1 Πῶς ἐκάθησε μόνη ἡ πόλις ἡ πεπληθυμμένη λαῶν. Κατέστη ὡς χήρα ἡ πεπληθυμμένη ἐν ἔθνεσιν, ἡ ἄρχουσα ἐν ταῖς ἐπαρχίαις· ἔγεινεν ὑποτελής.
2 Ἀκαταπαύστως κλαίει τὴν νύκτα καὶ τὰ δάκρυα αὐτῆς καταρρέουσιν ἐπὶ τὰς σιαγόνας αὐτῆς· ἐκ πάντων τῶν ἀγαπώντων αὐτήν δὲν ὑπάρχει ὁ παρηγορῶν αὐτήν· πάντες οἱ φίλοι αὐτῆς ἐφέρθησαν πρὸς αὐτήν ἀπίστως· ἐχθροὶ ἔγειναν εἰς αὐτήν.
3 Ἠχμαλωτίσθη ὁ Ἰούδας ὑπὸ θλίψεως καὶ ὑπὸ βαρείας δουλείας· κάθηται ἐν τοῖς ἔθνεσι· δὲν εὑρίσκει ἀνάπαυσιν· πάντες οἱ διῶκται αὐτοῦ κατέλαβον αὐτὸν ἐν μέσῳ τῶν στενῶν.
4 Αἱ ὁδοὶ τῆς Σιὼν πενθοῦσι, διότι οὐδεὶς ἔρχεται εἰς τὰς ἑορτάς· πᾶσαι αἱ πύλαι αὐτῆς εἶναι ἔρημοι οἱ ἱερεῖς αὐτῆς ἀναστενάζουσιν· αἱ παρθένοι αὐτῆς εἶναι περίλυποι καὶ αὐτή πλήρης πικρίας.
5 Οἱ ἐναντίοι αὐτῆς ἔγειναν κεφαλή, οἱ ἐχθροὶ αὐτῆς εὐημεροῦσι· διότι ὁ Κύριος κατέθλιψεν αὐτήν διὰ τὸ πλῆθος τῶν ἀνομιῶν αὐτῆς· τὰ νήπια αὐτῆς ἐπορεύθησαν εἰς αἰχμαλωσίαν ἔμπροσθεν τοῦ ἐχθροῦ.
6 Καὶ ἔφυγεν ἀπὸ τῆς θυγατρὸς Σιὼν πᾶσα ἡ δόξα αὐτῆς· οἱ ἄρχοντες αὐτῆς ἔγειναν ὡς ἔλαφοι μή εὑρίσκουσαι βοσκήν, καὶ ἐβάδιζον χωρὶς δυνάμεως ἔμπροσθεν τοῦ διώκοντος.
7 Ἐνεθυμήθη ἡ Ἱερουσαλήμ ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς θλίψεως αὑτῆς καὶ τῆς ἐξώσεως αὑτῆς πάντα τὰ ἐπιθυμητὰ αὑτῆς, τὰ ὁποῖα εἶχεν ἀπὸ χρόνων ἀρχαίων, ὅτε ἔπεσεν ὁ λαὸς αὐτῆς εἰς τὴν χεῖρα τοῦ ἐχθροῦ καὶ δὲν ὑπῆρχεν ὁ βοηθῶν αὐτήν· εἶδον αὐτήν οἱ ἐχθροί, ἐγέλασαν ἐπὶ τῇ καταπαύσει αὐτῆς.
8 Ἁμαρτίαν ἡμάρτησεν ἡ Ἱερουσαλήμ· διὰ τοῦτο ἔγεινεν ὡς ἀκάθαρτος· πάντες οἱ δοξάζοντες αὐτήν κατεφρόνησαν αὐτήν, διότι εἶδον τὴν ἀσχημοσύνην αὐτῆς· αὐτή δὲ ἀνεστέναζε καὶ ἀπεστράφη εἰς τὰ ὀπίσω.
9 Ἡ ἀκαθαρσία αὐτῆς ἦτο εἰς τὰ κράσπεδα αὐτῆς· δὲν ἐνεθυμήθη τὰ τέλη αὑτῆς· ὅθεν ἐταπεινώθη ἐξαισίως· δὲν ὑπῆρχεν ὁ παρηγορῶν αὐτήν. Ἰδέ, Κύριε, τὴν θλῖψίν μου, διότι ἐμεγαλύνθη ὁ ἐχθρός.
10 Ὁ ἐχθρὸς ἐξήπλωσε τὴν χεῖρα αὑτοῦ ἐπὶ πάντα τὰ ἐπιθυμητὰ αὐτῆς· διότι αὐτή εἶδε τὰ ἔθνη εἰσερχόμενα εἰς τὸ ἁγιαστήριον αὑτῆς, τὰ ὁποῖα προσέταξας νὰ μή εἰσέλθωσιν εἰς τὴν συναγωγήν σου.
11 Πᾶς ὁ λαὸς αὐτῆς καταστενάζει, ζητῶν ἄρτον· ἔδωκαν τὰ ἐπιθυμητὰ αὑτῶν ἀντὶ τροφῆς, διὰ νὰ ἐπανέλθῃ ἡ ψυχή αὐτῶν. Ἰδέ, Κύριε, καὶ ἐπίβλεψον· διότι ἔγεινα ἐξουθενημένη.
