1 Ορασις Ἡσαΐου υἱοῦ Ἀμώς, τὴν ὁποίαν εἶδε περὶ τοῦ Ἰούδα καὶ τῆς Ἱερουσαλήμ, ἐν ταῖς ἡμέραις Ὀζίου Ἰωάθαμ, Ἄχαζ καὶ Ἐζεκίου, βασιλέων Ἰούδα.
2 Ἀκούσατε, οὐρανοί, καὶ ἀκροάσθητι, γῆ· διότι ὁ Κύριος ἐλάλησεν· Υἱοὺς ἔθρεψα καὶ ὕψωσα, ἀλλ᾿ αὐτοὶ ἀπεστάτησαν ἀπ᾿ ἐμοῦ.
3 Ὁ βοῦς γνωρίζει τὸν κτήτορα αὑτοῦ καὶ ὁ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ κυρίου αὑτοῦ· ὁ Ἰσραήλ δὲν γνωρίζει, ὁ λαὸς μου δὲν ἐννοεῖ.
4 Οὐαί, ἔθνος ἁμαρτωλόν, λαὲ πεφορτωμένε ἀνομίαν, σπέρμα κακοποιῶν υἱοὶ διεφθαρμένοι· ἐγκατέλιπον τὸν Κύριον, κατεφρόνησαν τὸν Ἃγιον τοῦ Ἰσραήλ, ἐστράφησαν εἰς τὰ ὀπίσω.
5 Διὰ τί παιδευόμενοι θέλετε ἐπιπροσθέτει στασιασμόν; ὅλη ἡ κεφαλή εἶναι ἄρρωστος καὶ ὅλη ἡ καρδία κεχαυνωμένη·
6 ἀπὸ ἴχνους ποδὸς μέχρι κεφαλῆς δὲν ὑπάρχει ἐν αὐτῷ ἀκεραιότης ἀλλὰ τραύματα καὶ μελανίσματα καὶ ἕλκη σεσηπότα· δὲν ἐξεπιέσθησαν οὐδὲ ἐδέθησαν οὐδὲ ἐμαλακώθησαν δι᾿ ἀλοιφῆς·
7 ἡ γῆ σας εἶναι ἔρημος, αἱ πόλεις σας πυρίκαυστοι· τὴν γῆν σας ξένοι κατατρώγουσιν ἔμπροσθέν σας· καὶ εἶναι ἔρημος, ὡς πεπορθημένη ὑπὸ ἀλλοφύλων·
8 καὶ ἡ θυγάτηρ Σιὼν ἐγκαταλελειμμένη ὡς καλύβη ἐν ἀμπελῶνι, ὡς ὀπωροφυλάκιον ἐν κήπῳ ἀγγουρίων· ὡς πόλις πολιορκουμένη.
9 Ἄν ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων δὲν ἤθελεν ἀφήσει εἰς ἡμᾶς μικρὸν ὑπόλοιπον, ὡς τὰ Σόδομα ἠθέλομεν γείνει, μὲ τὰ Γόμορρα ἠθέλομεν ἐξομοιωθῆ.
10 Ἀκούσατε τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, ἄρχοντες Σοδόμων· ἀκροάσθητι τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, λαὲ Γομόρρων.
11 Τίνα χρείαν ἔχω τοῦ πλήθους τῶν θυσιῶν σας; λέγει Κύριος· κεχορτασμένος εἶμαι ἀπὸ ὁλοκαυτωμάτων κριῶν καὶ ἀπὸ πάχους τῶν σιτευτῶν· καὶ δὲν εὐαρεστοῦμαι εἰς αἷμα ταύρων ἤ ἀρνίων ἤ τράγων.
12 Ὅταν ἔρχησθε νὰ ἐμφανισθῆτε ἐνώπιόν μου, τίς ἐζήτησεν ἐκ τῶν χειρῶν σας τοῦτο, νὰ πατῆτε τὰς αὐλὰς μου;
13 Μή φέρετε πλέον, ματαίας προσφοράς· τὸ θυμίαμα εἶναι βδέλυγμα εἰς ἐμέ· τὰς νεομηνίας καὶ τὰ σάββατα, τὴν συγκάλεσιν τῶν συνάξεων, δὲν δύναμαι νὰ ὑποφέρω, ἀνομίαν καὶ πανηγυρικήν σύναξιν.
14 Τὰς νεομηνίας σας καὶ τὰς διατεταγμένας ἑορτὰς σας μισεῖ ἡ ψυχή μου· εἶναι φορτίον εἰς ἐμέ· ἐβαρύνθην νὰ ὑποφέρω.
15 Καὶ ὅταν ἐκτείνητε τὰς χεῖράς σας, θέλω κρύπτει τοὺς ὀφθαλμοὺς μου ἀπὸ σᾶς· ναὶ, ὅταν πληθύνητε δεήσεις, δὲν θέλω εἰσακούει· αἱ χεῖρές σας εἶναι πλήρεις αἱμάτων.
16 Λούσθητε, καθαρίσθητε· ἀποβάλετε τὴν κακίαν τῶν πράξεών σας ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τῶν ὀφθαλμῶν μου· παύσατε πράττοντες τὸ κακόν,
17 μάθετε νὰ πράττητε τὸ καλόν· ἐκζητήσατε κρίσιν, κάμετε εὐθύτητα εἰς τὸν δεδυναστευμένον, κρίνατε τὸν ὀρφανόν, προστατεύσατε τὴν δίκην τῆς χήρας·
18 Ἔλθετε τώρα, καὶ ἄς διαδικασθῶμεν, λέγει Κύριος· ἐὰν αἱ ἁμαρτίαι σας ἦναι ὡς τὸ πορφυροῦν, θέλουσι γείνει λευκαὶ ὡς χιών· ἐὰν ἦναι ἐρυθραὶ ὡς κόκκινον, θέλουσι γείνει ὡς λευκὸν μαλλίον.
19 Ἐὰν θέλητε καὶ ὑπακούσητε, θέλετε φάγει τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς·
20 ἐὰν ὅμως δὲν θέλητε καὶ ἀποστατήσητε, θέλετε καταφαγωθῆ ὑπὸ μαχαίρας· διότι τὸ στόμα τοῦ Κυρίου ἐλάλησε.
21 Πῶς ἡ πιστή πόλις κατεστάθη πόρνη, ἦτο πλήρης κρίσεων· ἡ δικαιοσύνη κατῴκει ἐν αὐτῇ· ἀλλὰ τώρα, φονεῖς.
22 Ὁ ἄργυρός σου κατεστάθη σκωρία, ὁ οἶνός σου συνεκεράσθη μεθ᾿ ὕδατος.
23 Οἱ ἄρχοντές σου εἶναι ἀπειθεῖς καὶ σύντροφοι κλεπτῶν· πάντες ἀγαπῶσι δῶρα καὶ κυνηγοῦσιν ἀντιπληρωμάς· δὲν κρίνουσι τὸν ὀρφανὸν οὐδὲ ἔρχεται ἡ δίκη τῆς χήρας πρὸς αὐτούς.
24 Διὰ τοῦτο λέγει ὁ Κύριος, ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων, ὁ Κραταιὸς τοῦ Ἰσραήλ, Ὤ, θέλω χορτασθῆ ἐπὶ τοὺς ἐναντίους μου καὶ θέλω ἐκδικηθῆ κατὰ τῶν ἐχθρῶν μου·
25 καὶ θέλω στρέψει τὴν χεῖρά μου ἐπὶ σὲ καὶ ἀποκαθαρίσει τὴν σκωρίαν σου καὶ ἀφαιρέσει ὅλον σου τὸν κασσίτερον.
26 Καὶ θέλω ἀποκαταστήσει τοὺς κριτὰς σου ὡς τὸ πρότερον καὶ τοὺς συμβούλους σου ὡς τὸ ἀπ᾿ ἀρχῆς· μετὰ ταῦτα θέλεις ὀνομασθῆ ἡ πόλις τῆς δικαιοσύνης, ἡ πιστή πόλις.
27 Ἡ Σιὼν θέλει ἐξαγορασθῆ διὰ κρίσεως, καὶ οἱ ἐπιστρέψαντες αὐτῆς διὰ δικαιοσύνης.
28 Καὶ οἱ παράνομοι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ὁμοῦ θέλουσι καταστραφῆ, καὶ οἱ ἐγκαταλιπόντες τὸν Κύριον θέλουσι καταναλωθῆ.
29 Διότι θέλετε καταισχυνθῆ διὰ τὰ ἄλση, τὰ ὁποῖα ἐπεθυμήσατε, καὶ θέλετε ἐντραπῆ διὰ τοὺς κήπους, τοὺς ὁποίους ἐξελέξατε.
30 Ἐπειδή θέλετε γείνει ὡς δρῦς, τῆς ὁποίας τὰ φύλλα μαραίνονται, καὶ ὡς κῆπος, ὅστις δὲν ἔχει ὕδωρ.
31 Καὶ ὁ ἰσχυρὸς θέλει εἶσθαι ὡς καλάμιον στυπίου, καὶ τὸ ἔργον αὐτοῦ ὡς σπινθήρ, καὶ θέλουσι καυθῆ καὶ τὰ δύο ὁμοῦ, καὶ δὲν θέλει εἶσθαι ὁ σβύνων.
1 Ὁ λόγος, ὁ γενόμενος δι᾿ ὁράματος εἰς τὸν Ἡσαΐαν τὸν υἱὸν τοῦ Ἀμώς, περὶ τοῦ Ἰούδα καὶ τῆς Ἱερουσαλήμ.
2 Ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις τὸ ὄρος τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου θέλει στηριχθῆ ἐπὶ τῆς κορυφῆς τῶν ὀρέων καὶ ὑψωθῆ ὑπεράνω τῶν βουνῶν· καὶ πάντα τὰ ἔθνη θέλουσι συρρέει εἰς αὐτό,
3 καὶ πολλοὶ λαοὶ θέλουσιν ὑπάγει καὶ εἰπεῖ, Ἔλθετε καὶ ἄς ἀναβῶμεν εἰς τὸ ὄρος τοῦ Κυρίου, εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰακώβ· καὶ θέλει διδάξει ἡμᾶς τὰς ὁδοὺς αὑτοῦ, καὶ θέλομεν περιπατήσει ἐν ταῖς τρίβοις αὑτοῦ. Διότι ἐκ Σιὼν θέλει ἐξέλθει νόμος καὶ λόγος Κυρίου ἐξ Ἱερουσαλήμ.
4 Καὶ θέλει κρίνει ἀναμέσον τῶν ἐθνῶν καὶ θέλει ἐλέγξει πολλοὺς λαούς· καὶ θέλουσι σφυρηλατήσει τὰς μαχαίρας αὑτῶν διὰ ὑνία καὶ τὰς λόγχας αὑτῶν διὰ δρέπανα· δὲν θέλει σηκώσει μάχαιραν ἔθνος ἐναντίον ἔθνους, οὐδὲ θέλουσι μάθει πλέον τὸν πόλεμον.
5 Οἶκος Ἰακώβ, ἔλθετε καὶ ἄς περιπατήσωμεν ἐν τῷ φωτὶ τοῦ Κυρίου.
6 Βεβαίως σὺ ἐγκατέλιπες τὸν λαὸν σου, τὸν οἶκον Ἰακώβ, διότι ἐνεπλήσθησαν τῆς ἀνατολῆς καὶ ἔγειναν μάντεις ὡς οἱ Φιλισταῖοι, καὶ συνηνώθησαν μετὰ τῶν τέκνων τῶν ἀλλοφύλων.
7 Καὶ ἡ γῆ αὐτῶν ἐνεπλήσθη ἀργυρίου καὶ χρυσίου, καὶ δὲν είναι τέλος τῶν θησαυρῶν αὐτῶν· ἐνεπλήσθη ἡ γῆ αὐτῶν καὶ ἵππων, καὶ δὲν εἶναι τέλος τῶν ἁμαξῶν αὐτῶν.
8 Καὶ ἡ γῆ αὐτῶν ἐνεπλήσθη ἀπὸ εἰδώλων· ἐλάτρευσαν τὸ ποίημα τῶν χειρῶν αὑτῶν, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον οἱ δάκτυλοι αὐτῶν ἔκαμον·
9 καὶ ὁ κοινὸς ἄνθρωπος ὑπέκυψε καὶ ὁ μεγάλος ἐταπεινώθη· καὶ δὲν θέλεις συγχωρήσει αὐτούς.
10 Εἴσελθε εἰς τὸν βράχον καὶ κρύφθητι εἰς τὸ χῶμα, διὰ τὸν φόβον τοῦ Κυρίου καὶ διὰ τὴν δόξαν τῆς μεγαλειότητος αὐτοῦ.
11 Οἱ ὑπερήφανοι ὀφθαλμοὶ τοῦ ἀνθρώπου θέλουσι ταπεινωθῆ, καὶ ἡ ἔπαρσις τῶν ἀνθρώπων θέλει ὑποκύψει· μόνος δὲ ὁ Κύριος θέλει ὑψωθῆ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ.
12 Διότι ἡμέρα Κυρίου τῶν δυνάμεων θέλει ἐπέλθει ἐπὶ πάντα ἀλαζόνα καὶ ὑπερήφανον καὶ ἐπὶ πάντα ὑψωμένον· καὶ θέλει ταπεινωθῆ·
13 καὶ ἐπὶ πάσας τὰς κέδρους τοῦ Λιβάνου τὰς ὑψηλὰς καὶ ἐπηρμένας καὶ ἐπὶ πάσας τὰς δρῦς τῆς Βασάν,
14 καὶ ἐπὶ πάντα τὰ ὑψηλὰ ὄρη καὶ ἐπὶ πάντα τὰ ὑψωμένα βουνὰ,
15 καὶ ἐπὶ πάντα πύργον ὑψηλὸν καὶ ἐπὶ πᾶν τεῖχος περιπεφραγμένον,
16 καὶ ἐπὶ πάντα τὰ πλοῖα τῆς Θαρσεὶς καὶ ἐπὶ πάντα τὰ ἡδονικὰ θεάματα.
17 Καὶ τὸ ὕψος τοῦ ἀνθρώπου θέλει ὑποκύψει, καὶ ἡ ἔπαρσις τῶν ἀνθρώπων θέλει ταπεινωθῆ· μόνος δὲ ὁ Κύριος θέλει ὑψωθῆ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ.
18 Καὶ τὰ εἴδωλα θέλουσιν ὁλοκλήρως καταστραφῆ.
19 Καὶ αὐτοὶ θέλουσιν εἰσέλθει εἰς τὰ σπήλαια τῶν βράχων καὶ εἰς τὰς τρύπας τῆς γῆς, διὰ τὸν φόβον τοῦ Κυρίου καὶ διὰ τὴν δόξαν τῆς μεγαλειότητος αὐτοῦ, ὅταν ἐγερθῇ διὰ νὰ κλονίσῃ τὴν γῆν.
20 Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θέλει ῥίψει ὁ ἄνθρωπος εἰς τοὺς ἀσπάλακας καὶ εἰς τὰς νυκτερίδας τὰ ἀργυρὰ αὑτοῦ εἴδωλα καὶ τὰ χρυσὰ αὑτοῦ εἴδωλα, τὰ ὁποῖα ἔκαμεν εἰς ἑαυτὸν διὰ νὰ προσκυνῇ·
21 διὰ νὰ εἰσέλθωσιν εἰς τὰς σχισμὰς τῶν βράχων καὶ εἰς τὰ σπήλαια τῶν πετρῶν, διὰ τὸν φόβον τοῦ Κυρίου καὶ διὰ τὴν δόξαν τῆς μεγαλειότητος αὐτοῦ, ὅταν ἐγερθῇ διὰ νὰ κλονίσῃ τὴν γῆν.
22 Παραιτήθητε ἀπὸ ἀνθρώπου, τοῦ ὁποίου ἡ πνοή εἶναι εἰς τοὺς μυκτῆρας αὐτοῦ· διότι εἰς τί εἶναι ἄξιος λόγου;
1 Διότι ἰδού, ὁ Κύριος, ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων, θέλει ἀφαιρέσει ἀπὸ τῆς Ἱερουσαλήμ καὶ ἀπὸ τοῦ Ἰούδα ὑποστήριγμα καὶ βοήθειαν, ἅπαν τὸ ὑποστήριγμα τοῦ ἄρτου καὶ ἅπαν τὸ ὑποστήριγμα τοῦ ὕδατος,
2 ἰσχυρὸν καὶ πολεμιστήν, κριτήν καὶ προφήτην καὶ συνετὸν καὶ πρεσβύτερον,
3 πεντηκόνταρχον καὶ ἔντιμον καὶ σύμβουλον καὶ σοφὸν τεχνίτην καὶ συνετὸν γοητευτήν.
4 Καὶ θέλω δώσει παιδάρια ἄρχοντας αὐτῶν, καὶ νήπια θέλουσιν ἐξουσιάζει ἐπ᾿ αὐτῶν.
5 Καὶ ὁ λαὸς θέλει καταδυναστεύεσθαι, ἄνθρωπος ὑπὸ ἀνθρώπου, καὶ ἕκαστος ὑπὸ τοῦ πλησίον αὑτοῦ· τὸ παιδίον θέλει ἀλαζονεύεσθαι πρὸς τὸν γέροντα, καὶ ὁ ποταπὸς πρὸς τὸν ἔντιμον.
6 Ἐὰν τις πιάσῃ τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ πατρὸς αὑτοῦ, λέγων, Ἱμάτιον ἔχεις, γενοῦ ἀρχηγὸς ἡμῶν, καὶ ὁ ἀφανισμὸς οὗτος ἄς ἦναι ὑπὸ τὴν χεῖρά σου.
7 Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θέλει ὁμόσει, λέγων, δὲν θέλω γείνει θεραπευτής· διότι ἐν τῇ οἰκίᾳ μου δὲν εἶναι οὔτε ἄρτος οὔτε ἱμάτιον· μή μὲ κάμητε ἀρχηγὸν τοῦ λαοῦ·
8 διότι ἠφανίσθη ἡ Ἱερουσαλήμ καὶ ἔπεσεν ὁ Ἰούδας, ἐπειδή ἡ γλῶσσα αὐτῶν καὶ τὰ ἔργα αὐτῶν ἦναι ἐναντία εἰς τὸν Κύριον, παροξύνωσι τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς δόξης αὐτοῦ.
9 Ἡ ὕψωσις τοῦ προσώπου αὐτῶν μαρτυρεῖ ἐναντίον αὐτῶν· καὶ κηρύττουσι τὴν ἁμαρτίαν αὑτῶν ὡς τὰ Σόδομα· δὲν κρύπτουσιν αὐτήν. Οὐαὶ εἰς τὴν ψυχήν αὐτῶν! διότι ἀνταπέδωκαν εἰς ἑαυτοὺς κακά.
10 Εἴπατε πρὸς τὸν δίκαιον ὅτι καλὸν θέλει εἶσθαι εἰς αὐτόν· διότι θέλει φάγει τὸν καρπὸν τῶν ἔργων αὑτοῦ.
11 Οὐαὶ εἰς τὸν ἄνομον! κακὸν θέλει εἶσθαι εἰς αὐτόν· διότι ἡ ἀνταπόδοσις τῶν χειρῶν αὐτοῦ θέλει γείνει εἰς αὐτόν.
12 Τὸν λαὸν μου, παιδάρια καταδυναστεύουσιν αὐτόν, καὶ γυναῖκες ἐξουσιάζουσιν ἐπ᾿ αὐτοῦ. Λαὲ μου, οἱ ὁδηγοὶ σου σὲ κάμνουσι νὰ πλανᾶσαι καὶ καταστρέφουσι τὴν ὁδὸν τῶν βημάτων σου.
13 Ὁ Κύριος ἐξεγείρεται διὰ νὰ δικάσῃ καὶ ἵσταται διὰ νὰ κρίνῃ τοὺς λαούς.
14 Ὁ Κύριος θέλει εἰσέλθει εἰς κρίσιν μετὰ τῶν πρεσβυτέρων τοῦ λαοῦ αὑτοῦ καὶ μετὰ τῶν ἀρχόντων αὐτοῦ· διότι σεῖς κατεφάγετε τὸν ἀμπελῶνα· τὰ ἁρπάγματα τοῦ πτωχοῦ εἶναι ἐν ταῖς οἰκίαις ὑμῶν.
15 Διὰ τί καταδυναστεύετε τὸν λαὸν μου καὶ καταθλίβετε τὰ πρόσωπα τῶν πτωχῶν; λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων.
16 Καὶ λέγει Κύριος, Ἐπειδή αἱ θυγατέρες τῆς Σιὼν ὑπερηφανεύθησαν καὶ περιπατοῦσι μὲ ὑψωμένον τράχηλον καὶ μὲ ὄμματα ἄσεμνα, περιπατοῦσαι τρυφηλὰ καὶ τρίζουσαι μὲ τοὺς πόδας αὑτῶν,
17 διὰ τοῦτο ὁ Κύριος θέλει φαλακρώσει τὴν κορυφήν τῆς κεφαλῆς τῶν θυγατέρων τῆς Σιών, καὶ ὁ Κύριος θέλει ἐκκαλύψει τὴν αἰσχύνην αὐτῶν.
18 Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ὁ Κύριος θέλει ἀφαιρέσει τὴν δόξαν τῶν τριζόντων στολισμῶν καὶ τὰ ἐμπλόκια καὶ τοὺς μηνίσκους,
19 τὰ περιδέραια καὶ τὰ βραχιόλια καὶ τὰς καλύπτρας,
20 τοὺς κεκρυφάλους καὶ τὰς περισκελίδας καὶ τὰ κεφαλόδεσμα καὶ τὰς μυροθήκας καὶ τὰ ἐνώτια,
21 3:21 τὰ δακτυλίδια καὶ τὰ ἔρρινα,
22 τὰς ποικίλας στολὰς καὶ τὰ ἐπενδύματα καὶ τὰ περικαλύμματα καὶ τὰ θυλάκια,
23 τὰ κάτοπτρα καὶ τὰ λεπτὰ λινὰ καὶ τὰς μίτρας καὶ τὰ θέριστρα.
24 Καὶ ἀντὶ τῆς γλυκείας ὀσμῆς θέλει εἶσθαι δυσωδία· καὶ ἀντὶ ζώνης σχοινίον· καὶ ἀντὶ καλλικομίας φαλάκρωμα· καὶ ἀντὶ ἐπιστομαχίου περίζωμα σάκκινον· ἡλιόκαυμα ἀντὶ ὡραιότητος.
25 Οἱ ἄνδρες σου θέλουσι πέσει ἐν μαχαίρᾳ καὶ ἡ δύναμίς σου ἐν πολέμῳ.
26 Καὶ αἱ πύλαι αὐτῆς θέλουσι στενάξει καὶ πενθήσει· καὶ αὐτή θέλει κοίτεσθαι ἐπὶ τοῦ ἐδάφους ἠρημωμένη.
1 Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἑπτὰ γυναῖκες θέλουσι πιάσει ἕνα ἄνδρα λέγουσαι, θέλομεν τρώγει τὸν ἄρτον ἡμῶν καὶ θέλομεν ἐνδύεσθαι τὰ ἱμάτια ἡμῶν μόνον ἄς κράζεται τὸ ὄνομά σου ἐφ ἡμᾶς, διὰ νὰ ἀφαιρέσῃς τὸ ὄνειδος ἡμῶν.
2 Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ὁ κλάδος τοῦ Κυρίου θέλει εἶσθαι ὡραῖος καὶ ἔνδοξος καὶ ὁ καρπὸς τῆς γῆς ἐξαίρετος καὶ εὐφρόσυνος εἰς τοὺς διασωθέντας ἐκ τοῦ Ἰσραήλ·
3 καὶ ὁ ὑπόλοιπος ἐν Σιὼν καὶ ὁ ἐναπολειφθεὶς ἐν Ἱερουσαλήμ θέλει ὀνομασθῆ ἅγιος, πάντες οἱ γεγραμμένοι μεταξὺ τῶν ζώντων ἐν Ἱερουσαλήμ,
4 ὅταν ἐκπλύνῃ ὁ Κύριος τὴν ἀκαθαρσίαν τῶν θυγατέρων τῆς Σιὼν καὶ καθαρίσῃ τὸ αἷμα τῆς Ἱερουσαλήμ ἐκ μέσου αὐτῆς διὰ πνεύματος κρίσεως καὶ διὰ πνεύματος καύσεως.
5 Καὶ ὁ Κύριος θέλει δημιουργήσει ἐπὶ πάντα τόπον τοῦ ὄρους Σιὼν καὶ ἐπὶ τὰς συναθροίσεις αὐτῆς νεφέλην καὶ καπνὸν τὴν ἡμέραν, ἐν δὲ τῇ νυκτὶ λαμπρότητα φλογεροῦ πυρός· διότι ἐπὶ πᾶσαν τὴν δόξαν θέλει εἶσθαι ὑπεράσπισις,
6 καὶ θέλει εἶσθαι σκηνή, διὰ νὰ ἐπισκιάζῃ ἀπὸ τῆς καύσεως ἐν ἡμέρᾳ, καὶ διὰ νὰ ἦναι καταφύγιον καὶ σκέπη ἀπὸ ἀνεμοζάλης καὶ ἀπὸ βροχῆς.
1 Τώρα θέλω ψάλλει εἰς τὸν ἠγαπημένον μου σμα τοῦ ἀγαπητοῦ μου περὶ τοῦ ἀμπελῶνος αὐτοῦ. Ὁ ἠγαπημένος μου εἶχεν ἀμπελῶνα ἐπὶ λόφου παχυτάτου.
2 Καὶ περιέφραξεν αὐτόν, καὶ συνήθροισεν ἐξ αὐτοῦ τοὺς λίθους καὶ ἐφύτευσεν αὐτὸν μὲ τὰ πλέον ἐκλεκτὰ κλήματα καὶ ἔκτισε πύργον ἐν τῷ μέσῳ αὐτοῦ καὶ κατεσκεύασεν ἔτι ληνὸν ἐν αὐτῷ· καὶ περιέμενε νὰ κάμῃ σταφύλια, ἀλλ᾿ ἔκαμεν ἀγριοστάφυλα.
3 Καὶ τώρα, κάτοικοι Ἱερουσαλήμ καὶ ἄνδρες Ἰούδα, κρίνατε, παρακαλῶ, ἀναμέσον ἐμοῦ καὶ τοῦ ἀμπελῶνός μου.
4 Τί ἦτο δυνατὸν νὰ κάμω ἔτι εἰς τὸν ἀμπελῶνά μου καὶ δὲν ἔκαμον εἰς αὐτόν; διὰ τί λοιπόν, ἐνῷ περιέμενον νὰ κάμῃ σταφύλια, ἔκαμεν ἀγριοστάφυλα;
5 Τώρα λοιπὸν θέλω σᾶς ἀναγγείλει τί θέλω κάμει ἐγὼ εἰς τὸν ἀμπελῶνά μου· θέλω ἀφαιρέσει τὸν φραγμὸν αὐτοῦ καὶ θέλει καταφαγωθῆ· θέλω χαλάσει τὸν τοῖχον αὐτοῦ καὶ θέλει καταπατηθῆ·
6 καὶ θέλω καταστήσει αὐτὸν ἔρημον· δὲν θέλει κλαδευθῆ οὐδὲ σκαφθῆ, ἀλλὰ θέλουσι βλαστήσει ἐκεῖ τρίβολοι καὶ ἄκανθαι· θέλω προστάξει ἔτι τὰ νέφη νὰ μή βρέξωσι βροχήν ἐπ᾿ αὐτόν.
7 Ἀλλ᾿ ὁ ἀμπελὼν τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων εἶναι ὁ οἶκος τοῦ Ἰσραήλ καὶ οἱ ἄνδρες Ἰούδα τὸ ἀγαπητὸν αὐτοῦ φυτόν· καὶ περιέμενε κρίσιν, πλήν ἰδού, καταδυνάστευσις· δικαιοσύνην, πλήν ἰδού, κραυγή.
8 Οὐαὶ εἰς ἐκείνους, οἵτινες ἑνόνουσιν οἰκίαν μὲ οἰκίαν καὶ συνάπτουσιν ἀγρὸν μὲ ἀγρόν, ἑωσοῦ μή μείνῃ τόπος, διὰ νὰ κατοικῶσι μόνοι ἐν τῷ μέσῳ τῆς γῆς.
9 Εἰς τὰ ὦτά μου εἶπεν ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων, Βεβαίως πολλαὶ οἰκίαι θέλουσι μείνει ἠρημωμέναι, μεγάλαι καὶ καλαί, χωρὶς κατοίκων·
10 ναί, δέκα στρέμματα ἀμπελῶνος θέλουσι δώσει ἐν βάθ, καὶ ὁ σπόρος ἑνὸς χομὸρ θέλει δώσει ἕν ἐφά.
11 Οὐαὶ εἰς ἐκείνους, οἵτινες ἐξεγειρόμενοι τὸ πρωΐ ζητοῦσι σίκερα· οἵτινες ἐξακολουθοῦσι μέχρι τῆς ἑσπέρας, ἑωσοῦ ἐξάψῃ ὁ οἶνος αὐτούς.
12 Καὶ ἡ κιθάρα καὶ ἡ λύρα, τὸ τύμπανον καὶ ὁ αὐλὸς καὶ ὁ οἶνος εἶναι ἐν τοῖς συμποσίοις αὐτῶν· ἀλλὰ δὲν παρατηροῦσι τὸ ἔργον τοῦ Κυρίου καὶ δὲν θεωροῦσι τὴν ἐνέργειαν τῶν χειρῶν αὐτοῦ.
13 Διὰ τοῦτο ὁ λαὸς μου ἐφέρθη εἰς αἰχμαλωσίαν, διότι δὲν ἔχει ἐπίγνωσιν· καὶ οἱ ἔντιμοι αὐτῶν λιμοκτονοῦσι, καὶ τὸ πλῆθος αὐτῶν κατεξηράνθη ὑπὸ δίψης.
14 Διὰ ταῦτα ἐπλάτυνεν ὁ δης ἑαυτὸν καὶ διήνοιξεν ὑπέρμετρα τὸ στόμα αὑτοῦ· καὶ ἡ δόξα αὐτῶν καὶ τὸ πλῆθος αὐτῶν καὶ ὁ θόρυβος αὐτῶν καὶ οἱ ἐντρυφῶντες θέλουσι καταβῆ εἰς αὐτόν.
15 Καὶ ὁ κοινὸς ἄνθρωπος θέλει ὑποκύψει, καὶ ὁ δυνατὸς θέλει ταπεινωθῆ, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ τῶν ὑψηλῶν θέλουσι χαμηλωθῆ.
16 Ὁ δὲ Κύριος τῶν δυνάμεων θέλει ὑψωθῆ εἰς κρίσιν, καὶ ὁ Θεὸς ὁ Ἃγιος θέλει ἁγιασθῆ εἰς δικαιοσύνην.
17 Τότε τὰ ἀρνία θέλουσι βοσκηθῆ κατὰ τὴν συνήθειαν αὑτῶν, καὶ ξένοι θέλουσι φάγει τοὺς ἐρήμους τόπους τῶν παχέων.
18 Οὐαὶ εἰς ἐκείνους, οἵτινες ἐπισύρουσι τὴν ἀνομίαν διὰ σχοινίων ματαιότητος καὶ τὴν ἁμαρτίαν ὡς διὰ λωρίων ἁμάξης·
19 οἵτινες λέγουσιν, Ἄς σπεύσῃ, ἄς ἐπιταχύνῃ τὸ ἔργον αὑτοῦ διὰ νὰ ἴδωμεν· καὶ ἡ βουλή τοῦ Ἁγίου τοῦ Ἰσραήλ ἄς πλησιάσῃ καὶ ἄς ἔλθῃ, διὰ νὰ μάθωμεν.
20 Οὐαὶ εἰς ἐκείνους, οἵτινες λέγουσι τὸ κακὸν καλὸν καὶ τὸ καλὸν κακόν· οἵτινες θέτουσι τὸ σκότος διὰ φῶς καὶ τὸ φῶς διὰ σκότος· οἵτινες θέτουσι τὸ πικρὸν διὰ γλυκὺ καὶ τὸ γλυκὺ διὰ πικρόν.
21 Οὐαὶ εἰς τοὺς ὅσοι εἶναι σοφοὶ εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτῶν καὶ φρόνιμοι ἐνώπιον ἑαυτῶν.
22 Οὐαὶ εἰς τοὺς ὅσοι εἶναι δυνατοὶ εἰς τὸ νὰ πίνωσιν οἶνον καὶ ἰσχυροὶ εἰς τὸ νὰ σμίγωσι σίκερα·
23 οἵτινες δικαιόνουσι τὸν παράνομον διὰ δῶρα, καὶ τὸ δίκαιον τοῦ δικαίου ἀφαιροῦσιν ἀπ᾿ αὐτοῦ.
24 Διὰ τοῦτο, ὡς ἡ γλῶσσα τοῦ πυρὸς κατατρώγει τὴν καλάμην καὶ τὸ ἄχυρον ἀφανίζεται ἐν τῇ φλογί, οὕτως ἡ ῥίζα αὐτῶν θέλει κατασταθῆ ὡς σηπεδών, καὶ τὸ ἄνθος αὐτῶν θέλει ἀναβῆ ὡς κονιορτός· διότι ἀπέρριψαν τὸν νόμον τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων καὶ κατεφρόνησαν τὸν λόγον τοῦ Ἁγίου τοῦ Ἰσραήλ.
25 Διὰ τοῦτο ὁ θυμὸς τοῦ Κυρίου ἐξήφθη ἐναντίον τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα αὑτοῦ ἐναντίον αὐτῶν ἐπάταξεν αὐτούς· τὰ δὲ ὄρη ἔτρεμον, καὶ τὰ πτώματα αὐτῶν ἔγειναν ὡς κοπρία ἐν μέσῳ τῶν ὁδῶν. Ἐν πᾶσι τούτοις ὁ θυμὸς αὐτοῦ δὲν ἀπεστράφη, ἀλλ᾿ ἡ χεὶρ αὐτοῦ εἶναι ἔτι ἐξηπλωμένη.
26 Καὶ θέλει ὑψώσει εἰς τὰ ἔθνη σημεῖον ἀπὸ μακράν, καὶ θέλει συρίξει εἰς αὐτὰ ἀπ᾿ ἄκρου τῆς γῆς· καὶ ἰδού, ταχέως θέλουσιν ἐλθεῖ μετὰ σπουδῆς·
27 οὐδεὶς θέλει ἀποκάμει οὐδὲ προσκρούσει μεταξὺ αὐτῶν· οὐδεὶς θέλει νυστάξει οὐδὲ κοιμηθῆ· οὐδὲ ἡ ζώνη τῆς ὀσφύος αὐτῶν θέλει λυθῆ, οὐδὲ τὸ λωρίον τῶν ὑποδημάτων αὐτῶν θέλει κοπῆ·
28 τῶν ὁποίων τὰ βέλη εἶναι ὀξέα καὶ πάντα τὰ τόξα αὐτῶν ἐντεταμένα· οἱ ὄνυχες τῶν ἵππων αὐτῶν θέλουσι νομισθῆ ὡς πυροβόλος πέτρα, καὶ οἱ τροχοὶ τῶν ἁμαξῶν αὐτῶν ὡς ἀνεμοστρόβιλος·
29 τὰ βρυχήματα αὐτῶν θέλουσιν εἶσθαι ὡς λέοντος· θέλουσι βρυχᾶσθαι ὡς σκύμνοι λέοντος· ναί, θέλουσι βρυχᾶσθαι καὶ θέλουσι συναρπάσει τὸ θήραμα καὶ φύγει· καὶ οὐδεὶς ὁ ἐλευθερῶν.
30 Καὶ ὅταν κατ᾿ ἐκείνην τὴν ἡμέραν βοήσωσιν ἐναντίον αὐτῶν ὡς βοή τῆς θαλάσσης, θέλουσιν ἐμβλέψει εἰς τὴν γῆν καὶ ἰδού, σκότος, λύπη, καὶ τὸ φῶς ἐσκοτίσθη ἐν τῷ οὐρανῷ αὐτῆς.
1 Κατὰ τὸ ἔτος ἐν ἀπέθανεν Ὀζίας ὁ βασιλεύς, εἶδον τὸν Κύριον καθήμενον ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ καὶ ἐπηρμένου, καὶ τὸ κράσπεδον αὐτοῦ ἐγέμισε τὸν ναόν.
2 Ἄνωθεν αὐτοῦ ἵσταντο Σεραφεὶμ ἀνὰ ἕξ πτέρυγας ἔχοντα ἕκαστον· μὲ τὰς δύο ἐκάλυπτε τὸ πρόσωπον αὑτοῦ καὶ μὲ τὰς δύο ἐκάλυπτε τοὺς πόδας αὑτοῦ καὶ μὲ τὰς δύο ἐπέτα.
3 Καὶ ἔκραζε τὸ ἕν πρὸς τὸ ἄλλο καὶ ἔλεγεν, Ἃγιος, ἅγιος, ἅγιος ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων· πᾶσα ἡ γῆ εἶναι πλήρης τῆς δόξης αὐτοῦ.
4 Καὶ οἱ παραστάται τῆς θύρας ἐσείσθησαν ἐκ τῆς φωνῆς τοῦ κράζοντος, καὶ ὁ οἶκος ἐπλήσθη καπνοῦ.
5 Τότε εἶπα, Ὦ τάλας ἐγώ· διότι ἐχάθην· ἐπειδή εἶμαι ἄνθρωπος ἀκαθάρτων χειλέων καὶ κατοικῶ ἐν μέσῳ λαοῦ ἀκαθάρτων χειλέων· ἐπειδή οἱ ὀφθαλμοὶ μου εἶδον τὸν Βασιλέα, τὸν Κύριον τῶν δυνάμεων.
6 Τότε ἐπέτασε πρὸς ἐμὲ ἕν ἐκ τῶν Σεραφείμ ἔχον ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ ἄνθρακα πυρός, τὸν ὁποῖον ἔλαβε διὰ τῆς λαβίδος ἀπὸ τοῦ θυσιαστηρίου.
7 Καὶ ἤγγισεν αὐτὸν εἰς τὸ στόμα μου καὶ εἶπεν, Ἰδού, τοῦτο ἤγγισε τὰ χείλη σου· καὶ ἡ ἀνομία σου ἐξηλείφθη καὶ ἡ ἀμαρτία σου ἐκαθαρίσθη.
8 Καὶ ἤκουσα τὴν φωνήν τοῦ Κυρίου, λέγοντος, Τίνα θέλω ἀποστείλει, καὶ τίς θέλει ὑπάγει διὰ ἡμᾶς; Τότε εἶπα, Ἰδού, ἐγώ, ἀπόστειλόν με.
