολλούς· πλήν θέλουσι πέσει διὰ ῥομφαίας καὶ διὰ φλογός, δι᾿ αἰχμαλωσίας καὶ διὰ λαφυραγωγίας, πολλῶν ἡμερῶν.
34 Καὶ ὅταν πέσωσι, θέλουσι βοηθηθῆ μικρὰν βοήθειαν· πολλοὶ ὅμως θέλουσι προστεθῆ εἰς αὐτοὺς ἐν κολακείαις.
35 Καὶ ἐκ τῶν συνετῶν θέλουσι πέσει, διὰ νὰ δοκιμασθῶσι καὶ νὰ καθαρισθῶσι καὶ νὰ λευκανθῶσιν, ἕως τοῦ ἐσχάτου καιροῦ· διότι καὶ τοῦτο θέλει γείνει ἐν τῷ ὡρισμένῳ καιρῷ.
36 Καὶ ὁ βασιλεὺς θέλει κάμει κατὰ τὴν θέλησιν αὑτοῦ, καὶ θέλει ὑψωθῆ καὶ μεγαλυνθῆ ὑπεράνω παντὸς Θεοῦ, καὶ θέλει μεγαλορρημονήσει κατὰ τοῦ Θεοῦ τῶν θεῶν, καὶ θέλει εὐημερεῖ, ἑωσοῦ συντελεσθῇ ἡ ὀργή· διότι τὸ ὡρισμένον θέλει γείνει.
37 Καὶ δὲν θέλει φροντίζει περὶ τῶν θεῶν τῶν πατέρων αὑτοῦ οὐδὲ περὶ ἐπιθυμίας γυναικῶν οὐδὲ θέλει φροντίζει περὶ οὐδενὸς θεοῦ, διότι θέλει μεγαλυνθῆ ὑπεράνω πάντων.
38 Τὸν δὲ θεὸν Μαουζεὶμ θέλει δοξάσει ἐπὶ τοῦ τόπου αὐτοῦ· καὶ θεόν, τὸν ὁποῖον οἱ πατέρες αὐτοῦ δὲν ἐγνώρισαν, θέλει τιμήσει μὲ χρυσὸν καὶ ἄργυρον καὶ μὲ πολυτίμους λίθους καὶ μὲ πράγματα ἐπιθυμητά.
39 Οὕτω θέλει κάμει εἰς τὰ ὀχυρώματα Μαουζεὶμ μετὰ θεοῦ ἀλλοτρίου· ὅσοι γνωρίσωσιν αὐτόν, εἰς αὐτοὺς θέλει πληθύνει δόξαν καὶ θέλει κάμει αὐτοὺς νὰ ἐξουσιάσωσιν ἐπὶ πολλῶν, καὶ τὴν γῆν θέλει διαμοιράσει μὲ τιμήν.
40 Καὶ ἐν τῷ ἐσχάτῳ καιρῷ ὁ βασιλεὺς τοῦ νότου θέλει συγκερατισθῆ μετ᾿ αὐτοῦ· καὶ ὁ βασιλεὺς τοῦ βορρᾶ θέλει ἐλθεῖ ἐναντίον αὐτοῦ ὡς ἀνεμοστρόβιλος, μετὰ ἁμαξῶν καὶ μετὰ ἱππέων καὶ μετὰ πολλῶν πλοίων· καὶ θέλει ἐλθεῖ εἰς τοὺς τόπους καὶ θέλει πλημμυρήσει καὶ διαβῆ·
41 θέλει εἰσέλθει ἔτι εἰς τὴν γῆν τῆς δόξης καὶ πολλοὶ τόποι θέλουσι καταστραφῆ· οὗτοι ὅμως θέλουσι διασωθῆ ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ, ὁ Ἐδὼμ καὶ ὁ Μωὰβ καὶ οἱ πρῶτοι τῶν υἱῶν Ἀμμών.
42 Καὶ θέλει ἐκτείνει τὴν χεῖρα αὑτοῦ ἐπὶ τοὺς τόπους· καὶ ἡ γῆ τῆς Αἰγύπτου δὲν θέλει ἐκφύγει.
43 Καὶ θέλει κυριεύσει τοὺς θησαυροὺς τοῦ χρυσίου καὶ τοῦ ἀργυρίου καὶ πάντα τὰ ἐπιθυμητὰ τῆς Αἰγύπτου· καὶ οἱ Λίβυες καὶ οἱ Αἰθίοπες θέλουσιν εἶσθαι κατόπιν τῶν βημάτων αὐτοῦ.
44 Πλήν ἀγγελίαι ἐκ τῆς ἀνατολῆς καὶ ἐκ τοῦ βορρᾶ θέλουσι ταράξει αὐτόν· διὰ τοῦτο θέλει ἐκβῆ μετὰ θυμοῦ μεγάλου, διὰ νὰ ἀφανίσῃ καὶ νὰ ἐξολοθρεύσῃ πολλούς.