12 Ὦ, πρὸς ὑμᾶς, πάντες οἱ διαβαίνοντες τὴν ὁδόν· ἐπιβλέψατε καὶ ἰδέτε, ἄν ἦναι πόνος κατὰ τὸν πόνον μου, ὅστις ἔγεινεν εἰς ἐμέ, μὲ τὸν ὁποῖον μὲ ἔθλιψεν ὁ Κύριος ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς ὀργῆς τοῦ θυμοῦ αὑτοῦ.
13 Ἐξαπέστειλεν ἐξ ὕψους πῦρ ἐπὶ τὰ ὀστᾶ μου καὶ κατεκράτησεν αὐτά· ἥπλωσε δίκτυον εἰς τοὺς πόδας μου· μὲ ἔστρεψεν εἰς τὰ ὀπίσω· μὲ κατέστησεν ἠφανισμένην, ὅλην τὴν ἡμέραν ὀδυνωμένην.
14 Ὁ ζυγὸς τῶν ἀσεβημάτων μου συνεσφίγχθη διὰ τῆς χειρὸς αὐτοῦ· περιεπλέχθησαν, ἀνέβησαν ἐπὶ τὸν τράχηλόν μου, κατέλυσε τὴν δύναμίν μου· ὁ Κύριος μὲ παρέδωκεν εἰς χεῖρας, ἐξ ὧν δὲν δύναμαι νὰ ἐγερθῶ.
15 Ὁ Κύριος κατέστρωσε πάντας τοὺς δυνατοὺς μου ἐν τῷ μέσῳ μου· ἐκάλεσεν ἐπ᾿ ἐμὲ ὡρισμένον καιρὸν διὰ νὰ συντρίψῃ τοὺς ἐκλεκτοὺς μου· ὁ Κύριος ἐπάτησεν ἐν ληνῷ τὴν παρθένον, τὴν θυγατέρα Ἰούδα.
16 Διὰ ταῦτα ἐγὼ θρηνῶ· οἱ ὀφθαλμοὶ μου, οἱ ὀφθαλμοὶ μου καταρρέουσιν ὕδατα· διότι ἀπεμακρύνθη ἀπ᾿ ἐμοῦ ὁ παρηγορητής ὁ ἀναζωοποιῶν τὴν ψυχήν μου· οἱ υἱοὶ μου ἠφανίσθησαν, διότι ὑπερίσχυσεν ὁ ἐχθρός.
17 Ἡ Σιὼν ἐκτείνει τὰς χεῖρας αὑτῆς, δὲν ὑπάρχει ὁ παρηγορῶν αὐτήν· ὁ Κύριος προσέταξε περὶ τοῦ Ἰακώβ· οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ περιεκύκλωσαν αὐτόν· ἡ Ἱερουσαλήμ ἔγεινε μεταξὺ αὐτῶν ὡς ἀκάθαρτος.
18 Δίκαιος εἶναι ὁ Κύριος διότι ἀπεστάτησα ἀπὸ τοῦ λόγου αὐτοῦ. Ἀκούσατε, παρακαλῶ, πάντες οἱ λαοί, καὶ ἰδέτε τὸν πόνον μου· αἱ παρθένοι μου καὶ οἱ νεανίσκοι μου ἐπορεύθησαν εἰς αἰχμαλωσίαν.
19 Ἐκάλεσα τοὺς ἀγαπῶντάς με, ἀλλ᾿ αὐτοὶ μὲ ἠπάτησαν· οἱ ἱερεῖς μου καὶ οἱ πρεσβύτεροί μου ἐξέπνευσαν ἐν τῇ πόλει, διότι ἐζήτησαν τροφήν ὑπὲρ ἑαυτῶν διὰ νὰ ἐπανέλθῃ ἡ ψυχή αὐτῶν.
20 Ἰδέ, Κύριε, διότι θλίβομαι· τὰ ἐντόσθιά μου ταράττονται, ἡ καρδία μου ἀναστρέφεται ἐντὸς μου, διότι μεγάλως ἀπεστάτησα· ἔξωθεν ἠτέκνωσεν ἡ μάχαιρα· ἐν τῷ οἴκῳ ὁ θάνατος.
21 Ἤκουσαν, διότι στενάζω· δὲν ὑπάρχει ὁ παρηγορῶν με· πάντες οἱ ἐχθροὶ μου ἤκουσαν τὴν συμφορὰν μου· ἐχάρησαν ὅτι σὺ ἔκαμες τοῦτο · ὅταν φέρῃς τὴν ἡμέραν, τὴν ὁποίαν ἐκάλεσας, αὐτοὶ θέλουσι γείνει ὡς ἐγώ.
22 Ἄς ἔλθῃ ἐνώπιόν σου πᾶσα ἡ κακία αὐτῶν· καὶ κάμε εἰς αὐτοὺς ὡς ἔκαμες εἰς ἐμὲ διὰ πάντα τὰ ἁμαρτήματά μου· διότι πολλοὶ εἶναι οἱ στεναγμοὶ μου καὶ ἡ καρδία μου ἐξέλιπε.
1 Πῶς περιεκάλυψεν ὁ Κύριος μὲ νέφος τὴν θυγατέρα Σιὼν ἐν τῇ ὀργῇ αὑτοῦ, κατέρριψεν ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ εἰς τὴν γῆν τὴν δόξαν τοῦ Ἰσραήλ, καὶ δὲν ἐνεθυμήθη ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς ὀργῆς αὑτοῦ τὸ ὑποπόδιον τῶν ποδῶν αὑτοῦ!