9 Καὶ εἶπεν, Ὕπαγε καὶ εἰπὲ πρὸς τοῦτον τὸν λαόν, μὲ τὴν ἀκοήν θέλετε ἀκούσει καὶ δὲν θέλετε ἐννοήσει· καὶ βλέποντες θέλετε ἰδεῖ καὶ δὲν θέλετε καταλάβει·
10 ἐπαχύνθη ἡ καρδία τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ ἔγειναν βαρέα τὰ ὦτα αὑτῶν, καὶ ἔκλεισαν τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτῶν, διὰ νὰ μή βλέπωσι μὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτῶν καὶ ἀκούωσι μὲ τὰ ὦτα αὑτῶν καὶ νοήσωσι μὲ τὴν καρδίαν αὑτῶν καὶ ἐπιστρέψωσι καὶ θεραπευθῶσι.
11 Τότε εἶπα, Κύριε, ἕως πότε; Καὶ ἀπεκρίθη, Ἑωσοῦ ἐρημωθῶσιν αἱ πόλεις, ὥστε νὰ μή ὑπάρχῃ κάτοικος, καὶ αἱ οἰκίαι, ὥστε νὰ μή ὑπάρχῃ ἄνθρωπος, καὶ ἡ γῆ νὰ ἐρημωθῇ παντάπασιν·
12 καὶ ἀπομακρύνῃ ὁ Κύριος τοὺς ἀνθρώπους, καὶ γείνῃ μεγάλη ἐγκατάλειψις ἐν τῷ μέσῳ τῆς γῆς.
13 Ἔτι ὅμως θέλει μείνει ἐν αὐτῇ ἕν δέκατον, καὶ αὐτὸ πάλιν θέλει καταφαγωθῆ· καθὼς ἡ τερέβινθος καὶ ἡ δρῦς, τῶν ὁποίων ὁ κορμὸς μένει ἐν αὐταῖς ὅταν κόπτωνται, οὕτω τὸ ἅγιον σπέρμα θέλει εἶσθαι ὁ κορμὸς αὐτῆς.
1 Καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ Ἄχαζ, υἱοῦ τοῦ Ἰωάθαμ, υἱοῦ τοῦ Ὀζίου, βασιλέως τοῦ Ἰούδα, Ῥεσὶν ὁ βασιλεὺς τῆς Συρίας, καὶ Φεκὰ ὁ υἱὸς τοῦ Ῥεμαλία, βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, ἀνέβησαν ἐπὶ τὴν Ἱερουσαλήμ διὰ νὰ πολεμήσωσιν αὐτήν· ἀλλὰ δὲν ἠδυνήθησαν νὰ ἐκπολιορκήσωσιν αὐτήν.
2 Καὶ ἀνήγγειλαν πρὸς τὸν οἶκον Δαβὶδ λέγοντες, Ἡ Συρία συνεφώνησε μετὰ τοῦ Ἐφραΐμ. Καὶ ἡ καρδία τοῦ Ἄχαζ καὶ ἡ καρδία τοῦ λαοῦ αὐτοῦ ἐκλονίσθη, ὡς τὰ δένδρα τοῦ δάσους κλονίζονται ὑπὸ τοῦ ἀνέμου.
3 Τότε εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Ἡσαΐαν, Ἔξελθε τώρα εἰς συνάντησιν τοῦ Ἄχαζ, σὺ καὶ Σεὰρ-ἰασοὺβ ὁ υἱὸς σου, εἰς τὸ ἄκρον τοῦ ὑδραγωγοῦ τῆς ἄνω κολυμβήθρας κατὰ τὴν μεγάλην ὁδὸν τοῦ ἀγροῦ τοῦ γναφέως·
4 καὶ εἰπὲ πρὸς αὐτόν, Πρόσεχε νὰ μένῃς ἥσυχος· μή φοβηθῇς μηδὲ μικροψυχήσῃς, διὰ τὰς δύο οὐρὰς τῶν καπνιζόντων τούτων δαυλῶν, διὰ τὸν ἄγριον θυμὸν τοῦ Ῥεσὶν καὶ τῆς Συρίας, καὶ τοῦ υἱοῦ τοῦ Ῥεμαλία.
5 Ἐπειδή ἡ Συρία, ὁ Ἐφραΐμ καὶ ὁ υἱὸς τοῦ Ῥεμαλία ἐβουλεύθησαν κακήν βουλήν ἐναντίον σου, λέγοντες,
6 Ἄς ἀναβῶμεν ἐναντίον τοῦ Ἰούδα καὶ ἄς στενοχωρήσωμεν αὐτόν, καὶ ἄς διαμερισθῶμεν αὐτὸν εἰς ἑαυτούς, καὶ ἄς βάλωμεν βασιλέα ἐν μέσῳ αὐτοῦ, τὸν υἱὸν τοῦ Ταβεήλ·
7 οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεός· Τοῦτο δὲν θέλει σταθῆ οὐδὲ θέλει γείνει.
8 Διότι ἡ κεφαλή τῆς Συρίας εἶναι ἡ Δαμασκός, καὶ ἡ κεφαλή τῆς Δαμασκοῦ ὁ Ῥεσὶν καὶ εἰς ἑξήκοντα πέντε ἔτη ὁ Ἐφραΐμ θέλει συντριφθῆ, ὥστε νὰ μή ἦναι λαός.
9 Καὶ ἡ κεφαλή τοῦ Ἐφραΐμ εἶναι ἡ Σαμάρεια, καὶ ἡ κεφαλή τῆς Σαμαρείας ὁ υἱὸς τοῦ Ῥεμαλία. Ἐὰν δὲν πιστεύητε, δὲν θέλετε βεβαίως στερεωθῆ.
10 Καὶ ἐλάλησεν ἔτι ὁ Κύριος πρὸς τὸν Ἄχαζ, λέγων,
11 Ζήτησον σημεῖον παρὰ Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου· ζήτησον αὐτὸ ἤ εἰς τὸ βάθος ἤ εἰς τὸ ὕψος ἄνω.
12 Ἀλλ᾿ ὁ Ἄχαζ εἶπε, δὲν θέλω ζητήσει οὐδὲ θέλω πειράσει τὸν Κύριον.
13 Καὶ εἶπεν ὁ Ἡσαΐας, Ἀκούσατε τώρα, οἶκος Δαβίδ· μικρὸν πρᾶγμα εἶναι διὰ σᾶς νὰ βαρύνητε ἀνθρώπους, καὶ θέλετε βαρύνει ἔτι καὶ τὸν Θεὸν μου;
14 Διὰ τοῦτο ὁ Κύριος αὐτὸς θέλει σᾶς δώσει σημεῖον· ἰδού, ἡ παρθένος θέλει συλλάβει καὶ γεννήσει υἱόν, καὶ θέλει καλεσθῆ τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ.
15 Βούτυρον καὶ μέλι θέλει φάγει, ἑωσοῦ μάθῃ νὰ ἀπορρίπτῃ τὸ κακὸν καὶ νὰ ἐκλέγῃ τὸ ἀγαθόν.
16 Διότι πρὶν μάθῃ τὸ παιδίον νὰ ἀπορρίπτῃ τὸ κακὸν καὶ νὰ ἐκλέγῃ τὸ ἀγαθόν, ἡ γῆ, τὴν ὁποίαν ἀποστρέφεσαι, θέλει ἐγκαταλειφθῆ ὑπὸ τῶν δύο βασιλέων αὐτῆς.
17 Ὁ Κύριος θέλει φέρει ἐπὶ σέ, καὶ ἐπὶ τὸν λαὸν σου, καὶ ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦ πατρὸς σου, ἡμέρας, αἵτινες δὲν ἦλθον ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἐχωρίσθη ἀπὸ τοῦ Ἰούδα ὁ Ἐφραΐμ, διὰ τοῦ βασιλέως τῆς Ἀσσυρίας.
18 Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θέλει συρίξει ὁ Κύριος εἰς τὰς μυίας τὰς ἐν τοῖς ἐσχάτοις τῶν ποταμῶν τῆς Αἰγύπτου, καὶ εἰς τὰς μελίσσας τὰς ἐν τῇ γῇ τῆς Ἀσσυρίας·
19 καὶ θέλουσιν ἐλθεῖ καὶ ἀναπαυθῆ πᾶσαι ἐπὶ τὰς ἠρημωμένας κοιλάδας καὶ ἐν ταῖς τρύπαις τῶν βράχων καὶ ἐπὶ πᾶσαν βάτον καὶ ἐπὶ πᾶν ὡραῖον δένδρον.
20 Ἐν τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ Κύριος θέλει ξυρίσει, μὲ τὸ ξυράφιον τὸ μεμισθωμένον ἀπὸ τοῦ πέραν τοῦ ποταμοῦ, μετὰ τοῦ βασιλέως τῆς Ἀσσυρίας, τὴν κεφαλήν καὶ τὰς τρίχας τῶν ποδῶν καὶ τὸν πώγωνα ἔτι θέλει ἀφαιρέσει.
21 Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἄνθρωπος τρέφων μίαν δάμαλιν καὶ δύο πρόβατα,
22 ἀπὸ τῆς ἀφθονίας τοῦ γάλακτος, τὸ ὁποῖον θέλουσι δίδει, βούτυρον θέλει τρώγει· διότι βούτυρον καὶ μέλι θέλει τρώγει ἕκαστος, ὅστις ὑπελείφθη ἐν τῷ μέσῳ τῆς γῆς.
23 Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ πᾶς τόπος, ἐν ἦσαν χίλιαι ἄμπελοι χιλίων ἀργυρίων, θέλει εἶσθαι διὰ τριβόλους καὶ ἀκάνθας.
24 Μὲ βέλη καὶ μὲ τόξα θέλουσιν ἐλθεῖ ἐκεῖ· διότι πᾶσα ἡ γῆ θέλει κατασταθῆ τρίβολοι καὶ ἄκανθαι.
25 Καὶ πᾶν ὄρος γεγεωργημένον μὲ δίκελλαν, ὅπου δὲν ἦλθε φόβος τριβόλων καὶ ἀκανθῶν, θέλει εἶσθαι διὰ νὰ ἐξαποστέλλωνται ἐκεῖ βόες καὶ διὰ νὰ καταπατῆται ὑπὸ προβάτων.
1 Καὶ εἶπε Κύριος πρὸς ἐμέ, Λάβε εἰς σεαυτὸν τόμον μέγαν, καὶ γράψον ἐν αὐτῷ διὰ γραφίδος ἀνθρώπου περὶ τοῦ Μαχὲρ-σαλὰλ-χὰς-βάζ·
2 Καὶ παρέλαβον εἰς ἐμαυτὸν πιστοὺς μάρτυρας, Οὐρίαν τὸν ἱερέα καὶ Ζαχαρίαν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰεβερεχίου.
3 Καὶ προσῆλθον πρὸς τὴν προφήτισσαν, ἥτις συνέλαβε καὶ ἐγέννησεν υἱόν. Καὶ εἶπε Κύριος πρὸς ἐμέ, Κάλεσον τὸ ὄνομα αὐτοῦ Μαχὲρ-σαλὰλ-χὰς-βάζ·
4 διότι πρὶν μάθῃ τὸ παιδίον νὰ προφέρῃ, Πάτερ μου καὶ μῆτέρ μου, τὰ πλούτη τῆς Δαμασκοῦ καὶ τὰ λάφυρα τῆς Σαμαρείας θέλουσι διαρπαχθῆ ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως τῆς Ἀσσυρίας.
5 Καὶ ἐλάλησεν ἔτι Κύριος πρὸς ἐμέ, λέγων,
6 Ἐπειδή ὁ λαὸς οὗτος ἀπέβαλε τὰ ὕδατα τοῦ Σιλωὰμ τὰ ῥέοντα ἡσύχως, καὶ χαίρει εἰς τὸν Ῥεσὶν καὶ εἰς τὸν υἱὸν τοῦ Ῥεμαλία,
7 διὰ τοῦτο, ἰδού, ὁ Κύριος ἀναβιβάζει ἐπ᾿ αὐτοὺς τὰ ὕδατα τοῦ ποταμοῦ, τὰ δυνατὰ καὶ τὰ πολλά, τὸν βασιλέα τῆς Ἀσσυρίας καὶ πᾶσαν τὴν δόξαν αὐτοῦ· καὶ θέλει ὑπερβῆ πάντα τὰ αὐλάκια αὐτοῦ καὶ πλημμυρήσει πάσας τὰς ὄχθας αὐτοῦ·
8 καὶ θέλει περάσει διὰ τοῦ Ἰούδα, θέλει πλημμυρήσει καὶ ὑπεραναβῆ, θέλει φθάσει μέχρι λαιμοῦ· καὶ τὸ ἐξάπλωμα τῶν πτερύγων αὐτοῦ θέλει γεμίσει τὸ πλάτος τῆς γῆς σου, Ἐμμανουήλ.
9 Ἑνώθητε, λαοί, καὶ θέλετε κατακοπῆ· καὶ ἀκροάσθητε, πάντες οἱ ἐν τοῖς ἐσχάτοις τῆς γῆς· ζώσθητε, καὶ θέλετε κατακοπῆ· ζώσθητε, καὶ θέλετε κατακοπῆ.
10 Βουλεύθητε βουλήν, καὶ θέλει ματαιωθῆ· λαλήσατε λόγον, καὶ δὲν θέλει σταθῆ· διότι μεθ᾿ ἡμῶν ὁ Θεός.
11 Διότι οὕτως ἐλάλησε Κύριος πρὸς ἐμὲ ἐν χειρὶ κραταιᾷ, καὶ μὲ ἐδίδαξε νὰ μή περιπατῶ ἐν τῇ ὁδῷ τοῦ λαοῦ τούτου, λέγων,
12 Μή εἴπητε, Συνωμοσία, περὶ παντὸς ἐκείνου, περὶ τοῦ ὁποίου ὁ λαὸς οὗτος θέλει εἰπεῖ, Συνωμοσία· καὶ τὸν φόβον αὐτοῦ μή φοβηθῆτε μηδὲ τρομάξητε.
13 Τὸν Κύριον τῶν δυνάμεων, αὐτὸν ἁγιάσατε· καὶ αὐτὸς ἄς ἦναι ὁ φόβος σας καὶ αὐτὸς ἄς ἦναι ὁ τρόμος σας.
14 Καὶ θέλει εἶσθαι διὰ ἁγιαστήριον· θέλει εἶσθαι ὅμως διὰ πέτραν προσκόμματος καὶ διὰ βράχον πτώσεως εἰς τοὺς δύο οἴκους τοῦ Ἰσραήλ· διὰ παγίδα καὶ διὰ βρόχον εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ.
15 Καὶ πολλοὶ θέλουσι προσκόψει ἐπ᾿ αὐτὰ καὶ πέσει καὶ συντριφθῆ καὶ παγιδευθῆ καὶ πιασθῆ.
16 Δέσον τὴν μαρτυρίαν, σφράγισον τὸν νόμον μεταξὺ τῶν μαθητῶν μου.
17 Ἐγὼ δὲ θέλω περιμείνει τὸν Κύριον, ὅστις κρύπτει τὸ πρόσωπον αὑτοῦ ἀπὸ τοῦ οἴκου Ἰακώβ, καὶ ἐπ᾿ αὐτὸν θέλω εἶσθαι πεποιθώς.
18 Ἰδού, ἐγὼ καὶ τὰ παιδία, τὰ ὁποῖα μοὶ ἔδωκεν ὁ Κύριος, διὰ σημεῖα καὶ τεράστια εἰς τὸν Ἰσραήλ παρὰ τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων, τοῦ κατοικοῦντος ἐν τῷ ὄρει Σιών.
19 Καὶ ὅταν σᾶς εἴπωσιν, Ἐρωτήσατε τοὺς ἔχοντας πνεῦμα μαντείας καὶ τοὺς νεκρομάντεις, τοὺς μορμυρίζοντας καὶ ψιθυρίζοντας, ἀποκρίθητε, Ὁ λαὸς δὲν θέλει ἐρωτήσει τὸν Θεὸν αὑτοῦ; θέλει προστρέξει εἰς τοὺς νεκροὺς περὶ τῶν ζώντων;
20 Εἰς τὸν νόμον καὶ εἰς τὴν μαρτυρίαν· ἐὰν δὲν λαλῶσι κατὰ τὸν λόγον τοῦτον, βεβαίως δὲν εἶναι φῶς ἐν αὐτοῖς.
21 Καὶ θέλουσι περάσει δι᾿ αὐτῆς τῆς γῆς σκληρῶς βεβαρημένοι καὶ λιμώττοντες· καὶ ὅταν πεινάσωσι θέλουσιν ἀγανακτεῖ, καὶ θέλουσι κακολογεῖ τὸν βασιλέα αὑτῶν καὶ τὸν Θεὸν αὑτῶν, καὶ θέλουσιν ἀναβλέψει εἰς τὰ ἄνω.
22 Ἔπειτα θέλουσιν ἐμβλέψει εἰς τὴν γῆν καὶ ἰδού, ταραχή καὶ σκότος, θάμβωμα ἀγωνίας· καὶ θέλουσιν ἐξωσθῆ εἰς τὸ σκότος.
1 Δὲν θέλει εἶσθαι ὅμως τοιοῦτον θάμβωμα εἰς τὴν γῆν τὴν τεθλιμμένην· ἐν τοῖς προτέροις καιροῖς ἐξουθένωσε τὴν γῆν Ζαβουλὼν καὶ τὴν γῆν Νεφθαλείμ· ἐν δὲ τοῖς ὑστέροις ἔκαμεν ἔνδοξα τὰ μέρη τὰ πρὸς τὴν ὁδὸν τῆς θαλάσσης, πέραν τοῦ Ἰορδάνου, τὴν Γαλιλαίαν τῶν ἐθνῶν.
2 Ὁ λαὸς ὁ περιπατῶν ἐν τῷ σκότει εἶδε φῶς μέγα· εἰς τοὺς καθημένους ἐν γῇ σκιᾶς θανάτου, φῶς ἔλαμψεν ἐπ᾿ αὐτούς.
3 Ἐπολλαπλασίασας τὸ ἔθνος, ηὔξησας εἰς αὐτήν τὴν χαράν· χαίρουσιν ἔμπροσθέν σου κατὰ τὴν χαρὰν τοῦ θερισμοῦ, καθὼς ἀγάλλονται οἱ διαμεριζόμενοι τὰ λάφυρα.
4 Διότι σὺ συνέτριψας τὸν ζυγὸν τοῦ φορτίου αὐτοῦ καὶ τὴν ῥάβδον τοῦ ὤμου αὐτοῦ καὶ τὴν μάστιγα τοῦ καταδυναστεύοντος αὐτόν, καθὼς ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ Μαδιάμ.
5 Διότι πᾶσα περικνημὶς πολεμιστοῦ μαχομένου μετὰ θορύβου καὶ πᾶσα στολή κεκυλισμένη εἰς αἵματα θέλει εἶσθαι διὰ καῦσιν καὶ ὕλην πυρός.
6 Διότι παιδίον ἐγεννήθη εἰς ἡμᾶς, υἱὸς ἐδόθη εἰς ἡμᾶς· καὶ ἡ ἐξουσία θέλει εἶσθαι ἐπὶ τὸν ὦμον αὐτοῦ· καὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ θέλει καλεσθῆ Θαυμαστός, Σύμβουλος, Θεὸς ἰσχυρός, Πατήρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, Ἄρχων εἰρήνης.
7 Εἰς τὴν αὔξησιν τῆς ἐξουσίας αὐτοῦ καὶ τῆς εἰρήνης δὲν θέλει εἶσθαι τέλος, ἐπὶ τὸν θρόνον τοῦ Δαβὶδ καὶ ἐπὶ τὴν βασιλείαν αὐτοῦ, διὰ νὰ διατάξῃ αὐτήν καὶ νὰ στερεώσῃ αὐτήν ἐν κρίσει καὶ δικαιοσύνῃ ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως αἰῶνος. Ὁ ζῆλος τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων θέλει ἐκτελέσει τοῦτο.
8 Ὁ Κύριος ἀπέστειλε λόγον κατὰ τοῦ Ἰακὼβ καὶ ἔπεσεν ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ.
9 Καὶ πᾶς ὁ λαὸς θέλει γνωρίσει τοῦτο, ὁ Ἐφραΐμ καὶ ὁ κάτοικος τῆς Σαμαρείας, οἵτινες λέγουσιν ὑπερηφάνως καὶ μὲ ἔπαρσιν καρδίας,
10 οἱ πλίνθοι ἔπεσον, πλήν ἡμεῖς θέλομεν κτίσει μὲ πελεκητὰς πέτρας· αἱ συκομορέαι ἐκόπησαν, πλήν ἡμεῖς θέλομεν ἀλλάξει αὐτὰς εἰς κέδρους.
11 Διὰ τοῦτο ὁ Κύριος θέλει ἐξεγείρει τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Ῥεσὶν ἐναντίον αὐτοῦ καὶ συνενώσει τοὺς πολεμίους αὐτοῦ·
12 τοὺς Συρίους ἔμπροσθεν καὶ τοὺς Φιλισταίους ὄπισθεν· καὶ θέλουσι καταφάγει τὸν Ἰσραήλ μὲ ἀνοικτὸν στόμα. Ἐν πᾶσι τούτοις ὁ θυμὸς αὐτοῦ δὲν ἀπεστράφη, ἀλλ᾿ ἡ χεὶρ αὐτοῦ εἶναι ἔτι ἐξηπλωμένη.
13 Πλήν ὁ λαὸς δὲν ἐπιστρέφει πρὸς τὸν πατάξαντα αὐτόν, οὐδὲ ἐκζητοῦσι τὸν Κύριον τῶν δυνάμεων.
14 Διὰ τοῦτο ὁ Κύριος θέλει ἐκκόψει ἀπὸ τοῦ Ἰσραήλ κεφαλήν καὶ οὐράν, κλάδον καὶ σπάρτον, ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ.
15 Ὁ πρεσβύτης καὶ ὁ ἔντιμος, αὐτὸς εἶναι ἡ κεφαλή· καὶ ὁ προφήτης ὅστις διδάσκει ψεύδη, αὐτὸς εἶναι ἡ οὐρά.
16 Διότι οἱ μακαρίζοντες τὸν λαὸν τοῦτον πλανῶσιν αὐτόν· καὶ οἱ μακαριζόμενοι ὑπ᾿ αὐτῶν ἀφανίζονται.
17 Διὰ τοῦτο ὁ Κύριος δὲν θέλει εὐφρανθῆ εἰς τοὺς νεανίσκους αὐτῶν, οὐδὲ θέλει ἐλεήσει τοὺς ὀρφανοὺς καὶ τὰς χήρας αὐτῶν· ἐπειδή πάντες εἶναι ὑποκριταὶ καὶ κακοποιοί, καὶ πᾶν στόμα λαλεῖ ἀσεβῶς. Ἐν πᾶσι τούτοις ὁ θυμὸς αὐτοῦ δὲν ἀπεστράφη, ἀλλ᾿ ἡ χεὶρ αὐτοῦ εἶναι ἔτι ἐξηπλωμένη.
18 Διότι ἡ ἀνομία ἀφανίζει ὡς τὸ πῦρ, τὸ κατατρῶγον τοὺς τριβόλους καὶ τὰς ἀκάνθας καὶ τὸ φλέγον ἐν τοῖς πυκνοτάτοις τοῦ δάσους· καὶ αὐτὰ θέλουσιν ἀναβῆ εἰς στήλην περιτυλισσομένου καπνοῦ.
19 Ἀπὸ τοῦ θυμοῦ τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων ἡ γῆ ἐσκοτίσθη, καὶ ὁ λαὸς θέλει εἶσθαι ὡς ὕλη πυρός· ἄνθρωπος δὲν θέλει ἐλεήσει τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ.
20 Καὶ θέλει ἁρπάσει εἰς τὰ δεξιά, πλήν θέλει πεινάσει· καὶ θέλει φάγει εἰς τὰ ἀριστερά, πλήν δὲν θέλει χορτασθῆ· θέλουσι φάγει πᾶς ἄνθρωπος τὴν σάρκα τοῦ βραχίονος αὑτοῦ·
21 ὁ Μανασσῆς τὸν Ἐφραΐμ καὶ ὁ Ἐφραΐμ τὸν Μανασσῆν· καὶ αὐτοὶ ὁμοῦ θέλουσιν εἶσθαι ἐναντίον τοῦ Ἰούδα. Ἐν πᾶσι τούτοις ὁ θυμὸς αὐτοῦ δὲν ἀπεστράφη, ἀλλ᾿ ἡ χεὶρ αὐτοῦ εἶναι ἔτι ἐξηπλωμένη.
1 Οὐαὶ εἰς τους ψηφίζοντας ψηφίσματα ἄδικα καὶ εἰς τοὺς γραμματεῖς τοὺς γράφοντας καταδυνάστευσιν·
2 διὰ νὰ στερήσωσι τὸν ἐνδεῆ ἀπὸ τῆς κρίσεως, καὶ διὰ νὰ ἁρπάσωσι τὸ δίκαιον τῶν πτωχῶν τοῦ λαοῦ μου, διὰ νὰ γείνωσι λάφυρον αὐτῶν αἱ χῆραι, καὶ νὰ γυμνώσωσι τοὺς ὀρφανούς.
3 Καὶ τί θέλετε κάμει ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς ἐπισκέψεως καὶ ἐν τῷ ὀλέθρῳ ὅστις θέλει ἐλθεῖ μακρόθεν; πρὸς τίνα θέλετε προστρέξει διὰ βοήθειαν; καὶ ποῦ θέλετε ἀφήσει τὴν δόξαν σας,
4 εἰμή ὅτι θέλουσιν ὑποκύψει εἰς τὰ δεσμά, καὶ θέλουσι πέσει ὑποκάτω τῶν πεφονευμένων; Ἐν πᾶσι τούτοις ὁ θυμὸς αὐτοῦ δὲν ἀπεστράφη, ἀλλ᾿ ἡ χεὶρ αὐτοῦ εἶναι ἔτι ἐξηπλωμένη.
5 Οὐαὶ εἰς τὸν Ἀσσύριον, τὴν ῥάβδον τοῦ θυμοῦ μου, ἄν καὶ ἡ ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ μάστιξ ἦναι ἡ ὀργή μου.
6 Θέλω ἀποστείλει αὐτὸν ἐπὶ ἔθνος ὑποκριτικόν, καὶ θέλω δώσει εἰς αὐτὸν προσταγήν κατὰ τοῦ λαοῦ τοῦ θυμοῦ μου, διὰ νὰ λαφυραγωγήσῃ λάφυρα καὶ νὰ λεηλατήσῃ λεηλασίαν καὶ νὰ καταπατήσῃ αὐτοὺς ὡς τὸν πηλὸν τῶν ὁδῶν.
7 Πλήν αὐτὸς δὲν ἐννοεῖ οὕτως καὶ ἡ καρδία αὑτοῦ δὲν διαλογίζεται οὕτως· ἀλλὰ τοῦτο φρονεῖ ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ, νὰ καταστρέψῃ καὶ νὰ ἐξολοθρεύσῃ ἔθνη οὐκ ὀλίγα.
8 Διότι λέγει, οἱ ἄρχοντές μου δὲν εἶναι πάντες βασιλεῖς;
9 δὲν εἶναι ἡ Χαλάνη ὡς ἡ Χαρχεμίς; δὲν εἶναι ἡ Αἰμὰθ ὡς ἡ Ἀρφάδ; δὲν εἶναι ἡ Σαμάρεια ὡς ἡ Δαμασκός;
10 Καθὼς ἡ χεὶρ μου κατεκράτησε τὰ βασίλεια τῶν εἰδώλων, τῶν ὁποίων τὰ γλυπτὰ ἴσχυον μᾶλλον παρὰ τὰ τῆς Ἱερουσαλήμ καὶ τῆς Σαμαρείας,
11 δὲν θέλω κάμει, ὡς ἔκαμον εἰς τὴν Σαμάρειαν καὶ εἰς τὰ εἴδωλα αὐτῆς, οὕτω καὶ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ καὶ εἰς τὰ εἴδωλα αὐτῆς;
12 Διὰ τοῦτο, ἀφοῦ ὁ Κύριος ἐκτελέσῃ ἅπαν τὸ ἔργον αὑτοῦ ἐπὶ τὸ ὄρος Σιὼν καὶ ἐπὶ τὴν Ἱερουσαλήμ, θέλω παιδεύσει, λέγει, τὸν καρπὸν τῆς ἐπηρμένης καρδίας τοῦ βασιλέως τῆς Ἀσσυρίας καὶ τὴν ἀλαζονείαν τῶν ὑψηλῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ.
13 Διότι λέγει, Ἐν τῇ δυνάμει τῆς χειρὸς μου ἔκαμον τοῦτο καὶ διὰ τῆς σοφίας μου, ἐπειδή εἶμαι συνετός· καὶ μετέστησα τὰ ὅρια τῶν λαῶν καὶ διήρπασα τοὺς θησαυροὺς αὐτῶν καὶ καθρεσα, ὡς ἰσχυρός, τοὺς ἐν ὕψει καθημένους·
14 καὶ ἡ χεὶρ μου εὕρηκεν ὡς φωλεὰν τὰ πλούτη τῶν λαῶν· καὶ καθὼς συνάγει τις ὰ ἀφειμένα, οὕτω συνήγαγον πᾶσαν τὴν γῆν ἐγώ· καὶ οὐδεὶς ἐκίνησε πτέρυγα ἤ ἤνοιξε στόμα ἤ ἐψιθύρισεν.
15 Ἤθελε καυχηθῆ ἡ ἀξίνη κατὰ τοῦ κόπτοντος δι᾿ αὐτῆς; ἤθελε μεγαλαυχήσει τὸ πριόνιον κατὰ τοῦ κινοῦντος αὐτό; ὡς ἐὰν ἤθελε κινηθῆ ἡ ῥάβδος κατὰ τῶν ὑψούντων αὐτήν, ὡς ἐὰν ἤθελεν ὑψώσει ἑαυτήν ἡ βακτηρία ὡς μή οσα ξύλον.
16 Διὰ τοῦτο ὁ Κύριος, ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων, θέλει ἀποστείλει εἰς τοὺς παχεῖς αὐτοῦ ἰσχνότητα· καὶ ὑπὸ τὴν δόξαν αὐτοῦ θέλει ἐξαφθῆ καῦσις, ὡς καῦσις πυρός.
17 Καὶ τὸ φῶς τοῦ Ἰσραήλ θέλει γείνει πῦρ καὶ ὁ Ἃγιος αὐτοῦ φλόξ· καὶ θέλει καύσει καὶ καταφάγει τὰς ἀκάνθας αὐτοῦ καὶ τοὺς τριβόλους αὐτοῦ ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ·
18 καὶ θέλει ἀφανίσει τὴν δόξαν τοῦ δάσους αὐτοῦ καὶ τοῦ καρποφόρου ἀγροῦ αὐτοῦ ἀπὸ ψυχῆς ἕως σαρκός· καὶ θέλουσιν εἶσθαι ὡς ὅταν σημαιοφόρος λιποψυχῇ.
19 Τὸ δὲ ὑπόλοιπον τῶν δένδρων τοῦ δάσους αὐτοῦ θέλει εἶσθαι εὐάριθμον, ὥστε παιδίον νὰ καταγράψῃ αὐτά.
20 Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, τὸ ὑπόλοιπον τοῦ Ἰσραήλ καὶ οἱ διασεσωσμένοι τοῦ οἴκου Ἰακὼβ δὲν θέλουσι πλέον ἐπιστηρίζεσθαι ἐπὶ τὸν πατάξαντα αὐτούς, ἀλλὰ θέλουσιν ἐπιστηρίζεσθαι ἐπὶ Κύριον, τὸν Ἃγιον τοῦ Ἰσραήλ, κατὰ ἀλήθειαν.
21 Τὸ ὑπόλοιπον θέλει ἐπιστρέψει, τὸ ὑπόλοιπον τοῦ Ἰακώβ, πρὸς τὸν ἰσχυρὸν Θεόν.
22 Διότι ἄν καὶ ὁ λαὸς σου, Ἰσραήλ, ἦναι ὡς ἡ ἄμμος τῆς θαλάσσης, ὑπόλοιπον ἐξ αὐτῶν θέλει ἐπιστρέψει· ἡ ἀποφασισθεῖσα κατανάλωσις θέλει συντελεσθῆ ἐν δικαιοσύνῃ.
23 Διότι Κύριος ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων θέλει κάμει κατανάλωσιν, βεβαίως προσδιωρισμένην, ἐν μέσῳ πάσης τῆς γῆς·
24 διὰ τοῦτο, οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων. Λαὲ μου, ὅστις κατοικεῖς ἐν Σιών, μή φοβηθῇς ἀπὸ τοῦ Ἀσσυρίου· θέλει σὲ πατάξει ἐν ῥάβδῳ καὶ θέλει σηκώσει τὴν βακτηρίαν αὑτοῦ ἐναντίον σου κατὰ τὸν τρόπον τῆς Αἰγύπτου·
25 διότι ἔτι ὀλίγον καὶ ἡ ὀργή θέλει παύσει· καὶ ὁ θυμὸς μου θέλει εἶσθαι εἰς ὄλεθρον ἐκείνων.
26 Καὶ ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων θέλει σηκώσει ἐπ᾿ αὐτὸν μάστιγα, κατὰ τὴν πληγήν τῆς Μαδιὰμ ἐν τῷ βράχῳ Ὠρήβ· καὶ καθὼς ἡ ῥάβδος αὐτοῦ ὑψώθη ἐπὶ τὴν θάλασσαν, οὕτω θέλει ὑψώσει αὐτήν κατὰ τὸν τρόπον τῆς Αἰγύπτου.
27 Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ τὸ φορτίον αὐτοῦ θέλει ἀφαιρεθῆ ἀπὸ τοῦ ὤμου σου καὶ ὁ ζυγὸς αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ τραχήλου σου, καὶ ὁ ζυγὸς θέλει συντριφθῆ ἐξ αἰτίας τοῦ χρίσματος.
28 Αὐτὸς ἦλθεν εἰς Ἀϊάθ, ἐπέρασεν εἰς Μιγρών. Ἐν Μιχμὰς θέλει ἀποθέσει τὰ σκεύη αὑτοῦ·
29 διέβησαν τὸ πέρασμα· κατέλυσαν ἐν Γεβά· ἡ Ῥαμὰ ἐτρόμαξεν· ἡ Γαβαὰ τοῦ Σαοὺλ ἔφυγεν.
30 Ὕψωσον τὴν φωνήν σου, θυγάτηρ τῆς Γαλλείμ· κάμε αὐτήν, πτωχή Ἀναθώθ, νὰ ἀκουσθῇ ἐν Λαισά.
31 Ἡ Μαδμηνὰ μετετοπίσθη· οἱ κάτοικοι τῆς Γεβεὶμ ἔφυγον ὁμοῦ.
32 Καὶ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ θέλει μείνει ἐν Νώβ, θέλει σείσει τὴν χεῖρα αὑτοῦ κατὰ τοῦ ὄρους τῆς θυγατρὸς τῆς Σιών, κατὰ τοῦ λόφου τῆς Ἱερουσαλήμ.
33 Ἰδού, ὁ Κύριος, ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων, θέλει κόψει τοὺς κλάδους μετὰ κρότου τρομεροῦ· καὶ οἱ ὑψωμένοι θέλουσι συντριφθῆ καὶ οἱ ἐπηρμένοι θέλουσι ταπεινωθῆ.
34 Καὶ τὰ πυκνὰ τοῦ δάσους θέλει κόψει ἐν σιδήρῳ, καὶ ὁ Λίβανος θέλει πέσει δι᾿ ἰσχυροῦ.
1 Καὶ θέλει ἐξέλθει ῥάβδος ἐκ τοῦ κορμοῦ τοῦ Ἰεσσαί, καὶ κλάδος θέλει ἀναβῆ ἐκ τῶν ῥιζῶν αὐτοῦ·
2 καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ Κυρίου θέλει ἀναπαυθῆ ἐπ᾿ αὐτόν, πνεῦμα σοφίας καὶ συνέσεως, πνεῦμα βουλῆς καὶ δυνάμεως, πνεῦμα γνώσεως καὶ φόβου τοῦ Κυρίου·
3 καὶ θέλει κάμει αὐτὸν ὀξύνουν εἰς τὸν φόβον τοῦ Κυρίου, ὥστε δὲν θέλει κρίνει κατὰ τὴν θεωρίαν τῶν ὀφθαλμῶν αὑτοῦ οὐδὲ θέλει ἐλέγχει κατὰ τὴν ἀκρόασιν τῶν τίων αὑτοῦ·
4 ἀλλ᾿ ἐν δικαιοσύνῃ θέλει κρίνει τοὺς πτωχούς, καὶ ἐν εὐθύτητι θέλει ὑπερασπίζεσθαι τοὺς ταπεινοὺς τῆς γῆς· καὶ θέλει πατάξει τὴν γῆν ἐν τῇ ῥάβδῳ τοῦ στόματος αὑτοῦ, καὶ διὰ τῆς πνοῆς τῶν χειλέων αὑτοῦ θέλει θανατόνει τὸν ἀσεβῆ.
5 Καὶ δικαιοσύνη θέλει εἶσθαι ἡ ζώνη τῆς ὀσφύος αὐτοῦ καὶ πίστις ἡ ζώνη τῶν πλευρῶν αὐτοῦ.
6 Καὶ ὁ λύκος θέλει συγκατοικεῖ μετὰ τοῦ ἀρνίου, καὶ λεοπάρδαλις θέλει ἀναπαύεσθαι μετὰ τοῦ ἐριφίου· καὶ ὁ μόσχος καὶ ὁ σκύμνος καὶ τὰ σιτευτὰ ὁμοῦ, καὶ μικρὸν παιδίον θέλει ὁδηγεῖ αὐτά.
7 Καὶ ἡ δάμαλις καὶ ἡ ἄρκτος θέλουσι συμβόσκεσθαι, τὰ τέκνα αὐτῶν θέλουσιν ἀναπαύεσθαι ὁμοῦ, καὶ ὁ λέων θέλει τρώγει ἄχυρον καθὼς ὁ βοῦς.
8 Καὶ τὸ θηλάζον παιδίον θέλει παίζει εἰς τὴν τρύπαν τῆς ἀσπίδος, καὶ τὸ ἀπογεγαλακτισμένον παιδίον θέλει βάλλει τὴν χεῖρα αὑτοῦ εἰς τὴν φωλεὰν τοῦ βασιλίσκου.
9 Δὲν θέλουσι κακοποιεῖ οὐδὲ φθείρει ἐν ὅλῳ τῷ ἁγίῳ μου ὅρει· διότι ἡ γῆ θέλει εἶσθαι πλήρης τῆς γνώσεως τοῦ Κυρίου, καθὼς τὰ ὕδατα σκεπάζουσι τὴν θάλασσαν.
10 Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ πρὸς τὴν ῥίζαν τοῦ Ἰεσσαί, ἥτις θέλει ἵστασθαι σημαία τῶν λαῶν, πρὸς αὐτὸν θέλουσι προστρέξει τὰ ἔθνη, καὶ ἡ ἀνάπαυσις αὐτοῦ θέλει εἶσθαι δόξα.