45 Καὶ θέλει στήσει τὰς σκηνὰς τῆς βασιλικῆς αὑτοῦ κατοικήσεως μεταξὺ τῶν θαλασσῶν ἐπὶ τοῦ ἐνδόξου ὄρους τῆς ἁγιότητος· πλήν θέλει ἐλθεῖ εἰς τὸ τέλος αὑτοῦ καὶ δὲν θέλει ὑπάρχει ὁ βοηθῶν αὐτόν.
1 Καὶ ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ θέλει ἐγερθῆ Μιχαήλ, ὁ ἄρχων ὁ μέγας, ὁ ἱστάμενος ὑπὲρ τῶν υἱῶν τοῦ λαοῦ σου· καὶ θέλει εἶσθαι καιρὸς θλίψεως, ὁποία ποτὲ δὲν ἔγεινεν ἀφοῦ ὑπῆρξεν ἔθνος, μέχρις ἐκείνου τοῦ καιροῦ· καὶ ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ θέλει διασωθῆ ὁ λαὸς σου, πᾶς ὅστις εὑρεθῇ γεγραμμένος ἐν τῷ βιβλίῳ.
2 Καὶ πολλοὶ ἐκ τῶν κοιμωμένων ἐν τῷ χώματι τῆς γῆς θέλουσιν ἐξεγερθῆ, οἱ μὲν εἰς αἰώνιον ζωήν, οἱ δὲ εἰς ὀνειδισμὸν καὶ εἰς καταισχύνην αἰώνιον.
3 Καὶ οἱ συνετοὶ θέλουσιν ἐκλάμψει ὡς ἡ λαμπρότης τοῦ στερεώματος· καὶ οἱ ἐπιστρέφοντες πολλοὺς εἰς δικαιοσύνην ὡς οἱ ἀστέρες, εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
4 Καὶ σύ, Δανιήλ, ἔγκλεισον τοὺς λόγους καὶ σφράγισον τὸ βιβλίον, ἕως τοῦ ἐσχάτου καιροῦ· τότε πολλοὶ θέλουσι περιτρέχει καὶ ἡ γνῶσις θέλει πληθυνθῆ.
5 Καὶ ἐγὼ ὁ Δανιήλ ἐθεώρησα καὶ ἰδού, ἵσταντο δύο ἄλλοι, εἷς ἐντεῦθεν ἐπὶ τοῦ χείλους τοῦ ποταμοῦ καὶ εἷς ἐκεῖθεν ἐπὶ τοῦ χείλους τοῦ ποταμοῦ.
6 Καὶ εἶπεν ὁ εἷς πρὸς τὸν ἄνδρα τὸν ἐνδεδυμένον λινά, ὅστις ἦτο ἐπάνωθεν τῶν ὑδάτων τοῦ ποταμοῦ, Ἕως πότε θέλει εἶσθαι τὸ τέλος τῶν θαυμασίων τούτων;
7 Καὶ ἤκουσα τὸν ἄνδρα τὸν ἐνδεδυμένον λινά, ὅστις ἦτο ἐπάνωθεν τῶν ὑδάτων τοῦ ποταμοῦ, ὅτε ὕψωσε τὴν δεξιὰν αὑτοῦ καὶ τὴν ἀριστερὰν αὑτοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ὥμοσεν εἰς τὸν ζῶντα εἰς τὸν αἰῶνα, ὅτι θέλει εἶσθαι εἰς καιρόν, καιροὺς καὶ ἥμισυ καιροῦ· καὶ ὅταν συντελεσθῆ ὁ διασκορπισμὸς τῆς δυνάμεως τοῦ ἁγίου λαοῦ, πάντα ταῦτα θέλουσιν ἐκπληρωθῆ.
8 Καὶ ἐγὼ ἤκουσα, ἀλλὰ δὲν ἐνόησα· τότε εἶπον, Κύριέ μου, ποῖον τὸ τέλος τούτων;
9 Καὶ εἶπε, Ὕπαγε, Δανιήλ· διότι οἱ λόγοι εἶναι κεκλεισμένοι καὶ ἐσφραγισμένοι ἕως τοῦ ἐσχάτου καιροῦ.
10 Πολλοὶ θέλουσι καθαρισθῆ καὶ λευκανθῆ καὶ δοκιμασθῆ· καὶ οἱ ἀσεβεῖς θέλουσιν ἀσεβεῖ· καὶ οὐδεὶς ἐκ τῶν ἀσεβῶν θέλει νοήσει· ἀλλ᾿ οἱ συνετοὶ θέλουσι νοήσει.
11 Καὶ ἀπὸ τοῦ καιροῦ, καθ᾿ ὅν ἡ παντοτεινή θυσία ἀφαιρεθῇ καὶ τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως στηθῆ, θέλουσιν εἶσθαι ἡμέραι χίλιαι διακόσιαι καὶ ἐνενήκοντα.
12 Μακάριος ὅστις ὑπομείνῃ καὶ φθάσῃ εἰς ἡμέρας χιλίας τριακοσίας καὶ τριάκοντα πέντε.
13 Ἀλλὰ σὺ ὕπαγε, ἕως τοῦ τέλους· καὶ θέλεις ἀναπαυθῆ καὶ θέλεις σταθῆ ἐν τῷ κλήρῳ σου εἰς τὸ τέλος τῶν ἡμερῶν.