2 Ὁ Κύριος κατεπόντισε πάσας τὰς κατοικίας τοῦ Ἰακὼβ καὶ δὲν ἐφείσθη· κατέστρεψεν ἐν τῷ θυμῷ αὑτοῦ τὰ ὀχυρώματα τῆς θυγατρὸς Ἰούδα· κατηδάφισεν αὐτά· ἐβεβήλωσε τὸ βασίλειον καὶ τοὺς ἄρχοντας αὐτοῦ.
3 Συνέθλασεν ἐν τῇ ἐξάψει τοῦ θυμοῦ αὑτοῦ πᾶν τὸ κέρας τοῦ Ἰσραήλ· ἔστρεψεν ὀπίσω τὴν δεξιὰν αὑτοῦ ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τοῦ ἐχθροῦ· καὶ ἐξήφθη κατὰ τοῦ Ἰακὼβ ὡς πῦρ φλογερόν, κατατρῶγον τὰ πέριξ.
4 Ἐνέτεινε τὸ τόξον αὑτοῦ ὡς ἐχθρός, ἔστησε τὴν δεξιὰν αὑτοῦ ὡς ὑπεναντίος, καὶ ἐφόνευσε πᾶν τὸ ἀρεστὸν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐν τῇ σκηνῇ τῆς θυγατρὸς Σιών· ἐξέχεεν ὡς πῦρ τὸν θυμὸν αὑτοῦ.
5 Ὁ Κύριος ἔγεινεν ὡς ἐχθρός, κατεπόντισε τὸν Ἰσραήλ· κατεπόντισε πάντα τὰ παλάτια αὐτοῦ· ἠφάνισε τὰ ὀχυρώματα αὐτοῦ· καὶ ἐπλήθυνεν εἰς τὴν θυγατέρα Ἰούδα τὸ πένθος καὶ τὴν θλῖψιν.
6 Καὶ ἐξέσπασε τὴν σκηνήν αὐτοῦ ὡς καλύβην κήπου· κατηφάνισε τὸν τόπον τῶν συνάξεων αὐτοῦ· ὁ Κύριος ἔκαμε νὰ λησμονηθῇ ἐν Σιὼν ἡ ἑορτή καὶ τὸ σάββατον, καὶ ἐν τῇ ἀγανακτήσει τῆς ὀργῆς αὑτοῦ ἀπέρριψε βασιλέα καὶ ἱερέα.
7 Ὁ Κύριος ἀπέβαλε τὸ θυσιαστήριον αὑτοῦ, ἐβδελύχθη τὸ ἁγιαστήριον αὑτοῦ· συνέκλεισεν ἐν τῇ χειρὶ τῶν ἐχθρῶν τὰ τείχη τῶν παλατίων αὐτῆς· ἠλάλαξαν ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Κυρίου ὡς ἐν ἡμέρᾳ ἑορτῆς.
8 Ὁ Κύριος ἐβουλεύθη νὰ ἀφανίσῃ τὸ τεῖχος τῆς θυγατρὸς Σιών· ἐξέτεινε τὴν στάθμην, δὲν ἀπέστρεψε τὴν χεῖρα αὑτοῦ ἀπὸ τοῦ νὰ καταποντίζῃ, καὶ ἔκαμε νὰ πενθήσῃ τὸ περιτείχισμα καὶ τὸ τεῖχος· τὰ πάντα ἠτόνησαν ὁμοῦ.
9 Αἱ πύλαι αὐτῆς ἐνεπήχθησαν εἰς τὴν γῆν· ἠφάνισε καὶ κατεσύντριψε τοὺς μοχλοὺς αὐτῆς· ὁ βασιλεὺς αὐτῆς καὶ οἱ ἄρχοντες αὐτῆς εἶναι ἐν τοῖς ἔθνεσι· νόμος δὲν ὑπάρχει· οὐδὲ οἱ προφῆται αὐτῆς εὑρίσκουσιν ὄρασιν παρὰ Κυρίου.
10 Οἱ πρεσβύτεροι τῆς θυγατρὸς Σιών, κάθηνται κατὰ γῆς, σιωπῶντες· ἀνεβίβασαν χῶμα ἐπὶ τὴν κεφαλήν αὑτῶν, ἐζώσθησαν σάκκους· αἱ παρθένοι τῆς Ἱερουσαλήμ κατεβίβασαν τὰς κεφαλὰς αὑτῶν πρὸς τὴν γῆν.
11 Οἱ ὀφθαλμοὶ μου ἐμαράνθησαν ὑπὸ τῶν δακρύων, τὰ ἐντόσθιά μου ταράττονται, ἡ χολή μου ἐξεχύθη εἰς τὴν γῆν, διὰ τὸν συντριμμὸν τῆς θυγατρὸς τοῦ λαοῦ μου, ἐπειδή τὰ νήπια καὶ τὰ θηλάζοντα ἐλιποψύχουν ἐν ταῖς πλατείαις τῆς πόλεως.
12 Εἶπον πρὸς τὰς μητέρας αὐτῶν, Ποῦ εἶναι σῖτος καὶ οἶνος; Ὁπότε ἐλιποθύμουν ἐν ταῖς πλατείαις τῆς πόλεως ὡς ὁ τραυματίας, ὁπότε ἡ ψυχή αὐτῶν ἐξεχέετο εἰς τὸν κόλπον τῶν μητέρων αὐτῶν.