11 Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ὁ Κύριος θέλει βάλει τὴν χεῖρα αὑτοῦ πάλιν δευτέραν φορὰν διὰ νὰ ἀναλάβῃ τὸ ὑπόλοιπον τοῦ λαοῦ αὑτοῦ, τὸ ὁποῖον θέλει μείνει, ἀπὸ τῆς Ἀσσυρίας καὶ ἀπὸ τῆς Αἰγύπτου καὶ ἀπὸ τοῦ Παθρὼς καὶ ἀπὸ τῆς Αἰθιοπίας καὶ ἀπὸ τοῦ Ἐλὰμ καὶ ἀπὸ τοῦ Σενναὰρ καὶ ἀπὸ τοῦ Αἰμὰθ καὶ ἀπὸ τῶν νήσων τῆς θαλάσσης.
12 Καὶ θέλει ὑψώσει σημαίαν εἰς τὰ ἔθνη, καὶ θέλει συνάξει τοὺς ἀπερριμμένους τοῦ Ἰσραήλ καὶ συναθροίσει τοὺς διεσκορπισμένους τοῦ Ἰούδα ἀπὸ τῶν τεσσάρων γωνιῶν τῆς γῆς.
13 Καὶ ὁ φθόνος τοῦ Ἐφραΐμ θέλει ἀφαιρεθῆ, καὶ οἱ ἐχθρευόμενοι τοῦ Ἰούδα θέλουσιν ἀποκοπῆ· ὁ Ἐφραΐμ δὲν θέλει φθονεῖ τὸν Ἰούδαν καὶ ὁ Ἰούδας δὲν θέλει θλίβει τὸν Ἐφραΐμ.
14 Ἀλλὰ θέλουσιν ὁρμήσει ἐπὶ τὰ ὅρια τῶν Φιλισταίων πρὸς τὴν δύσιν· θέλουσι λεηλατήσει καὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀνατολῆς πάντας ὁμοῦ· θέλουσι βάλει τὴν χεῖρα αὑτῶν ἐπὶ τὸν Ἐδὼμ καὶ Μωάβ· καὶ οἱ υἱοὶ Ἀμμὼν θέλουσιν ὑποταχθῆ εἰς αὐτούς.
15 Καὶ ὁ Κύριος θέλει καταξηράνει τὴν γλῶσσαν τῆς Αἰγυπτιακῆς θαλάσσης· καὶ διὰ τοῦ βιαίου αὑτοῦ ἀνέμου θέλει σείσει τὴν χεῖρα αὑτοῦ ἐπὶ τὸν ποταμόν, καὶ θέλει πατάξει αὐτὸν εἰς ἑπτὰ ῥεύματα, καὶ θέλει κάμει νὰ διαβαίνωσι μὲ ὑποδήματα.
16 Καὶ θέλει εἶσθαι ὁδὸς πλατεῖα εἰς τὸ ὑπόλοιπον τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον θέλει μείνει, ἀπὸ τῆς Ἀσσυρίας· ὡς ἦτο εἰς τὸν Ἰσραήλ, καθ᾿ ἥν ἡμέραν ἀνέβη ἐκ γῆς Αἰγύπτου.
1 Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θέλεις εἰπεῖ, Κύριε, θέλω σὲ δοξολογήσει· διότι ἄν καὶ ὠργίσθῃς ἐναντίον μου, ἐστράφη ὁ θυμὸς σου καὶ μὲ παρηγόρησας.
2 Ἰδού, ὁ Θεὸς εἶναι ἡ σωτηρία μου· θέλω θαρρεῖ καὶ δὲν θέλω φοβεῖσθαι· διότι Κύριος ὁ Θεὸς εἶναι ἡ δύναμίς μου καὶ τὸ σμα· καὶ ἐστάθη ἡ σωτηρία μου.
3 Καὶ ἐν εὐφροσύνῃ θέλετε ἀντλήσει ὕδωρ ἐκ τῶν πηγῶν τῆς σωτηρίας.
4 Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θέλετε εἰπεῖ, Δοξολογεῖτε τὸν Κύριον, ἐπικαλεῖσθε τὸ ὄνομα αὐτοῦ, κάμετε γνωστὰ εἰς τὰ ἔθνη τὰ ἔργα αὐτοῦ, μνημονεύετε ὅτι ὑψώθη τὸ ὄνομα αὐτοῦ.
5 Ψάλλετε εἰς τὸν Κύριον· διότι ἔκαμεν ὑψηλά· γνωστὸν εἶναι εἰς πᾶσαν τὴν γῆν.
6 Ἀγάλλου καὶ εὐφραίνου, κάτοικε τῆς Σιών· διότι ὁ Ἃγιος τοῦ Ἰσραήλ εἶναι μέγας ἐν τῷ μέσῳ σου.
1 Ἡ κατὰ Βαβυλῶνος ὄρασις, τὴν ὁποίαν εἶδεν Ἡσαΐας ὁ υἱὸς τοῦ Ἀμώς.
2 Σηκώσατε σημαίαν ἐπὶ τὸ ὄρος τὸ ὑψηλόν, ὑψώσατε τὴν φωνήν πρὸς αὐτούς, σείσατε τὴν χεῖρα διὰ νὰ εἰσέλθωσιν εἰς τὰς πύλας τῶν ἀρχόντων.
3 Ἐγὼ προσέταξα τοὺς διωρισμένους μου, μάλιστα ἔκραξα τοὺς δυνατοὺς μου, διὰ νὰ ἐκτελέσωσι τὸν θυμὸν μου, τοὺς χαίροντας εἰς τὴν δόξαν μου.
4 Φωνή πλήθους ἐπὶ τὰ ὄρη ὡς μεγάλου λαοῦ· θορυβώδης φωνή τῶν βασιλείων τῶν ἐθνῶν συνηγμένων· ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων ἐπισκέπτεται τὸ στράτευμα τῆς μάχης.
5 Ἔρχονται ἀπὸ γῆς μακρᾶς, ἐκ τῶν περάτων τοῦ οὐρανοῦ, ὁ Κύριος καὶ τὰ ὅπλα τῆς ἀγανακτήσεως αὐτοῦ, διὰ νὰ ἀφανίσωσι πᾶσαν τὴν γῆν.
6 Ὀλολύζετε, διότι ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου ἐπλησίασε· θέλει ἐλθεῖ ὡς ὄλεθρος ἀπὸ τοῦ Παντοδυνάμου.
7 Διὰ τοῦτο πᾶσαι αἱ χεῖρες θέλουσιν ἐκλυθῆ, καὶ πᾶσα καρδία ἀνθρώπου θέλει διαλυθῆ.
8 Καὶ θέλουσι τρομάξει· πόνοι καὶ θλίψεις θέλουσι κατακυριεύσει αὐτούς· θέλουσιν εἶσθαι ἐν πόνῳ, ὡς τίκτουσα· θέλουσι μείνει ἐκστατικοὶ ὁ εἷς πρὸς τὸν ἄλλον· τὰ πρόσωπα αὐτῶν θέλουσιν εἶσθαι πεφλογισμένα.
9 Ἰδού, ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου ἔρχεται, σκληρὰ καὶ πλήρης θυμοῦ καὶ ὀργῆς φλογερᾶς, διὰ νὰ καταστήσῃ τὴν γῆν ἔρημον· καὶ θέλει ἐξαλείψει ἀπ᾿ αὐτῆς τοὺς ἁμαρτωλοὺς αὐτῆς.
10 Διότι τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ καὶ οἱ ἀστερισμοὶ αὐτοῦ δὲν θέλουσι δώσει τὸ φῶς αὑτῶν· ὁ ἥλιος θέλει σκοτισθῆ ἐν τῇ ἀνατολῇ αὑτοῦ, καὶ ἡ σελήνη δὲν θέλει ἐκπέμψει τὸ φῶς αὑτῆς.
11 Καὶ θέλω παιδεύσει τὸν κόσμον διὰ τὴν κακίαν αὐτοῦ καὶ τοὺς ἀσεβεῖς διὰ τὴν ἀνομίαν αὐτῶν καὶ θέλω παύσει τὴν μεγαλαυχίαν τῶν ὑπερηφάνων καὶ ταπεινώσει τὴν ὑψηλοφροσύνην τῶν φοβερῶν.
12 Θέλω καταστήσει ἄνθρωπον πολυτιμότερον ὑπὲρ χρυσίον καθαρόν· μάλιστα ἄνθρωπον ὑπὲρ τὸ χρυσίον τοῦ Ὀφείρ.
13 Διὰ τοῦτο θέλω ταράξει τοὺς οὐρανούς, καὶ ἡ γῆ θέλει σεισθῆ ἀπὸ τοῦ τόπου αὑτῆς, ἐν τῷ θυμῷ τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων καὶ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς φλογερᾶς ὀργῆς αὐτοῦ.
14 Καὶ θέλουσιν εἶσθαι ὡς δορκάδιον κυνηγούμενον καὶ ὡς πρόβατον ἐγκαταλελειμμένον· θέλουσι στρέφεσθαι ἕκαστος πρὸς τὸν λαὸν αὑτοῦ καὶ θέλουσι φεύγει ἕκαστος εἰς τὸν τόπον αὑτοῦ.
15 Πᾶς ὁ εὑρεθεὶς θέλει διαπερασθῆ· καὶ πάντες οἱ συνηθροισμένοι θέλουσι πέσει διὰ μαχαίρας.
16 Καὶ τὰ τέκνα αὐτῶν θέλουσι συντριφθῆ ἔμπροσθεν αὐτῶν· αἱ οἰκίαι αὐτῶν θέλουσι λεηλατηθῆ, καὶ αἱ γυναῖκες αὐτῶν θέλουσι βιασθῆ.
17 Ἰδού, θέλω ἐπεγείρει τοὺς Μήδους ἐναντίον αὐτῶν, οἵτινες δὲν θέλουσι συλλογισθῆ ἀργύριον· καὶ εἰς τὸ χρυσίον, δὲν θέλουσιν ἡδυνθῆ εἰς αὐτό·
18 ἀλλὰ τὰ τόξα αὐτῶν θέλουσι συντρίψει τοὺς νεανίσκους· καὶ δὲν θέλουσιν ἐλεήσει τὸν καρπὸν τῆς κοιλίας· ὁ ὀφθαλμὸς αὐτῶν δὲν θέλει φεισθῆ παιδία.
19 Καὶ ἡ Βαβυλών, ἡ δόξα τῶν βασιλείων, τὸ ἔνδοξον καύχημα τῶν Χαλδαίων, θέλει εἶσθαι ὡς ὅτε κατέστρεψεν ὁ Θεὸς τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα·
20 οὐδέποτε θέλει κατοικηθῆ οὐδὲ θέλει κατασκηνωθῆ ἕως γενεᾶς καὶ γενεᾶς· οὔτε Ἄραβες θέλουσι στήσει τὰς σκηνὰς αὑτῶν ἐκεῖ, οὔτε ποιμένες θέλουσιν ἀναπαύεσθαι ἐκεῖ·
21 ἀλλὰ θηρία θέλουσιν ἀναπαύεσθαι ἐκεῖ· καὶ αἱ οἰκίαι αὐτῶν θέλουσιν εἶσθαι πλήρεις ὀλολυζόντων ζώων· καὶ στρουθοκάμηλοι θέλουσι κατοικεῖ ἐκεῖ καὶ σάτυροι θέλουσι χορεύει ἐκεῖ·
22 καὶ οἱ αἴλουροι θέλουσι φωνάζει ἐν ταῖς ἠρημωμέναις οἰκίαις αὐτῶν καὶ θῶες ἐν τοῖς παλατίοις τῆς τρυφῆς· καὶ ὁ καιρὸς αὐτῆς πλησιάζει νὰ ἔλθῃ, καὶ αἱ ἡμέραι αὐτῆς δὲν θέλουσιν ἐπιμακρυνθῆ.
1 Διότι ὁ Κύριος θέλει ἐλεήσει τὸν Ἰακώβ, καὶ θέλει ἔτι ἐκλέξει τὸν Ἰσραήλ καὶ καταστήσει αὐτοὺς ἐν τῇ γῇ αὐτῶν· καὶ οἱ ξένοι θέλουσιν ἑνωθῆ μετ᾿ αὐτῶν καὶ θέλουσι προσκολληθῆ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Ἰακώβ.
2 Καὶ οἱ λαοὶ θέλουσι λάβει αὐτοὺς καὶ φέρει αὐτοὺς εἰς τὸν τόπον αὐτῶν· καὶ ὁ οἶκος τοῦ Ἰσραήλ θέλει κληρονομήσει αὐτοὺς ἐν τῇ γῇ τοῦ Κυρίου διὰ δούλους καὶ δούλας· καὶ θέλουσιν εἶσθαι αἰχμάλωτοι αὐτῶν οἱ αἰχμαλωτίσαντες αὐτούς, καὶ θέλουσι γείνει κύριοι τῶν καταθλιβόντων αὐτούς.
3 Καὶ καθ᾿ ἥν ἡμέραν ὁ Κύριος θέλει σὲ ἀναπαύσει ἀπὸ τῆς θλίψεώς σου καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου σου καὶ ἀπὸ τῆς σκληρᾶς δουλείας, εἰς τὴν ὁποίαν ἦσο καταδεδουλωμένος,
4 θέλεις μεταχειρισθῆ τὴν παροιμίαν ταύτην κατὰ τοῦ βασιλέως τῆς Βαβυλῶνος, λέγων, Πῶς ἐπαύθη ὁ καταδυνάστης· πῶς ἐπαύθη ἡ φορολόγος τοῦ χρυσίου.
5 Ὁ Κύριος συνέτριψε τὴν ῥάβδον τῶν ἀσεβῶν, τὸ σκῆπτρον τῶν δυναστῶν.
6 Ὁ πατάσσων ἐν θυμῷ τὸν λαὸν μὲ ἀκατάπαυστον κτύπημα, ὁ δεσπόζων ἐν ὀργῇ ἐπὶ τὰ ἔθνη, καταδιώκεται, καὶ οὐδεὶς ὁ κωλύων.
7 Πᾶσα ἡ γῆ ἀναπαύεται, ἡσυχάζει· ἐκφωνοῦσιν σματα ἀγαλλιάσεως.
8 Χαίρουσιν ἐπὶ σὲ καὶ αἱ ἔλατοι, αἱ κέδροι τοῦ Λιβάνου, λέγουσαι, Ἀφοῦ σὺ ἐκοιμήθης, δενδροτόμος δὲν ἀνέβη ἐφ᾿ ἡμᾶς.
9 Ὁ δης κάτωθεν ἐκινήθη διὰ σέ, διὰ νὰ ἀπαντήσῃ τὴν ἔλευσίν σου· διὰ σὲ ἐξήγειρε τοὺς νεκρούς, πάντας τοὺς ἡγεμόνας τῆς γῆς· ἐσήκωσεν ἐκ τῶν θρόνων αὐτῶν πάντας τοὺς βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν.
10 Πάντες οὗτοι θέλουσιν ἀποκριθῆ καὶ εἰπεῖ πρὸς σέ, Καὶ σὺ ἔγεινες ἀδύνατος, καθὼς ἡμεῖς; κατεστάθης ὅμοιος ἡμῶν;
11 Ἡ μεγαλαυχία σου κατηνέχθη εἰς τὸν τάφον καὶ ὁ θόρυβος τῶν μουσικῶν σου ὀργάνων· ὁ σκώληξ εἶναι ἐστρωμένος ὑποκάτω σου καὶ οἱ σκώληκες σὲ σκεπάζουσι·
12 πῶς ἔπεσες ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, Ἑωσφόρε, υἱὲ τῆς αὐγῆς· συνετρίφθης κατὰ γῆς, σὺ ὁ καταπατῶν τὰ ἔθνη.
13 Σὺ δὲ ἔλεγες ἐν τῇ καρδίᾳ σου, Θέλω ἀναβῆ εἰς τὸν οὐρανόν, θέλω ὑψώσει τὸν θρόνον μου ὑπεράνω τῶν ἄστρων τοῦ Θεοῦ· καὶ θέλω καθήσει ἐπὶ τὸ ὄρος τῆς συνάξεως, πρὸς τὰ μέρη τοῦ βορρᾶ·
14 θέλω ἀναβῆ ἐπὶ τὰ ὕψη τῶν νεφελῶν· θέλω εἶσθαι ὅμοιος τοῦ Ὑψίστου.
15 Εἰς τὸν δην ὅμως θέλεις καταβῆ, εἰς τὰ βάθη τοῦ λάκκου.
16 Οἱ βλέποντές σε θέλουσιν ἐνατενίσει πρὸς σέ, θέλουσι σὲ παρατηρεῖ, λέγοντες, Οὗτος εἶναι ὁ ἄνθρωπος ὁ ποιῶν τὴν γῆν νὰ τρέμῃ, ὁ σείων τὰ βασίλεια;
17 Ὁ ἐρημόνων τὴν οἰκουμένην καὶ καταστρέφων τὰς πόλεις αὐτῆς; ὁ μή ἀπολύων εἰς τὰς οἰκίας αὐτῶν τοὺς δεσμίους αὑτοῦ;
18 Πάντες οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν, πάντες ἀναπαύονται ἐν δόξῃ, ἕκαστος ἐν τῇ οἰκίᾳ αὑτοῦ·
19 σὺ δὲ ἀπερρίφθης τοῦ τάφου σου ὡς κλάδος βδελυκτός, ἱμάτιον κεκεντημένων, πεφονευμένων ἐν μαχαίρᾳ, καταβαινόντων εἰς τὰς πέτρας τοῦ λάκκου· ὡς πτῶμα καταπατούμενον.
20 Δὲν θέλεις ἑνωθῆ μετ᾿ αὐτῶν εἰς ἐνταφιασμόν, διότι ἠφάνισας τὴν γῆν σου, ἐφόνευσας τὸν λαὸν σου· τὸ σπέρμα τῶν κακοποιῶν οὐδέποτε θέλει ὀνομασθῆ.
21 Ἑτοιμάσατε σφαγήν εἰς τὰ τέκνα αὐτοῦ διὰ τὴν ἀνομίαν τῶν πατέρων αὐτῶν, διὰ νὰ μή σηκωθῶσι καὶ κληρονομήσωσι τὴν γῆν, καὶ γεμίσωσι τὸ πρόσωπον τῆς οἰκουμένης ἀπὸ πόλεων.
22 Διότι θέλω σηκωθῆ ἐναντίον αὐτῶν, λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων· καὶ θέλω ἐξαλείψει ἀπὸ τῆς Βαβυλῶνος τὸ ὄνομα καὶ τὸ ὑπόλοιπον καὶ υἱὸν καὶ ἔκγονον, λέγει Κύριος.
23 Καὶ θέλω καταστήσει αὐτήν κληρονομίαν ἐχίνων καὶ λίμνας ὑδάτων· καὶ θέλω σαρώσει αὐτήν μὲ τὸ σάρωθρον τῆς ἀπωλείας, λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων.
24 Ὥμοσεν ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων, λέγων, Ἐξάπαντος καθὼς ἐβουλεύθην, οὕτω θέλει γείνει· καὶ καθὼς ἀπεφάσισα, οὕτω θέλει μείνει,
25 νὰ συντρίψω τὸν Ἀσσύριον ἐν τῇ γῇ μου καὶ νὰ καταπατήσω αὐτὸν ἐπὶ τῶν ὀρέων μου· τότε ὁ ζυγὸς αὐτοῦ θέλει σηκωθῆ ἀπ᾿ αὐτῶν καὶ τὸ φορτίον αὐτοῦ θέλει ἀφαιρεθῆ ἀπὸ τῶν ὤμων αὐτῶν.
26 Αὕτη εἶναι ἡ βουλή ἡ βεβουλευμένη καθ᾿ ὅλης τῆς γῆς· καὶ αὕτη ἡ χεὶρ ἡ ἐξηπλωμένη ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη.
27 Διότι ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων ἀπεφάσισε καὶ τίς θέλει ἀναιρέσει; καὶ ἡ χεὶρ αὐτοῦ ἐξηπλώθη καὶ τίς θέλει ἀποστρέψει αὐτήν;
28 Ἐν τῷ ἔτει, καθ᾿ ὅ ἀπέθανεν ὁ βασιλεὺς Ἄχαζ, ἔγεινεν αὕτη ἡ ὄρασις.
29 Μή χαῖρε, Παλαιστίνη πᾶσα, διότι συνετρίφθη ἡ ῥάβδος τοῦ πατάξαντός σε· ἐπειδή ἐκ τῆς ῥίζης τοῦ ὄφεως θέλει ἐξέλθει βασιλίσκος, καὶ ὁ καρπὸς αὐτοῦ θέλει εἶσθαι φλογερὸς πετώμενος ὄφις.
30 Καὶ οἱ πρωτότοκοι τοῦ πτωχοῦ θέλουσι τραφῆ καὶ οἱ ἐνδεεῖς θέλουσιν ἀναπαύεσθαι ἐν ἀσφαλείᾳ· καὶ θέλω θανατώσει τὴν ῥίζαν σου μὲ πεῖναν, καὶ θέλω φονεύσει τὸ ὑπόλοιπόν σου.
31 Ὀλόλυζε, πύλη· βόα, πόλις· ἐχάθης, Παλαιστίνη πᾶσα· διότι ἔρχεται καπνὸς ἀπὸ βορρᾶ, καὶ οὐδὲ εἷς θέλει λείψει ἀπὸ τῆς ἐκστρατεύσεως αὐτοῦ ἐν τοῖς ὡρισμένοις καιροῖς.
32 Καὶ τίς ἀπόκρισις θέλει δοθῆ εἰς τοὺς πρέσβεις τῶν ἐθνῶν; Ὅτι ὁ Κύριος ἐθεμελίωσε τὴν Σιών, καὶ ἐπ᾿ αὐτήν θέλουσιν ἐλπίζει οἱ πτωχοὶ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ.
1 Ἡ κατὰ Μωὰβ ὄρασις. Ἐπειδή ἡ Ἄρ Μωὰβ ἐπορθήθη τὴν νύκτα καὶ ἠφανίσθη· ἐπειδή ἡ Κὶρ Μωὰβ ἐπορθήθη τὴν νύχτα καὶ ἠφανίσθη·
2 ἀνέβη εἰς τὸν οἶκον καὶ εἰς Δαιβών, τοὺς ὑψηλοὺς τόπους, διὰ νὰ κλαύσῃ· ὁ Μωὰβ θέλει ὀλολύξει διὰ τὴν Νεβώ, καὶ διὰ τὴν Μεδεβά· πᾶσαι αἱ κεφαλαὶ θέλουσι φαλακρωθῆ, πᾶν γένειον θέλει ξυρισθῆ.
3 Ἐν ταῖς ὁδοῖς αὑτῶν θέλουσιν εἶσθαι περιεζωσμένοι σάκκους· ἐπὶ τῶν δωμάτων αὑτῶν καὶ ἐν ταῖς πλατείαις αὑτῶν πάντες θέλουσιν ὀλολύξει μετὰ κλαυθμοῦ μεγάλου.
4 Καὶ ἡ Εσεβὼν θέλει βοᾷ, καὶ ἡ Ἐλεαλή· ἡ βοή αὐτῶν θέλει ἀκουσθῆ ἕως Ἰασσά· διὰ τοῦτο οἱ ὁπλοφόροι ἄνδρες τοῦ Μωὰβ θέλουσιν ὀλολύξει· ἡ ψυχή αὐτῶν θέλει ὀλολύξει δι᾿ αὐτούς.
5 Ἡ καρδία μου θέλει ἀναβοήσει διὰ τὸν Μωάβ· οἱ φυγάδες αὐτοῦ θέλουσι τρέξει ἕως Σηγὼρ ὡς τριετής δάμαλις· διότι κλαίοντες θέλουσιν ἀναβῆ διὰ τῆς ἀναβάσεως τῆς Λουείθ· διότι ἐν τῇ ὁδῷ τῆς Ὀροναΐμ θέλουσιν ὑψώσει φωνήν ἐξολοθρευμοῦ·
6 διότι τὰ ὕδατα τῆς Νιμρεὶμ θέλουσιν ἐκλείψει· διότι ὁ χόρτος ἐξηράνθη, ἡ χλόη ἐξέλιπε, δὲν ὑπάρχει οὐδὲν χλωρόν·
7 διὰ τοῦτο ἡ ἀφθονία, τὴν ὁποίαν συνῆξαν, καὶ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἀπεταμίευσαν, θέλει φερθῆ εἰς τὴν κοιλάδα τῶν ἰτεῶν.
8 Διότι ἡ φωνή ἔφθασε κύκλῳ εἰς τὰ ὅρια τοῦ Μωάβ· ὁ ὀλολυγμὸς αὐτῆς ἕως Ἐγλαΐμ, καὶ ὁ ὀλολυγμὸς αὐτῆς εἰς Βήρ-αἰλείμ.
9 Διότι τὰ ὕδατα τῆς Δειμὼν θέλουσι γεμισθῆ αἵματος· διότι θέλω ἐπιφέρει ἔτι δεινὰ ἐπὶ Δειμών, λέοντας ἐπὶ τὸν διασωθέντα ἐκ τοῦ Μωὰβ καὶ ἐπὶ τὰ ὑπόλοιπα τοῦ τόπου.
1 Ἀποστείλατε τὸ ἀρνίον πρὸς τὸν ἄρχοντα τῆς γῆς, ἀπὸ Σελὰ ἐν τῇ ἐρήμῳ πρὸς τὸ ὄρος τῆς θυγατρὸς τῆς Σιών.
2 Διότι ὡς πτηνὸν πλανώμενον, ἀπὸ τῆς φωλεᾶς αὑτοῦ δεδιωγμένον, οὕτως αἱ θυγατέρες τοῦ Μωὰβ θέλουσιν εἶσθαι κατὰ τὰς διαβάσεις τοῦ Ἀρνών.
3 Βουλεύου, ἐκτέλεσον τὸ δίκαιον· ἐν τῷ μέσῳ τῆς ἡμέρας κάμε τὴν σκιὰν σου ὡς νύκτα· κρύψον τοὺς διωκομένους· μή φανερώσῃς τὸν περιπλανώμενον.
4 Οἱ δεδιωγμένοι μου ἄς παροικήσωσι παρὰ σοί, Μωάβ· γενοῦ εἰς αὐτοὺς σκέπη ἀπὸ προσώπου τοῦ πορθητοῦ· διότι ὁ ἁρπακτήρ ἐτελείωσεν, ὁ πορθητής ἔπαυσεν, οἱ καταδυνάσται ἐξωλοθρεύθησαν ἀπὸ τῆς γῆς.
5 Καὶ μετὰ ἐλέους θέλει συσταθῆ ὁ θρόνος, καὶ ἐπ᾿ αὐτὸν θέλει καθήσει ἐν ἀληθείᾳ, ἐν τῇ σκηνῇ τοῦ Δαβίδ, ὁ κρίνων καὶ ἐκζητῶν κρίσιν καὶ σπεύδων δικαιοσύνην.
6 16:6 Ἠκούσαμεν τὴν ὑπερηφανίαν τοῦ Μωάβ, εἶναι λίαν ὑπερήφανος· τὴν ὑψηλοφροσύνην αὐτοῦ καὶ τὴν ἀλαζονείαν αὐτοῦ καὶ τὴν μανίαν αὐτοῦ· τὰ ψεύδη αὐτοῦ θέλουσι ματαιωθῆ.
7 Διὰ τοῦτο ὁ Μωὰβ θέλει ὀλολύξει· πάντες θέλουσιν ὀλολύξει διὰ τὸν Μωάβ· θέλετε θρηνολογήσει διὰ τὰ θεμέλια τῆς Κὶρ-ἀρεσέθ· ἐκτυπήθησαν βεβαίως.
8 Διότι αἱ πεδιάδες τῆς Ἑσεβὼν εἶναι ἠτονημέναι καὶ ἡ ἄμπελος τῆς Σιβμά· οἱ κύριοι τῶν ἐθνῶν κατεσύντριψαν τὰ καλήτερα αὐτῆς φυτά, τὰ ὁποῖα ἤρχοντο ἕως τῆς Ἰαζήρ, καὶ περιεπλανῶντο διὰ τῆς ἐρήμου· οἱ κλάδοι αὐτῆς ἦσαν ἐξηπλωμένοι, διέβαινον τὴν θάλασσαν.
9 Διὰ τοῦτο μετὰ κλαυθμοῦ τῆς Ἰαζήρ θέλω κλαύσει τὴν ἄμπελον τῆς Σιβμὰ θέλω σὲ βρέξει μὲ τὰ δάκρυά μου, Ἑσεβὼν καὶ Ἐλεαλή· διότι ἐπὶ τοὺς θερινοὺς καρποὺς σου καὶ ἐπὶ τὸν θερισμὸν σου ἐπέπεσεν ἀλαλαγμός.
10 Καὶ ἀφῃρέθη ἡ εὐφροσύνη καὶ ἡ ἀγαλλίασις ἀπὸ τῆς καρποφόρου πεδιάδος· καὶ εἰς τοὺς ἀμπελῶνάς σου δὲν θέλουσιν εἶσθαι πλέον σματα οὐδὲ φωναὶ ἀγαλλιάσεως· οἱ ληνοπάται δὲν θέλουσι πατεῖ οἶνον ἐν τοῖς ληνοῖς· ἐγὼ κατέπαυσα τὸν ἀλαλαγμὸν τοῦ τρυγητοῦ.
11 Ὅθεν τὰ ἐντόσθιά μου θέλουσιν ἠχήσει ὡς κιθάρα διὰ τὸν Μωάβ, καὶ τὰ ἐσωτερικὰ μου διὰ τὴν Κὶρ-ἄρες.
12 Καὶ ὁ Μωάβ, ὅταν φανῇ ὅτι ἀπέκαμεν ἐπὶ τοὺς βωμοὺς αὑτοῦ, θέλει εἰσέλθει εἰς τὸ ἁγιαστήριον αὑτοῦ διὰ νὰ προσευχηθῇ· πλήν δὲν θέλει ἐπιτύχει.
13 Οὗτος εἶναι ὁ λόγος, τὸν ὁποῖον ἔκτοτε ἐλάλησε Κύριος περὶ τοῦ Μωάβ.
14 Τώρα δὲ ὁ Κύριος ἐλάλησε λέγων, Εἰς τρία ἔτη, ὡς εἶναι τὰ ἔτη τοῦ μισθωτοῦ, ἡ δόξα τοῦ Μωὰβ θέλει καταφρονηθῆ μεθ᾿ ὅλου τοῦ μεγάλου πλήθους αὑτοῦ· καὶ τὸ ὑπόλοιπον θέλει εἶσθαι πολὺ ὀλίγον καὶ ἀδύνατον.
1 Ἡ κατὰ Δαμασκοῦ ὄρασις. Ἰδού, ἡ Δαμασκὸς πεπαυμένη τοῦ νὰ ἦναι πόλις, καὶ θέλει εἶσθαι σωρὸς ἐρειπίων.
2 Αἱ πόλεις τῆς Ἀροήρ ἐγκατελείφθησαν· θέλουσιν εἶσθαι διὰ τὰ ποίμνια, τὰ ὁποῖα θέλουσιν ἀναπαύεσθαι ἐκεῖ, καὶ δὲν θέλει εἶσθαι ὁ φοβίζων.
3 Καὶ θέλει ἐκλείψει ἀπὸ τοῦ Ἐφραΐμ ἡ βοήθεια καὶ τὸ βασίλειον ἀπὸ τῆς Δαμασκοῦ, καὶ τὸ ὑπόλοιπον τῆς Συρίας θέλει γείνει ὡς ἡ δόξα τῶν υἱῶν τοῦ Ἰσραήλ, λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων.
4 Καὶ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἡ δόξα τοῦ Ἰακὼβ θέλει σμικρυνθῆ καὶ τὸ πάχος τῆς σαρκὸς αὐτοῦ θέλει ἰσχνωθῆ.
5 Καὶ θέλει εἶσθαι, ὡς ὅταν ὁ θεριστής συνάγῃ τὸν σῖτον καὶ θερίζῃ τὰ ἀστάχυα διὰ τοῦ βραχίονος αὑτοῦ· καὶ θέλει εἶσθαι ὡς ὁ συνάγων ἀστάχυα ἐν τῇ κοιλάδι Ῥαφαείμ.
6 Θέλουσιν ὅμως μείνει ἐν αὐτῇ ῥῶγες, ὡς ἐν τῷ τιναγμῷ τῆς ἐλαίας, δύο τρεῖς ἐλαῖαι ἐπὶ τῆς κορυφῆς τῶν ὑψηλοτέρων κλάδων, τέσσαρες πέντε ἐπὶ τῶν μακροτέρων αὐτῆς καρποφόρων κλάδων, λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ.
7 Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ὁ ἄνθρωπος θέλει ἀναβλέψει πρὸς τὸν Ποιητήν αὑτοῦ καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ θέλουσιν ἐνατενίσει πρὸς τὸν Ἃγιον τοῦ Ἰσραήλ.
8 Καὶ δὲν θέλει ἀναβλέψει πρὸς τοὺς βωμούς, τὸ ἔργον τῶν χειρῶν αὑτοῦ, οὐδὲ θέλει σεβασθῆ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔκαμον οἱ δάκτυλοι αὐτοῦ, οὔτε τὰ ἄλση οὔτε τὰ εἴδωλα.
9 Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ αἱ ὀχυραὶ πόλεις αὐτοῦ θέλουσιν εἶσθαι ὡς ἐγκαταλελειμμένος κλάδος καὶ ἀκρότατον κλωνάριον, τὸ ὁποῖον ἀφῆκαν ἐξ αἰτίας τῶν υἱῶν τοῦ Ἰσραήλ· καὶ θέλει εἶσθαι ἐρήμωσις.
10 Ἐπειδή ἐλησμόνησας τὸν Θεὸν τῆς σωτηρίας σου καὶ δὲν ἐνεθυμήθης τὸν βράχον τῆς δυνάμεώς σου, διὰ τοῦτο θέλεις φυτεύσει εὐάρεστα φυτά, καὶ θέλεις κάμει τὴν ἐμφύτευσιν μὲ ξένα βλαστήματα·
11 τὴν ἡμέραν θέλεις κάμει τὸ φυτὸν σου νὰ αὐξηθῇ, καὶ τὸ πρωΐ θέλεις κάμει τὸν σπόρον σου νὰ ἀνθήσῃ πλήν τὸ θέρος θέλει διαρπαχθῆ, ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ πόνου καὶ τῆς ἀπηλπισμένης θλίψεως.
12 Οὐαὶ εἰς τὸ πλῆθος πολλῶν λαῶν, οἵτινες κάμνουσι ταραχήν ὡς τὴν ταραχήν τῶν θαλασσῶν· καὶ εἰς τὸν θόρυβον τῶν ἐθνῶν, τὰ ὁποῖα θορυβοῦσιν ὡς θόρυβον ὑδάτων πολλῶν.
13 Τὰ ἔθνη θέλουσι θορυβήσει ὡς θόρυβον ὑδάτων πολλῶν· ἀλλ᾿ ὁ Θεὸς θέλει ἐλέγξει αὐτά, καὶ θέλουσι φύγει μακρὰν καὶ θέλουσιν ἐκδιωχθῆ, ὡς τὸ ἄχυρον τῶν βουνῶν ἔμπροσθεν τοῦ ἀνέμου καὶ ὡς κονιορτὸς ἔμπροσθεν τοῦ ἀνεμοστροβίλου.
14 Πρὸς τὸ ἑσπέρας, ἰδού, ταραχή· καὶ πρὶν τῆς αὐγῆς δὲν ὑπάρχει. Αὕτη εἶναι ἡ μερὶς τῶν λεηλατούντων ἡμᾶς καὶ ὁ κλῆρος τῶν διαρπαζόντων ἡμᾶς.
1 Οὐαί, γῆ σκιάζουσα διὰ τῶν πτερύγων, ἡ πέραν τῶν ποταμῶν τῆς Αἰθιοπίας,
2 ἡ ἐξαποστέλλουσα πρέσβεις διὰ θαλάσσης καὶ μὲ πλοῖα σπάρτινα ἐπὶ τῶν ὑδάτων. Ὑπάγετε, ταχύδρομοι ἀγγελιαφόροι, πρὸς ἔθνος διηρπαγμένον καὶ κατεσπαραγμένον, πρὸς λαὸν τρομερὸν ἀπὸ τῆς ἀρχῆς αὑτοῦ ἕως τῆς σήμερον, ἔθνος μεμετρημένον καὶ καταπεπατημένον, τοῦ ὁποίου τὴν γῆν διήρπασαν οἱ ποταμοί.
3 Πάντες οἱ κάτοικοι τοῦ κόσμου καὶ οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς, βλέπετε, ὅταν ὑψωθῇ σημαία ἐπὶ τὰ ὄρη· καὶ ἀκούσατε, ὅταν ἐκπεμφθῇ φωνή σάλπιγγος.
4 Διότι οὕτως εἶπε Κύριος πρὸς ἐμέ· Θέλω ἡσυχάσει καὶ θέλω ἐπιβλέψει εἰς τὸ κατοικητήριόν μου, ὡς καύσων λαμπρότερος τοῦ φωτός, ὡς νεφέλη δρόσου ἐν τῷ καύσωνι τοῦ θέρους.
5 Διότι πρὶν τοῦ θέρους, ὅταν τὸ βλάστημα γείνῃ τέλειον καὶ ἡ ἀγουρίδα ὠριμάσῃ ἐκ τοῦ ἄνθους, θέλει κόψει τοὺς βλαστοὺς διὰ κλαδευτηρίων καὶ τὰς κληματίδας ἀποκόψας θέλει ἀφαιρέσει.
6 Θέλουσιν ἐγκαταλειφθῆ ὁμοῦ διὰ τὰ ὄρνεα τῶν βουνῶν καὶ διὰ τὰ θηρία τῆς γῆς· καὶ τὰ ὄρνεα θέλουσι περάσει τὸ θέρος ἐπ᾿ αὐτούς, καὶ πάντα τὰ θηρία τῆς γῆς θέλουσι διαχειμάσει ἐπ᾿ αὐτούς.
7 Ἐν ἐκείνῳ τῷ καιρῷ θέλει φερθῆ δῶρον πρὸς τὸν Κύριον τῶν δυνάμεων ἐκ λαοῦ διηρπαγμένου καὶ κατεσπαραγμένου καὶ ἐκ λαοῦ τρομεροῦ ἀπὸ τῆς ἀρχῆς αὐτοῦ ἕως τῆς σήμερον, ἔθνους μεμετρημένου καὶ καταπεπατημένου, τοῦ ὁποίου τὴν γῆν διήρπασαν οἱ ποταμοί, εἰς τὸν τόπον τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων, τὸ ὄρος Σιών.
1 Ἡ κατὰ τῆς Αἰγύπτου ὄρασις. Ἰδού, ὁ Κύριος ἐπιβαίνει ἐπὶ νεφέλης κούφης καὶ θέλει ἐπέλθει ἐπὶ τὴν Αἴγυπτον· καὶ τὰ εἴδωλα τῆς Αἰγύπτου θέλουσι σεισθῆ ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ, καὶ ἡ καρδία τῆς Αἰγύπτου θέλει διαλυθῆ ἐν μέσῳ αὐτῆς.
2 Καὶ θέλει σηκώσει Αἰγυπτίους κατὰ Αἰγυπτίων, καὶ θέλουσι πολεμήσει ἕκαστος κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ αὑτοῦ καὶ ἕκαστος κατὰ τοῦ πλησίον αὑτοῦ· πόλις κατὰ πόλεως, βασιλεία κατὰ βασιλείας.