13 Τίνα νὰ λάβω μάρτυρα εἰς σέ; μὲ τί νὰ σὲ συγκρίνω, θυγάτηρ τῆς Ἱερουσαλήμ; Μὲ ποῖον νὰ σὲ ἐξομοιώσω διὰ νὰ σὲ παρηγορήσω, παρθένε, θυγάτηρ Σιών; Διότι ὁ συντριμμὸς σου εἶναι μέγας ὡς ἡ θάλασσα· τίς δύναται νὰ σὲ ἱατρεύσῃ;
14 Οἱ προφῆταί σου εἶδον περὶ σοῦ μάταια καὶ ἀφροσύνην, καὶ δὲν ἐφανέρωσαν τὴν ἀνομίαν σου, διὰ νὰ ἀποστρέψωσι τὴν αἰχμαλωσίαν σου· ἀλλ᾿ εἶδον περὶ σοῦ φορτία μάταια καὶ πρόξενα ἐξώσεως.
15 Πάντες οἱ διαβαίνοντες τὴν ὁδὸν ἐκρότησαν ἐπὶ σὲ χεῖρας· ἐσύριξαν καὶ ἔσεισαν τὰς κεφαλὰς αὑτῶν εἰς τὴν θυγατέρα τῆς Ἱερουσαλήμ, λέγοντες, Αὕτη εἶναι ἡ πόλις, περὶ τῆς ὁποίας ἐλέγετο, Ἡ ἐντέλεια τῆς ὡραιότητος, ἡ χαρὰ πάσης τῆς γῆς;
16 Πάντες οἱ ἐχθροὶ σου ἤνοιξαν ἐπὶ σὲ τὸ στόμα αὑτῶν· ἐσύριξαν καὶ ἔτριξαν τοὺς ὁδόντας λέγοντες, Κατεπίομεν αὐτήν· αὕτη τῳόντι εἶναι ἡ ἡμέρα, τὴν ὁποίαν περιεμένομεν· εὕρομεν, εἴδομεν.
17 Ὁ Κύριος ἔκαμεν ὅ, τι ἐβουλεύθη· ἐξεπλήρωσε τὸν λόγον αὑτοῦ, τὸν ὁποῖον διώρισεν ἀπὸ ἡμερῶν ἀρχαίων· κατέστρεψε καὶ δὲν ἐφείσθη, καὶ εὔφρανεν ἐπὶ σὲ τὸν ἐχθρόν· ὕψωσε τὸ κέρας τῶν ἐναντίων σου.
18 Ἡ καρδία αὐτῶν ἐβόησε πρὸς τὸν Κύριον, Τεῖχος τῆς θυγατρὸς Σιών, καταβίβαζε ὡς χείμαρρον δάκρυα ἡμέραν καὶ νύκτα· μή δώσῃς παῦσιν εἰς σεαυτόν· ἄς μή σιωπήσῃ ἡ κόρη τῶν ὀφθαλμῶν σου.
19 Σηκώθητι, βόησον τὴν νύκτα, ὅταν ἀρχίζωσιν αἱ φυλακαί· ἔκχεον τὴν καρδίαν σου ὡς ὕδωρ ἔμπροσθεν τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου· ὕψωσον πρὸς αὐτὸν τὰς χεῖράς σου, διὰ τὴν ζωήν τῶν νηπίων σου, τὰ ὁποῖα λιποθυμοῦσιν ἀπὸ τῆς πείνης ἐπὶ τῶν ἄκρων πασῶν τῶν ὁδῶν.
20 Ἰδέ, Κύριε, καὶ ἐπίβλεψον, εἰς τίνα ποτὲ ἔκαμες οὕτω; Νὰ φάγωσιν αἱ γυναῖκες τὸν καρπὸν τῆς κοιλίας αὑτῶν, τὰ νήπια ἐν τοῖς σπαργάνοις αὐτῶν; Νὰ φονευθῶσιν ἐν τῷ ἁγιαστηρίῳ τοῦ Κυρίου ἱερεὺς καὶ προφήτης;
21 Τὸ παιδίον καὶ ὁ γέρων κοίτονται κατὰ γῆς ἐν ταῖς ὁδοῖς· αἱ παρθένοι μου καὶ οἱ νεανίσκοι μου ἔπεσον ἐν μαχαίρᾳ· ἐφόνευσας ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς ὀργῆς σου, κατέσφαξας, δὲν ἐφείσθης.
22 Προσεκάλεσας πανταχόθεν, ὡς ἐν ἡμέρᾳ πανηγύρεως, τοὺς τρόμους μου, καὶ οὐδεὶς ἐσώθη οὐδὲ ὑπελείφθη ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς ὀργῆς τοῦ Κυρίου· ἐκείνους, τοὺς ὁποίους ἐσπαργάνωσα καὶ ηὔξησα, ὁ ἐχθρὸς μου συνετέλεσεν αὐτούς.
1 Ἐγὼ εἶμαι ὁ ἄνθρωπος, ὅστις εἶδον θλῖψιν ἀπὸ τῆς ῥάβδου τοῦ θυμοῦ αὐτοῦ.
2 Μὲ ὡδήγησε καὶ ἔφερεν εἰς σκότος καὶ οὐχὶ εἰς φῶς.
3 Ναί, κατ᾿ ἐμοῦ ἐστράφη· κατ᾿ ἐμοῦ ἔστρεψε τὴν χεῖρα αὑτοῦ ὅλην τὴν ἡμέραν.
4 Ἐπαλαίωσε τὴν σάρκα μου καὶ τὸ δέρμα μου· συνέτριψε τὰ ὀστᾶ μου.
5 Ὠικοδόμησε κατ᾿ ἐμοῦ καὶ μὲ περιεκύκλωσε χολήν καὶ μόχθον.
6 Μὲ ἐκάθισεν ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰωνίους.
7 Μὲ περιέφραξε, διὰ νὰ μή ἐξέλθω· ἐβάρυνε τὰς ἁλύσεις μου.
8 Ἔτι καὶ ὅταν κράζω καὶ ἀναβοῶ, ἀποκλείει τὴν προσευχήν μου.
9 Περιέφραξε μὲ πελεκητοὺς λίθους τὰς ὁδοὺς μου, ἐστρέβλωσε τὰς τρίβους μου.
10 Ἔγεινεν εἰς ἐμὲ ἄρκτος ἐνεδρεύουσα, λέων ἐν ἀποκρύφοις.
11 Παρέτρεψε τὰς ὁδοὺς μου καὶ μὲ κατεσπάραξε, μὲ κατέστησεν ἠφανισμένην.
12 Ἐνέτεινε τὸ τόξον αὑτοῦ καὶ μὲ ἔστησεν ὡς σκοπὸν εἰς βέλος.
13 Ἐνέπηξεν εἰς τὰ νεφρὰ μου τὰ βέλη τῆς φαρέτρας αὑτοῦ.
14 Ἔγεινα γέλως εἰς πάντα τὸν λαὸν μου, σμα αὐτῶν ὅλην τὴν ἡμέραν.
15 Μὲ ἐχόρτασε πικρίαν· μὲ ἐμέθυσεν ἀψίνθιον.
16 Καὶ συνέτριψε τοὺς ὀδόντας μου μὲ χάλικας· μὲ ἐκάλυψε μὲ σποδόν.
17 Καὶ ἀπέσπρωξας ἀπὸ εἰρήνης τὴν ψυχήν μου· ἐλησμόνησα τὸ ἀγαθόν.
18 Καὶ εἶπα, Ἀπωλέσθη ἡ δύναμίς μου καὶ ἡ ἐλπὶς μου ὑπὸ τοῦ Κυρίου.
19 Ἐνθυμήθητι τὴν θλῖψιν μου καὶ τὴν ἔξωσίν μου, τὸ ἀψίνθιον καὶ τὴν χολήν.
20 Ἡ ψυχή μου ἐνθυμεῖται ταῦτα ἀκαταπαύστως καὶ εἶναι τεταπεινωμένη ἐν ἐμοί.
21 Τοῦτο ἀνακαλῶ εἰς τὴν καρδίαν μου, ὅθεν ἔχω ἐλπίδα·
22 Ἔλεος τοῦ Κυρίου εἶναι, ὅτι δὲν συνετελέσθημεν, ἐπειδή δὲν ἐξέλιπον οἱ οἰκτιρμοὶ αὐτοῦ.
23 Ἀνανεόνονται ἐν ταῖς πρωΐαις· μεγάλη εἶναι ἡ πιστότης σου.
24 Ὁ Κύριος εἶναι ἡ μερὶς μου, εἶπεν ἡ ψυχή μου· διὰ τοῦτο θέλω ἐλπίζει ἐπ᾿ αὐτόν.
25 Ἀγαθὸς ὁ Κύριος εἰς τοὺς προσμένοντας αὐτόν, εἰς τὴν ψυχήν τὴν ἐκζητοῦσαν αὐτόν.
26 Καλὸν εἶναι καὶ νὰ ἐλπίζῃ τις καὶ νὰ ἐφησυχάζῃ εἰς τὴν σωτηρίαν τοῦ Κυρίου.
27 Καλὸν εἰς τὸν ἄνθρωπον νὰ βαστάζῃ ζυγὸν ἐν τῇ νεότητι αὑτοῦ.
28 Θέλει κάθησθαι κατὰ μόνας καὶ σιωπᾷ, ἐπειδή ὁ Θεὸς ἐπέβαλε φορτίον ἐπ᾿ αὐτόν.
29 Θέλει βάλει τὸ στόμα αὑτοῦ εἰς τὸ χῶμα, ἴσως ἦναι ἐλπίς.
30 Θέλει δώσει τὴν σιαγόνα εἰς τὸν ῥαπίζοντα αὐτόν· θέλει χορτασθῆ ἀπὸ ὀνειδισμοῦ.
31 Διότι ὁ Κύριος δὲν ἀπορρίπτει εἰς τὸν αἰῶνα·
32 Ἀλλ᾿ ἐὰν καὶ θλίψῃ, θέλει ὅμως καὶ οἰκτειρήσει κατὰ τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους αὑτοῦ.
33 Διότι δὲν θλίβει ἐκ καρδίας αὑτοῦ οὐδὲ καταθλίβει τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων.
34 Τὸ νὰ καταπατῇ τις ὑπὸ τοὺς πόδας αὑτοῦ πάντας τοὺς δεσμίους τῆς γῆς.
35 Τὸ νὰ διαστρέφῃ κρίσιν ἀνθρώπου κατέναντι τοῦ προσώπου τοῦ Ὑψίστου·
36 Τὸ νὰ ἀδικῇ ἄνθρωπον ἐν τῇ δίκῃ αὐτοῦ· ὁ Κύριος δὲν βλέπει ταῦτα.
37 Τίς λέγει τι καὶ γίνεται, χωρὶς νὰ προστάξῃ αὐτὸ ὁ Κύριος;
38 Ἐκ τοῦ στόματος τοῦ Ὑψίστου δὲν ἐξέρχονται τὰ κακὰ καὶ τὰ ἀγαθά;
39 Διὰ τί ἤθελε γογγύσει ἄνθρωπος ζῶν, ἄνθρωπος, διὰ τὴν ποινήν τῆς ἁμαρτίας αὑτοῦ;
40 Ἄς ἐρευνήσωμεν τὰς ὁδοὺς ἡμῶν καὶ ἄς ἐξετάσωμεν καὶ ἄς ἐπιστρέψωμεν εἰς τὸν Κύριον.