3 Καὶ θέλει ἐκλείψει τὸ πνεῦμα τῆς Αἰγύπτου ἐν μέσῳ αὐτῆς· καὶ θέλω ἀνατρέψει τὴν βουλήν αὐτῆς· καὶ θέλουσιν ἐρωτήσει τὰ εἴδωλα καὶ τοὺς μάγους καὶ τοὺς ἐγγαστριμύθους καὶ τοὺς μάντεις.
4 Καὶ θέλω παραδώσει τοὺς Αἰγυπτίους εἰς χεῖρα σκληρῶν κυρίων· καὶ βασιλεὺς ἄγριος θέλει ἐξουσιάζει αὐτούς, λέγει ὁ Κύριος, ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων.
5 Καὶ τὰ ὕδατα θέλουσιν ἐκλείψει ἐκ τῶν θαλασσῶν καὶ ὁ ποταμὸς θέλει ἀφανισθῆ καὶ καταξηρανθῆ.
6 Καὶ οἱ ποταμοὶ θέλουσι στειρεύσει· οἱ ῥύακες οἱ περιπεφραγμένοι θέλουσι κενωθῆ καὶ καταξηρανθῆ· ὁ κάλαμος καὶ ὁ σπάρτος θέλουσι μαρανθῆ·
7 τὰ λιβάδια πλησίον τῶν ῥυάκων, ἐπὶ τῶν στομίων τῶν ῥυάκων, καὶ πᾶν τὸ ἐσπαρμένον παρὰ τοὺς ῥύακας θέλει ξηρανθῆ, ἀπορριφθῆ καὶ ἀφανισθῆ.
8 Καὶ οἱ ἁλιεῖς θέλουσι στενάξει καὶ πάντες οἱ ῥίπτοντες ἄγκιστρον εἰς τοὺς ῥύακας θέλουσι θρηνήσει καὶ οἱ βάλλοντες δίκτυα ἐπὶ τὰ ὕδατα θέλουσι νεκρωθῆ.
9 Καὶ οἱ ἐργαζόμενοι εἰς λεπτὸν λινάριον καὶ οἱ πλέκοντες δίκτυα θέλουσι ταραχθῆ.
10 Καὶ οἱ στύλοι αὐτῆς θέλουσι συντριφθῆ καὶ πάντες οἱ κερδαίνοντες ἀπὸ ἰχθυοτροφείων.
11 Βεβαίως οἱ ἄρχοντες τῆς Τάνεως εἶναι μωροί, ἡ βουλή τῶν σοφῶν συμβούλων τοῦ Φαραὼ κατεστάθη ἄλογος· πῶς λέγετε ἕκαστος πρὸς τὸν Φαραώ, Ἐγὼ εἶμαι υἱὸς σοφῶν, υἱὸς ἀρχαίων βασιλέων;
12 Ποῦ, ποῦ, οἱ σοφοὶ σου; καὶ ἄς εἴπωσι τώρα πρὸς σέ, καὶ ἄς καταλάβωσι τί ἐβουλεύθη ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων κατὰ τῆς Αἰγύπτου.
13 Οἱ ἄρχοντες τῆς Τάνεως ἐμωράνθησαν, οἱ ἄρχοντες τῆς Μέμφεως ἐπλανήθησαν· καὶ ἐπλάνησαν τὴν Αἴγυπτον οἱ ἄρχοντες τῶν φυλῶν αὐτῆς.
14 Ὁ Κύριος ἐκέρασεν ἐν τῷ μέσῳ αὐτῆς πνεῦμα παραφροσύνης· καὶ ἐπλάνησαν τὴν Αἴγυπτον εἰς πάντα τὰ ἔργα αὐτῆς, ὡς ὁ μεθύων πλανᾶται ἐν τῷ ἐμετῷ αὑτοῦ.
15 Καὶ δὲν θέλει εἶσθαι ἔργον διὰ τὴν Αἴγυπτον, τὸ ὁποῖον ἡ κεφαλή ἤ ἡ οὐρά, ὁ κλάδος ἤ ὁ σπάρτος, νὰ δύναται νὰ κάμῃ.
16 Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ οἱ Αἰγύπτιοι θέλουσιν εἶσθαι ὡς γυναῖκες, καὶ θέλουσι τρομάξει καὶ φοβηθῆ ἀπὸ τῆς χειρὸς τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων σειομένης, τὴν ὁποίαν σείει ἐπ᾿ αὐτούς.
17 Καὶ ἡ γῆ τοῦ Ἰούδα θέλει εἶσθαι φρίκη εἰς τοὺς Αἰγυπτίους· πᾶς ὅστις ἐνθυμεῖται αὐτήν θέλει φρίττει, διὰ τὴν βουλήν τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων, τὴν ὁποίαν ἀπεφάσισεν ἐναντίον αὐτῶν.
18 Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ πέντε πόλεις θέλουσιν εἶσθαι ἐν τῇ γῆ τῆς Αἰγύπτου λαλοῦσαι τὴν γλῶσσαν τῆς Χαναὰν καὶ ὁμνύουσαι εἰς τὸν Κύριον τῶν δυνάμεων· ἡ μία θέλει ὀνομάζεσθαι ἡ πόλις Ἀχέρες.
19 Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θέλει εἶσθαι ἐν τῷ μέσῳ τῆς γῆς Αἰγύπτου θυσιαστήριον εἰς τὸν Κύριον καὶ στήλη κατὰ τὸ ὅριον αὐτῆς εἰς τὸν Κύριον.
20 Καὶ θέλει εἶσθαι ἐν τῇ γῆ τῆς Αἰγύπτου διὰ σημεῖον καὶ μαρτυρίαν εἰς τὸν Κύριον τῶν δυνάμεων· διότι θέλουσι βοᾶ πρὸς τὸν Κύριον ἐξ αἰτίας τῶν καταθλιβόντων, καὶ θέλει ἐξαποστείλει πρὸς αὐτοὺς σωτῆρα καὶ μέγαν καὶ θέλει σώσει αὐτούς.
21 Καὶ θέλει γνωρισθῆ ὁ Κύριος εἰς τοὺς Αἰγυπτίους· καὶ οἱ Αἰγύπτιοι θέλουσι γνωρίσει τὸν Κύριον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ καὶ θέλουσι προσφέρει θυσίαν καὶ προσφοράν· καὶ θέλουσιν εὐχηθῆ εὐχήν εἰς τὸν Κύριον καὶ ἐκπληρώσει αὐτήν.
22 Καὶ θέλει κτυπήσει ὁ Κύριος τὴν Αἴγυπτον· θέλει κτυπήσει καὶ θεραπεύσει αὐτήν· καὶ θέλουσιν ἐπιστραφῆ εἰς τὸν Κύριον· καὶ θέλει παρακαλεσθῆ ὑπ᾿ αὐτῶν καὶ θέλει ἱατρεύσει αὐτούς.
23 Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θέλει εἶσθαι ὁδὸς μεγάλη ἀπὸ τῆς Αἰγύπτου πρὸς τὴν Ἀσσυρίαν· καὶ οἱ Ἀσσύριοι θέλουσιν ἐλθεῖ εἰς τὴν Αἴγυπτον, καὶ οἱ Αἰγύπτιοι εἰς τὴν Ἀσσυρίαν, καὶ οἱ Αἰγύπτιοι μετὰ τῶν Ἀσσυρίων θέλουσι δουλεύσει εἰς τὸν Κύριον.
24 Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ὁ Ἰσραήλ θέλει εἶσθαι ὁ τρίτος μετὰ τοῦ Αἰγυπτίου καὶ μετὰ τοῦ Ἀσσυρίου· εὐλογία ἐν μέσῳ τῆς γῆς θέλει εἶσθαι·
25 διότι ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων θέλει εὐλογήσει αὐτοὺς λέγων, Εὐλογημένη ἡ Αἴγυπτος ὁ λαὸς μου καὶ ἡ Ἀσσυρία τὸ ἔργον τῶν χειρῶν μου καὶ ὁ Ἰσραήλ ἡ κληρονομία μου.
1 Ἐν τῷ ἔτει καθ᾿ ὅ ὁ Ταρτὰν ἦλθεν εἰς τὴν Ἄζωτον, ὅτε ἀπέστειλεν αὐτὸν ὁ Σαργών βασιλεὺς τῆς Ἀσσυρίας καὶ ἐπολέμησε κατὰ τῆς Ἀζώτου καὶ ἐκυρίευσεν αὐτήν,
2 κατὰ τὸν αὐτὸν καιρὸν ἐλάλησεν ὁ Κύριος πρὸς Ἡσαΐαν τὸν υἱὸν τοῦ Ἀμώς, λέγων, Ὕπαγε καὶ λύσον τὸν σάκκον ἀπὸ τῆς ὀσφύος σου καὶ ἔκβαλε τὰ σανδάλιά σου ἀπὸ τῶν ποδῶν σου. Καὶ ἔκαμεν οὕτω, περιπατῶν γυμνὸς καὶ ἀνυπόδητος.
3 Καὶ εἶπε Κύριος, Καθὼς ὁ δοῦλός μου Ἡσαΐας περιεπάτει γυμνὸς καὶ ἀνυπόδητος τρία ἔτη, διὰ σημεῖον καὶ τεράστιον κατὰ τῆς Αἰγύπτου καὶ κατὰ τῆς Αἰθιοπίας,
4 οὕτως ὁ βασιλεὺς τῆς Ἀσσυρίας θέλει ἀπαγάγει τοὺς Αἰγυπτίους δεσμίους καὶ τοὺς Αἰθίοπας αἰχμαλώτους, νέους καὶ γέροντας, γυμνοὺς καὶ ἀνυποδήτους, μὲ γυμνὰ μάλιστα τὰ ὀπίσθια αὐτῶν, πρὸς καταισχύνην τῆς Αἰγύπτου.
5 Καὶ θέλουσι τρομάξει καὶ ἐντραπῆ διὰ τὴν Αἰθιοπίαν, τὸ θάρρος αὑτῶν· καὶ διὰ τὴν Αἴγυπτον, τὸ καύχημα αὑτῶν.
6 Καὶ οἱ κάτοικοι τοῦ τόπου τούτου θέλουσι λέγει ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, Ἰδού, τοιοῦτον εἶναι τὸ καταφύγιον ἡμῶν, εἰς τὸ ὁποῖον καταφεύγομεν πρὸς βοήθειαν, διὰ νὰ ἐλευθερωθῶμεν ἀπὸ τοῦ βασιλέως τῆς Ἀσσυρίας· καὶ πῶς ἡμεῖς θέλομεν σωθῆ;
1 Ἡ κατὰ τῆς ἐρήμου τῆς θαλάσσης ὄρασις. Καθὼς οἱ διαβαίνοντες ἀνεμοστρόβιλοι τῆς μεσημβρίας, οὕτως ἔρχεται ἀπὸ τῆς ἐρήμου, ἀπὸ γῆς τρομερᾶς.
2 Σκληρὸν ὄραμα ἐφανερώθη εἰς ἐμέ· ὁ καταδυναστεύων καταδυναστεύει καὶ ὁ πορθῶν πορθεῖ. Ἀνάβηθι, Ἐλάμ· πολιόρκησον, Μηδία· ἔπαυσα πάσας τὰς καταδυναστείας αὐτῆς.
3 Διὰ τοῦτο ἡ ὀσφὺς μου εἶναι πλήρης ὀδύνης· πόνοι μὲ ἐκυρίευσαν, ὡς οἱ πόνοι τῆς τικτούσης· ἐκυρτώθην εἰς τὴν ἀκρόασιν αὐτοῦ· συνεταράχθην εἰς τὴν θέαν αὐτοῦ.
4 Ἡ καρδία μου κλονίζεται· τρόμος μὲ ἐξέπληξεν· ἡ νὺξ τῆς εὐφροσύνης μου εἰς φρίκην μετεβλήθη ἐν ἐμοί.
5 Ἑτοιμάζεται ἡ τράπεζα· φυλάττουσι σκοπιάν, τρώγουσι, πίνουσι· σηκώθητε, στρατάρχαι, ἑτοιμάσατε ἀσπίδας.
6 Διότι ὁ Κύριος εἶπεν οὕτω πρὸς ἐμέ· Ὕπαγε, στῆσον σκοπευτήν, διὰ νὰ ἀναγγέλλῃ ὅ, τι βλέπει.
7 Καὶ εἶδεν ἀναβάτας δύο ἱππεῖς, ἀναβάτην ὄνου καὶ ἀναβάτην καμήλου· καὶ ἐπρόσεξεν ἐπιμελῶς μετὰ πολλῆς προσοχῆς.
8 Καὶ ἐφώναξεν ὡς λέων, Ἀκαταπαύστως, κύριέ μου, ἵσταμαι ἐν τῇ σκοπιᾷ τὴν ἡμέραν καὶ φυλάττω πάσας τὰς νύκτας·
9 καὶ ἰδού, ἔρχονται ἐδὼ ἀναβάται ἄνδρες δύο ἱππεῖς. Καὶ ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν, Ἔπεσεν, ἔπεσεν ἡ Βαβυλών, καὶ πᾶσαι αἱ γλυπταὶ εἰκόνες τῶν θεῶν αὐτῆς συνετρίφθησαν κατὰ γῆς.
10 Ἁλώνισμά μου καὶ σίτε τοῦ ἁλωνίου μου, ἐφανέρωσα εἰς ἐσᾶς ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἤκουσα παρὰ τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων, τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ.
11 Ἡ κατὰ Δουμὰ ὄρασις. Πρὸς ἐμὲ φωνάζει ἀπὸ Σηείρ, Φρουρέ, τί περὶ τῆς νυκτός; φρουρέ, τί περὶ τῆς νυκτός;
12 Ὁ φρουρὸς εἶπε, Τὸ πρωΐ ἦλθεν, ἔτι καὶ ἡ νύξ· ἄν θέλητε νὰ ἐρωτήσητε, ἐρωτᾶτε· ἐπιστρέψατε, ἔλθετε.
13 Ἡ κατὰ Ἀραβίας ὄρασις. Ἐν τῷ δάσει τῆς Ἀραβίας θέλετε διανυκτερεύσει, συνοδίαι τῶν Δαιδανιτῶν.
14 Φέρετε ὕδωρ εἰς συνάντησιν τοῦ διψῶντος, κάτοικοι τῆς γῆς Θαιμάν· προϋπαντᾶτε μὲ ἄρτους τὸν φεύγοντα.
15 Διότι φεύγουσιν ἀπὸ προσώπου τῶν ξιφῶν, ἀπὸ προσώπου τοῦ γεγυμνωμένου ξίφους καὶ ἀπὸ προσώπου τοῦ ἐντεταμένου τόξου καὶ ἀπὸ προσώπου τῆς ὁρμῆς τοῦ πολέμου.
16 Διότι ὁ Κύριος εἶπεν οὕτω πρὸς ἐμέ· Ἐντὸς ἑνὸς ἔτους, ὡς εἶναι τὰ ἔτη τοῦ μισθωτοῦ, θέλει ἐκλείψει βεβαίως πᾶσα ἡ δόξα τῆς Κηδάρ·
17 καὶ τὸ ὑπόλοιπον τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἰσχυρῶν τοξοτῶν ἐκ τῶν υἱῶν τοῦ Κηδάρ θέλουσιν ἐλαττωθῆ· διότι Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ ἐλάλησε.
1 Ορασις κατὰ τῆς κοιλάδος τοῦ ὀράματος. Τί σοὶ ἔγεινε τώρα, ὅτι ἀνέβης σὺ πᾶσα εἰς τὰ δώματα;
2 Σύ, ἡ πλήρης βοῆς, πόλις θορύβου, πόλις εὐθυμίας· οἱ πεφονευμένοι σου δὲν ἐφονεύθησαν διὰ μαχαίρας οὐδὲ ἀπέθανον ἐν μάχῃ.
3 Πάντες οἱ ἄρχοντές σου ἔφυγον ὁμοῦ· φεύγοντες ἀπὸ τοῦ τόξου, ἐδεσμεύθησαν πάντες οἱ εὑρισκόμενοι ἐν σοί· οἱ μακρόθεν καταφυγόντες ἐδεσμεύθησαν ὁμοῦ.
4 Διὰ τοῦτο εἶπα, Σύρθητε ἀπ᾿ ἐμοῦ· θέλω κλαύσει πικρῶς· μή ἀγωνίζεσθε νὰ μὲ παρηγορήσητε διὰ τὴν διαρπαγήν τῆς θυγατρὸς τοῦ λαοῦ μου.
5 Διότι εἶναι ἡμέρα ταραχῆς καὶ καταπατήσεως καὶ ἀμηχανίας ἐν τῇ κοιλάδι τοῦ ὀράματος παρὰ Κυρίου τοῦ Θεοῦ τῶν δυνάμεων, ἡμέρα καταστροφῆς τῶν τειχῶν· καὶ ἡ κραυγή θέλει φθάσει εἰς τὰ ὄρη.
6 Καὶ ὁ Ἐλὰμ ἔλαβε τὴν φαρέτραν μὲ ἁμάξας ἀνδρῶν καὶ ἱππεῖς, καὶ ὁ Κὶρ ἐξεσκέπασε τὴν ἀσπίδα.
7 Καὶ αἱ ἐκλεκταὶ κοιλάδες σου ἐγεμίσθησαν ἁμαξῶν, καὶ οἱ ἱππεῖς παρετάχθησαν ἐν τῇ πύλῃ.
8 Καὶ ἐσηκώθη τὸ κάλυμμα τοῦ Ἰούδα· καὶ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐνέβλεψας εἰς τὴν ὁπλοθήκην τῆς οἰκίας τοῦ δάσους.
9 Καὶ εἴδετε ὅτι αἱ χαλάστραι τῆς πόλεως τοῦ Δαβὶδ εἶναι πολλαί, καὶ συνηθροίσατε τὰ ὕδατα τοῦ κάτω ὑδροστασίου.
10 Καὶ ἀπηριθμήσατε τὰς οἰκίας τῆς Ἱερουσαλήμ, καὶ διὰ νὰ ὀχυρώσητε τὸ τεῖχος ἐχαλάσατε τὰς οἰκίας.
11 Ἐκάμετε πρὸς τούτοις μεταξὺ τῶν δύο τειχῶν λάκκον διὰ τὸ ὕδωρ τοῦ παλαιοῦ ὑδροστασίου· ἀλλὰ δὲν ἀνεβλέψατε πρὸς τὸν Ποιητήν τούτων οὐδὲ ἐθεωρήσατε πρὸς τὸν παλαιόθεν κτίσαντα αὐτά.
12 Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ Κύριος ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων σᾶς ἐκάλεσεν εἰς κλαυθμὸν καὶ εἰς πένθος καὶ εἰς ξύρισμα καὶ εἰς ζώσιμον σάκκου·
13 ἀλλ᾿ ἰδού, χαρὰ καὶ εὐθυμία· σφάζουσι βόας καὶ θύουσι πρόβατα, τρώγουσι κρέατα καὶ πίνουσιν οἶνον, λέγοντες, Ἄς φάγωμεν καὶ ἄς πίωμεν· διότι αὔριον θέλομεν ἀποθάνει.
14 Καὶ ἀνεκαλύφθη εἰς τὰ ὦτά μου παρὰ τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων, Βεβαίως αὕτη ἡ ἀνομία σας δὲν θέλει καθαρισθῆ ἑωσοῦ ἀποθάνητε, λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων.
15 Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων· Ὕπαγε, εἴσελθε πρὸς τὸν θησαυροφύλακα τοῦτον, πρὸς τὸν Σομνάν, τὸν ἐπιστάτην τοῦ οἴκου, καὶ εἰπέ,
16 Τί ἔχεις ἐδώ; καὶ ἐδὼ τίνα ἔχεις, ὥστε νὰ κατασκευάσῃς ἐνταῦθα μνημεῖον εἰς σεαυτόν; κατασκευάζει τὸ μνῆμα αὑτοῦ ὑψηλὰ καὶ κόπτει ἐν πέτρᾳ κατοικίαν εἰς ἑαυτόν.
17 Ἰδού, ὁ Κύριος θέλει σὲ ἐκβάλει ἐκβολήν βιαίαν καὶ θέλει σὲ περικαλύψει αἰσχύνην.
18 Θέλει βεβαίως σὲ στροφογυρίσει καὶ τινάξει βιαίως ὡς σφαῖραν εἰς τόπον εὐρύχωρον· ἐκεῖ θέλεις ἀποθάνει καὶ ἐκεῖ θέλουσιν εἶσθαι αἱ ἅμαξαι τῆς δόξης σου, ὦ αἶσχος τοῦ οἴκου τοῦ κυρίου σου.
19 Καὶ θέλω σὲ ἐξώσει ἀπὸ τῆς στάσεώς σου καὶ θέλει σὲ κρημνίσει ἀπὸ τοῦ ἀξιώματός σου.
20 Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θέλω καλέσει τὸν δοῦλόν μου Ἐλιακείμ, τὸν υἱὸν τοῦ Χελκίου.
21 Καὶ θέλω ἐνδύσει αὐτὸν τὴν στολήν σου καὶ θέλω περιζώσει αὐτὸν τὴν ζώνην σου, καὶ τὴν ἐξουσίαν σου θέλω δώσει εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ θέλει εἶσθαι πατήρ εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ καὶ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Ἰούδα.
22 Καὶ θέλω βάλει ἐπὶ τὸν ὦμον αὐτοῦ τὸ κλειδίον τοῦ οἴκου τοῦ Δαβίδ· καὶ θέλει ἀνοίγει καὶ οὐδεὶς θέλει κλείει· καὶ θέλει κλείει καὶ οὐδεὶς θέλει ἀνοίγει.
23 Καὶ θέλω στηρίξει αὐτὸν ὡς πάσσαλον ἐν τόπῳ στερεῷ καὶ θέλει εἶσθαι ὡς θρόνος δόξης τοῦ οἴκου τοῦ πατρὸς αὑτοῦ.
24 Καὶ ἀπ᾿ αὐτοῦ θέλουσι κρεμάσει πᾶσαν τὴν δόξαν τοῦ οἴκου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, τοὺς ἐκγόνους καὶ ἀπογόνους, πάντα τὰ σκεύη τὰ μικρά, ἀπὸ τῶν σκευῶν τῶν ποτηρίων ἕως πάντων τῶν σκευῶν τῶν φιαλῶν.
25 Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων, τὸ ἐστηριγμένον καρφίον ἐν τῷ στερεῷ τόπῳ θέλει κινηθῆ καὶ θέλει ἐκβληθῆ καὶ πέσει, καὶ τὸ φορτίον τὸ ἐπ᾿ αὐτοῦ θέλει κρημνισθῆ· διότι ὁ Κύριος ἐλάλησε.
1 Ἡ κατὰ τῆς Τύρου ὄρασις. Ὀλολύζετε, πλοῖα τῆς Θαρσείς· διότι ἐξωλοθρεύθη, ὥστε νὰ μή ὑπάρχῃ οἰκία μηδὲ εἴσοδος· ἐκ τῆς γῆς τῶν Κητιαίων ἀνηγγέλθη τοῦτο πρὸς αὐτούς.
2 Σιωπήσατε, κάτοικοι τῆς νήσου· σύ, τὴν ὁποίαν ἐγέμισαν οἱ ἔμποροι τῆς Σιδῶνος, οἱ διαβαίνοντες ἐπὶ τῆς θαλάσσης.
3 Καὶ τὸ εἰσόδημα αὐτῆς εἶναι ὁ σπόρος τοῦ Σιώρ, τὸ θέρος τοῦ ποταμοῦ, φερόμενα διὰ πολλῶν ὑδάτων· καὶ αὕτη ἔγεινε τὸ ἐμπόριον τῶν ἐθνῶν.
4 Αἰσχύνθητι, Σιδών· διότι ἡ θάλασσα ἐλάλησε, τὸ ὀχύρωμα τῆς θαλάσσης, λέγουσα, Δὲν κοιλοπονῶ οὐδὲ γεννῶ οὐδὲ ἀνατρέφω νέους οὐδὲ μεγαλώνω παρθένους.
5 Ὅταν ἀκουσθῇ ἐν Αἰγύπτῳ, θέλουσι λυπηθῆ ἀκούοντες περὶ τῆς Τύρου.
6 Διέλθετε εἰς Θαρσείς· ὀλολύξατε, κάτοικοι τῆς νήσου.
7 Αὕτη εἶναι ἡ εὔθυμος πόλις σας, τῆς ὁποίας ἡ ἀρχαιότης εἶναι ἐκ παλαιῶν ἡμερῶν; οἱ πόδες αὐτῆς θέλουσι φέρει αὐτήν μακρὰν διὰ νὰ παροικήσῃ.
8 Τίς ἐβουλεύθη τοῦτο κατὰ τῆς Τύρου, ἥτις διανέμει στέμματα, τῆς ὁποίας οἱ ἔμποροι εἶναι ἡγεμόνες, τῆς ὁποίας οἱ πραγματευταὶ εἶναι οἱ ἔνδοξοι τῆς γῆς;
9 Ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων ἐβουλεύθη τοῦτο, διὰ νὰ καταισχύνῃ τὴν ὑπερηφανίαν πάσης δόξης, νὰ ἐξευτελίσῃ πάντα ἔνδοξον τῆς γῆς.
10 Διαπέρασον τὴν γῆν σου ὡς ποταμός, θυγάτηρ τῆς Θαρσείς· δύναμις πλέον δὲν ὑπάρχει.
11 Ἐξέτεινε τὴν χεῖρα αὑτοῦ ἐπὶ τὴν θάλασσαν, ἔσεισε βασίλεια· ὁ Κύριος ἔδωκε προσταγήν κατὰ τῆς Χαναάν, διὰ νὰ καταστρέψωσι τὰ ὀχυρώματα αὐτῆς.
12 Καὶ εἶπε, Δὲν θέλεις ἀγάλλεσθαι πλέον, παρθένε κατατεθλιμμένη, θυγάτηρ τῆς Σιδῶνος· σηκώθητι, πέρασον πρὸς τοὺς Κητιαίους· οὐδὲ ἐκεῖ θέλεις ἔχει ἀνάπαυσιν.
13 Ἰδού, ἡ γῆ τῶν Χαλδαίων· οὗτος ὁ λαὸς δὲν ὑπῆρχεν· ὁ Ἀσσύριος ἐθεμελίωσεν αὐτὸν διὰ τοὺς κατοικοῦντας τὴν ἔρημον· ἤγειραν τοὺς πύργους αὐτῆς, ὕψωσαν τὰ παλάτια αὐτῆς· καὶ κατέστησεν αὐτήν ἐρείπια.
14 Ὀλολύζετε, πλοῖα τῆς Θαρσείς· διότι ἠρημώθη τὸ ὀχύρωμά σας.
15 Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἡ Τύρος θέλει λησμονηθῆ ἑβδομήκοντα ἔτη, κατὰ τὰς ἡμέρας ἑνὸς βασιλέως· μετὰ δὲ τὰ ἑβδομήκοντα ἔτη θέλει εἶσθαι ἐν τῇ Τύρῳ ὡς σμα τῆς πόρνης.
16 Λάβε κιθάραν, περίελθε τὴν πόλιν, πόρνη λησμονημένη, παῖζε γλυκά, δε πολλὰ σματα, διὰ νὰ σὲ ἐνθυμηθῶσι.
17 Καὶ μετὰ τὰ ἑβδομήκοντα ἔτη, ὁ Κύριος θέλει ἐπισκεφθῆ τὴν Τύρον· καὶ αὐτή θέλει ἐπιστρέψει εἰς τὸ μίσθωμα αὑτῆς, καὶ θέλει πορνεύεσθαι μετὰ πάντων τῶν βασιλείων τοῦ κόσμου ἐπὶ προσώπου τῆς γῆς.
18 Καὶ τὸ ἐμπόριον αὐτῆς καὶ τὸ μίσθωμα αὐτῆς θέλει ἀφιερωθῆ εἰς τὸν Κύριον· δὲν θέλει θησαυρισθῆ οὐδὲ ταμιευθῆ· διότι τὸ ἐμπόριον αὐτῆς θέλει εἶσθαι διὰ τοὺς κατοικοῦντας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· διὰ νὰ τρώγωσιν εἰς χορτασμὸν καὶ νὰ ἔχωσιν ἐνδύματα πολυχρόνια.
1 Ἰδού, ὁ Κύριος κενόνει τὴν γῆν καὶ ἐρημόνει αὐτήν καὶ ἀνατρέπει αὐτήν καὶ διασκορπίζει τοὺς κατοίκους αὐτῆς.
2 Καὶ θέλει εἶσθαι, ὡς ὁ λαός, οὕτως ὁ ἱερεύς· ὡς ὁ θεράπων, οὕτως ὁ κύριος αὐτοῦ· ὡς ἡ θεράπαινα, οὕτως ἡ κυρία αὐτῆς· ὡς ὁ ἀγοραστής, οὕτως ὁ πωλητής· ὡς ὁ δανειστής, οὕτως ὁ δανειζόμενος· ὡς ὁ λαμβάνων τόκον, οὕτως ὁ πληρόνων τόκον εἰς αὐτόν.
3 Ὁλοκλήρως θέλει κενωθῆ ἡ γῆ καὶ ὁλοκλήρως θέλει γυμνωθῆ· διότι ὁ Κύριος ἐλάλησε τὸν λόγον τοῦτον.
4 Ἡ γῆ πενθεῖ, μαραίνεται, ὁ κόσμος ἀτονεῖ, μαραίνεται, οἱ ὑψηλοὶ ἐκ τῶν λαῶν τῆς γῆς εἶναι ἠτονημένοι.
5 Καὶ ἡ γῆ ἐμολύνθη ὑποκάτω τῶν κατοίκων αὑτῆς· διότι παρέβησαν τοὺς νόμους, ἤλλαξαν τὸ διάταγμα, ἠθέτησαν διαθήκην αἰώνιον.
6 Διὰ τοῦτο ἡ ἀρὰ κατέφαγε τὴν γῆν καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐτῇ ἠρημώθησαν· διὰ τοῦτο οἱ κάτοικοι τῆς γῆς κατεκαύθησαν καὶ ὀλίγοι ἄνθρωποι ἔμειναν.
7 Ὁ νέος οἶνος πενθεῖ, ἡ ἄμπελος εἶναι ἐν ἀτονίᾳ, πάντες οἱ εὐφραινόμενοι τὴν καρδίαν στενάζουσιν.
8 Ἡ εὐφροσύνη τῶν τυμπάνων παύει· ὁ θόρυβος τῶν εὐθυμούντων τελειόνει· παύει τῆς κιθάρας ἡ εὐφροσύνη.
9 Δὲν θέλουσι πίνει οἶνον μετὰ σμάτων· τὸ σίκερα θέλει εἶσθαι πικρὸν εἰς τοὺς πίνοντας αὐτό.
10 Ἡ πόλις τῆς ἐρημώσεως ἠφανίσθη· πᾶσα οἰκία ἐκλείσθη, ὥστε νὰ μή εἰσέλθῃ μηδείς.
11 Κραυγή εἶναι ἐν ταῖς ὁδοῖς διὰ τὸν οἶνον· πᾶσα εὐθυμία παρῆλθεν· ἡ χαρὰ τοῦ τόπου ἔφυγεν.
12 Ἐρημία ἔμεινεν ἐν τῇ πόλει, καὶ ἡ πύλη ἐκτυπήθη ὑπὸ ἀφανισμοῦ·
13 ὅταν γείνῃ οὕτως ἐν μέσῳ τῆς γῆς μεταξὺ τῶν λαῶν, θέλει εἶσθαι ὡς τιναγμὸς ἐλαίας, ὡς τὸ σταφυλολόγημα ἀφοῦ παύσῃ ὁ τρυγητός.
14 Οὗτοι θέλουσιν ὑψώσει τὴν φωνήν αὑτῶν, θέλουσι ψάλλει διὰ τὴν μεγαλειότητα τοῦ Κυρίου, θέλουσι μεγαλοφωνεῖ ἀπὸ τῆς θαλάσσης.
15 Διὰ τοῦτο δοξάσατε τὸν Κύριον ἐν ταῖς κοιλάσι, τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ ἐν ταῖς νήσοις τῆς θαλάσσης.
16 Ἀπ᾿ ἄκρου τῆς γῆς ἠκούσαμεν σματα, Δόξα εἰς τὸν δίκαιον. Ἀλλ᾿ ἐγὼ εἶπα, Ταλαιπωρία μου, ταλαιπωρία μου· οὐαὶ εἰς ἐμέ· οἱ ἄπιστοι ἀπίστως ἔπραξαν· ναί, οἱ ἄπιστοι πολλὰ ἀπίστως ἔπραξαν.
17 Φόβος καὶ λάκκος καὶ παγὶς εἶναι ἐπὶ σέ, κάτοικε τῆς γῆς.
18 Καὶ ὁ φεύγων ἀπὸ τοῦ ἤχου τοῦ φόβου θέλει πέσει εἰς τὸν λάκκον· καὶ ὁ ἀναβαίνων ἐκ μέσου τοῦ λάκκου θέλει πιασθῆ εἰς τὴν παγίδα· διότι αἱ θυρίδες ἄνωθεν εἶναι ἀνοικταί, καὶ τὰ θεμέλια τῆς γῆς σείονται.
19 Ἡ γῆ κατεσυντρίφθη, ἡ γῆ ὁλοκλήρως διελύθη, ἡ γῆ ἐκινήθη εἰς ὑπερβολήν.
20 Ἡ γῆ θέλει κλονισθῆ ἐδὼ καὶ ἐκεῖ ὡς ὁ μεθύων καὶ θέλει μετακινηθῆ ὡς καλύβη· καὶ ἡ ἀνομία αὐτῆς θέλει βαρύνει ἐπ᾿ αὐτήν· καὶ θέλει πέσει καὶ πλέον δὲν θέλει σηκωθῆ.
21 Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ὁ Κύριος θέλει παιδεύσει τὸ στράτευμα τῶν ὑψηλῶν ἐν τῷ ὕψει καὶ τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς ἐπὶ τῆς γῆς.
22 Καὶ θέλουσι συναχθῆ, καθὼς συνάγονται οἱ αἰχμάλωτοι εἰς τὸν λάκκον, καὶ θέλουσι κλεισθῆ ἐν τῇ φυλακῇ, καὶ μετὰ πολλὰς ἡμέρας θέλει γείνει ἐπίσκεψις εἰς αὐτούς.
23 Τότε ἡ σελήνη θέλει ἐντραπῆ καὶ ὁ ἥλιος θέλει αἰσχυνθῆ, ὅταν ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων βασιλεύσῃ ἐν τῷ ὄρει Σιὼν καὶ ἐν Ἱερουσαλήμ καὶ δοξασθῆ ἐνώπιον τῶν πρεσβυτέρων αὑτοῦ.
1 Κύριε, σὺ εἶσαι ὁ Θεὸς μου· θέλω σὲ ὑψόνει, θέλω ὑμνεῖ τὸ ὄνομά σου· διότι ἔκαμες θαυμάσια· αἱ ἀπ᾿ ἀρχῆς βουλαὶ σου εἶναι πίστις καὶ ἀλήθεια.
2 Διότι σὺ κατέστησας πόλιν σωρόν· πόλιν χυρωμένην, ἐρείπιον· τὰ ὀχυρώματα τῶν ἀλλογενῶν, ὥστε νὰ μή ἦναι πόλις· οὐδέποτε θέλουσιν ἀνοικοδομηθῆ.
3 Διὰ τοῦτο ὁ ἰσχυρὸς λαὸς θέλει σὲ δοξάσει, ἡ πόλις τῶν τρομερῶν ἐθνῶν θέλει σὲ φοβηθῆ.
4 Διότι ἐστάθης δύναμις εἰς τὸν πτωχόν, δύναμις τοῦ ἐνδεοῦς ἐν τῇ στενοχωρίᾳ αὐτοῦ, καταφύγιον ἐναντίον τῆς ἀνεμοζάλης, σκιὰ ἐναντίον τοῦ καύσωνος, ὅταν τὸ φύσημα τῶν τρομερῶν προσβάλῃ ὡς ἀνεμοζάλη κατὰ τοίχου.
5 Θέλεις καταπαύσει τὸν θόρυβον τῶν ἀλλογενῶν, ὡς τὸν καύσωνα ἐν ξηρῷ τόπῳ, τὸν καύσωνα διὰ τῆς σκιᾶς τοῦ νέφους· ὁ θρίαμβος τῶν τρομερῶν θέλει ταπεινωθῆ.
6 Καὶ ἐπὶ τοῦ ὄρους τούτου ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων θέλει κάμει εἰς πάντας τοὺς λαοὺς εὐωχίαν ἀπὸ παχέων, εὐωχίαν ἀπὸ οἴνων ἐν τῇ τρυγίᾳ αὐτῶν, ἀπὸ παχέων μεστῶν μυελοῦ, ἀπὸ οἴνων κεκαθαρισμένων ἐπὶ τῆς τρυγίας.
7 Καὶ ἐν τῷ ὄρει τούτῳ θέλει ἀφανίσει τὸ πρόσωπον τοῦ περικαλύμματος τοῦ περικαλύπτοντος πάντας τοὺς λαοὺς καὶ τὸ κάλυμμα τὸ καλύπτον ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη.
8 Θέλει καταπίει τὸν θάνατον ἐν νίκῃ· καὶ Κύριος ὁ Θεὸς θέλει σπογγίσει τὰ δάκρυα ἀπὸ πάντων τῶν προσώπων· καὶ θέλει ἐξαλείψει τὸ ὄνειδος τοῦ λαοῦ αὑτοῦ ἀπὸ πάσης τῆς γῆς· διότι ὁ Κύριος ἐλάλησε.
9 Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θέλουσιν εἰπεῖ, Ἰδού, οὗτος εἶναι ὁ Θεὸς ἡμῶν· περιεμείναμεν αὐτὸν καὶ θέλει σώσει ἡμᾶς· οὗτος εἶναι ὁ Κύριος· περιεμείναμεν αὐτόν· θέλομεν χαρῆ καὶ εὐφρανθῆ ἐν τῇ σωτηρίᾳ αὐτοῦ.
10 Διότι ἐν τῷ ὄρει τούτῳ ἡ χεὶρ τοῦ Κυρίου θέλει ἀναπαυθῆ, καὶ ὁ Μωὰβ θέλει καταπατηθῆ ὑποκάτω αὐτοῦ, καθὼς καταπατεῖται τὸ ἄχυρον διὰ τὸν κοπρῶνα.
11 Καὶ θέλει ἐξαπλώσει τὰς χεῖρας αὑτοῦ ἐν τῷ μέσῳ αὐτῶν, καθὼς ὁ κολυμβῶν ἐξαπλόνει τὰς χεῖρας αὑτοῦ διὰ νὰ κολυμβήση· καὶ θέλει ταπεινώσει τὴν ὑπερηφανίαν αὐτῶν μετὰ τῶν πανουργευμάτων τῶν χειρῶν αὐτῶν.