41 Ἄς ὑψώσωμεν τὰς καρδίας ἡμῶν καὶ τὰς χεῖρας πρὸς τὸν Θεὸν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς, λέγοντες,
42 Ἡμαρτήσαμεν καὶ ἀπεστατήσαμεν· σὺ δὲν μᾶς συνεχώρησας.
43 Περιεκάλυψας μὲ θυμὸν καὶ κατεδίωξας ἡμᾶς· ἐφόνευσας, δὲν ἐφείσθης.
44 Ἐκάλυψας σεαυτὸν μὲ νέφος, διὰ νὰ μή διαβαίνῃ ἡ προσευχή ἡμῶν.
45 Μᾶς ἔκαμες σκύβαλον καὶ βδέλυγμα ἐν μέσῳ τῶν λαῶν.
46 Πάντες οἱ ἐχθροὶ ἡμῶν ἤνοιξαν τὸ στόμα αὑτῶν ἐφ᾿ ἡμᾶς.
47 Φόβος καὶ λάκκος ἦλθον ἐφ᾿ ἡμᾶς, ἐρήμωσις καὶ συντριμμός.
48 Ῥύακας ὑδάτων καταβιβάζει ὁ ὀφθαλμὸς μου διὰ τὸν συντριμμὸν τῆς θυγατρὸς τοῦ λαοῦ μου.
49 Ὁ ὀφθαλμὸς μου σταλάζει καὶ δὲν σιωπᾷ, διότι δὲν ἔχει ἄνεσιν,
50 Ἑωσοῦ ὁ Κύριος διακύψῃ καὶ ἴδῃ ἐξ οὐρανοῦ.
51 Ὁ ὀφθαλμὸς μου καταθλίβει τὴν ψυχήν μου, ἐκ πασῶν τῶν θυγατέρων τῆς πόλεώς μου.
52 Οἱ ἐχθρευόμενοί με ἀναιτίως μὲ ἐκυνήγησαν ἀκαταπαύστως ὡς στρουθίον.
53 Ἔκοψαν τὴν ζωήν μου ἐν τῷ λάκκῳ καὶ ἔρριψαν λίθον ἐπ᾿ ἐμέ.
54 Τὰ ὕδατα ἐπλημμύρησαν ὑπεράνω τῆς κεφαλῆς μου· εἶπα, Ἀπερρίφθην.
55 Ἐπεκαλέσθην τὸ ὄνομά σου, Κύριε, ἐκ λάκκου κατωτάτου.
56 Ἤκουσας τὴν φωνήν μου· μή κλείσῃς τὸ τίον σου εἰς τὸν στεναγμὸν μου, εἰς τὴν κραυγήν μου.
57 Ἐπλησίασας καθ᾿ ἥν ἡμέραν σὲ ἐπεκαλέσθην· εἶπας, Μή φοβοῦ.
58 Ἐδίκασας, Κύριε, τὴν δίκην τῆς ψυχῆς μου· ἐλύτρωσας τὴν ζωήν μου.
59 Εἶδες, Κύριε, τὸ πρὸς ἐμὲ ἄδικον· κρῖνον τὴν κρίσιν μου.
60 Εἶδες πάσας τὰς ἐκδικήσεις αὐτῶν, πάντας τοὺς διαλογισμοὺς αὐτῶν κατ᾿ ἐμοῦ.
61 Ἤκουσας, Κύριε, τὸν ὀνειδισμὸν αὐτῶν, πάντας τοὺς διαλογισμοὺς αὐτῶν κατ᾿ ἐμοῦ·
62 Τοὺς λόγους τῶν ἐπανισταμένων ἐπ᾿ ἐμὲ καὶ τὰς μελέτας αὐτῶν κατ᾿ ἐμοῦ ὅλην τὴν ἡμέραν.
63 Ἰδέ, ὅταν κάθηνται καὶ ὅταν σηκόνωνται· ἐγὼ εἶμαι τὸ σμα αὐτῶν.
64 Κάμε, Κύριε, εἰς αὐτοὺς ἀνταπόδοσιν κατὰ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν αὐτῶν.
65 Δὸς εἰς αὐτοὺς πώρωσιν καρδίας, τὴν κατάραν σου ἐπ᾿ αὐτούς.
66 Καταδίωξον ἐν ὀργῇ καὶ ἀφάνισον αὐτοὺς ὑποκάτωθεν τῶν οὐρανῶν τοῦ Κυρίου.
1 Πῶς ἠμαυρώθη τὸ χρυσίον, ἠλλοιώθη τὸ χρυσίον τὸ καθαρώτατον, οἱ λίθοι τοῦ ἁγιαστηρίου διεσπάρησαν εἰς τὰ ἄκρα πασῶν τῶν ὁδῶν.
2 Οἱ ἔνδοξοι υἱοὶ τῆς Σιών, οἱ ἐκτιμώμενοι ὡς τὸ καθαρὸν χρυσίον, πῶς ἐλογίσθησαν ὡς ἀγγεῖα πήλινα, ἔργον χειρὸς κεραμέως.
3 Ἔτι καὶ τὰ κήτη προσφέρουσι μαστοὺς καὶ θηλάζουσι τὰ τέκνα αὑτῶν· ἡ δὲ θυγάτηρ τοῦ λαοῦ μου ἐσκληρύνθη ὡς αἱ στρουθοκάμηλοι ἐν ἐρήμῳ.