12 Καὶ τὰ ὑψηλὰ ὀχυρώματα τῶν τειχῶν σου θέλουσι ταπεινωθῆ, κρημνισθῆ, κατεδαφισθῆ ἕως ἐδάφους.
1 Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ τὸ σμα τοῦτο θέλει ψαλῆ ἐν γῇ Ἰούδα· Ἔχομεν πόλιν ὀχυράν· σωτηρίαν θέλει βάλει ὁ Θεὸς ἀντὶ τειχῶν καὶ προτειχισμάτων.
2 Ἀνοίξατε τὰς πύλας καὶ θέλει εἰσέλθει τὸ δίκαιον ἔθνος τὸ φυλάττον τὴν ἀλήθειαν.
3 Θέλεις φυλάξει ἐν τελείᾳ εἰρήνῃ τὸ πνεῦμα τὸ ἐπὶ σὲ ἐπιστηριζόμενον, διότι ἐπὶ σὲ θαρρεῖ.
4 Θαρρεῖτε ἐπὶ τὸν Κύριον πάντοτε· διότι ἐν Κυρίῳ τῷ Θεῷ εἶναι αἰώνιος δύναμις.
5 Διότι ταπεινόνει τοὺς κατοικοῦντας ἐν ὑψηλοῖς· κρημνίζει τὴν ὑψηλήν πόλιν· κρημνίζει αὐτήν ἕως ἐδάφους· καταβάλλει αὐτήν ἕως χώματος.
6 Ὁ ποῦς θέλει καταπατήσει αὐτήν, οἱ πόδες τοῦ πτωχοῦ, τὰ βήματα τοῦ ἐνδεοῦς.
7 Ἡ ὁδὸς τοῦ δικαίου εἶναι ἡ εὐθύτης· σύ, εὐθύτατε, σταθμίζεις τὴν ὁδὸν τοῦ δικαίου.
8 Ναί, ἐν τῇ ὁδῷ, τῶν κρίσεών σου, Κύριε, σὲ περιεμείναμεν· ὁ πόθος τῆς ψυχῆς ἡμῶν εἶναι εἰς τὸ ὄνομά σου καὶ εἰς τὴν ἐνθύμησίν σου.
9 Μὲ τὴν ψυχήν μου σὲ ἐπόθησα τὴν νύκτα· ναί, μὲ τὸ πνεῦμά μου ἐντὸς μου σὲ ἐξεζήτησα τὸ πρωΐ· διότι ὅταν αἱ κρίσεις σου ἦναι ἐν τῇ γῇ, οἱ κάτοικοι τοῦ κόσμου θέλουσι μάθει δικαιοσύνην.
10 Καὶ ἄν ἐλεηθῇ ὁ ἀσεβής, δὲν θέλει μάθει δικαιοσύνην· ἐν τῇ γῆ τῆς εὐθύτητος θέλει πράξει ἀδίκως καὶ δὲν θέλει ἐμβλέψει εἰς τὴν μεγαλειότητα τοῦ Κυρίου.
11 Ἡ χεὶρ σου, Κύριε, ὑψοῦται, ἀλλ᾿ αὐτοὶ δὲν θέλουσιν ἰδεῖ· θέλουσιν ὅμως ἰδεῖ καὶ καταισχυνθῆ· ὁ ζῆλος ὁ ὑπὲρ τοῦ λαοῦ σου, μάλιστα τὸ πῦρ τὸ κατὰ τῶν ἐχθρῶν σου θέλει καταφάγει αὐτούς.
12 Κύριε, εἰρήνην θέλεις δώσει εἰς ἡμᾶς· διότι σὺ ἔκαμες καὶ πάντα ἡμῶν τὰ ἔργα διὰ ἡμᾶς.
13 Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἄλλοι κύριοι, πλήν σοῦ, ἐξουσίασαν ἐφ᾿ ἡμᾶς· ἀλλὰ τώρα διὰ σοῦ μόνον θέλομεν ἀναφέρει τὸ ὄνομά σου.
14 Ἀπέθανον, δὲν θέλουσιν ἀναζήσει· ἐτελεύτησαν, δὲν θέλουσιν ἀναστηθῆ· διὰ τοῦτο ἐπεσκέφθης καὶ ἐξωλόθρευσας αὐτοὺς καὶ ἐξήλειψας πᾶν τὸ μνημόσυνον αὐτῶν.
15 Ἐπλήθυνας τὸ ἔθνος, Κύριε, ἐπλήθυνας τὸ ἔθνος· ἐδοξάσθης· ἐμάκρυνας αὐτὸ εἰς πάντα τὰ ἔσχατα τῆς γῆς.
16 Κύριε, ἐν τῇ θλίψει προσέτρεξαν πρὸς σέ· ἐξέχεαν στεναγμόν, ὅτε ἡ παιδεία σου ἦτο ἐπ᾿ αὐτούς.
17 Ὡς ἔγκυος γυνή, ὅταν πλησιάσῃ εἰς τὴν γένναν, κοιλοπονεῖ, φωνάζουσα ἐν τοῖς πόνοις αὑτῆς, οὕτως ἐγείναμεν ἐνώπιόν σου, Κύριε.
18 Συνελάβομεν, ἐκοιλοπονήσαμεν, πλήν ὡς νὰ ἐγεννήσαμεν ἄνεμον· οὐδεμίαν ἐλευθέρωσιν κατωρθώσαμεν ἐν τῇ γῇ· οὐδὲ ἔπεσαν οἱ κάτοικοι τοῦ κόσμου.
19 Οἱ νεκροὶ σου θέλουσι ζήσει, μετὰ τοῦ νεκροῦ σώματός μου θέλουσιν ἀναστηθῆ· ἐξεγέρθητε καὶ ψάλλετε, σεῖς οἱ κατοικοῦντες ἐν τῷ χώματι· διότι ἡ δρόσος σου εἶναι ὡς ἡ δρόσος τῶν χόρτων, καὶ ἡ γῆ θέλει ἐκρίψει τοὺς νεκρούς.
20 Ἐλθέ, λαὲ μου, εἴσελθε εἰς τὰ ταμεῖά σου καὶ κλεῖσον τὰς θύρας σου ὀπίσω σου· κρύφθητι διὰ ὀλίγον καιρόν, ἑωσοῦ παρέλθῃ ἡ ὀργή.
21 Διότι, ἰδού, ὁ Κύριος ἐξέρχεται ἀπὸ τοῦ τόπου αὑτοῦ διὰ νὰ παιδεύσῃ τοὺς κατοίκους τῆς γῆς ἕνεκεν τῆς ἀνομίας αὐτῶν· ἡ δὲ γῆ θέλει ἀνακαλύψει τὰ αἵματα αὑτῆς καὶ δὲν θέλει σκεπάσει πλέον τοὺς πεφονευμένους αὑτῆς.
1 Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θέλει παιδεύσει ὁ Κύριος, διὰ τῆς μαχαίρας αὑτοῦ τῆς σκληρᾶς καὶ μεγάλης καὶ δυνατῆς, τὸν Λευϊάθαν, τὸν λοξοβάτην ὄφιν, ναί, τὸν Λευϊάθαν, τὸν σκολιὸν ὄφιν· καὶ θέλει ἀποκτείνει τὸν δράκοντα τὸν ἐν τῇ θαλάσσῃ.
2 Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ψάλλετε πρὸς αὐτήν, Ἄμπελος ἀγαπητή·
3 ἐγὼ ὁ Κύριος θέλω φυλάττει αὐτήν· κατὰ πᾶσαν στιγμήν θέλω ποτίζει αὐτήν· διὰ νὰ μή βλάψῃ αὐτήν μηδείς, νύκτα καὶ ἡμέραν θέλω φυλάττει αὐτήν·
4 ὀργή δὲν εἶναι ἐν ἐμοί· τίς ἤθελεν ἀντιτάξει ἐναντίον μου τριβόλους καὶ ἀκάνθας ἐν τῇ μάχη; ἤθελον περάσει διὰ μέσου αὐτῶν, ἤθελον κατακαύσει ταῦτα ὁμοῦ·
5 ἤ ἄς πιασθῆ ἀπὸ τῆς δυνάμεώς μου, διὰ νὰ κάμῃ εἰρήνην μετ᾿ ἐμοῦ· καὶ θέλει κάμει μετ᾿ ἐμοῦ εἰρήνην.
6 Εἰς τὸ ἐρχόμενον θέλει ῥιζώσει τὸν Ἰακώβ· ὁ Ἰσραήλ θέλει ἀνθήσει καὶ βλαστήσει καὶ γεμίσει τὸ πρόσωπον τῆς οἰκουμένης ἀπὸ καρπῶν.
7 Μήπως ἐπάταξεν αὐτόν, καθὼς ἐπάταξε τοὺς πατάξαντας αὐτόν; ἤ ἐθανατώθη κατὰ τὸν θάνατον τῶν θανατωθέντων ὑπ᾿ αὐτοῦ;
8 Μὲ μέτρον θέλεις διαμαχήσει μετ᾿ αὐτῆς, ὅταν ἀποβάλῃς αὐτήν· συμμετρεῖ τὸν σφοδρὸν αὑτοῦ ἄνεμον ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ ἀνατολικοῦ ἀνέμου.
9 Ὅθεν μὲ τοῦτο θέλει καθαρισθῆ ἡ ἀνομία τοῦ Ἰακώβ· καὶ τοῦτο θέλει εἶσθαι ἅπας ὁ καρπός, νὰ ἐξαλειφθῇ ἡ ἁμαρτία αὐτοῦ, ὅταν κατασυντρίψῃ πάντας τοὺς λίθους τῶν βωμῶν ὡς λεπτὸν κονιορτὸν ἀσβέστου, καὶ τὰ ἄλση καὶ τὰ εἴδωλα δὲν μένωσι πλέον ὄρθια.
10 Διότι ἡ χυρωμένη πόλις θέλει ἐρημωθῆ, ἡ κατοικία θέλει παραιτηθῆ καὶ ἐγκαταλειφθῆ ὡς ἔρημος· ἐκεῖ θέλει βοσκηθῆ τὸ μοσχάριον καὶ ἐκεῖ θέλει ἀναπαυθῆ καὶ καταφάγει τοὺς κλάδους αὐτῆς.
11 Ὅταν οἱ κλάδοι αὐτῆς ξηρανθῶσι, θέλουσιν ἀποκοπῆ· αἱ γυναῖκες θέλουσιν ἐλθεῖ καὶ κατακαύσει αὐτούς· διότι εἶναι λαὸς ἀσύνετος· ὅθεν ὁ ποιήσας αὐτὸν δὲν θέλει οἰκτείρει αὐτὸν καὶ ὁ πλάσας αὐτὸν δὲν θέλει ἐλεήσει αὐτόν.
12 Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ὁ Κύριος θέλει ἐκτινάξει ἀπὸ τῆς διώρυγος τοῦ ποταμοῦ ἕως τοῦ ῥεύματος τῆς Αἰγύπτου, καὶ σεῖς θέλετε συναχθῆ καθ᾿ ἕνα ἕκαστος, σεῖς υἱοὶ Ἰσραήλ.
13 Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θέλει σαλπιγχθῆ μεγάλη σάλπιγξ, καὶ θέλουσιν ἐλθεῖ οἱ καταφθειρόμενοι ἐν τῇ γῇ τῆς Ἀσσυρίας καὶ οἱ ἀποδεδιωγμένοι ἐν τῇ γῆ τῆς Αἰγύπτου, καὶ θέλουσι λατρεύσει τὸν Κύριον ἐπὶ τοῦ ὄρους τοῦ ἁγίου ἐν Ἱερουσαλήμ.
1 Οὐαὶ εἰς τὸν στέφανον τῆς ὑπερηφανίας τῶν μεθύσων τοῦ Ἐφραΐμ, τῶν ὁποίων ἡ ἔνδοξος ὡραιότης εἶναι ἄνθος μαραινόμενον· οἵτινες ἐπὶ τῆς κορυφῆς τῶν παχειῶν κοιλάδων κατακυριεύονται ὑπὸ τοῦ οἴνου.
2 Ἰδού, ὁ Κύριος ἔχει ἰσχυρὸν καὶ δυνατὸν ὅστις ὡς θόρυβος χαλάζης, ὡς καταστρεπτικὸς ἀνεμοστρόβιλος· ὡς κατακλυσμὸς ἰσχυρῶν ὑδάτων πλημμυρούντων, θέλει καταρρίψει εἰς τὴν γῆν τὰ πάντα διὰ τῆς χειρὸς αὑτοῦ.
3 Ὁ στέφανος τῆς ὑπερηφανίας τῶν μεθύσων τοῦ Ἐφραΐμ θέλει καταπατηθῆ ὑπὸ τοὺς πόδας.
4 Καὶ τὸ ἄνθος τῆς ἐνδόξου ὡραιότητος αὐτῶν, τὸ ἐπὶ τῆς κορυφῆς τῆς παχείας κοιλάδος, μαραινόμενον θέλει γείνει ὡς ὁ πρώϊμος καρπὸς πρὸ τοῦ θέρους· τὸν ὁποῖον ὁ ἰδὼν αὐτόν, καθὼς λάβῃ ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ, καταπίνει αὐτόν.
5 Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων θέλει εἶσθαι στέφανος δόξης καὶ διάδημα ὡραιότητος εἰς τὸ ὑπόλοιπον τοῦ λαοῦ αὑτοῦ,
6 καὶ πνεῦμα κρίσεως εἰς τὸν καθήμενον διὰ κρίσιν, καὶ δύναμις εἰς τοὺς ἀπωθοῦντας τὸν πόλεμον ἕως τῶν πυλῶν.
7 Πλήν καὶ αὐτοὶ ἐπλανήθησαν ὑπὸ οἴνου καὶ παρεδρόμησαν ὑπὸ σίκερα· ὁ ἱερεὺς καὶ ὁ προφήτης ἐπλανήθησαν ὑπὸ σίκερα, κατεπόθησαν ὑπὸ οἴνου, παρεδρόμησαν ὑπὸ σίκερα· πλανῶνται ἐν τῇ δράσει, προσκόπτουσιν ἐν τῇ κρίσει.
8 Διότι πᾶσαι αἱ τράπεζαι εἶναι πλήρεις ἐμετοῦ καὶ ἀκαθαρσίας, οὐδεὶς τόπος μένει καθαρός.
9 Τίνα θέλει διδάξει τὴν σοφίαν; καὶ τίνα θέλει κάμει νὰ καταλάβῃ τὴν διδασκαλίαν; αὐτοὶ εἶναι ὡς βρέφη ἀπογεγαλακτισμένα, ἀπεσπασμένα ἀπὸ τῶν μαστῶν.
10 Διότι μὲ διδασκαλίαν ἐπὶ διδασκαλίαν, μὲ διδασκαλίαν ἐπὶ διδασκαλίαν, μὲ στίχον ἐπὶ στίχον, στίχον ἐπὶ στίχον, ὀλίγον ἐδώ, ὀλίγον ἐκεῖ,
11 διότι μὲ χείλη ψελλίζοντα καὶ μὲ ἄλλην γλῶσσαν θέλει ὁμιλεῖ πρὸς τοῦτον τὸν λαόν·
12 πρὸς τὸν ὁποῖον εἶπεν, Αὕτη εἶναι ἡ ἀνάπαυσις, μὲ τὴν ὁποίαν δύνασθε νὰ ἀναπαύσητε τὸν κεκοπιασμένον, καὶ αὕτη εἶναι ἡ ἄνεσις· ἀλλ᾿ αὐτοὶ δὲν ἠθέλησαν νὰ ἀκούσωσι.
13 Καὶ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου θέλει εἶσθαι πρὸς αὐτοὺς διδασκαλία ἐπὶ διδασκαλίαν, διδασκαλία ἐπὶ διδασκαλίαν, στίχος ἐπὶ στίχον, στίχος ἐπὶ στίχον, ὀλίγον ἐδώ, ὀλίγον ἐκεῖ· διὰ νὰ περιπατήσωσι καὶ νὰ προσκόπτωσιν εἰς τὰ ὀπίσω καὶ νὰ συντριφθῶσι καὶ νὰ παγιδευθῶσι καὶ νὰ πιασθῶσι.
14 Διὰ τοῦτο ἀκούσατε τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, ἄνθρωποι χλευασταί, οἱ ὁδηγοῦντες τοῦτον τὸν λαὸν τὸν ἐν Ἱερουσαλήμ.
15 Ἐπειδή εἴπετε, Ἡμεῖς ἐκάμομεν συνθήκην μετὰ τοῦ θανάτου καὶ συνεφωνήσαμεν μετὰ τοῦ δου· ὅταν ἡ μάστιξ πλημμυροῦσα διαβαίνῃ, δὲν θέλει ἐλθεῖ εἰς ἡμᾶς· διότι ἐκάμομεν καταφύγιον ἡμῶν τὸ ψεῦδος καὶ ὑπὸ τὴν ψευδοσύνην θέλομεν κρυφθῆ·
16 διὰ τοῦτο οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεός· Ἰδού, θέτω ἐν τῇ Σιὼν θεμέλιον, λίθον, λίθον ἐκλεκτόν, ἔντιμον ἀκρογωνιαῖον, θεμέλιον ἀσφαλές· ὁ πιστεύων ἐπ᾿ αὐτὸν δὲν θέλει καταισχυνθῆ.
17 Καὶ θέλω βάλει τὴν κρίσιν εἰς τὸν κανόνα καὶ τὴν δικαιοσύνην εἰς τὴν στάθμην· καὶ ἡ χάλαζα θέλει ἐξαφανίσει τὸ καταφύγιον τοῦ ψεύδους, καὶ τὰ ὕδατα θέλουσι πλημμυρίσει τὸν κρυψῶνα.
18 Καὶ ἡ μετὰ τοῦ θανάτου συνθήκη σας θέλει ἀκυρωθῆ, καὶ μετὰ τοῦ δου συμφωνία σας δὲν θέλει σταθῆ· ὅταν ἡ πλημμυροῦσα μάστιξ διαβαίνῃ, τότε θέλετε καταπατηθῆ ὑπ᾿ αὐτῆς.
19 Εὐθὺς ὅταν διαβῇ, θέλει σᾶς πιάσει· διότι καθ᾿ ἑκάστην πρωΐαν θέλει διαβαίνει ἡμέραν καὶ νύκτα· καὶ μόνον τὸ νὰ ἀκούσῃ τις τὴν βοήν, θέλει εἶσθαι φρίκη.
20 Διότι ἡ κλίνη εἶναι μικροτέρα παρὰ ὥστε νὰ δύναταί τις νὰ ἐξαπλωθῇ· καὶ τὸ σκέπασμα στενώτερον παρὰ ὥστε νὰ δύναται νὰ περιτυλιχθῆ.
21 Διότι ὁ Κύριος θέλει σηκωθῆ ὡς ἐν τῷ ὄρει Φερασείμ, θέλει θυμωθῆ ὡς ἐν τῇ κοιλάδι τοῦ Γαβαών, διὰ νὰ ἐνεργήσῃ τὸ ἔργον αὑτοῦ, τὸ παράδοξον ἔργον αὑτοῦ, καὶ νὰ ἐκτελέσῃ τὴν πρᾶξιν αὑτοῦ, τὴν ἐξαίσιον πρᾶξιν αὑτοῦ.
22 Τώρα λοιπὸν μή ἦσθε χλευασταί, διὰ νὰ μή γείνωσι δυνατώτερα τὰ δεσμά σας· διότι ἐγὼ ἤκουσα παρὰ Κυρίου τοῦ Θεοῦ τῶν δυνάμεων συντέλειαν καὶ ἀπόφασιν ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν.
23 Ἀκροάσθητε καὶ ἀκούσατε τὴν φωνήν μου· προσέξατε καὶ ἀκούσατε τὸν λόγον μου.
24 Ὁ ἀροτριῶν μήπως ὅλην τὴν ἡμέραν ἀροτριᾷ διὰ νὰ σπείρῃ, διανοίγων καὶ βωλοκοπῶν τὸν ἀγρὸν αὑτοῦ;
25 Ἀφοῦ ἐξομαλύνῃ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, δὲν διασκορπίζει τὸν ἄρακον καὶ διασπείρει τὸ κύμινον καὶ βάλλει τὸν σῖτον εἰς τὸ καλήτερον μέρος καὶ τὴν κριθήν εἰς τὸν διωρισμένον αὐτῆς τόπον καὶ τὴν βρίζαν εἰς τὸ μέρος αὐτοῦ τὸ ἀνῆκον;
26 Διότι ὁ Θεὸς αὐτοῦ μανθάνει αὐτὸν νὰ διακρίνῃ, καὶ διδάσκει αὐτόν.
27 Διότι δὲν ἁλωνίζεται ὁ ἄρακος διὰ ἁλωνιστικοῦ ὀργάνου, οὐδὲ ἁμάξης τροχὸς περιστρέφεται ἐπὶ τὸ κύμινον· ἀλλὰ διὰ ῥάβδου κτυπᾶται ὁ ἄρακος καὶ διὰ βακτηρίας τὸ κύμινον.
28 Ὁ δὲ σῖτος τοῦ ἄρτου κατασυντρίβεται· ἀλλὰ δὲν θέλει διὰ πάντα ἁλωνίζει αὐτόν, οὐδὲ θέλει συντρίψει αὐτὸν διὰ τοῦ τροχοῦ τῆς ἁμάξης αὑτοῦ, οὐδὲ θέλει λεπτύνει αὐτὸν διὰ τῶν ὀνύχων τῶν ἵππων αὑτοῦ.
29 Καὶ τοῦτο ἐξῆλθε παρὰ τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων, τοῦ θαυμαστοῦ ἐν βουλῇ, τοῦ μεγάλου ἐν συνέσει.
1 Οὐαὶ εἰς τὴν Ἀριήλ, τὴν Ἀριήλ, τὴν πόλιν ὅπου κατῴκησεν ὁ Δαβίδ· προσθέσατε ἐνιαυτὸν ἐπὶ ἐνιαυτόν· ἄς σφάζωσιν ἑορταστικὰς θυσίας.
2 Ἀλλ᾿ ἐγὼ θέλω στενοχωρήσει τὴν Ἀριήλ, καὶ ἐκεῖ θέλει εἶσθαι βάρος καὶ θλῖψις· καὶ εἰς ἐμὲ θέλει εἶσθαι ὡς Ἀριήλ.
3 Καὶ θέλω στρατοπεδεύσει ἐναντίον σου κύκλῳ, καὶ θέλω στήσει πολιορκίαν κατὰ σοῦ μὲ χαράκωμα, καὶ θέλω ἀνεγείρει φρούρια ἐναντίον σου.
4 Καὶ θέλεις ῥιφθῆ κάτω, θέλεις λαλεῖ ἀπὸ τοῦ ἐδάφους καὶ ἡ λαλιὰ σου θέλει εἶσθαι ταπεινή ἐκ τοῦ χώματος, καὶ ἡ φωνή σου ἐκ τοῦ ἐδάφους θέλει εἶσθαι ὡς τοῦ ἐγγαστριμύθου καὶ ἡ λαλιὰ σου θέλει ψιθυρίζει ἐκ τοῦ χώματος.
5 Τὸ δὲ πλῆθος τῶν ἐχθρῶν σου θέλει εἶσθαι ὡς κονιορτὸς καὶ τὸ πλῆθος τῶν φοβερῶν ὡς ἄχυρον φερόμενον ὑπὸ ἀνέμου· ναί, τοῦτο θέλει γείνει αἰφνιδίως ἐν μιᾷ στιγμῇ.
6 Θέλει γείνει εἰς σὲ ἐπίσκεψις παρὰ τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων, μετὰ βροντῆς καὶ μετὰ σεισμοῦ καὶ φωνῆς μεγάλης, μετὰ ἀνεμοζάλης καὶ ἀνεμοστροβίλου καὶ φλογὸς πυρὸς κατατρώγοντος.
7 Καὶ τὸ πλῆθος πάντων τῶν ἐθνῶν τῶν πολεμούντων ἐναντίον τῆς Ἀριήλ, πάντες βεβαίως οἱ μαχόμενοι ἐναντίον αὐτῆς καὶ τῶν ὀχυρωμάτων αὐτῆς καὶ οἱ στενοχωροῦντες αὐτήν θέλουσιν εἶσθαι ὡς ὄνειρον νυκτερινοῦ ὀράματος.
8 Καθὼς μάλιστα ὁ πεινῶν ὀνειρεύεται ὅτι ἰδού, τρώγει· πλήν ἐξεγείρεται καὶ ἡ ψυχή αὐτοῦ εἶναι κενή· ἤ καθὼς ὁ διψῶν ὀνειρεύεται ὅτι ἰδού, πίνει· πλήν ἐξεγείρεται καὶ ἰδού, εἶναι ἠτονημένος καὶ ἡ ψυχή αὐτοῦ διψᾷ· οὕτω θέλουσιν εἶσθαι τὰ πλήθη πάντων τῶν ἐθνῶν τῶν πολεμούντων ἐναντίον τοῦ ὄρους Σιών.
9 Στῆτε καὶ θαυμάσατε· ἀναβοήσατε καὶ ἀνακράξατε· οὗτοι μεθύουσιν ἀλλ᾿ οὐχὶ ὑπὸ οἴνου· παραφέρονται ἀλλ᾿ οὐχὶ ὑπὸ σίκερα.
10 Διότι ὁ Κύριος ἐξέχεεν ἐφ᾿ ὑμᾶς πνεῦμα βαθέος ὕπνου καὶ ἔκλεισε τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν· περιεκάλυψε τοὺς προφήτας καὶ τοὺς ἄρχοντας ὑμῶν, τοὺς βλέποντας ὀράσεις.
11 Καὶ πᾶσα ὄρασις θέλει εἶσθαι εἰς ἐσᾶς ὡς λόγια ἐσφραγισμένου βιβλίου, τὸ ὁποῖον ἤθελον δώσει εἰς τινὰ ἐξεύροντα νὰ ἀναγινώσκῃ, λέγοντες, Ἀνάγνωθι τοῦτο, παρακαλῶ· καὶ ἐκεῖνος λέγει, Δὲν δύναμαι, διότι εἶναι ἐσφραγισμένον·
12 καὶ δίδουσι τὸ βιβλίον εἰς μή ἐξεύροντα νὰ ἀναγινώσκῃ καὶ λέγουσιν, Ἀνάγνωθι τοῦτο, παρακαλῶ· καὶ ἐκεῖνος λέγει, δὲν ἐξεύρω νὰ ἀναγινώσκω.
13 Διὰ τοῦτο ὁ Κύριος λέγει, Ἐπειδή ὁ λαὸς οὗτος μὲ πλησιάζει διὰ τοῦ στόματος αὑτοῦ καὶ μὲ τιμᾷ διὰ τῶν χειλέων αὑτοῦ, ἀλλ᾿ ἡ καρδία αὐτοῦ ἀπέχει μακρὰν ἀπ᾿ ἐμοῦ, καὶ μὲ σέβονται, διδάσκοντες διδασκαλίας, ἐντάλματα ἀνθρώπων·
14 διὰ τοῦτο, ἰδού, θέλω προσθέσει νὰ κάμω θαυμαστὸν ἔργον μεταξὺ τούτου τοῦ λαοῦ, θαυμαστὸν ἔργον καὶ ἐξαίσιον· διότι ἡ σοφία τῶν σοφῶν αὐτοῦ θέλει χαθῆ καὶ ἡ σύνεσις τῶν συνετῶν αὐτοῦ θέλει κρυφθῆ.
15 Οὐαὶ εἰς τοὺς σκάπτοντας βαθέως διὰ νὰ κρύψωσι τὴν βουλήν αὑτῶν ἀπὸ τοῦ Κυρίου, καὶ τῶν ὁποίων τὰ ἔργα εἶναι ἐν τῷ σκότει, καὶ λέγουσι, Τίς βλέπει ἡμᾶς; καὶ τίς ἐξεύρει ἡμᾶς;
16 Ὦ διεστραμμένοι, ὁ κεραμεὺς θέλει νομισθῆ ὡς πηλός; τὸ πλάσμα θέλει εἰπεῖ περὶ τοῦ πλάσαντος αὐτό, οὗτος δὲν μὲ ἔπλασεν; ἤ τὸ ποίημα θέλει εἰπεῖ περὶ τοῦ ποιήσαντος αὐτό, Οὗτος δὲν εἶχε νόησιν;
17 Δὲν θέλει εἶσθαι ἔτι πολὺ ὀλίγος καιρὸς καὶ ὁ Λίβανος θέλει μεταβληθῆ εἰς καρποφόρον πεδιάδα, καὶ ἡ καρποφόρος πεδιὰς θέλει λογισθῆ ὡς δάσος;
18 Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ οἱ κωφοὶ θέλουσιν ἀκούσει τοὺς λόγους τοῦ βιβλίου, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ τῶν τυφλῶν θέλουσιν ἰδεῖ, ἐλευθερωθέντες ἐκ τοῦ σκότους καὶ ἐκ τῆς ὀμίχλης.
19 Καὶ οἱ πραεῖς θέλουσιν ἐπαυξήσει τὴν χαρὰν αὑτῶν ἐν Κυρίῳ, καὶ οἱ πτωχοὶ τῶν ἀνθρώπων θέλουσιν εὐφρανθῆ διὰ τὸν Ἃγιον τοῦ Ἰσραήλ.
20 Διότι ὁ τρομερὸς ἐξέλιπε καὶ ὁ χλευαστής ἐξωλοθρεύθη καὶ πάντες οἱ παραφυλάττοντες τὴν ἀνομίαν ἐξηλείφθησαν·
21 οἵτινες κάμνουσι τὸν ἄνθρωπον πταίστην διὰ ἕνα λόγον, καὶ στήνουσι παγίδα εἰς τὸν ἐλέγχοντα ἐν τῇ πύλῃ, καὶ μὲ ψεῦδος διαστρέφουσι τὸ δίκαιον.
22 Ὅθεν ὁ Κύριος ὁ λυτρώσας τὸν Ἀβραὰμ οὕτω λέγει περὶ τοῦ οἴκου Ἰακώβ· ὁ Ἰακώβ δὲν θέλει πλέον αἰσχυνθῆ, καὶ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ δὲν θέλει πλέον χριάσει.
23 Ἀλλ᾿ ὅταν ἴδῃ τὰ τέκνα αὑτοῦ, τὸ ἔργον τῶν χειρῶν μου, ἐν μέσῳ αὑτοῦ, θέλουσιν ἁγιάσει τὸ ὄνομά μου καὶ θέλουσιν ἁγιάσει τὸν Ἃγιον τοῦ Ἰακὼβ καὶ θέλουσι φοβεῖσθαι τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ.
24 Οἱ δὲ πλανώμενοι κατὰ τὸ πνεῦμα θέλουσιν ἐλθεῖ εἰς σύνεσιν, καὶ οἱ γογγύζοντες θέλουσι μάθει διδασκαλίαν.
1 Οὐαὶ εἰς τὰ ἀποστατήσαντα τέκνα, λέγει Κύριος, τὰ ὁποῖα λαμβάνουσι βουλήν, πλήν οὐχὶ παρ᾿ ἐμοῦ· καὶ τὰ ὁποῖα κάμνουσι συνθήκας, πλήν οὐχὶ διὰ τοῦ πνεύματός μου, διὰ νὰ προσθέσωσιν ἁμαρτίαν εἰς ἁμαρτίαν·
2 τὰ ὁποῖα ὑπάγουσι διὰ νὰ καταβῶσιν εἰς Αἴγυπτον, καὶ δὲν ἐρωτῶσι τὸ στόμα μου, διὰ νὰ ἐνδυναμωθῶσι μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Φαραὼ καὶ νὰ ἐμπιστευθῶσιν εἰς τὴν σκιὰν τῆς Αἰγύπτου.
3 Ἡ δὲ δύναμις τοῦ Φαραὼ θέλει εἶσθαι αἰσχύνη σας καὶ ἡ πεποίθησις ἐπὶ τὴν σκιὰν τῆς Αἰγύπτου ὄνειδος.
4 Διότι οἱ ἀρχηγοὶ αὐτοῦ ἐστάθησαν ἐν Τάνει καὶ οἱ πρέσβεις αὐτοῦ ἦλθον εἰς Χανές.
5 Πάντες σχύνθησαν διὰ λαόν, ὅστις δὲν ἠδυνήθη νὰ φελήσῃ αὐτοὺς οὐδὲ νὰ σταθῇ βοήθεια ἤ ὄφελος ἀλλὰ καταισχύνη καὶ μάλιστα ὄνειδος.
6 Ἡ κατὰ τῶν ζώων τῆς Μεσημβρίας ὅρασις. Ἐν τῇ γῇ τῆς θλίψεως καὶ τῆς στενοχωρίας, ὅπου εὑρίσκονται ὁ δυνατὸς λέων καὶ ὁ λέων ὁ γηραλέος, ἡ ἔχιδνα καὶ ὁ φλογερὸς πτερωτὸς ὄφις, ἐκεῖ θέλουσι φέρει τὰ πλούτη αὑτῶν ἐπὶ ὤμων ὀναρίων καὶ τοὺς θησαυροὺς αὑτῶν ἐπὶ τοῦ κυρτώματος τῶν καμήλων, πρὸς λαὸν ὅστις δὲν θέλει φελήσει αὐτούς.
7 Διότι οἱ Αἰγύπτιοι εἰς μάτην καὶ ἀνωφελῶς θέλουσι βοηθήσει· ὅθεν ἐβόησα περὶ τούτου, Ἡ δύναμις αὐτῶν εἶναι νὰ κάθηνται ἥσυχοι.
8 Τώρα ὕπαγε, γράψον τοῦτο ἔμπροσθεν αὐτῶν ἐπὶ πινακιδίου, καὶ σημείωσον αὐτὸ ἐν βιβλίῳ, διὰ νὰ σώζηται εἰς τὸν μέλλοντα καιρὸν ἕως αἰῶνος·
9 ὅτι οὗτος εἶναι λαὸς ἀπειθής, ψευδεῖς υἱοί, υἱοὶ μή θέλοντες νὰ ἀκούσωσι τὸν νόμον τοῦ Κυρίου·
10 οἵτινες λέγουσι πρὸς τοὺς βλέποντας, Μή βλέπετε· καὶ πρὸς τοὺς προφήτας, Μή προφητεύετε εἰς ἡμᾶς τὰ ὀρθά, λαλεῖτε πρὸς ἡμᾶς κολακευτικά, προφητεύετε ἀπατηλά·
11 ἀποσύρθητε ἀπὸ τῆς ὁδοῦ, ἐκκλίνατε ἀπὸ τῆς τρίβου, σηκώσατε ἀπ᾿ ἔμπροσθεν ἡμῶν τὸν Ἃγιον τοῦ Ἰσραήλ.
12 Ὅθεν οὕτω λέγει ὁ Ἃγιος τοῦ Ἰσραήλ· Ἐπειδή καταφρονεῖτε τὸν λόγον τοῦτον καὶ ἐλπίζετε ἐπὶ τὴν ἀπάτην καὶ πονηρίαν καὶ ἐπιστηρίζεσθε ἐπὶ ταῦτα·
13 διὰ τοῦτο ἡ ἀνομία αὕτη θέλει εἶσθαι εἰς ἐσᾶς ὡς χάλασμα ἑτοιμόρροπον, ὡς κοιλία εἰς ὑψηλὸν τοῖχον, τοῦ ὁποίου ὁ συντριμμὸς ἔρχεται ἐξαίφνης ἐν μιᾷ στιγμῇ.
14 Καὶ θέλει συντρίψει αὐτὸ ὡς σύντριμμα ἀγγείου ὀστρακίνου, κατασυντριβομένου ἀνηλεῶς, ὥστε νὰ μή εὑρίσκηται ἐν τοῖς θρύμμασιν αὐτοῦ ὄστρακον, διὰ νὰ λάβῃ τις πῦρ ἀπὸ τῆς ἑστίας ἤ νὰ λάβῃ ὕδωρ ἐκ τοῦ λάκκου.
15 Διότι οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεός, ὁ Ἃγιος τοῦ Ἰσραήλ· Ἐν τῇ ἐπιστροφῇ καὶ ἀναπαύσει θέλετε σωθῆ· ἐν τῇ ἠσυχίᾳ καὶ πεποιθήσει θέλει εἶσθαι ἡ δύναμίς σας· ἀλλὰ δὲν ἠθελήσατε·
16 καὶ εἴπετε, Οὐχί· ἀλλὰ θέλομεν φεύγει ἔφιπποι· διὰ τοῦτο θέλετε φεύγει· καί, Θέλομεν ἱππεύσει ἐπὶ ταχύποδας· διὰ τοῦτο οἱ διώκοντές σας θέλουσιν εἶσθαι ταχύποδες.
17 Θέλετε φεύγει χίλιοι ἐν τῇ ἀπειλῇ ἑνός, καὶ πάντες ἐν τῇ ἀπειλῇ πέντε, ἑωσοῦ μείνητε ὡς στύλος ἐπὶ κορυφῆς ὄρους καὶ ὡς σημαία ἐπὶ λόφου.
18 Καὶ οὕτω θέλει προσμείνει ὁ Κύριος διὰ νὰ σᾶς ἐλεήσῃ, καὶ οὕτω θέλει ὑψωθῆ διὰ νὰ σᾶς οἰκτειρήσῃ· διότι ὁ Κύριος εἶναι Θεὸς κρίσεως· μακάριοι πάντες οἱ προσμένοντες αὐτόν.
19 Διότι ὁ λαὸς θέλει κατοικήσει ἐν Σιὼν ἐν Ἱερουσαλήμ· δὲν θέλεις κλαύσει πλέον· θέλει βεβαίως σὲ ἐλεήσει ἐν τῇ φωνῇ τῆς κραυγῆς σου· ὅταν ἀκούσῃ αὐτήν, θέλει σοὶ ἀποκριθῆ.
20 Καὶ ἄν ὁ Κύριος σᾶς δίδῃ ἄρτον θλίψεως καὶ ὕδωρ στενοχωρίας, οἱ διδάσκαλοί σου ὅμως δὲν θέλουσιν ἀφαιρεθῆ πλέον, ἀλλ᾿ οἱ ὀφθαλμοὶ σου θέλουσι βλέπει τοὺς διδασκάλους σου·
21 καὶ τὰ ὦτά σου θέλουσιν ἀκούει λόγον ὄπισθέν σου, λέγοντα, Αὕτη εἶναι ἡ ὁδός, περιπατεῖτε ἐν αὐτῇ· ὅταν στρέφησθε ἐπὶ τὰ δεξιὰ καὶ ὅταν στρέφησθε ἐπὶ τὰ ἀριστερά.
22 Καὶ θέλετε ἀποστραφῆ ὡς μεμιασμένα τὸ ἐπικάλυμμα τῶν ἀργυρῶν γλυπτῶν σας καὶ τὸν στολισμὸν τῶν χρυσῶν χωνευτῶν σας· θέλεις ἀπορρίψει αὐτὰ ὡς ῥάκος ἀκάθαρτον· θέλεις εἰπεῖ πρὸς αὐτά, Φεύγετε ἀπὸ ἐδώ.
23 Τότε θέλει δώσει βροχήν διὰ τὸν σπόρον σου, τὸν ὁποῖον ἤθελες σπείρει ἐν τῷ ἀγρῷ· καὶ ἄρτον τοῦ γεννήματος τῆς γῆς, ὅστις θέλει εἶσθαι παχὺς καὶ ἄφθονος· ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ τὰ κτήνη σου θέλουσι βόσκεσθαι ἐν εὐρυχώροις νομαῖς.
24 Καὶ οἱ βόες καὶ αἱ νέαι ὄνοι, τὰ ὁποῖα ἐργάζονται τὴν γῆν, θέλουσι τρώγει καθαρὸν ἄχυρον λελικμημένον διὰ τοῦ πτυαρίου καὶ ἀνεμιστηρίου.
25 Καὶ θέλουσιν εἶσθαι ἐπὶ παντὸς ὑψηλοῦ ὄρους καὶ ἐπὶ παντὸς ὑψηλοῦ λόφου, ποταμοὶ καὶ ῥεύματα ὑδάτων, ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς μεγάλης σφαγῆς, ὅταν οἱ πύργοι καταπίπτωσι.
26 Τὸ δὲ φῶς τῆς σελήνης θέλει εἶσθαι ὡς τὸ φῶς τοῦ ἡλίου, καὶ τὸ φῶς τοῦ ἡλίου θέλει εἶσθαι ἑπταπλάσιον ὡς τὸ φῶς ἑπτὰ ἡμερῶν, ἐν τῇ ἡμέρᾳ καθ᾿ ἥν ὁ Κύριος ἐπιδένει τὸ σύντριμμα τοῦ λαοῦ αὑτοῦ καὶ θεραπεύει τὴν πληγήν τοῦ τραυματισμοῦ αὐτῶν.
27 Ἰδού, τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἔρχεται μακρόθεν· φλογερὸς εἶναι ὁ θυμὸς αὐτοῦ καὶ τὸ φορτίον βαρύ· τὰ χείλη αὐτοῦ εἶναι πλήρη ἀγανακτήσεως καὶ ἡ γλῶσσα αὐτοῦ ὡς πῦρ κατατρῶγον·
28 καὶ ἡ πνοή αὐτοῦ ὡς ῥεῦμα πλημμυρίζον, φθάνον ἕως μέσου τοῦ τραχήλου, διὰ νὰ κοσκινίσῃ τὰ ἔθνη ἐν τῷ κοσκίνῳ τῆς ματαιώσεως· καὶ θέλει εἶσθαι εἰς τὰς σιαγόνας τῶν λαῶν χαλινός, ὅστις θέλει κάμει αὐτοὺς νὰ περιπλανῶνται.
29 Εἰς ἐσᾶς θέλει εἶσθαι σμα, καθὼς ἐν τῇ νυκτὶ πανηγυριζομένης ἑορτῆς· καὶ εὐφροσύνη καρδίας, καθὼς ὅτε ὑπάγουσι μετὰ αὐλῶν διὰ νὰ ἔλθωσιν εἰς τὸ ὄρος τοῦ Κυρίου, πρὸς τὸν Ἰσχυρὸν τοῦ Ἰσραήλ.
30 Καὶ θέλει κάμει ὁ Κύριος νὰ ἀκουσθῇ ἡ δόξα τῆς φωνῆς αὑτοῦ, καὶ θέλει δείξει τὴν κατάβασιν τοῦ βραχίονος αὑτοῦ μετὰ τῆς ἀγανακτήσεως τοῦ θυμοῦ καὶ τῆς φλογὸς τοῦ κατατρώγοντος πυρός, τῶν ἐκτιναγμῶν καὶ τῆς ἀνεμοζάλης καὶ τῶν λίθων τῆς χαλάζης.
31 Διότι ὁ Ἀσσύριος διὰ τῆς φωνῆς τοῦ Κυρίου θέλει καταβληθῆ· ἐν ῥάβδῳ θέλει κτυπηθῆ.
32 Καὶ ὅθεν διαβῇ ἡ διωρισμένη ῥάβδος, τὴν ὁποίαν ὁ Κύριος θέλει καταφέρει ἐπ᾿ αὐτόν, τύμπανα καὶ κιθάραι θέλουσιν εἶσθαι· καὶ διὰ πολέμων τρομερῶν θέλει πολεμήσει κατ᾿ αὐτῶν.
33 Διότι ὁ Τοφὲθ εἶναι πρὸ καιροῦ παρεσκευασμένος· ναί, διὰ τὸν βασιλέα ἡτοιμασμένος· αὐτὸς ἔκαμεν αὐτὸν βαθὺν καὶ πλατύν· ἡ πυρὰ αὐτοῦ εἶναι πῦρ καὶ ξύλα πολλά· ἡ πνοή τοῦ Κυρίου ὡς ῥεῦμα θείου θέλει ἐξάψει αὐτήν.
1 Οὐαὶ εἰς τοὺς καταβαίνοντας εἰς Αἴγυπτον διὰ βοήθειαν καὶ ἐπιστηριζομένους ἐπὶ ἵππους καὶ θαρροῦντας ἐπὶ ἁμάξας, διότι εἶναι πολυάριθμοι· καὶ ἐπὶ ἱππεῖς, διότι εἶναι πολὺ δυνατοί· καὶ δὲν ἀποβλέπουσιν εἰς τὸν Ἃγιον τοῦ Ἰσραήλ καὶ τὸν Κύριον δὲν ἐκζητοῦσι.
2 Πλήν αὐτὸς εἶναι σοφὸς καὶ θέλει ἐπιφέρει κακὰ καὶ δὲν θέλει ἀνακαλέσει τοὺς λόγους αὑτοῦ, ἀλλὰ θέλει σηκωθῆ ἐπὶ τοὺς οἴκους τῶν κακοποιῶν καὶ ἐπὶ τὴν βοήθειαν τῶν ἐργαζομένων τὴν ἀνομίαν.
3 Οἱ δὲ Αἰγύπτιοι εἶναι ἄνθρωποι καὶ οὐχὶ Θεός· καὶ οἱ ἵπποι αὐτῶν σάρκες καὶ οὐχὶ πνεῦμα. Ὅταν ὁ Κύριος ἐκτείνῃ τὴν χεῖρα αὑτοῦ, καὶ ὁ βοηθῶν θέλει προσκόψει καὶ ὁ βοηθούμενος θέλει πέσει καὶ πάντες ὁμοῦ θέλουσιν ἀπολεσθῆ.
4 Διότι οὕτως ἐλάλησε Κύριος πρὸς ἐμέ· Καθὼς ὁ λέων καὶ ὁ σκύμνος τοῦ λέοντος βρυχώμενος ἐπὶ τὸ θήραμα αὑτοῦ, ἄν καὶ συνήχθη ἐναντίον αὐτοῦ πλῆθος βοσκῶν, δὲν πτοεῖται εἰς τὴν φωνήν αὐτῶν οὐδὲ συστέλλεται εἰς τὸν θόρυβον αὐτῶν· οὕτως ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων θέλει καταβῆ διὰ νὰ πολεμήσῃ ὑπὲρ τοῦ ὄρους τῆς Σιὼν καὶ ὑπὲρ τῶν λόφων αὐτῆς.
5 Ὡς πτηνὰ διαπετώμενα ἐπὶ τοὺς νεοσσούς, οὕτως ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων θέλει ὑπερασπισθῆ τὴν Ἱερουσαλήμ, ὑπερασπιζόμενος καὶ ἐλευθερόνων αὐτήν, διαβαίνων καὶ σώζων αὐτήν.
6 Ἐπιστράφητε πρὸς ἐκεῖνον, ἀπὸ τοῦ ὁποίου οἱ υἱοὶ τοῦ Ἰσραήλ ὅλως ἀπεστάτησαν.
7 Διότι ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ πᾶς ἄνθρωπος θέλει ῥίψει τὰ ἀργυρὰ αὑτοῦ εἴδωλα καὶ τὰ χρυσὰ αὑτοῦ εἴδωλα, τὰ ὁποῖα αἱ χεῖρές σας κατεσκεύασαν εἰς ἐσᾶς ἁμαρτίαν.
8 Τότε ὁ Ἀσσύριος θέλει πέσει ἐν μαχαίρᾳ οὐχὶ ἀνδρός· καὶ μάχαιρα οὐχὶ ἀνθρώπου θέλει καταφάγει αὐτόν· καὶ θέλει φεύγει ἀπὸ προσώπου τῆς μαχαίρας, καὶ οἱ νέοι αὐτοῦ θέλουσιν εἶσθαι διὰ φόρον.
9 Καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου θέλει παραδράμει τὸ ὀχύρωμα αὑτοῦ, καὶ οἱ ἀρχηγοὶ αὐτοῦ θέλουσι κατατρομάξει εἰς τὴν σημαίαν, λέγει Κύριος, τοῦ ὁποίου τὸ πῦρ εἶναι ἐν Σιὼν καὶ ἡ κάμινος αὐτοῦ ἐν Ἱερουσαλήμ.
1 Ἰδού, βασιλεὺς θέλει βασιλεύσει ἐν δικαιοσύνῃ, καὶ ἄρχοντες θέλουσιν ἄρχει ἐν κρίσει.
2 Καὶ ὁ ἄνθρωπος θέλει εἶσθαι ὡς σκέπη ἀπὸ τοῦ ἀνέμου καὶ ὡς καταφύγιον ἀπὸ τῆς τρικυμίας· ὡς ποταμοὶ ὕδατος ἐν ξηρᾷ γῇ, ὡς σκιὰ μεγάλου βράχου ἐν γῇ διψώσῃ.
3 Καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ τῶν βλεπόντων δὲν θέλουσιν εἶσθαι ἐσκοτισμένοι, καὶ τὰ ὦτα τῶν ἀκουόντων θέλουσιν εἶσθαι προσεκτικά.
4 Καὶ ἡ καρδία τῶν θρασέων θέλει καταλάβει σοφίαν, καὶ ἡ γλῶσσα τῶν τραυλιζόντων θέλει ἐπιταχύνει νὰ λαλῇ καθαρά.
5 Ὁ ἀχρεῖος δὲν θέλει ὀνομάζεσθαι πλέον ἐλευθέριος, καὶ ὁ φιλάργυρος δὲν θέλει λέγεσθαι μεγαλοπρεπής.
6 Διότι ὁ ἀχρεῖος θέλει λαλεῖ ἀχρεῖα, καὶ ἡ καρδία αὐτοῦ θέλει ἐργάζεσθαι ἀνομίαν, διὰ νὰ ἐκτελῇ πονηρίαν καὶ νὰ προφέρῃ πλάνην ἐναντίον τοῦ Κυρίου, ὥστε νὰ στερῇ τὴν ψυχήν τοῦ πεινῶντος καὶ νὰ ἐμποδίζῃ τὴν πόσιν εἰς τὸν διψῶντα.
7 Τοῦ δὲ φιλαργύρου τὰ ὅπλα εἶναι ἄδικα· αὐτὸς βουλεύεται πονηρίας διὰ νὰ ἀφανίσῃ τὸν πτωχὸν μὲ λόγους ψευδεῖς, ἔτι καὶ ὅταν ὁ ἐνδεής λαλῇ δίκαια.
8 Ἀλλ᾿ ὁ ἐλευθέριος βουλεύεται ἐλευθέρια καὶ ἐπὶ ἐλευθέρια θέλει στηρίζεσθαι αὐτός.
9 Σηκώθητε, γυναῖκες εὔποροι· ἀκούσατε τὴν φωνήν μου, θυγατέρες ἀμέριμνοι· ἀκροάσθητε τοὺς λόγους μου·
10 ἡμέρας καὶ ἔτη θέλετε εἶσθαι τεταραγμέναι, σεῖς αἱ ἀμέριμνοι· διότι ὁ τρυγητὸς θέλει χαθῆ, ἡ συγκομιδή δὲν θέλει ἐλθεῖ·
11 τρέμετε, αἱ εὔποροι· ταράχθητε, αἱ ἀμέριμνοι· ἐκδύθητε καὶ γυμνώθητε καὶ περιζώσατε τὰς ὀσφύας μὲ σάκκον.
12 Θέλουσι κτυπήσει τὰ στήθη διὰ τοὺς ἡδονικοὺς ἀγρούς, διὰ τοὺς καρποφόρους ἀμπελῶνας.
13 Ἄκανθαι καὶ τρίβολοι θέλουσι βλαστήσει ἐπὶ τὴν γῆν τοῦ λαοῦ μου· ἔτι καὶ ἐπὶ πάσας τὰς οἰκίας τῆς χαρᾶς ἐν τῇ εὐφραινομένῃ πόλει.
14 Διότι τὰ παλάτια θέλουσιν ἐγκαταλειφθῆ· τὸ πλῆθος τῆς πόλεως θέλει ἐρημωθῆ· τὰ φρούρια καὶ οἱ πύργοι θέλουσι κατασταθῆ ἕως αἰῶνος σπήλαια, τρυφή ἀγρίων ὄνων, βοσκή ποιμνίων·
15 ἑωσοῦ τὸ πνεῦμα ἐξ ὕψους ἐκχυθῆ ἐφ᾿ ἡμᾶς καὶ ἡ ἔρημος γείνῃ πεδιὰς καρποφόρος, ἡ δὲ καρποφόρος πεδιὰς λογισθῆ ὡς δάσος.
16 Τότε κρίσις θέλει κατασκηνώσει ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ δικαιοσύνη θέλει κατοικήσει ἐν τῇ καρποφόρῳ πεδιάδι.
17 Τὸ δὲ ἔργον τῆς δικαιοσύνης θέλει εἶσθαι εἰρήνη· καὶ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς δικαιοσύνης ἡσυχία καὶ ἀσφάλεια εἰς τὸν αἰῶνα.
18 Καὶ ὁ λαὸς μου θέλει κατοικεῖ εἰρηνικήν κατοικίαν καὶ οἰκήματα ἀσφαλῆ καὶ ἡσύχους τόπους εὐπορίας,
19 καὶ θέλει πίπτει χάλαζα κατασυντρίβουσα τὸ δάσος, καὶ ἡ πόλις μὲ ὄλεθρον θέλει ἀνατραπῆ.
20 Μακάριοι σεῖς οἱ σπείροντες πλησίον παντὸς ὕδατος, οἱ ἐξαποστέλλοντες ἐκεῖ τοὺς πόδας τοῦ βοὸς καὶ τῆς ὄνου.
1 Οὐαὶ εἰς σέ, ὅστις πορθεῖς καὶ δὲν ἐπορθήθης· καὶ καταδυναστεύεις καὶ δὲν κατεδυναστεύθης· ὅταν παύσῃς πορθῶν, θέλεις πορθηθῇ· ὅταν τελειώσῃς καταδυναστεύων, θέλεις καταδυναστευθῆ.
2 Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς· σὲ προσμένομεν· ἔσο βραχίων αὐτῶν καθ᾿ ἑκάστην πρωΐαν καὶ σωτηρία ἡμῶν ἐν καιρῷ θλίψεως.
3 Ἀπὸ τῆς φωνῆς τοῦ θορύβου οἱ λαοὶ ἔφυγον· ἀπὸ τῆς ἀνυψώσεώς σου τὰ ἔθνη διεσκορπίσθησαν.
4 Καὶ τὰ λάφυρά σας θέλουσι συναχθῆ, καθὼς συνάγουσιν οἱ βροῦχοι· θέλουσι πηδήσει ἐπ᾿ αὐτόν, καθὼς ἡ ἀκρὶς πηδᾶ ἐδὼ καὶ ἐκεῖ.
5 Ὁ Κύριος ὑψώθη· διότι κατοικεῖ ἐν ὑψηλοῖς· ἐνέπλησε τὴν Σιὼν κρίσεως καὶ δικαιοσύνης.
6 Σοφία δὲ καὶ ἐπιστήμη θέλουσιν εἶσθαι ἡ στερέωσις τῶν καιρῶν σου καὶ ἡ σωτήριος δύναμις· ὁ φόβος τοῦ Κυρίου, αὐτὸς εἶναι ὁ θησαυρὸς αὐτοῦ.
7 Ἰδού, οἱ ἀνδρεῖοι αὐτῶν θέλουσι βοήσει ἔξωθεν, καὶ οἱ πρέσβεις τῆς εἰρήνης θέλουσι κλαύσει πικρῶς.
8 Αἱ ὁδοὶ ἠρημώθησαν, οἱ ὁδοιπόροι ἔπαυσαν· διέλυσε τὴν συνθήκην, ἀπέβαλε τὰς πόλεις, δὲν λογίζεται ἄνθρωπον.
9 Ἡ γῆ πενθεῖ, μαραίνεται· ὁ Λίβανος αἰσχύνεται, κατακόπτεται· ὁ Σαρὼν ὁμοιάζει ἔρημον· καὶ ἡ Βασὰν καὶ ὁ Κάρμηλος κατετινάχθησαν.
10 Τώρα θέλω σηκωθῆ, λέγει Κύριος· τώρα θέλω ὑψωθῆ, τώρα θέλω μεγαλυνθῆ.
11 Χνοῦν θέλετε συλλάβει καὶ ἄχυρον θέλετε γεννήσει· ἡ πνοή σας ὡς πῦρ θέλει σᾶς καταφάγει.
12 Καὶ οἱ λαοὶ θέλουσιν εἶσθαι ὡς καύσεις ἀσβέστου· ὡς ἄκανθαι κεκομμέναι θέλουσι καυθῆ ἐν πυρί.
13 Οἱ μακράν, ἀκούσατε τί ἔκαμον· καὶ σεῖς οἱ πλησίον, γνωρίσατε τὴν δύναμίν μου.
14 Οἱ ἁμαρτωλοὶ ἐν Σιὼν θέλουσι τρομάξει· τρόμος θέλει καταλάβει τοὺς ὑποκριτάς, ὥστε θέλουσι λέγει, Τίς μεταξὺ ἡμῶν θέλει κατοικήσει μετὰ τοῦ κατατρώγοντος πυρός; τίς μεταξὺ ἡμῶν θέλει κατοικήσει μετὰ τῶν αἰωνίων καύσεων;
15 Ὁ περιπατῶν ἐν δικαιοσύνῃ καὶ ὁ λαλῶν ἐν εὐθύτητι· ὁ καταφρονῶν τὸ κέρδος τῶν δυναστεύσεων, ὁ σείων τὰς χεῖρας αὑτοῦ ἀπὸ δωροληψίας, ὁ ἐμφράττων τὰ ὦτα αὑτοῦ διὰ νὰ μή ἀκούῃ περὶ αἵματος, καὶ ὁ κλείων τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ διὰ νὰ μή ἴδῃ τὸ κακόν·
16 οὗτος θέλει κατοικήσει ἐν τοῖς ὑψηλοῖς· οἱ τόποι τῆς ὑπερασπίσεως αὐτοῦ θέλουσιν εἶσθαι τὰ ὀχυρώματα τῶν βράχων· ἄρτος θέλει δοθῆ εἰς αὐτόν· τὸ ὕδωρ αὐτοῦ θέλει εἶσθαι βέβαιον·
17 Οἱ ὀφθαλμοὶ σου θέλουσιν ἰδεῖ τὸν βασιλέα ἐν τῇ ὡραιότητι αὐτοῦ· θέλουσιν ἰδεῖ τὴν γῆν τὴν μακράν.
18 Ἡ καρδία σου θέλει μελετᾷ τὸν παρελθόντα τρόμον, φωνάζουσα, Ποῦ εἶναι ὁ γραμματεύς; ποῦ ὁ συζητητής; ποῦ ὁ λογιστής τῶν πύργων;
19 δὲν θέλεις ἰδεῖ λαὸν ἄγριον, λαὸν βαθείας φωνῆς, ὥστε νὰ μή διακρίνῃς· τραυλιζούσης γλώσσης, ὥστε νὰ μή ἐννοῇς.
20 Ἀνάβλεψον εἰς τὴν Σιών, τὴν πόλιν τῶν ἑορτῶν ἡμῶν· οἱ ὀφθαλμοὶ σου θέλουσιν ἰδεῖ τὴν Ἱερουσαλήμ ἥσυχον κατοικίαν, σκηνήν ἥτις δὲν θέλει καταβιβασθῆ· οἱ πάσσαλοι αὐτῆς δὲν θέλουσι μετακινηθῆ εἰς τὸν αἰῶνα καὶ οὐδὲν ἐκ τῶν σχοινίων αὐτῆς θέλει κοπῆ.
21 Ἀλλ᾿ ἐκεῖ ὁ Κύριος τῆς δόξης θέλει εἶσθαι εἰς ἡμᾶς τόπος πλατέων ποταμῶν καὶ ῥευμάτων· ἐκεῖ δὲν θέλει εἰσέλθει πλοῖον διὰ κωπίων οὔτε ναῦς μεγαλοπρεπής θέλει περάσει ἐκεῖθεν.
22 Διότι ὁ Κύριος εἶναι ὁ κριτής ἡμῶν· ὁ Κύριος εἶναι ὁ νομοθέτης ἡμῶν· ὁ Κύριος εἶναι ὁ βασιλεὺς ἡμῶν· αὐτὸς θέλει σώσει ἡμᾶς.
23 Τὰ σχοινία σου ἐχαυνώθησαν· δὲν δύνανται νὰ στερεώσωσι τὸ κατάρτιον αὑτῶν, δὲν δύνανται νὰ ἐξαπλώσωσι τὰ πανία· τότε λεία μεγάλων λαφύρων θέλει διαμερισθῆ· οἱ χωλοὶ θέλουσι διαρπάσει τὴν λείαν.
24 Καὶ ὁ κάτοικος δὲν θέλει λέγει, Ἠτόνησα· ὁ λαὸς ὁ κατοικῶν ἐν αὐτῇ θέλει λάβει ἄφεσιν ἀνομίας.
1 Πλησιάσατε, ἔθνη, διὰ νὰ ἀκούσητε· καὶ προσέξατε, λαοί· ἄς ἀκούσῃ ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς· ἡ οἰκουμένη καὶ πάντα ὅσα γεννῶνται ἐν αὐτῇ.
2 Διότι ὁ θυμὸς τοῦ Κυρίου εἶναι ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἡ φλογερὰ ὀργή αὐτοῦ ἐπὶ πάντα τὰ στρατεύματα αὐτῶν· κατέστρεψεν αὐτὰ ὁλοκλήρως· παρέδωκεν αὐτὰ εἰς σφαγήν.
3 Οἱ δὲ πεφονευμένοι αὐτῶν θέλουσι ῥιφθῆ ἔξω, καὶ ἡ δυσωδία αὐτῶν θέλει ἀναδοθῆ ἀπὸ τῶν πτωμάτων αὐτῶν· τὰ δὲ ὄρη θέλουσι διαλυθῆ ἀπὸ τοῦ αἵματος αὐτῶν.
4 Καὶ πᾶσα ἡ στρατιὰ τοῦ οὐρανοῦ θέλει λυώσει, καὶ οἱ οὐρανοὶ θέλουσι περιτυλιχθῆ ὡς βιβλίον, καὶ πᾶσα ἡ στρατιὰ αὐτῶν θέλει πέσει, καθὼς πίπτει τὸ φύλλον ἀπὸ τῆς ἀμπέλου καὶ καθὼς πίπτουσι τὰ φύλλα ἀπὸ τῆς συκῆς.
5 Διότι ἡ μάχαιρά μου ἐμεθύσθη ἐν τῷ οὐρανῷ· ἰδού, ἐπὶ τὴν Ἰδουμαίαν καὶ ἐπὶ τὸν λαὸν τῆς καταστροφῆς μου θέλει καταβῆ διὰ κρίσιν.
6 Ἡ μάχαιρα τοῦ Κυρίου εἶναι πλήρης αἵματος· ἐπαχύνθη μὲ τὸ πάχος, μὲ τὸ αἷμα τῶν ἀρνίων καὶ τράγων, μὲ τὸ πάχος τῶν νεφρῶν τῶν κριῶν· διότι ὁ Κύριος ἔχει θυσίαν ἐν Βοσόρρᾳ καὶ σφαγήν μεγάλην ἐν τῇ γῇ τῆς Ἰδουμαίας.
7 Καὶ οἱ μονόκεροι θέλουσι καταβῆ μετ᾿ αὐτῶν καὶ οἱ μόσχοι μετὰ τῶν ταύρων· καὶ ἡ γῆ αὐτῶν θέλει μεθυσθῆ ἀπὸ αἵματος, καὶ τὸ χῶμα αὐτῶν θέλει παχυνθῆ ἀπὸ πάχους.
8 Διότι εἶναι ἡμέρα ἐκδικήσεως τοῦ Κυρίου, ἐνιαυτὸς ἀνταποδόσεων διὰ τὴν κρίσιν τῆς Σιών.
9 Καὶ τὰ ῥεύματα αὐτῆς θέλουσι μεταβληθῆ εἰς πίσσαν καὶ τὸ χῶμα αὐτῆς εἰς θεῖον, καὶ ἡ γῆ αὐτῆς θέλει κατασταθῆ πίσσα καιομένη·
10 νύκτα καὶ ἡμέραν δὲν θέλει σβεσθῆ· ὁ καπνὸς αὐτῆς θέλει ἀναβαίνει ἀκαταπαύστως· ἀπὸ γενεᾶς εἰς γενεὰν θέλει μένει ἠρημωμένη· καὶ δὲν θέλει ὑπάρχει ὁ διαβαίνων δι᾿ αὐτῆς εἰς αἰῶνα αἰῶνος.
11 Ἀλλ᾿ ὁ πελεκὰν καὶ ὁ ἀκανθόχοιρος θέλουσι κληρονομήσει αὐτήν· καὶ ἡ γλαὺξ καὶ ὁ κόραξ θέλουσι κατοικεῖ ἐν αὐτῇ· καὶ ὁ Κύριος θέλει ἐξαπλώσει ἐπ᾿ αὐτῆς, σχοινίον ἐρημώσεως καὶ στάθμην κρημνισμοῦ.
12 Θέλουσι καλέσει εἰς τὴν βασιλείαν τοὺς μεγιστᾶνας αὐτῆς ἀλλ᾿ οὐδεὶς θέλει εἶσθαι ἐκεῖ· καὶ πάντες οἱ ἄρχοντες αὐτῆς θέλουσιν ἐλθεῖ εἰς τὸ μηδέν.
13 Καὶ ἄκανθαι θέλουσι βλαστήσει ἐν τοῖς παλατίοις αὐτῆς, κνίδαι καὶ βάτοι ἐν τοῖς ὀχυρώμασιν αὐτῆς· καὶ θέλει εἶσθαι κατοικία θώων, αὐλή στρουθοκαμήλων.
14 Καὶ οἱ λύκοι θέλουσι συναπαντᾶσθαι ἐκεῖ μὲ τοὺς αἰλούρους· καὶ ὁ σάτυρος θέλει φωνάζει πρὸς τὸν σύντροφον αὑτοῦ· ὁ κόκκυξ ἔτι θέλει ἀναπαύεσθαι ἐκεῖ, εὑρίσκων εἰς ἑαυτὸν τόπον ἀναπαύσεως.
15 Ἐκεῖ θέλει ἐμφωλεύει ὁ νυκτοκόραξ καὶ θέλει γεννᾷ καὶ ἐπῳάζει καὶ συνάγει τοὺς νεοσσοὺς ὑπὸ τὴν σκιὰν αὑτοῦ· ἐκεῖ θέλουσι συνάγεσθαι καὶ οἱ γύπες, ἕκαστος μετὰ τοῦ συντρόφου αὑτοῦ.
16 Ζητήσατε ἐν τῷ βιβλίῳ τοῦ Κυρίου καὶ ἀναγνώσατε· οὐδὲν ἐκ τούτων θέλει λείψει, οὐδὲν θέλει εἶσθαι χωρὶς τοῦ συντρόφου αὑτοῦ· διότι αὐτὸ τὸ στόμα τοῦ Κυρίου προσέταξε, καὶ αὐτὸ τὸ πνεῦμα αὐτοῦ συνήγαγε ταῦτα.
17 Καὶ αὐτὸς ἔρριψε τὸν κλῆρον περὶ αὐτῶν, καὶ ἡ χεὶρ αὐτοῦ διεμοίρασεν εἰς αὐτὰ μὲ στάθμην ἐκείνην τὴν γῆν· θέλουσι κληρονομήσει αὐτήν εἰς τὸν αἰῶνα· ἀπὸ γενεᾶς εἰς γενεὰν θέλουσι κατοικεῖ ἐν αὐτῇ.
1 Ἡ ἔρημος καὶ ἡ ἄνυδρος θέλουσιν εὐφρανθῆ δι᾿ αὐτά, καὶ ἡ ἐρημία θέλει ἀγαλλιασθῆ καὶ ἀνθήσει ὡς ῥόδον.
2 Θέλει ἀνθήσει ἐν ἀφθονίᾳ καὶ ἀγαλλιασθῆ μάλιστα χαίρουσα καὶ ἀλαλάζουσα· ἡ δόξα τοῦ Λιβάνου θέλει δοθῆ εἰς αὐτήν, ἡ τιμή τοῦ Καρμήλου καὶ Σαρών· οἱ τόποι οὗτοι θέλουσιν ἰδεῖ τὴν δόξαν τοῦ Κυρίου καὶ τὴν μεγαλωσύνην τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.
3 Ἐνισχύσατε τὰς κεχαυνωμένας χεῖρας· καὶ στερεώσατε τὰ παραλελυμένα γόνατα.
4 Εἴπατε πρὸς τοὺς πεφοβισμένους τὴν καρδίαν, Ἰσχύσατε, μή φοβεῖσθε· ἰδού, ὁ Θεὸς σας θέλει ἐλθεῖ μετ᾿ ἐκδικήσεως, ὁ Θεὸς μετὰ ἀνταποδόσεως· αὐτὸς θέλει ἐλθεῖ καὶ θέλει σᾶς σώσει.
5 Τότε οἱ ὀφθαλμοὶ τῶν τυφλῶν θέλουσιν ἀνοιχθῆ καὶ τὰ ὦτα τῶν κωφῶν θέλουσιν ἀκούσει.
6 Τότε ὁ χωλὸς θέλει πηδᾷ ὡς ἔλαφος καὶ ἡ γλῶσσα τοῦ μογιλάλου θέλει ψάλλει· διότι ἐν τῇ ἐρήμῳ θέλουσιν ἀναβλύσει ὕδατα καὶ ῥεύματα ἐν τῇ ἐρημίᾳ.
7 Καὶ ἡ ξηρὰ γῆ θέλει κατασταθῆ λίμνη καὶ ἡ διψῶσα γῆ πηγαὶ ὕδατος· ἐν τῇ κατοικίᾳ τῶν θώων, ὅπου ἐκοίτοντο, θέλει εἶσθαι χλόη μετὰ καλάμων καὶ σπάρτων.
8 Καὶ ἐκεῖ θέλει εἶσθαι λεωφόρος καὶ ὁδὸς καὶ θέλει ὀνομασθῆ, Ὁδὸς ἁγία· ὁ ἀκάθαρτος δὲν θέλει περάσει δι᾿ αὐτῆς ἀλλὰ θέλει εἶσθαι δι᾿ αὐτοὺς· ὁ ὁδεύων καὶ οἱ μωροὶ δὲν θέλουσι πλανᾶσθαι.
9 Λέων δὲν θέλει εἶσθαι ἐκεῖ καὶ θηρίον ἁρπακτικὸν δὲν θέλει ἀναβῆ ἐκεῖ· δὲν θέλει εὑρεθῆ ἐκεῖ· ἀλλὰ οἱ λελυτρωμένοι θέλουσι περιπατεῖ ἐκεῖ.
10 Καὶ οἱ λελυτρωμένοι τοῦ Κυρίου θέλουσιν ἐπιστρέψει καὶ ἐλθεῖ ἐν ἀλαλαγμῷ εἰς τὴν Σιών· καὶ εὐφροσύνη αἰώνιος θέλει εἶσθαι ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῶν· ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην θέλουσιν ἀπολαύσει· ἡ λύπη δὲ καὶ ὁ στεναγμὸς θέλουσι φύγει.
1 Ἐν τῷ δεκάτῳ τετάρτῳ ἔτει τοῦ βασιλέως Ἐζεκίου ἀνέβη Σενναχειρεὶμ ὁ βασιλεὺς τῆς Ἀσσυρίας ἐπὶ πάσας τὰς ὀχυρὰς πόλεις τοῦ Ἰούδα καὶ ἐκυρίευσεν αὐτάς.
2 Καὶ ἀπέστειλεν ὁ βασιλεὺς τῆς Ἀσσυρίας τὸν Ῥὰβ-σάκην ἀπὸ Λαχεὶς εἰς Ἱερουσαλήμ, πρὸς τὸν βασιλέα Ἐζεκίαν, μετὰ δυνάμεως μεγάλης. Καὶ ἐστάθη ἐν τῷ ὑδραγωγῷ, τῆς ἄνω κολυμβήθρας ἐν τῇ μεγάλη ὁδῷ τοῦ ἀγροῦ τοῦ γναφέως.
3 Τότε ἐξῆλθον πρὸς αὐτὸν Ἐλιακείμ, ὁ υἱὸς τοῦ Χελκίου, ὁ οἰκονόμος, καὶ Σομνὰς ὁ γραμματεὺς καὶ Ἰωάχ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀσάφ, ὁ ὑπομνηματογράφος.
4 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ῥὰβ-σάκης, Εἴπατε τώρα πρὸς τὸν Ἐζεκίαν, Οὕτω λέγει ὁ βασιλεὺς ὁ μέγας, ὁ βασιλεὺς τῆς Ἀσσυρίας· Ποῖον εἶναι τὸ θάρρος, ἐπὶ τὸ ὁποῖον θαρρεῖς;
5 Λέγεις, πλήν εἶναι λόγοι χειλέων, Ἔχω βουλήν καὶ δύναμιν διὰ πόλεμον. Ἀλλ᾿ ἐπὶ τίνα θαρρεῖς ὥστε ἀπεστάτησας ἐναντίον μου;
6 Ἰδού, θαρρεῖς ἐπὶ τὴν ῥάβδον τοῦ συντετριμμένου ἐκείνου καλάμου, ἐπὶ τὴν Αἴγυπτον· ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐὰν τις ἐπιστηριχθῆ, θέλει ἐμπηχθῆ εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ τρυπήσει αὐτήν· τοιοῦτος εἶναι ὁ Φαραὼ ὁ βασιλεὺς τῆς Αἰγύπτου πρὸς πάντας τοὺς θαρροῦντας ἐπ᾿ αὐτόν.
7 Ἀλλ᾿ ἐὰν εἴπῃς πρὸς ἐμέ, Ἐπὶ Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν θαρροῦμεν, δὲν εἶναι αὐτός, τοῦ ὁποίου τοὺς ὑψηλοὺς τόπους καὶ τὰ θυσιαστήρια ἀφρεσεν ὁ Ἐζεκίας καὶ εἶπε πρὸς τὸν Ἰούδαν καὶ πρὸς τὴν Ἱερουσαλήμ, Ἔμπροσθεν τούτου τοῦ θυσιαστηρίου θέλετε προσκυνήσει;
8 Τώρα λοιπὸν δὸς ἐνέχυρα εἰς τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα τῆς Ἀσσυρίας, καὶ ἐγὼ θέλω σοὶ δώσει δισχιλίους ἵππους, ἄν δύνασαι ἀπὸ μέρους σου νὰ δώσῃς ἐπιβάτας ἐπ᾿ αὐτούς.
9 Πῶς λοιπὸν θέλεις τρέψει ὀπίσω τὸ πρόσωπον ἑνὸς τοπάρχου ἐκ τῶν ἐλαχίστων δούλων τοῦ κυρίου μου, καὶ ἤλπισας ἐπὶ τὴν Αἴγυπτον διὰ ἁμάξας καὶ διὰ ἱππεῖς;
10 Καὶ τώρα, ἄνευ τοῦ Κυρίου ἀνέβην ἐγὼ ἐπὶ τὸν τόπον τοῦτον, διὰ νὰ καταστρέψω αὐτόν; ὁ Κύριος εἶπε πρὸς ἐμέ, Ἀνάβα ἐπὶ τὴν γῆν ταύτην καὶ κατάστρεψον αὐτήν.
11 Τότε εἶπεν ὁ Ἐλιακεὶμ καὶ ὁ Σομνὰς καὶ ὁ Ἰωὰχ πρὸς τὸν Ῥὰβ-σάκην, Λάλησον, παρακαλῶ, πρὸς τοὺς δούλους σου εἰς τὴν Συριακήν γλῶσσαν· διότι καταλαμβάνομεν αὐτήν· καὶ μή λάλει πρὸς ἡμᾶς Ἰουδαϊστὶ εἰς ἐπήκοον τοῦ λαοῦ τοῦ ἐπὶ τοῦ τείχους.
12 Ἀλλ᾿ ὁ Ῥὰβ-σάκης εἶπε, Μήπως ὁ κύριός μου ἀπέστειλεν ἐμὲ πρὸς τὸν κύριόν σου καὶ πρὸς σέ, διὰ νὰ λαλήσω τοὺς λόγους τούτους; δὲν μὲ ἀπέστειλε πρὸς τοὺς ἄνδρας τοὺς καθημένους ἐπὶ τοῦ τείχους διὰ νὰ φάγωσι τὴν κόπρον αὑτῶν καὶ νὰ πίωσι τὸ ορον αὑτῶν μὲ σᾶς;
13 Τότε ὁ Ῥὰβ-σάκης ἐστάθη καὶ ἐφώνησεν Ἰουδαϊστὶ μετὰ φωνῆς μεγάλης καὶ εἶπεν, Ἀκούσατε τοὺς λόγους τοῦ βασιλέως τοῦ μεγάλου, τοῦ βασιλέως τῆς Ἀσσυρίας·
14 οὕτω λέγει ὁ βασιλεύς· Μή σᾶς ἀπατᾷ ὁ Ἐζεκίας· διότι δὲν θέλει δυνηθῆ νὰ σᾶς λυτρώσῃ.
15 Καὶ μή σᾶς κάμνῃ ὁ Ἐζεκίας νὰ θαρρῆτε ἐπὶ τὸν Κύριον, λέγων, Ὁ Κύριος βεβαίως θέλει μᾶς λυτρώσει· ἡ πόλις αὕτη δὲν θέλει παραδοθῆ εἰς τὴν χεῖρα τοῦ βασιλέως τῆς Ἀσσυρίας.
16 Μή ἀκούετε τοῦ Ἐζεκίου· διότι οὕτω λέγει ὁ βασιλεὺς τῆς Ἀσσυρίας· Κάμετε συμβιβασμὸν μετ᾿ ἐμοῦ καὶ ἐξέλθετε πρὸς ἐμέ· καὶ φάγετε ἕκαστος ἀπὸ τῆς ἀμπέλου αὑτοῦ καὶ ἕκαστος ἀπὸ τῆς συκῆς αὑτοῦ καὶ πίετε ἕκαστος ἀπὸ τῶν ὑδάτων τῆς δεξαμενῆς αὑτοῦ·
17 ἑωσοῦ ἔλθω καὶ σᾶς λάβω εἰς γῆν ὁμοίαν μὲ τὴν γῆν σας, γῆν σίτου καὶ οἴνου, γῆν ἄρτου καὶ ἀμπελώνων.