4 Ἡ γλῶσσα τοῦ θηλάζοντος ἐκολλήθη εἰς τὸν οὐρανίσκον αὐτοῦ ὑπὸ τῆς δίψης· τὰ παιδία ἐζήτησαν ἄρτον καὶ δὲν ὑπάρχει ὁ κόπτων εἰς αὐτά.
5 Οἱ τρώγοντες φαγητὰ τρυφερὰ κοίτονται ἐν ταῖς ὁδοῖς ἠφανισμένοι· οἱ ἀνατεθραμμένοι ἐν πορφύρᾳ ἐνηγκαλίσθησαν τὴν κοπρίαν.
6 Καὶ ἡ ποινή τῆς ἀνομίας τῆς θυγατρὸς τοῦ λαοῦ μου ἔγεινε μεγαλητέρα παρὰ τὴν ποινήν τῆς ἁμαρτίας τῶν Σοδόμων, τὰ ὁποῖα κατεστράφησαν ὡς ἐν ῥιπῇ, καὶ δὲν ἐνήργησαν ἐπ᾿ αὐτῶν χεῖρες.
7 Οἱ Ναζηραῖοι αὐτῆς ἦσαν καθαρώτεροι χιόνος, λευκότεροι γάλακτος, ἐρυθρότεροι τὴν ὄψιν ὑπὲρ τοὺς πολυτίμους λίθους, στιλπνοὶ ὡς ὁ σάπφειρος·
8 Ἡ ὄψις αὐτῶν κατημαυρώθη ὑπὲρ τὴν ἀσβόλην· δὲν ἐγνωρίζοντο ἐν ταῖς ὁδοῖς· τὸ δέρμα αὐτῶν ἐκολλήθη ἐπὶ τῶν ὀστέων αὐτῶν· ἐξηράνθη, ἔγεινεν ὡς ξύλον.
9 Εὐτυχέστεροι ἐστάθησαν οἱ θανατωθέντες ὑπὸ τῆς ῥομφαίας, παρὰ οἱ θανατωθέντες ὑπὸ τῆς πείνης· διότι οὗτοι κατατήκονται, τετραυματισμένοι δι᾿ ἔλλειψιν γεννημάτων τοῦ ἀγροῦ.
10 Αἱ χεῖρες τῶν εὐσπλάγχνων γυναικῶν ἔψησαν τὰ τέκνα αὐτῶν· ἔγειναν εἰς αὐτὰς τροφή ἐν τῷ συντριμμῷ τῆς θυγατρὸς τοῦ λαοῦ μου.
11 Ὁ Κύριος συνετέλεσε τὸν θυμὸν αὑτοῦ, ἐξέχεε τὴν φλόγα τῆς ὀργῆς αὑτοῦ, καὶ ἐξῆψε πῦρ ἐν Σιών, τὸ ὁποῖον κατέφαγε τὰ θεμέλια αὐτῆς.
12 Δὲν ἐπίστευον οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ πάντες οἱ κατοικοῦντες τὴν οἰκουμένην, ὅτι ἤθελεν εἰσέλθει ἐχθρὸς καὶ πολέμιος εἰς τὰς πύλας τῆς Ἱερουσαλήμ.
13 Τοῦτο ἔγεινε διὰ τὰς ἁμαρτίας τῶν προφητῶν αὐτῆς καὶ τὰς ἀνομίας τῶν ἱερέων αὐτῆς, οἵτινες ἔχυνον τὸ αἷμα τῶν δικαίων ἐν μέσῳ αὐτῆς.
14 Περιεπλανήθησαν ὡς τυφλοὶ ἐν ταῖς ὁδοῖς, ἐμολύνθησαν ἐν τῷ αἵματι, ὥστε οἱ ἄνθρωποι δὲν ἠδύναντο νὰ ἐγγίσωσι τὰ ἐνδύματα αὐτῶν.
15 Ἀπόστητε, ἀκάθαρτοι, ἔκραζον πρὸς αὐτούς· ἀπόστητε, ἀπόστητε, μή ἐγγίσητε· ἐνῷ ἔφευγον καὶ περιεπλανῶντο, ἐλέγετο μεταξὺ τῶν ἐθνῶν, Δὲν θέλουσι παροικεῖ πλέον μεθ᾿ ἡμῶν.
16 Τὸ πρόσωπον τοῦ Κυρίου διεμέρισεν αὐτούς, δὲν θέλει πλέον ἐπιβλέπει ἐπ᾿ αὐτούς· πρόσωπον ἱερέων δὲν ἐσεβάσθησαν, γέροντας δὲν ἠλέησαν.
17 Ἐνῷ ἔτι ὑπήρχομεν, οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν ἀπέκαμον, προσμένοντες τὴν ματαίαν βοήθειαν ἡμῶν· ἀπεβλέψαμεν κεχηνότες πρὸς ἔθνος μή δυνάμενον νὰ σώζῃ.
18 Παραμονεύουσι τὰ ἴχνη ἡμῶν, διὰ νὰ μή περιπατῶμεν ἐν ταῖς πλατείαις ἡμῶν· ἐπλησίασε τὸ τέλος ἡμῶν, αἱ ἡμέραι ἡμῶν ἐπληρώθησαν, διότι ἦλθε τὸ τέλος ἡμῶν.
19 Οἱ καταδιώκοντες ἡμᾶς ἔγειναν ἐλαφρότεροι τῶν ἀετῶν τοῦ οὐρανοῦ· ἐκυνήγησαν ἡμᾶς ἐπὶ τὰ ὄρη, ἐνήδρευσαν ἡμᾶς ἐν τῇ ἐρήμῳ.