18 Μή σᾶς ἀπατᾷ ὁ Ἐζεκίας, λέγων, Ὁ Κύριος θέλει μᾶς λυτρώσει. Ἐλύτρωσέ τις ἐκ τῶν θεῶν τῶν ἐθνῶν τὴν γῆν αὑτοῦ ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ βασιλέως τῆς Ἀσσυρίας;
19 Ποῦ οἱ θεοὶ τῆς Αἰμὰθ καὶ Ἀρφάδ; ποῦ οἱ θεοὶ τῆς Σεφαρουΐμ; μήπως ἐλύτρωσαν ἐκ τῆς χειρὸς μου τὴν Σαμάρειαν;
20 Τίνες μεταξὺ πάντων τῶν θεῶν τῶν τόπων τούτων ἐλύτρωσαν τὴν γῆν αὑτῶν ἐκ τῆς χειρὸς μου, ὥστε καὶ ὁ Κύριος νὰ λυτρώσῃ τὴν Ἱερουσαλήμ ἐκ τῆς χειρὸς μου;
21 Ἐκεῖνοι δὲ ἐσιώπων καὶ δὲν ἀπεκρίθησαν λόγον πρὸς αὐτόν· διότι ὁ βασιλεὺς εἶχε προστάξει, λέγων, Μή ἀποκριθῆτε πρὸς αὐτόν.
22 Τότε Ἐλιακείμ ὁ υἱὸς τοῦ Χελκίου, ὁ οἰκονόμος, καὶ Σομνὰς ὁ γραμματεύς, καὶ Ἰωάχ ὁ υἱὸς τοῦ Ἀσάφ, ὁ ὑπομνηματογράφος, ἦλθον πρὸς τὸν Ἐζεκίαν μὲ διεσχισμένα ἱμάτια καὶ ἀπήγγειλαν πρὸς αὐτὸν τοὺς λόγους τοῦ Ῥὰβ-σάκη.
1 Καὶ ὅτε ἤκουσεν ὁ βασιλεὺς Ἐζεκίας, διέσχισε τὰ ἱμάτια αὑτοῦ καὶ ἐσκεπάσθη μὲ σάκκον καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου.
2 Καὶ ἀπέστειλεν Ἐλιακεὶμ τὸν οἰκονόμον καὶ Σομνὰν τὸν γραμματέα καὶ τοὺς πρεσβυτέρους τῶν ἱερέων ἐσκεπασμένους μὲ σάκκους, πρὸς τὸν προφήτην Ἡσαΐαν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀμώς·
3 καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν, Οὕτω λέγει ὁ Ἐζεκίας· Ἡμέρα θλίψεως καὶ ὀνειδισμοῦ καὶ βλασφημίας, ἡ ἡμέρα αὕτη· διότι τὰ τέκνα ἦλθον εἰς τὴν ἀκμήν τῆς γέννας, πλήν δύναμις δὲν εἶναι εἰς τὴν τίκτουσαν·
4 εἴθε νὰ ἤκουσε Κύριος ὁ Θεὸς σου τοὺς λόγους τοῦ Ῥὰβ-σάκη, τὸν ὁποῖον ὁ βασιλεὺς τῆς Ἀσσυρίας ὁ κύριος αὐτοῦ ἀπέστειλε διὰ νὰ ὀνειδίσῃ τὸν ζῶντα Θεόν, καὶ νὰ ὑβρίσῃ διὰ τῶν λόγων, τοὺς ὁποίους ἤκουσε Κύριος ὁ Θεὸς σου· διὰ τοῦτο ὕψωσον δέησιν ὑπὲρ τοῦ ὑπολοίπου τοῦ σωζομένου.
5 Καὶ ἦλθον πρὸς τὸν Ἡσαΐαν οἱ δοῦλοι τοῦ βασιλέως Ἐζεκίου.
6 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἡσαΐας, Οὕτω θέλετε εἰπεῖ πρὸς τὸν κύριόν σας· Οὕτω λέγει Κύριος· Μή φοβοῦ ἀπὸ τῶν λόγων, τοὺς ὁποίους ἤκουσας, διὰ τῶν ὁποίων οἱ δοῦλοι τοῦ βασιλέως τῆς Ἀσσυρίας μὲ νείδισαν·
7 ἰδού, ἐγὼ θέλω βάλει εἰς αὐτὸν τοιοῦτον πνεῦμα, ὥστε ἀκούσας θόρυβον θέλει ἐπιστρέψει εἰς τὴν γῆν αὑτοῦ· καὶ θέλω κάμει αὐτὸν νὰ πέσῃ διὰ μαχαίρας ἐν τῇ γῇ αὑτοῦ.
8 Ὁ Ῥὰβ-σάκης λοιπὸν ἐπέστρεψε καὶ εὕρηκε τὸν βασιλέα τῆς Ἀσσυρίας πολεμοῦντα ἐναντίον τῆς Λιβνά· διότι ἤκουσεν ὅτι ἔφυγεν ἀπὸ Λαχείς.
9 Καὶ ὁ βασιλεὺς ἤκουσε νὰ λέγωσι περὶ Θιρακὰ τοῦ βασιλέως τῆς Αἰθιοπίας, Ἐξῆλθε νὰ σὲ πολεμήσῃ. Καὶ ὅτε ἤκουσε τοῦτο, ἀπέστειλε πρέσβεις πρὸς τὸν Ἐζεκίαν, λέγων,
10 Οὕτω θέλετε εἰπεῖ πρὸς Ἐζεκίαν, τὸν βασιλέα τοῦ Ἰούδα, λέγοντες, Ὁ Θεὸς σου, ἐπὶ τὸν ὁποῖον θαρρεῖς, ἄς μή σὲ ἀπατᾷ, λέγων, Ἡ Ἱερουσαλήμ δὲν θέλει παραδοθῆ εἰς τὴν χεῖρα τοῦ βασιλέως τῆς Ἀσσυρίας.
11 37:11 Ἰδού, σὺ ἤκουσας τί ἔκαμον οἱ βασιλεῖς τῆς Ἀσσυρίας εἰς πάντας τοὺς τόπους, καταστρέφοντες αὐτούς· καὶ σὺ θέλεις λυτρωθῆ;
12 Μήπως οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν ἐλύτρωσαν ἐκείνους, τοὺς ὁποίους οἱ πατέρες μου κατέστρεψαν, τὴν Γωζὰν καὶ τὴν Χαρρὰν καὶ Ῥεσὲφ καὶ τοὺς υἱοὺς τοῦ Ἐδέν, τοὺς ἐν Τελασσάρ;
13 Ποῦ ὁ βασιλεὺς τῆς Αἰμὰθ καὶ ὁ βασιλεὺς τῆς Ἀρφὰδ καὶ ὁ βασιλεὺς τῆς πόλεως Σεφαρουΐμ, Ἐνὰ καὶ Αὐά;
14 Καὶ λαβὼν ὁ Ἐζεκίας τὴν ἐπιστολήν ἐκ τῆς χειρὸς τῶν πρέσβεων ἀνέγνωσεν αὐτήν· καὶ ἀνέβη ὁ Ἐζεκίας εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου καὶ ἐξετύλιξεν αὐτήν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.
15 Καὶ προσηυχήθη εἰς τὸν Κύριον ὁ Ἐζεκίας λέγων,
16 Κύριε τῶν δυνάμεων, Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, ὁ καθήμενος ἐπὶ τῶν χερουβείμ, σὺ αὐτὸς εἶσαι ὁ Θεός, ὁ μόνος, πάντων τῶν βασιλείων τῆς γῆς· σὺ ἔκαμες τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.
17 Κλῖνον, Κύριε, τὸ οὗς σου καὶ ἄκουσον· ἄνοιξον, Κύριε, τοὺς ὀφθαλμοὺς σου καὶ ἰδέ· καὶ ἄκουσον πάντας τοὺς λόγους τοῦ Σενναχειρείμ, ὅστις ἀπέστειλε τοῦτον διὰ νὰ ὀνειδίσῃ τὸν ζῶντα Θεόν.
18 Ἀληθῶς, Κύριε, οἱ βασιλεῖς τῆς Ἀσσυρίας ἠρήμωσαν πάντα τὰ ἔθνη καὶ τοὺς τόπους αὐτῶν,
19 καὶ ἔρριψαν εἰς τὸ πῦρ τοὺς θεοὺς αὐτῶν· διότι δὲν ἦσαν θεοί, ἀλλ᾿ ἔργον χειρῶν ἀνθρώπων, ξύλα καὶ λίθοι· διὰ τοῦτο κατέστρεψαν αὐτούς.
20 Τώρα λοιπόν, Κύριε Θεὲ ἡμῶν, σῶσον ἡμᾶς ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ· διὰ νὰ γνωρίσωσι πάντα τὰ βασίλεια τῆς γῆς, ὅτι σὺ εἶσαι ὁ Κύριος, ὁ μόνος..)
21 Τότε ἀπέστειλεν Ἡσαΐας ὁ υἱὸς τοῦ Ἀμὼς πρὸς Ἐζεκίαν, λέγων, Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ· Ἤκουσα ὅσα προσηυχήθης εἰς ἐμὲ κατὰ τοῦ Σενναχειρείμ, βασιλέως τῆς Ἀσσυρίας.
22 Οὗτος εἶναι ὁ λόγος, τὸν ὁποῖον ὁ Κύριος ἐλάλησε περὶ αὐτοῦ· Σὲ κατεφρόνησε, σὲ ἐνέπαιξεν ἡ παρθένος, θυγάτηρ τῆς Σιών· ὀπίσω σου ἔσεισε κεφαλήν ἡ θυγάτηρ τῆς Ἱερουσαλήμ.
23 Τίνα νείδισας καὶ ἐβλασφήμησας; καὶ κατὰ τίνος ὕψωσας φωνήν καὶ ἐσήκωσας ὑψηλὰ τοὺς ὀφθαλμοὺς σου; κατὰ τοῦ Ἁγίου τοῦ Ἰσραήλ.
24 Τὸν Κύριον νείδισας διὰ τῶν δούλων σου καὶ εἶπας, Μὲ τὸ πλῆθος τῶν ἁμαξῶν μου ἀνέβην ἐγὼ εἰς τὸ ὕψος τῶν ὀρέων, εἰς τὰ πλευρὰ τοῦ Λιβάνου· καὶ θέλω κόψει τὰς ὑψηλὰς κέδρους αὐτοῦ, τὰς ἐκλεκτὰς ἐλάτους αὐτοῦ· καὶ θέλω εἰσέλθει εἰς τὸ ὕψος τῶν ἄκρων αὐτοῦ, εἰς τὸ δάσος τοῦ Καρμήλου αὐτοῦ·
25 ἐγὼ ἀνέσκαψα καὶ ἔπιον ὕδατα· καὶ μὲ τὸ ἴχνος τῶν ποδῶν μου ἐξήρανα πάντας τοὺς ποταμοὺς τῶν πολιορκουμένων.
26 Μή δὲν ἤκουσας ὅτι ἐγὼ ἔκαμον τοῦτο παλαιόθεν καὶ ἀπὸ ἡμερῶν ἀρχαίων ἐβουλεύθην αὐτό; τώρα δὲ ἐξετέλεσα τοῦτο, ὥστε νὰ ἦσαι διὰ νὰ καταστρέφῃς πόλεις χυρωμένας εἰς ἐρειπίων σωρούς·
27 διὰ τοῦτο οἱ κάτοικοι αὐτῶν ἦσαν μικρᾶς δυνάμεως, ἐτρόμαξαν καὶ κατῃσχύνθησαν· ἦσαν ὡς ὁ χόρτος τοῦ ἀγροῦ καὶ ὡς ἡ χλόη, ὡς ὁ χόρτος τῶν δωμάτων καὶ ὡς ὁ σῖτος ὁ καιόμενος πρὶν καλαμώσῃ.
28 Πλήν ἐγὼ ἐξεύρω τὴν κατοικίαν σου καὶ τὴν ἔξοδόν σου καὶ τὴν εἴσοδόν σου καὶ τὴν κατ᾿ ἐμοῦ λύσσαν σου.
29 Ἐπειδή ἡ κατ᾿ ἐμοῦ λύσσα σου καὶ ἡ ἀλαζονεία σου ἀνέβησαν εἰς τὰ ὦτά μου, διὰ τοῦτο θέλω βάλει τὸν κρίκον μου εἰς τοὺς μυκτῆράς σου καὶ τὸν χαλινὸν μου εἰς τὰ χείλη σου, καὶ θέλω σὲ ἐπιστρέψει διὰ τῆς ὁδοῦ δι᾿ ἧς ἦλθες.
30 Καὶ τοῦτο θέλει εἶσθαι εἰς σὲ τὸ σημεῖον· τὸ ἔτος τοῦτο θέλετε φάγει ὅ, τι εἶναι αὐτοφυές· καὶ τὸ δεύτερον ἔτος, ὅ, τι ἐκφύεται ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ· τὸ δὲ τρίτον ἔτος, σπείρατε καὶ θερίσατε καὶ φυτεύσατε ἀμπελῶνας καὶ φάγετε τὸν καρπὸν αὐτῶν.
31 Καὶ τὸ ὑπόλοιπον ἐκ τοῦ οἴκου Ἰούδα, τὸ διασωθέν, θέλει ῥιζώσει πάλιν ὑποκάτωθεν καὶ θέλει δώσει ἐπάνω καρπούς.
32 Διότι ἐξ Ἱερουσαλήμ θέλει ἐξέλθει τὸ ὑπόλοιπον καὶ ἐκ τοῦ ὄρους Σιὼν τὸ διασωθέν· ὁ ζῆλος τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων θέλει ἐκτελέσει τοῦτο.
33 Ὅθεν οὕτω λέγει Κύριος περὶ τοῦ βασιλέως τῆς Ἀσσυρίας· δὲν θέλει εἰσέλθει εἰς τὴν πόλιν ταύτην, οὐδὲ θέλει τοξεύσει ἐκεῖ βέλος, οὐδὲ θέλει προβάλει κατ᾿ αὐτῆς ἀσπίδας, οὐδὲ θέλει ὑψώσει ἐναντίον αὐτῆς πρόχωμα·
34 διὰ τῆς ὁδοῦ δι᾿ ἧς ἦλθε, δι᾿ αὐτῆς θέλει ἐπιστρέψει καὶ εἰς τὴν πόλιν ταύτην δὲν θέλει εἰσέλθει, λέγει ὁ Κύριος·
35 διότι θέλω ὑπερασπισθῆ τὴν πόλιν ταύτην, ὥστε νὰ σώσω αὐτήν, ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ ἕνεκεν τοῦ δούλου μου Δαβίδ.
36 Τότε ἐξῆλθεν ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου καὶ ἐπάταξεν ἐν τῷ στρατοπέδῳ τῶν Ἀσσυρίων ἑκατὸν ὀγδοήκοντα πέντε χιλιάδας· καὶ ὅτε ἐξηγέρθησαν τὸ πρωΐ, ἰδού, ἦσαν πάντες σώματα νεκρά.
37 Καὶ ἐσηκώθη καὶ ἔφυγε καὶ ἐπέστρεψε Σενναχειρείμ ὁ βασιλεὺς τῆς Ἀσσυρίας καὶ κατῴκησεν ἐν Νινευή.
38 Καὶ ἐνῷ προσεκύνει ἐν τῷ οἴκῳ Νισρὼκ τοῦ θεοῦ αὑτοῦ, Ἀδραμμέλεχ καὶ Σαρασὰρ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ ἐπάταξαν αὐτὸν ἐν μαχαίρᾳ, αὐτοὶ δὲ ἔφυγον εἰς γῆν Ἀρμενίας· ἐβασίλευσε δὲ ἀντ᾿ αὐτοῦ Ἐσαραδδὼν ὁ υἱὸς αὐτοῦ.
1 Κατ᾿ ἐκείνας ἡμέρας ἠρρώστησεν ὁ Ἐζεκίας εἰς θάνατον· καὶ ἦλθε πρὸς αὐτὸν Ἡσαΐας ὁ προφήτης ὁ υἱὸς τοῦ Ἀμὼς καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Οὕτω λέγει Κύριος· Διάταξον περὶ τοῦ οἴκου σου· ἐπειδή ἀποθνήσκεις καὶ δὲν θέλεις ζήσει.
2 Τότε ἔστρεψεν ὁ Ἐζεκίας τὸ πρόσωπον αὑτοῦ πρὸς τὸν τοῖχον καὶ προσηυχήθη εἰς τὸν Κύριον,
3 καὶ εἶπε, Δέομαι, Κύριε, ἐνθυμήθητι τώρα πῶς περιεπάτησα ἐνώπιόν σου ἐν ἀληθείᾳ καὶ ἐν καρδίᾳ τελείᾳ καὶ ἔπραξα τὸ ἀρεστὸν ἐνώπιόν σου. Καὶ ἔκλαυσεν ὁ Ἐζεκίας κλαυθμὸν μέγαν.
4 Τότε ἔγεινε λόγος Κυρίου πρὸς τὸν Ἡσαΐαν λέγων,
5 Ὕπαγε καὶ εἰπὲ πρὸς τὸν Ἐζεκίαν, Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Δαβὶδ τοῦ πατρὸς σου· Ἤκουσα τὴν προσευχήν σου, εἶδον τὰ δάκρυά σου· ἰδού, θέλω προσθέσει εἰς τὰς ἡμέρας σου δεκαπέντε ἔτη·
6 καὶ θέλω ἐλευθερώσει σὲ καὶ τὴν πόλιν ταύτην ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ βασιλέως τῆς Ἀσσυρίας καὶ θέλω ὑπερασπισθῆ τὴν πόλιν ταύτην·
7 καὶ τοῦτο θέλει εἶσθαι εἰς σὲ τὸ σημεῖον παρὰ Κυρίου ὅτι θέλει κάμει ὁ Κύριος τὸ πρᾶγμα τοῦτο, τὸ ὁποῖον ἐλάλησεν·
8 ἰδού, θέλω στρέψει ὀπίσω δέκα βαθμοὺς τὴν σκιὰν τῶν βαθμῶν, τοὺς ὁποίους κατέβη εἰς τὸ ἡλιακὸν ὡρολόγιον τοῦ Ἄχαζ. Καὶ ἐστράφη ὁ ἥλιος δέκα βαθμούς, διὰ τῶν ὁποίων εἶχε καταβῆ.
9 Ταῦτα εἶναι τὰ γραφέντα ὑπὸ Ἐζεκίου βασιλέως τοῦ Ἰούδα, ὅτε ἠρρώστησε καὶ ἀνέλαβεν ἐκ τῆς ἀρρωστίας αὑτοῦ·
10 Ἐγὼ εἶπα, Ἐν τῇ μεσημβρίᾳ τῶν ἡμερῶν μου θέλω ὑπάγει εἰς τὰς πύλας τοῦ τάφου· ἐστερήθην τὸ ὑπόλοιπον τῶν ἐτῶν μου.
11 Εἶπα, δὲν θέλω ἰδεῖ πλέον τὸν Κύριον, τὸν Κύριον, ἐν γῇ ζώντων· δὲν θέλω ἰδεῖ πλέον ἄνθρωπον μετὰ τῶν κατοίκων τοῦ κόσμου.
12 Ἡ ζωή μου ἔφυγε καὶ μετετοπίσθη ἀπ᾿ ἐμοῦ ὡς ποιμένος σκηνή· ἐκόπη ἡ ζωή μου ὡς ὑπὸ ὑφαντοῦ· ἀπὸ τοῦ στημονίου θέλει μὲ κόψει· ἀπὸ πρωΐας ἕως ἑσπέρας θέλεις μὲ τελειώσει.
13 Ἐστοχαζόμην ἕως πρωΐας, ὡς λέων θέλει συντρίψει πάντα τὰ ὀστᾶ μου· ἀπὸ πρωΐας ἕως ἑσπέρας θέλεις μὲ τελειώσει.
14 Ὡς γερανός, ὡς χελιδών, οὕτω ἐψέλλιζον· δυρόμην ὡς τρυγών· οἱ ὀφθαλμοὶ μου ἀπέκαμον ἀτενίζοντες εἰς τὰ ἄνω. Καταθλίβομαι, Κύριε· ἀνακούφισόν με.
15 Τί νὰ εἴπω; αὐτὸς καὶ εἶπε πρὸς ἐμὲ καὶ ἐξετέλεσε· θέλω διάγει πάντα τὰ ἔτη μου ἐν τῇ πικρίᾳ τῆς ψυχῆς μου.
16 Ἐν τούτοις, Κύριε, ζῶσιν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ἐν πᾶσι τούτοις ὑπάρχει ζωή τοῦ πνεύματός μου· σὺ βεβαίως μὲ θεραπεύεις καὶ μὲ ἀναζωοποιεῖς.
17 Ἰδού, ἀντὶ εἰρήνης ἐπῆλθεν ἐπ᾿ ἐμὲ μεγάλη πικρία· ἀλλὰ σύ, δι᾿ ἀγάπην τῆς ψυχῆς μου, ἐλύτρωσας αὐτήν ἀπὸ τοῦ λάκκου τῆς φθορᾶς· διότι ἔρριψας ὀπίσω τῶν νώτων σου πάσας τὰς ἁμαρτίας μου.
18 Διότι ὁ τάφος δὲν θέλει σὲ ὑμνήσει· ὁ θάνατος δὲν θέλει σὲ δοξολογήσει· οἱ καταβαίνοντες εἰς τὸν λάκκον δὲν θέλουσιν ἐλπίζει ἐπὶ τὴν ἀλήθειάν σου.
19 Ὁ ζῶν, ὁ ζῶν, αὐτὸς θέλει σὲ ὑμνεῖ, καθὼς ἐγὼ ταύτην τὴν ἡμέραν· ὁ πατήρ θέλει εἰς τὰ τέκνα γνωστοποιήσει τὴν ἀλήθειάν σου.
20 Ὁ Κύριος ἦλθε νὰ μὲ σώσῃ· διὰ τοῦτο θέλομεν ψάλλει τὸ σμά μου ἐπὶ ἐντεταμένων ὀργάνων πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Κυρίου.
21 Διότι ὁ Ἡσαΐας εἶχεν εἰπεῖ, Ἄς λάβωσι παλάθην σύκων καὶ ἄς βάλωσιν αὐτήν ὡς ἔμπλαστρον ἐπὶ τὸ ἕλκος καὶ θέλει ἰατρευθῆ.
22 Καὶ ὁ Ἐζεκίας εἶχεν εἰπεῖ, Τί εἶναι τὸ σημεῖον ὅτι ἐγὼ θέλω ἀναβῆ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου;
1 Κατ᾿ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν Μερωδὰχ-βαλαδάν, ὁ υἱὸς τοῦ Βαλαδάν, βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος, ἔστειλεν ἐπιστολὰς καὶ δῶρα πρὸς τὸν Ἐζεκίαν, ἀκούσας ὅτι ἠρρώστησε καὶ ἀνέλαβε.
2 Καὶ ἐχάρη δι᾿ αὐτὰ ὁ Ἐζεκίας καὶ ἔδειξεν εἰς αὐτοὺς τὸν οἶκον τῶν πολυτίμων πραγμάτων αὑτοῦ, τὸν ἄργυρον καὶ τὸν χρυσὸν καὶ τὰ ἀρώματα καὶ τὰ πολύτιμα μύρα καὶ πᾶσαν τὴν ὁπλοθήκην αὑτοῦ καὶ πᾶν ὅ, τι εὑρίσκετο ἐν τοῖς θησαυροῖς αὑτοῦ· δὲν ἦτο οὐδὲν ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ οὐδὲ ὑπὸ πᾶσαν τὴν ἐξουσίαν αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον ὁ Ἐζεκίας δὲν ἔδειξεν εἰς αὐτούς.
3 Τότε ἦλθεν Ἡσαΐας ὁ προφήτης πρὸς τὸν βασιλέα Ἐζεκίαν καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Τί λέγουσιν οὗτοι οἱ ἄνθρωποι καὶ πόθεν ἦλθον πρὸς σέ; Καὶ ὁ Ἐζεκίας εἶπεν, Ἀπὸ γῆς μακρᾶς ἔρχονται πρὸς ἐμέ, ἀπὸ Βαβυλῶνος.
4 Ὁ δὲ εἶπε, Τί εἶδον ἐν τῷ οἴκῳ σου; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἐζεκίας, Εἶδον πᾶν ὅ, τι εἶναι ἐν τῷ οἴκῳ μου· δὲν εἶναι οὐδὲν ἐν τοῖς θησαυροῖς μου, τὸ ὁποῖον δὲν ἔδειξα εἰς αὐτούς.
5 Τότε εἶπεν ὁ Ἡσαΐας πρὸς τὸν Ἐζεκίαν, Ἄκουσον τὸν λόγον τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων.
6 Ἰδού, ἔρχονται ἡμέραι, καθ᾿ ἅς πᾶν ὅ, τι εἶναι ἐν τῷ οἴκῳ σου καὶ ὅ, τι οἱ πατέρες σου ἐναπεταμίευσαν μέχρι τῆς ἡμέρας ταύτης, θέλει μετακομισθῆ εἰς τὴν Βαβυλῶνα· δὲν θέλει μείνει οὐδέν, λέγει Κύριος·
7 καὶ ἐκ τῶν υἱῶν σου, οἵτινες θέλουσιν ἐξέλθει ἀπὸ σοῦ, τοὺς ὁποίους θέλεις γεννήσει, θέλουσι λάβει· καὶ θέλουσι γείνει εὐνοῦχοι ἐν τῷ παλατίῳ τοῦ βασιλέως τῆς Βαβυλῶνος.
8 Τότε εἶπεν ὁ Ἐζεκίας πρὸς τὸν Ἡσαΐαν, Καλὸς ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, τὸν ὁποῖον ἐλάλησας. Εἶπεν ἔτι, Διότι θέλει εἶσθαι εἰρήνη καὶ ἀσφάλεια ἐν ταῖς ἡμέραις μου.
1 Παρηγορεῖτε, παρηγορεῖτε τὸν λαὸν μου, λέγει ὁ Θεὸς σας.
2 Λαλήσατε παρηγορητικὰ πρὸς τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ φωνήσατε πρὸς αὐτήν, ὅτι ὁ καιρὸς τῆς ταπεινώσεως αὐτῆς ἐπληρώθη, ὅτι ἡ ἀνομία αὐτῆς συνεχωρήθη· διότι ἔλαβεν ἐκ τῆς χειρὸς Κυρίου διπλάσιον διὰ πάσας τὰς ἁμαρτίας αὑτῆς.
3 Φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ, Ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν τοῦ Κυρίου. εὐθείας κάμετε ἐν τῇ ἐρήμῳ τὰς τρίβους τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.
4 Πᾶσα φάραγξ θέλει ὑψωθῆ καὶ πᾶν ὅρος καὶ βουνὸς θέλει ταπεινωθῆ· καὶ τὰ σκολιὰ θέλουσι γείνει εὐθέα· καὶ οἱ τραχεῖς τόποι ὀμαλοί·
5 καὶ ἡ δόξα τοῦ Κυρίου θέλει φανερωθῆ καὶ πᾶσα σὰρξ ὁμοῦ θέλει ἰδεῖ· διότι τὸ στόμα τοῦ Κυρίου ἐλάλησε.
6 Φωνή λέγουσα, Φώνησον· καὶ εἶπε, Τί νὰ φωνήσω; πᾶσα σὰρξ εἶναι χόρτος καὶ πᾶσα ἡ δόξα αὐτῆς ὡς ἄνθος τοῦ ἀγροῦ.
7 Ὁ χόρτος ἐξηράνθη, τὸ ἄνθος ἐμαράνθη· διότι πνεῦμα Κυρίου ἔπνευσεν ἐπ᾿ αὐτό· χόρτος τῇ ἀληθείᾳ εἶναι ὁ λαός.
8 Ὁ χόρτος ἐξηράνθη, τὸ ἄνθος ἐμαράνθη· ὁ λόγος ὅμως τοῦ Θεοῦ ἡμῶν μένει εἰς τὸν αἰῶνα.
9 Σύ, ὁ φέρων εἰς τὴν Σιὼν ἀγαθὰς ἀγγελίας, ἀνάβα εἰς τὸ ὄρος τὸ ὑψηλόν· σύ, ὁ φέρων ἀγαθὰς ἀγγελίας εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ὕψωσον ἰσχυρῶς τὴν φωνήν σου· ὕψωσον· μή φοβοῦ· εἰπὲ πρὸς τὰς πόλεις τοῦ Ἰούδα, Ἰδού, ὁ Θεὸς ὑμῶν.
10 Ἰδού, Κύριος ὁ Θεὸς θέλει ἐλθεῖ μετὰ δυνάμεως καὶ ὁ βραχίων αὐτοῦ θέλει ἐξουσιάζει δι᾿ αὐτόν· ἰδού, ὁ μισθὸς αὐτοῦ εἶναι μετ᾿ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀμοιβή αὐτοῦ ἐνώπιον αὐτοῦ.
11 Θέλει βοσκήσει τὸ ποίμνιον αὑτοῦ ὡς ποιμήν· θέλει συνάξει τὰ ἀρνία διὰ τοῦ βραχίονος αὑτοῦ καὶ βαστάσει ἐν τῷ κόλπῳ αὑτοῦ· καὶ θέλει ὁδηγεῖ τὰ θηλάζοντα.
12 Τίς ἐμέτρησε τὰ ὕδατα ἐν τῷ κοιλώματι τῆς χειρὸς αὑτοῦ καὶ ἐστάθμισε τοὺς οὐρανοὺς μὲ τὴν σπιθαμήν καὶ συμπεριέλαβεν ἐν μέτρῳ τὸ χῶμα τῆς γῆς καὶ ἐζύγισε τὰ ὄρη διὰ στατῆρος καὶ τοὺς λόφους διὰ πλάστιγγος;
13 Τίς ἐστάθμισε τὸ πνεῦμα τοῦ Κυρίου ἤ ἔγεινε σύμβουλος αὐτοῦ καὶ ἐδίδαξεν αὐτόν;
14 Μετὰ τίνος συνεβουλεύθη, καὶ τίς ἐσυνέτισεν αὐτὸν καὶ ἐδίδαξεν αὐτὸν τὴν ὁδὸν τῆς κρίσεως καὶ παρέδωκεν εἰς αὐτὸν ἐπιστήμην καὶ ἔδειξεν εἰς αὐτὸν τὴν ὁδὸν τῆς συνέσεως;
15 Ἰδού, τὰ ἔθνη εἶναι ὡς σανὶς ἀπὸ κάδου καὶ λογίζονται ὡς ἡ λεπτή σκόνη τῆς πλάστιγγος· ἰδού, μετατοπίζει τὰς νήσους ὡς σκόνην.
16 Καὶ ὁ Λίβανος δὲν εἶναι ἱκανὸς εἰς καῦσιν οὐδὲ τὰ ζῷα αὐτοῦ ἱκανὰ εἰς ὁλοκαύτωμα.
17 Πάντα τὰ ἔθνη ἐνώπιον αὐτοῦ εἶναι ὡς μηδέν· λογίζονται παρ᾿ αὐτῷ ὀλιγώτερον παρὰ τὸ μηδὲν καὶ τὴν ματαιότητα.
18 Μὲ τίνα λοιπὸν θέλετε ἐξομοιώσει τὸν Θεόν; ἤ τί ὁμοίωμα θέλετε προσαρμόσει εἰς αὐτόν;
19 Ὁ τεχνίτης χωνεύει εἰκόνα γλυπτήν, καὶ ὁ χρυσοχόος ἐκτείνει χρυσὸν ἐπ᾿ αὐτήν καὶ χύνει ἀργυρὰς ἀλύσεις.
20 Ὁ πτωχὸς κάμνων προσφορὰν ἐκλέγει ξύλον ἄσηπτον· καὶ ζητεῖ εἰς ἑαυτὸν ἐπιδέξιον τεχνίτην, διὰ νὰ κατασκευάσῃ εἰκόνα γλυπτήν μή σαλευομένην.
21 Δὲν ἐγνωρίσατε; δὲν ἠκούσατε; δὲν ἀνηγγέλθη πρὸς ἐσᾶς ἐξ ἀρχῆς; δὲν ἐνοήσατε ἀπὸ καταβολῆς τῆς γῆς;
22 Αὐτὸς εἶναι ὁ καθήμενος ἐπὶ τὸν γύρον τῆς γῆς καὶ οἱ κάτοικοι αὐτῆς εἶναι ὡς ἀκρίδες· ὁ ἐκτείνων τοὺς οὐρανοὺς ὡς παραπέτασμα καὶ ἐξαπλόνων αὐτοὺς ὡς σκηνήν πρὸς κατοίκησιν·
23 ὁ φέρων τοὺς ἡγεμόνας εἰς τὸ μηδὲν καὶ καθιστῶν ὡς ματαιότητα τοὺς κριτὰς τῆς γῆς.
24 Ἀλλ᾿ οὐδὲ θέλουσι φυτευθῆ· ἀλλ᾿ οὐδὲ θέλουσι σπαρθῆ· ἀλλ᾿ οὐδὲ θέλει ῥιζωθῆ ἐν τῇ γῇ τὸ στέλεχος αὐτῶν· μόνον νὰ πνεύσῃ ἐπ᾿ αὐτούς, θέλουσι πάραυτα ξηρανθῆ καὶ ὁ ἀνεμοστρόβιλος θέλει ἀναρπάσει αὐτοὺς ὡς ἄχυρον.
25 Μὲ τίνα λοιπὸν θέλετε μὲ ἐξομοιώσει καὶ θέλω ἐξισωθῆ; λέγει ὁ Ἃγιος.
26 Σηκώσατε ὑψηλὰ τοὺς ὀφθαλμοὺς σας καὶ ἰδέτε, τίς ἐποίησε ταῦτα; Ὁ ἐξάγων τὸ στράτευμα αὐτῶν κατὰ ἀριθμόν· ὁ ὀνομαστὶ καλῶν ταῦτα πάντα ἐν τῇ μεγαλειότητι τῆς δυνάμεως αὑτοῦ, διότι εἶναι ἰσχυρὸς εἰς ἐξουσίαν· δὲν λείπει οὐδέν.
27 Διὰ τί λέγεις, Ἰακώβ, καὶ λαλεῖς, Ἰσραήλ, Ἡ ὁδὸς μου εἶναι κεκρυμμένη ἀπὸ τοῦ Κυρίου καὶ ἡ κρίσις μου παραμελεῖται ὑπὸ τοῦ Θεοῦ μου;
28 Δὲν ἐγνώρισας; δὲν ἤκουσας, ὅτι ὁ αἰώνιος Θεός, ὁ Κύριος, ὁ Ποιητής τῶν ἄκρων τῆς γῆς, δὲν ἀτονεῖ καὶ δὲν ἀποκάμνει; δὲν ἐξιχνιάζεται ἡ φρόνησις αὐτοῦ.
29 Δίδει ἰσχὺν εἰς τοὺς ἠτονημένους καὶ αὐξάνει τὴν δύναμιν εἰς τοὺς ἀδυνάτους.
30 Καὶ οἱ νέοι θέλουσιν ἀτονήσει καὶ ἀποκάμει, καὶ οἱ ἐκλεκτοὶ νέοι θέλουσιν ἀδυνατήσει παντάπασιν·
31 ἀλλ᾿ οἱ προσμένοντες τὸν Κύριον θέλουσιν ἀνανεώσει τὴν δύναμιν αὑτῶν· θέλουσιν ἀναβῆ μὲ πτέρυγας ὡς ἀετοί· θέλουσι τρέξει καὶ δὲν θέλουσιν ἀποκάμει· θέλουσι περιπατήσει καὶ δὲν θέλουσιν ἀτονήσει.
1 Σιωπᾶτε ἐνώπιόν μου, νῆσοι· οἱ λαοὶ ἄς ἀνανεώσωσι δύναμιν· καὶ ἄς πλησιάσωσι καὶ τότε ἄς λαλήσωσιν· ἄς προσέλθωμεν ὁμοῦ εἰς κρίσιν.
2 Τίς ἤγειρε τὸν δίκαιον ἀπὸ τῆς ἀνατολῆς, προσεκάλεσεν αὐτὸν κατὰ πόδας αὑτοῦ, παρέδωκεν εἰς αὐτὸν τὰ ἔθνη καὶ κατέστησεν αὐτὸν κύριον ἐπὶ τοὺς βασιλεῖς; τίς παρέδωκεν αὐτοὺς εἰς τὴν μάχαιραν αὐτοῦ ὡς χῶμα, καὶ εἰς τὸ τόξον αὐτοῦ ὡς ἄχυρον θούμενον ἀπὸ ἀνέμου;
3 Κατεδίωξεν αὐτοὺς καὶ διῆλθεν ἀσφαλῶς διὰ τῆς ὁδοῦ, τὴν ὁποίαν δὲν εἶχε περιπατήσει μὲ τοὺς πόδας αὑτοῦ.
4 Τίς ἐνήργησε καὶ ἔκαμε τοῦτο, καλῶν τὰς γενεὰς ἀπ᾿ ἀρχῆς; Ἐγὼ ὁ Κύριος, ὁ πρῶτος καὶ ὁ μετὰ τῶν ἐσχάτων· ἐγὼ αὐτός.
5 Αἱ νῆσοι εἶδον καὶ ἐφοβήθησαν· τὰ πέρατα τῆς γῆς ἐτρόμαξαν, ἐπλησίασαν καὶ ἦλθον.
6 Ἐβοήθησαν ἕκαστος τὸν πλησίον αὑτοῦ· καὶ εἶπε πρὸς τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ, Ἴσχυε.
7 Καὶ ὁ ξυλουργὸς ἐνίσχυε τὸν χρυσοχόον καὶ ὁ λεπτύνων μὲ τὴν σφύραν, τὸν σφυροκοποῦντα ἐπὶ τὸν ἄκμονα, λέγων, Καλὸν εἶναι διὰ τὴν συγκόλλησιν· καὶ στερεόνει αὐτὸ μὲ καρφία, διὰ νὰ μή κινῆται.
8 Ἀλλὰ σύ, Ἰσραήλ, δοῦλέ μου, Ἰακώβ, ἐκλεκτὲ μου, τὸ σπέρμα Ἀβραὰμ τοῦ ἀγαπητοῦ μου,
9 σύ, τὸν ὁποῖον ἔλαβον ἐκ τῶν ἄκρων τῆς γῆς καὶ σὲ ἐκάλεσα ἐκ τῶν ἐσχάτων αὐτῆς καὶ σοὶ εἶπα, Σὺ εἶσαι ὁ δοῦλός μου· ἐγὼ σὲ ἐξέλεξα καὶ δὲν θέλω σὲ ἀπορρίψει·
10 μή φοβοῦ· διότι ἐγὼ εἶμαι μετὰ σοῦ· μή τρόμαζε· διότι ἐγὼ εἶμαι ὁ Θεὸς σου· σὲ ἐνίσχυσα· μάλιστα σὲ ἐβοήθησα· μάλιστα σὲ ὑπερησπίσθην διὰ τῆς δεξιᾶς τῆς δικαιοσύνης μου.