20 Ἡ πνοή τῶν μυκτήρων ἡμῶν, ὁ χριστὸς τοῦ Κυρίου, ἐπιάσθη ἐν ταῖς παγίσιν αὐτῶν, ὑπὸ τὴν σκιὰν τοῦ ὁποίου, ἐλέγομεν, θέλομεν ζῇ μεταξὺ τῶν ἐθνῶν.
21 Χαῖρε καὶ εὐφραίνου, θυγάτηρ Ἐδώμ, ἡ κατοικοῦσα ἐν γῇ Οὔζ· ἔτι καὶ πρὸς σὲ θέλει περάσει τὸ ποτήριον· θέλεις μεθυσθῆ καὶ θέλεις γυμνωθῆ.
22 Ἐτελείωσεν ἡ ποινή τῆς ἀνομίας σου, θυγάτηρ Σιών· δὲν θέλει σὲ φέρει πλέον εἰς αἰχμαλωσίαν· θέλει ἐπισκεφθῆ τὴν ἀνομίαν σου, θυγάτηρ Ἐδώμ· θέλει ἀποκαλύψει τὰ ἁμαρτήματά σου.
1 Ἐνθυμήθητι, Κύριε, τί ἔγεινεν εἰς ἡμᾶς· ἐπίβλεψον, καὶ ἰδὲ τὸν ὀνειδισμὸν ἡμῶν.
2 Ἡ κληρονομία ἡμῶν μετεστράφη εἰς ἀλλοτρίους, αἱ οἰκίαι ἡμῶν εἰς ξένους.
3 Ἐγείναμεν ὀρφανοὶ ἄνευ πατρός, αἱ μητέρες ἡμῶν ὡς χῆραι.
4 Μὲ ἀργύριον ἐπίομεν τὸ ὕδωρ ἡμῶν· τὰ ξύλα ἡμῶν ἐπωλήθησαν εἰς ἡμᾶς.
5 Ἐπὶ τὸν τράχηλον ἡμῶν εἶναι διωγμός· ἐμοχθήσαμεν, ἀνάπαυσιν δὲν ἔχομεν.
6 Ἡπλώσαμεν χεῖρα πρὸς τοὺς Αἰγυπτίους, πρὸς τοὺς Ἀσσυρίους, διὰ νὰ χορτασθῶμεν ἄρτον.
7 Οἱ πατέρες ἡμῶν ἡμάρτησαν, ἐκεῖνοι δὲν ὑπάρχουσι· καὶ ἡμεῖς φέρομεν τὰς ἀνομίας αὐτῶν.
8 Δοῦλοι ἐξουσιάζουσιν ἐφ᾿ ἡμᾶς· δὲν ὑπάρχει ὁ λυτρόνων ἐκ τῆς χειρὸς αὐτῶν.
9 Φέρομεν τὸν ἄρτον ἡμῶν μετὰ κινδύνου τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τῆς ῥομφαίας τῆς ἐρήμου.
10 Τὸ δέρμα ἡμῶν ἠμαυρώθη ὡς κλίβανος, ἀπὸ τῆς καύσεως τῆς πείνης.
11 Ἐταπείνωσαν τὰς γυναῖκας ἐν Σιὼν, τὰς παρθένους ἐν ταῖς πόλεσιν Ἰούδα.
12 Οἱ ἄρχοντες ἐκρεμάσθησαν ὑπὸ τῶν χειρῶν αὐτῶν· τὰ πρόσωπα τῶν πρεσβυτέρων δὲν ἐτιμήθησαν.
13 Οἱ νέοι ὑπεβλήθησαν εἰς τὸ ἄλεσμα, καὶ τὰ παιδία ἔπεσον ὑπὸ τὰ ξύλα.
14 Οἱ πρεσβύτεροι ἔπαυσαν ἀπὸ τῶν πυλῶν, οἱ νέοι ἀπὸ τῶν σμάτων αὑτῶν.
15 Ἔπαυσεν ἡ χαρὰ τῆς καρδίας ἡμῶν, ὁ χορὸς ἡμῶν ἐστράφη εἰς πένθος.
16 Ὁ στέφανος τῆς κεφαλῆς ἡμῶν ἔπεσεν· οὐαὶ δὲ εἰς ἡμᾶς, διότι ἡμαρτήσαμεν.
17 Διὰ τοῦτο ἐξέλιπεν ἡ καρδία ἡμῶν, διὰ ταῦτα ἐσκοτοδινίασαν οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν.
18 Διὰ τὴν ἐρήμωσιν τοῦ ὄρους Σιὼν, αἱ ἀλώπεκες περιπατοῦσιν ἐν αὐτῷ.
19 Σύ, Κύριε, κατοικεῖς εἰς τὸν αἰῶνα· ὁ θρόνος σου διαμένει εἰς γενεὰν καὶ γενεάν.
20 Διὰ τί θέλεις μᾶς λησμονήσει διὰ παντός; θέλεις μᾶς ἐγκαταλείψει εἰς μακρότητα ἡμερῶν;
21 Ἐπίστρεψον ἡμᾶς, Κύριε, πρὸς σὲ καὶ θέλομεν ἐπιστραφῆ. Ἀνανέωσον τὰς ἡμέρας ἡμῶν ὡς τὸ πρότερον.
22 Διατί ἀπέρριψας ἡμᾶς ὁλοτελῶς, ὠργίσθης ἐναντίον ἡμῶν ἕως σφόδρα;