11 Ἰδού, πάντες οἱ ὠργισμένοι κατὰ σοῦ θέλουσι καταισχυνθῆ καὶ ἐντραπῆ· θέλουσιν εἶσθαι ὡς μηδέν· καὶ οἱ ἀντίδικοί σου θέλουσιν ἀφανισθῆ.
12 Θέλεις ζητήσει αὐτοὺς καὶ δὲν θέλεις εὑρεῖ αὐτούς, τοὺς ἐναντιουμένους εἰς σέ· οἱ πολεμοῦντες κατὰ σοῦ θέλουσι γείνει μηδὲν καὶ ὡς ἐξουθένημα.
13 Διότι ἐγὼ Κύριος ὁ Θεὸς σου εἶμαι ὁ κρατῶν τὴν δεξιὰν σου, λέγων πρὸς σέ, Μή φοβοῦ· ἐγὼ θέλω σὲ βοηθήσει.
14 Μή φοβοῦ, σκώληξ Ἰακώβ, θνητοὶ τοῦ Ἰσραήλ· ἐγὼ θέλω σὲ βοηθεῖ, λέγει ὁ Κύριος· καὶ λυτρωτής σου εἶναι ὁ Ἃγιος τοῦ Ἰσραήλ.
15 Ἰδού, ἐγὼ θέλω σὲ κάμει νέον κοπτερὸν ἁλωνιστήριον ὄργανον ὀδοντωτόν· θέλεις ἁλωνίσει τὰ ὄρη καὶ λεπτύνει αὐτά, καὶ θέλεις κάμει τοὺς λόφους ὡς λεπτὸν ἄχυρον.
16 Θέλεις ἀνεμίσει αὐτὰ καὶ ὁ ἄνεμος θέλει σηκώσει αὐτὰ καὶ ὁ ἀνεμοστρόβιλος θέλει διασκορπίσει αὐτά· σὺ δὲ θέλεις εὐφρανθῆ εἰς τὸν Κύριον καὶ θέλεις δοξασθῆ ἐν τῷ Ἁγίῳ τοῦ Ἰσραήλ.
17 Ὅταν οἱ πτωχοὶ καὶ ἐνδεεῖς ζητήσωσιν ὕδωρ καὶ δὲν ὑπάρχῃ, ἡ γλῶσσα δὲ αὐτῶν ξηραίνηται ὑπὸ δίψης, ἐγὼ ὁ Κύριος θέλω εἰσακούσει αὐτούς, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ δὲν θέλω ἐγκαταλείψει αὐτούς.
18 Θέλω ἀνοίξει ποταμοὺς ἐν ὑψηλοῖς τόποις καὶ πηγὰς ἐν μέσῳ τῶν κοιλάδων· θέλω κάμει τὴν ἔρημον λίμνας ὑδάτων καὶ τὴν ξηρὰν γῆν πηγὰς ὑδάτων.
19 Ἐν τῇ ἐρήμῳ θέλω ἐμφυτεύσει τὴν κέδρον, τὸ δένδρον τῆς σίττης καὶ τὸν μύρτον καὶ τὴν ἐλαίαν· ἐν τῇ ἀκατοικήτῳ γῇ θέλω βάλει τὴν ἔλατον, τὴν πεύκην καὶ τὸν πύξον ὁμοῦ·
20 διὰ νὰ ἴδωσι καὶ νὰ γνωρίσωσι καὶ νὰ στοχασθῶσι καὶ νὰ ἐννοήσωσιν ὁμοῦ, ὅτι ἡ χεὶρ τοῦ Κυρίου ἔκαμε τοῦτο καὶ ὁ Ἃγιος τοῦ Ἰσραήλ ἐδημιούργησεν αὐτό.
21 Παραστήσατε τὴν δίκην σας, λέγει Κύριος· προφέρετε τὰ ἰσχυρὰ σας ἐπιχειρήματα, λέγει ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰακώβ.
22 Ἄς πλησιάσωσι καὶ ἄς δείξωσιν εἰς ἡμᾶς τί θέλει συμβῆ· ἄς ἀναγγείλωσι τὰ πρότερα, τί ἦσαν, διὰ νὰ στοχασθῶμεν αὐτὰ καὶ νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἔσχατα αὐτῶν· ἤ ἄς ἀναγγείλωσι πρὸς ἡμᾶς τὰ μέλλοντα.
23 Ἀναγγείλατε τὰ συμβησόμενα εἰς τὸ μετέπειτα, διὰ νὰ γνωρίσωμεν ὅτι εἶσθε θεοί· κάμετε ἔτι καλὸν ἤ κάμετε κακόν, διὰ νὰ θαυμάσωμεν καὶ νὰ ἴδωμεν ὁμοῦ.
24 Ἰδού, σεῖς εἶσθε ὀλιγώτερον παρὰ τὸ μηδέν, καὶ τὸ ἔργον σας χειρότερον παρὰ τὸ μηδέν· ὅστις σᾶς ἐκλέγει, εἶναι βδέλυγμα.
25 Ἤγειρα ἕνα ἐκ βορρᾶ καὶ θέλει ἕλθει· ἀπ᾿ ἀνατολῶν ἡλίου θέλει ἐπικαλεῖσθαι τὸ ὄνομά μου· καὶ θέλει πατήσει ἐπὶ τοὺς ἡγεμόνας ὡς ἐπὶ πηλὸν καὶ ὡς ὁ κεραμεὺς καταπατεῖ τὸν ἄργιλον.
26 Τίς ἀνήγγειλε ταῦτα ἀπ᾿ ἀρχῆς, διὰ νὰ γνωρίσωμεν; καὶ πρὸ τοῦ καιροῦ, διὰ νὰ εἴπωμεν, αὐτὸς εἶναι ὁ δίκαιος; Ἀλλ᾿ οὐδεὶς ὁ ἀναγγέλλων· ἀλλ᾿ οὐδεὶς ὁ διακηρύττων· ἀλλ᾿ οὐδεὶς ὁ ἀκούων τοὺς λόγους σας.
27 41:27 Ἐγὼ ὁ πρῶτος θέλω εἰπεῖ πρὸς τὴν Σιών, Ἰδού, ἰδού, ταῦτα· καὶ θέλω δώσει εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ τὸν εὐαγγελιζόμενον.
28 Διότι ἐθεώρησα καὶ δὲν ἦτο οὐδείς, ναί, μεταξὺ αὐτῶν, ἀλλὰ δὲν ὑπῆρχε σύμβουλος δυνάμενος νὰ ἀποκριθῇ λόγον, ὅτε ἠρώτησα αὐτούς.
29 Ἰδού, πάντες εἶναι ματαιότης, τὰ ἔργα αὐτῶν μηδέν· τὰ χωνευτὰ αὐτῶν ἄνεμος καὶ ματαιότης.
1 Ἰδοὺ, ὁ δοῦλός μου, τὸν ὁποῖον ὑπεστήριξα· ὁ ἐκλεκτὸς μου, εἰς τὸν ὁποῖον ἡ ψυχή μου εὐηρεστήθη· ἔθεσα τὸ πνεῦμά μου ἐπ᾿ αὐτόν· θέλει ἐξαγγείλει κρίσιν εἰς τὰ ἔθνη.
2 Δὲν θέλει φωνάξει οὐδὲ θέλει ἀνακράξει οὐδὲ θέλει κάμει τὴν φωνήν αὑτοῦ νὰ ἀκουσθῆ ἐν ταῖς ὁδοῖς.
3 Κάλαμον συντεθλασμένον δὲν θέλει συντρίψει καὶ λινάριον καπνίζον δὲν θέλει σβύσει· θέλει ἐκφέρει κρίσιν ἐν ἀληθείᾳ.
4 Δὲν θέλει ἐκλίπει οὐδὲ θέλει μικροψυχήσει, ἑωσοῦ βάλῃ κρίσιν ἐν τῇ γῇ· καὶ αἱ νῆσοι θέλουσι προσμένει τὸν νόμον αὐτοῦ.
5 Οὕτω λέγει ὁ Θεὸς ὁ Κύριος, ὁ ποιήσας τοὺς οὐρανοὺς καὶ ἐκτείνας αὐτούς· ὁ στερεώσας τὴν γῆν καὶ τὰ γεννώμενα ἐξ αὐτῆς· ὁ διδοὺς πνοήν εἰς τὸν λαὸν τὸν ἐπ᾿ αὐτῆς καὶ πνεῦμα εἰς τοὺς περιπατοῦντας ἐπ᾿ αὐτῆς·
6 Ἐγὼ ὁ Κύριος σὲ ἐκάλεσα ἐν δικαιοσύνῃ, καὶ θέλω κρατεῖ τὴν χεῖρά σου καὶ θέλω σὲ φυλάττει καὶ θέλω σὲ καταστήσει διαθήκην τοῦ λαοῦ, φῶς τῶν ἐθνῶν·
7 διὰ νὰ ἀνοίξῃς τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν τυφλῶν, νὰ ἐκβάλῃς τοὺς δεσμίους ἐκ τῶν δεσμῶν, τοὺς καθημένους ἐν σκότει ἐκ τοῦ οἴκου τῆς φυλακῆς.
8 Ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος· τοῦτο εἶναι τὸ ὄνομά μου· καὶ δὲν θέλω δώσει τὴν δόξαν μου εἰς ἄλλον οὐδὲ τὴν αἴνεσίν μου εἰς τὰ γλυπτά.
9 Ἰδού, ἦλθον τὰ ἀπ᾿ ἀρχῆς· καὶ ἐγὼ ἀναγγέλλω νέα πράγματα· πρὶν ἐκφύωσι, λαλῶ περὶ αὐτῶν εἰς ἐσᾶς.
10 Ψάλλετε εἰς τὸν Κύριον σμα νέον, τὴν δόξαν αὐτοῦ ἐκ τῶν ἄκρων τῆς γῆς, σεῖς οἱ καταβαίνοντες εἰς τὴν θάλασσαν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτῇ· αἱ νῆσοι καὶ οἱ κατοικοῦντες αὐτάς.
11 Ἡ ἔρημος καὶ αἱ πόλεις αὐτῆς ἄς ὑψώσωσι φωνήν, αἱ κῶμαι τὰς ὁποίας κατοικεῖ ὁ Κηδάρ· ἄς ψάλλωσιν οἱ κάτοικοι τῆς Σελά, ἄς ἀλαλάζωσιν ἐκ τῶν κορυφῶν τῶν ὀρέων.
12 Ἄς δώσωσι δόξαν εἰς τὸν Κύριον καὶ ἄς ἀναγγείλωσι τὴν αἴνεσιν αὐτοῦ ἐν ταῖς νήσοις.
13 Ὁ Κύριος θέλει ἐξέλθει ὡς ἰσχυρός· θέλει διεγείρει ζῆλον ὡς πολεμιστής· θέλει φωνάξει, μάλιστα θέλει βρυχήσει, θέλει ὑπερισχύσει κατὰ τῶν πολεμίων αὑτοῦ.
14 Ἀπὸ πολλοῦ ἐσιώπησα· θέλω μείνει ἥσυχος; θέλω κρατήσει ἐμαυτόν; τώρα θέλω φωνάξει ὡς ἡ τίκτουσα· θέλω καταστρέψει καὶ καταπίει ὁμοῦ.
15 Θέλω ἐρημώσει ὄρη καὶ λόφους καὶ καταξηράνει πάντα τὸν χόρτον αὐτῶν· καὶ θέλω καταστήσει τοὺς ποταμοὺς νήσους καὶ τὰς λίμνας θέλω ξηράνει.
16 Καὶ θέλω φέρει τοὺς τυφλοὺς δι᾿ ὁδοῦ τὴν ὁποίαν δὲν ἤξευρον, θέλω ὁδηγήσει αὐτοὺς εἰς τρίβους τὰς ὁποίας δὲν ἐγνώριζον· τὸ σκότος θέλω κάμει φῶς ἔμπροσθεν αὐτῶν καὶ τὰ σκολιὰ εὐθέα. Ταῦτα τὰ πράγματα θέλω κάμει εἰς αὐτοὺς καὶ δὲν θέλω ἐγκαταλείψει αὐτούς.
17 Ἐστράφησαν εἰς τὰ ὀπίσω, κατησχύνθησαν οἱ θαρροῦντες ἐπὶ τὰ γλυπτά, οἱ λέγοντες πρὸς τὰ χωνευτά, σεῖς εἶσθε οἱ θεοὶ ἡμῶν.
18 Ἀκούσατε, κωφοί· καὶ ἀνοίξατε τοὺς ὀφθαλμοὺς σας, τυφλοί, διὰ νὰ ἴδητε.
19 Τίς τυφλός, παρὰ ὁ δοῦλός μου; ἤ κωφός, παρὰ ὁ μηνυτής μου, τὸν ὁποῖον ἀπέστειλα; τίς τυφλός, παρὰ ὁ τέλειος; καὶ τίς τυφλός, παρὰ ὁ δοῦλος τοῦ Κυρίου;
20 Βλέπεις πολλὰ ἀλλὰ δὲν παρατηρεῖς· ἀνοίγεις τὰ ὦτα ἀλλὰ δὲν ἀκούεις.
21 42:21 Ὁ Κύριος εὐνόησε πρὸς αὐτὸν ἕνεκεν τῆς δικαιοσύνης αὑτοῦ· θέλει μεγαλύνει τὸν νόμον αὑτοῦ καὶ καταστήσει ἔντιμον.
22 Πλήν αὐτὸς εἶναι λαὸς διηρπαγμένος καὶ γεγυμνωμένος· εἶναι πάντες πεπαγιδευμένοι ἐν σπηλαίοις καὶ κεκρυμμένοι ἐν ταῖς φυλακαῖς· εἶναι λάφυρον καὶ δὲν ὑπάρχει ὁ λυτρόνων· διάρπαγμα, καὶ οὐδεὶς ὁ λέγων, Ἐπίστρεψον αὐτό.
23 Τίς ἀπὸ σᾶς θέλει δώσει ἀκρόασιν εἰς τοῦτο; θέλει προσέξει καὶ ἀκούσει εἰς τὸ μετὰ ταῦτα;
24 Τίς παρέδωκε τὸν Ἰακώβ εἰς διαρπαγήν καὶ τὸν Ἰσραήλ εἰς λεηλατιστάς; οὐχὶ ὁ Κύριος, αὐτὸς εἰς τὸν ὁποῖον ἡμαρτήσαμεν; διότι δὲν ἠθέλησαν νὰ περιπατήσωσιν ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ οὐδὲ ὑπήκουσαν εἰς τὸν νόμον αὐτοῦ.
25 Διὰ τοῦτο ἐξέχεεν ἐπ᾿ αὐτὸν τὴν σφοδρότητα τῆς ὀργῆς αὑτοῦ καὶ τὴν ὁρμήν τοῦ πολέμου· καὶ συνέφλεξεν αὐτὸν πανταχόθεν ἀλλ᾿ αὐτὸς δὲν ἐνόησε· καὶ ἔκαυσεν αὐτὸν ἀλλ᾿ αὐτὸς δὲν ἔβαλε τοῦτο ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ.
1 Καὶ τώρα οὕτω λέγει Κύριος, ὁ δημιουργὸς σου, Ἰακώβ, καὶ ὁ πλάστης σου, Ἰσραήλ· Μή φοβοῦ· διότι ἐγὼ σὲ ἐλύτρωσα, σὲ ἐκάλεσα μὲ τὸ ὄνομά σου· ἐμοῦ εἶσαι.
2 Ὅταν διαβαίνῃς διὰ τῶν ὑδάτων, μετὰ σοῦ θέλω εἶσθαι· καὶ ὅταν διὰ τῶν ποταμῶν, δὲν θέλουσι πλημμυρήσει ἐπὶ σέ· ὅταν περιπατῇς διὰ τοῦ πυρός, δὲν θέλεις καῆ οὐδὲ θέλει ἐξαφθῆ ἡ φλὸξ ἐπὶ σέ.
3 Διότι ἐγὼ εἶμαι Κύριος ὁ Θεὸς σου, ὁ Ἃγιος τοῦ Ἰσραήλ, ὁ Σωτήρ σου· διὰ ἀντίλυτρόν σου ἔδωκα τὴν Αἴγυπτον· ὑπὲρ σοῦ τὴν Αἰθιοπίαν καὶ Σεβά.
4 Ἀφότου ἐστάθης πολύτιμος εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς μου, ἐδοξάσθης καὶ ἐγὼ σὲ ἠγάπησα· καὶ θέλω δώσει ἀνθρώπους πολλοὺς ὑπὲρ σοῦ καὶ λαοὺς ὑπὲρ τῆς κεφαλῆς σου.
5 Μή φοβοῦ· διότι ἐγὼ εἶμαι μετὰ σοῦ· ἀπὸ ἀνατολῶν θέλω φέρει τὸ σπέρμα σου καὶ ἀπὸ δυσμῶν θέλω σὲ συνάξει·
6 Θέλω εἰπεῖ πρὸς τὸν βορρᾶν, Δός· καὶ πρὸς τὸν νότον, Μή ἐμποδίσῃς· φέρε τοὺς υἱοὺς μου ἀπὸ μακρὰν καὶ τὰς θυγατέρας μου ἀπὸ τῶν ἄκρων τῆς γῆς,
7 πάντας ὅσοι καλοῦνται μὲ τὸ ὄνομά μου· διότι ἐδημιούργησα αὐτοὺς διὰ τὴν δόξαν μου, ἔπλασα αὐτοὺς καὶ ἔκαμα αὐτούς.
8 Ἐξάγαγε τὸν λαὸν τὸν τυφλὸν καὶ ἔχοντα ὀφθαλμοὺς καὶ τὸν κωφὸν καὶ ἔχοντα ὦτα.
9 Ἄς συναθροισθῶσι πάντα τὰ ἔθνη καὶ ἄς συναχθῶσιν οἱ λαοί· τίς μεταξὺ αὐτῶν ἀνήγγειλε τοῦτο καὶ ἔδειξεν εἰς ἡμᾶς τὰ πρότερα; ἄς φέρωσι τοὺς μάρτυρας αὑτῶν καὶ ἄς δικαιωθῶσιν· καὶ ἄς ἀκούσωσι καὶ ἄς εἴπωσι, Τοῦτο εἶναι ἀληθινόν.
10 Σεῖς εἶσθε μάρτυρές μου, λέγει Κύριος, καὶ ὁ δοῦλός μου, τὸν ὁποῖον ἐξέλεξα, διὰ νὰ μάθητε καὶ νὰ πιστεύσητε εἰς ἐμὲ καὶ νὰ ἐννοήσητε ὅτι ἐγὼ αὐτὸς εἶμαι· πρὸ ἐμοῦ ἄλλος Θεὸς δὲν ὑπῆρξεν οὐδὲ θέλει ὑπάρχει μετ᾿ ἐμέ.
11 Ἐγώ, ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος· καὶ ἐκτὸς ἐμοῦ σωτήρ δὲν ὑπάρχει.
12 Ἐγὼ ἀνήγγειλα καὶ ἔσωσα καὶ ἔδειξα· καὶ δὲν ἐστάθη εἰς ἐσᾶς ξένος θεός· σεῖς δὲ εἶσθε μάρτυρές μου, λέγει Κύριος, καὶ ἐγὼ ὁ Θεός.
13 Καὶ πρὶν γείνῃ ἡ ἡμέρα, ἐγὼ αὐτὸς ἤμην· καὶ δὲν ὑπάρχει ὁ λυτρόνων ἐκ τῆς χειρὸς μου· θέλω κάμει καὶ τίς δύναται νὰ ἐμποδίσῃ αὐτό;
14 Οὕτω λέγει Κύριος, ὁ Λυτρωτής σας, ὁ Ἃγιος τοῦ Ἰσραήλ· διὰ σᾶς ἐξαπέστειλα εἰς τὴν Βαβυλῶνα καὶ κατέβαλον πάντας τοὺς φυγάδας αὐτῆς καὶ τοὺς Χαλδαίους τοὺς ἐγκαυχωμένους εἰς τὰ πλοῖα.
15 Ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος, ὁ Ἃγιός σας, ὁ Ποιητής τοῦ Ἰσραήλ, ὁ Βασιλεὺς σας.
16 Οὕτω λέγει Κύριος, ὅστις ἔκαμεν ὁδὸν εἰς τὴν θάλασσαν καὶ τρίβον εἰς τὰ ἰσχυρὰ ὕδατα·
17 ὅστις ἐξήγαγεν ἁμάξας καὶ ἵππους, στράτευμα καὶ ῥωμαλέους· πάντα ὁμοῦ ἐξηπλώθησαν κάτω, δὲν ἐσηκώθησαν· ἠφανίσθησαν, ἐσβέσθησαν ὡς στυπίον.
18 Μή ἐνθυμῆσθε τὰ πρότερα καὶ μή συλλογίζεσθε τὰ παλαιά.
19 Ἰδού, ἐγὼ θέλω κάμει νέον πρᾶγμα· τώρα θέλει ἀνατείλει· δὲν θέλετε γνωρίσει αὐτό; θέλω βεβαίως κάμει ὁδὸν ἐν τῇ ἐρήμῳ, ποταμοὺς ἐν τῇ ἀνύδρῳ.
20 Τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ θέλουσι μὲ δοξάσει, οἱ θῶες καὶ οἱ στρουθοκάμηλοι· διότι δίδω ὕδατα εἰς τὴν ἔρημον, ποταμοὺς εἰς τὴν ἄνυδρον, διὰ νὰ ποτίσω τὸν λαὸν μου, τὸν ἐκλεκτὸν μου.
21 Ὁ λαός, τὸν ὁποῖον ἔπλασα εἰς ἐμαυτόν, θέλει διηγεῖσθαι τὴν αἴνεσίν μου.
22 Ἀλλὰ σύ, Ἰακώβ, δὲν μὲ ἐπεκαλέσθης· ἀλλὰ σύ, Ἰσραήλ, ἐβαρύνθης ἀπ᾿ ἐμοῦ.
23 Δὲν προσέφερες εἰς ἐμὲ τὰ ἀρνία τῶν ὁλοκαυτωμάτων σου οὐδὲ μὲ ἐτίμησας μὲ τὰς θυσίας σου. Ἐγὼ δὲν σὲ ἐδούλωσα μὲ προσφορὰς οὐδὲ σὲ ἐβάρυνα μὲ θυμίαμα·
24 δὲν ἠγόρασας μὲ ἀργύριον κάλαμον ἀρωματικὸν δι᾿ ἐμέ, οὐδὲ μὲ ἐνέπλησας ἀπὸ τοῦ πάχους τῶν θυσιῶν σου· ἀλλὰ μὲ ἐδούλωσας μὲ τὰς ἁμαρτίας σου, μὲ ἐπεβάρυνας μὲ τὰς ἀνομίας σου.
25 Ἐγώ, ἐγὼ εἶμαι, ὅστις ἐξαλείφω τὰς παραβάσεις σου ἕνεκεν ἐμοῦ, καὶ δὲν θέλω ἐνθυμηθῆ τὰς ἁμαρτίας σου.
26 Ἐνθύμισόν με· ἄς κριθῶμεν ὁμοῦ· λέγε σύ, διὰ νὰ δικαιωθῇς.
27 Ὁ προπάτωρ σου ἡμάρτησε καὶ οἱ διδάσκαλοί σου ἠνόμησαν εἰς ἐμέ.
28 Διὰ τοῦτο θέλω καταστήσει βεβήλους τοὺς ἄρχοντας τοῦ ἁγιαστηρίου, καὶ θέλω παραδώσει τὸν Ἰακώβ εἰς κατάραν καὶ τὸν Ἰσραήλ εἰς ὀνειδισμούς.
1 Ἀλλὰ τώρα ἄκουσον, δοῦλέ μου Ἰακώβ, καὶ Ἰσραήλ τὸν ὁποῖον ἐξέλεξα.
2 Οὕτω λέγει Κύριος, ὅστις σὲ ἔκαμε καὶ σὲ ἔπλασεν ἐκ κοιλίας καὶ θέλει σὲ βοηθήσει· Μή φοβοῦ, δοῦλέ μου Ἰακώβ, καὶ σύ, Ἰεσουρούν, τὸν ὁποῖον ἐξέλεξα.
3 Διότι θέλω ἐκχέει ὕδωρ ἐπὶ τὸν διψῶντα καὶ ποταμοὺς ἐπὶ τὴν ξηράν· θέλω ἐκχέει τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τὸ σπέρμα σου καὶ τὴν εὐλογίαν μου ἐπὶ τοὺς ἐκγόνους σου·
4 καὶ θέλουσι βλαστήσει ὡς μεταξὺ χόρτου, ὡς ἰτέαι παρὰ τοὺς ῥύακας τῶν ὑδάτων.
5 Ὁ μὲν θέλει λέγει, Ἐγὼ εἶμαι τοῦ Κυρίου· ὁ δὲ θέλει ὀνομάζεσθαι μὲ τὸ ὄνομα Ἰακώβ· καὶ ἄλλος θέλει ὑπογράφεσθαι μὲ τὴν χεῖρα αὑτοῦ εἰς τὸν Κύριον καὶ ἐπονομάζεσθαι μὲ τὸ ὄνομα Ἰσραήλ.
6 Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ καὶ ὁ Λυτρωτής αὐτοῦ, ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων· Ἐγὼ εἶμαι ὁ πρῶτος καὶ ἐγὼ ὁ ἔσχατος· καὶ ἐκτὸς ἐμοῦ δὲν ὑπάρχει Θεός.
7 Καὶ τίς ὡς ἐγὼ θέλει κράξει καὶ ἀναγγείλει καὶ διατάξει εἰς ἐμέ, ἀφοῦ ἐσύστησα τὸν παλαιὸν λαόν; καὶ τὰ ἐπερχόμενα καὶ τὰ μέλλοντα ἄς ἀναγγείλωσι πρὸς αὐτούς.
8 Μή φοβεῖσθε μηδὲ τρομάζετε· ἔκτοτε δὲν σὲ ἔκαμα νὰ ἀκούσῃς καὶ ἀνήγγειλα τοῦτο; σεῖς εἶσθε μάλιστα μάρτυρές μου· ἐκτὸς ἐμοῦ ὑπάρχει Θεός; βεβαίως δὲν ὑπάρχει βράχος· δὲν γνωρίζω οὐδένα.
9 Ὅσοι κατασκευάζουσιν εἴδωλα, πάντες εἶναι ματαιότης· καὶ τὰ πολυέραστα αὐτῶν εἴδωλα δὲν φελοῦσι· καὶ αὐτοὶ εἶναι μάρτυρες αὐτῶν ὅτι δὲν βλέπουσιν οὐδὲ νοοῦσι, διὰ νὰ καταισχυνθῶσι.
10 Τίς ἔπλασε θεὸν ἤ ἔχυσεν εἴδωλον, τὸ ὁποῖον οὐδὲν φελεῖ;
11 Ἰδού, πάντες οἱ σύντροφοι αὐτοῦ θέλουσιν αἰσχυνθῆ· καὶ οἱ τεχνῖται, αὐτοὶ εἶναι ἐξ ἀνθρώπων· ἄς συναχθῶσι πάντες ὁμοῦ· ἄς παρασταθῶσι· θέλουσι φοβηθῆ, θέλουσιν ἐντραπῆ πάντες ὁμοῦ.
12 Ὁ χαλκεὺς κόπτει σίδηρον καὶ ἐργάζεται εἰς τοὺς ἄνθρακας καὶ μὲ τὰ σφυρία μορφόνει αὐτὸ καὶ κατασκευάζει αὐτὸ μὲ τὴν δύναμιν τῶν βραχιόνων αὑτοῦ· μάλιστα πεινᾷ καὶ ἡ δύναμις αὐτοῦ ἀποκάμνει· ὕδωρ δὲν πίνει καὶ ἀτονεῖ.
13 Ὁ ξυλουργὸς ἐξαπλόνει τὸν κανόνα, σημειόνει αὐτὸ μὲ στάθμην, ὁμαλύνει αὐτὸ μὲ ῥοκάνια καὶ σημειόνει αὐτὸ διὰ τοῦ διαβήτου καὶ κάμνει αὐτὸ κατὰ τὴν ἀνθρωπίνην μορφήν, κατὰ ἀνθρωπίνην ὡραιότητα, διὰ νὰ κατοικῇ ἐν τῇ οἰκίᾳ.
14 Κόπτει εἰς ἑαυτὸν κέδρους καὶ λαμβάνει τὴν κυπάρισσον καὶ τὴν δρῦν, τὰ ὁποῖα ἐκλέγει εἰς ἑαυτὸν μεταξὺ τῶν δένδρων τοῦ δάσους· φυτεύει πεύκην καὶ ἡ βροχή αὐξάνει αὐτήν.
15 Καὶ θέλει εἶσθαι χρήσιμον εἰς τὸν ἄνθρωπον διὰ καύσιμον· καὶ ἐξ αὐτοῦ λαμβάνει καὶ θερμαίνεται· προσέτι καίει αὐτὸ καὶ ψήνει ἄρτον· προσέτι κάμνει αὐτὸ θεὸν καὶ προσκυνεῖ αὐτό· κάμνει αὐτὸ εἴδωλον καὶ γονατίζει ἔμπροσθεν αὐτοῦ.
16 Τὸ ἥμισυ αὐτοῦ καίει ἐν πυρί· μὲ τὸ ἄλλο ἥμισυ τρώγει τὸ κρέας· ψήνει τὸ ψητὸν καὶ χορταίνει· καὶ θερμαίνεται, λέγων, Ὦ! ἐθερμάνθην, εἶδον τὸ πῦρ·
17 καὶ τὸ ἐναπολειφθὲν αὐτοῦ κάμνει θεόν, τὸ γλυπτὸν αὑτοῦ· γονατίζει ἔμπροσθεν αὐτοῦ καὶ προσκυνεῖ αὐτὸ καὶ προσεύχεται εἰς αὐτὸ καὶ λέγει, Λύτρωσόν με, διότι εἶσαι ὁ θεὸς μου.
18 Δὲν καταλαμβάνουσιν οὐδὲ νοοῦσι· διότι ἔκλεισε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν διὰ νὰ μή βλέπωσι, καὶ τὰς καρδίας αὐτῶν διὰ νὰ μή νοῶσι.
19 Καὶ οὐδεὶς συλλογίζεται ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ οὐδὲ εἶναι γνῶσις ἐν αὐτῷ οὐδὲ νόησις, ὥστε νὰ εἴπῃ, Τὸ ἥμισυ αὐτοῦ ἔκαυσα ἐν πυρί· ἔτι ἔψησα ἄρτον ἐπὶ τῶν ἀνθράκων αὐτοῦ· ἔψησα κρέας καὶ ἔφαγον· ἔπειτα θέλω κάμει τὸ ὑπόλοιπον αὐτοῦ βδέλυγμα; θέλω προσκυνήσει δένδρου κορμόν;
20 Βόσκεται ἀπὸ στάκτης· ἡ ἠπατημένη καρδία αὐτοῦ ἀπεπλάνησεν αὐτόν, διὰ νὰ μή δύναται νὰ ἐλευθερώσῃ τὴν ψυχήν αὑτοῦ μηδὲ νὰ εἴπῃ, Τοῦτο, τὸ ἐν τῇ δεξιᾷ μου, δὲν εἶναι ψεῦδος;
21 Ἐνθυμοῦ ταῦτα, Ἰακὼβ καὶ Ἰσραήλ· διότι δοῦλός μου εἶσαι· ἐγὼ σὲ ἔπλασα· δοῦλός μου εἶσαι· Ἰσραήλ, δὲν θέλεις λησμονηθῆ ὑπ᾿ ἐμοῦ.
22 Ἐξήλειψα ὡς πυκνήν ὀμίχλην τὰς παραβάσεις σου, καὶ ὡς νέφος τὰς ἁμαρτίας σου· ἐπίστρεψον πρὸς ἐμέ· διότι ἐγὼ σὲ ἐλύτρωσα.
23 Ψάλλετε, οὐρανοί· διότι ὁ Κύριος ἔκαμε τοῦτο· ἀλαλάξατε, τὰ κάτω τῆς γῆς· ἐκβάλετε φωνήν ἀγαλλιάσεως, ὄρη, δάση καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς δένδρα· διότι ὁ Κύριος ἐλύτρωσε τὸν Ἰακὼβ καὶ ἐδοξάσθη ἐν τῷ Ἰσραήλ.
24 Οὕτω λέγει ὁ Κύριος, ὅστις σὲ ἐλύτρωσε καὶ σὲ ἔπλασεν ἐκ κοιλίας· Ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος ὁ ποιήσας τὰ πάντα· ὁ μόνος ἐκτείνας τοὺς οὐρανούς, ὁ στερεώσας τὴν γῆν ἀπ᾿ ἐμαυτοῦ·
25 ὁ ματαιόνων τὰ σημεῖα τῶν ψευδολόγων καὶ καθιστῶν παράφρονας τοὺς μάντεις· ὁ ἀνατρέπων τοὺς σοφοὺς καὶ μωραίνων τὴν ἐπιστήμην αὐτῶν·
26 ὁ στερεόνων τὸν λόγον τοῦ δούλου μου καὶ ἐκπληρῶν τὴν βουλήν τῶν μηνυτῶν μου· ὁ λέγων πρὸς τὴν Ἱερουσαλήμ, Θέλεις κατοικισθῆ· καὶ πρὸς τὰς πόλεις τοῦ Ἰούδα, Θέλετε ἀνακτισθῆ καὶ θέλω ἀνορθώσει τὰ ἐρείπια αὐτοῦ·
27 ὁ λέγων πρὸς τὴν ἄβυσσον, Γενοῦ ξηρὰ καὶ θέλω ξηράνει τοὺς ποταμοὺς σου·
28 ὁ λέγων πρὸς τὸν Κῦρον, Οὗτος εἶναι ὁ βοσκὸς μου καὶ θέλει ἐκπληρώσει πάντα τὰ θελήματά μου· καὶ ὁ λέγων πρὸς τὴν Ἱερουσαλήμ, Θέλεις ἀνακτισθῆ· καὶ πρὸς τὸν ναόν, Θέλουσι τεθῆ τὰ θεμέλιά σου.
1 Οὕτω λέγει Κύριος πρὸς τὸν κεχρισμένον αὑτοῦ, τὸν Κῦρον, τοῦ ὁποίου τὴν δεξιὰν χεῖρα ἐκράτησα, διὰ νὰ ὑποτάξω τὰ ἔθνη ἔμπροσθεν αὐτοῦ· καὶ θέλω λύσει τὴν ὀσφὺν τῶν βασιλέων, διὰ νὰ ἀνοίξω τὰ δίθυρα ἔμπροθεν αὐτοῦ· καὶ αἱ πῦλαι δὲν θέλουσι κλεισθῆ.
2 Ἐγὼ θέλω ὑπάγει ἔμπροθέν σου καὶ ἐξομαλύνει τὰς σκολιὰς ὁδούς· θέλω συντρίψει τὰς χαλκίνας θύρας καὶ κόψει τοὺς σιδηροὺς μοχλούς.
3 Καὶ θέλω σοὶ δώσει θησαυροὺς φυλαττομένους ἐν σκότει καὶ πλούτη κεκρυμμένα ἐν ἀποκρύφοις· διὰ νὰ γνωρίσῃς ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος ὁ καλῶν σε κατ᾿ ὄνομα, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ.
4 Διὰ τὸν Ἰακὼβ τὸν δοῦλόν μου καὶ τὸν Ἰσραήλ τὸν ἐκλεκτὸν μου σὲ ἐκάλεσα μάλιστα μὲ τὸ ὄνομά σου, σὲ ἐπωνόμασα, ἄν καὶ δὲν μὲ ἐγνώρισας.
5 Ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος καὶ δὲν εἶναι ἄλλος· δὲν ὑπάρχει ἐκτὸς ἐμοῦ Θεός· ἐγὼ σὲ περιέζωσα, ἄν καὶ δὲν μὲ ἐγνώρισας,
6 διὰ νὰ γνωρίσωσιν ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου καὶ ἀπὸ δυσμῶν, ὅτι ἐκτὸς ἐμοῦ δὲν ὑπάρχει οὐδείς· ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος καὶ δὲν ὑπάρχει ἄλλος·
7 ὁ κατασκευάσας τὸ φῶς καὶ ποιήσας τὸ σκότος· ὁ ποιῶν εἰρήνην καὶ κτίζων κακόν· ἐγὼ ὁ Κύριος ποιῶ πάντα ταῦτα.
8 Σταλάξατε δρόσον ἄνωθεν, οὐρανοί, καὶ ἄς ῥάνωσιν αἱ νεφέλαι δικαιοσύνην· ἄς ἀνοίξῃ ἡ γῆ καὶ ἄς γεννήσῃ σωτηρίαν καὶ ἄς βλαστήσῃ δικαιοσύνην ὁμοῦ· ἐγὼ ὁ Κύριος ἐποίησα τοῦτο.
9 Οὐαὶ εἰς τὸν ἀντιμαχόμενον πρὸς τὸν Ποιητήν αὑτοῦ. Ἄς ἀντιμάχεται τὸ ὄστρακον πρὸς τὰ ὄστρακα τῆς γῆς· ὁ πηλὸς θέλει εἰπεῖ πρὸς τὸν πλάττοντα αὐτόν, Τί κάμνεις; ἤ τὸ ἔργον σου, Οὗτος δὲν ἔχει χεῖρας;
10 Οὐαὶ εἰς τὸν λέγοντα πρὸς τὸν πατέρα, Τί γεννᾶς; πρὸς τὴν γυναῖκα, Τί κοιλοπονεῖς;
11 Οὕτω λέγει Κύριος, ὁ Ἃγιος τοῦ Ἰσραήλ καὶ ὁ Πλάστης αὐτοῦ· Ἐρωτᾶτέ με διὰ τὰ μέλλοντα περὶ τῶν υἱῶν μου καὶ περὶ τοῦ ἔργου τῶν χειρῶν μου προστάξατέ με.
12 Ἐγὼ ἔκτισα τὴν γῆν καὶ ἐποίησα ἄνθρωπον ἐπ᾿ αὐτῆς· ἐγὼ διὰ τῶν χειρῶν μου ἐξέτεινα τοὺς οὐρανοὺς καὶ ἔδωκα διαταγὰς εἰς πᾶσαν τὴν στρατιὰν αὐτῶν.
13 Ἐγὼ ἐξήγειρα ἐκεῖνον εἰς δικαιοσύνην καὶ θέλω διευθύνει πάσας τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ· αὐτὸς θέλει οἰκοδομήσει τὴν πόλιν μου καὶ θέλει ἐπιστρέψει τοὺς αἰχμαλώτους μου, οὐχὶ μὲ λύτρον οὐδὲ μὲ δῶρα, λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων.
14 Οὕτω λέγει Κύριος· Ὁ κόπος τῆς Αἰγύπτου καὶ τὸ ἐμπόριον τῆς Αἰθιοπίας καὶ τῶν Σαβαίων, ἀνδρῶν μεγαλοσώμων, θέλουσι περάσει εἰς σὲ καὶ σοῦ θέλουσιν εἶσθαι· ὀπίσω σου θέλουσιν ἀκολουθεῖ· μὲ ἁλύσεις θέλουσι περάσει καὶ θέλουσι σὲ προσκυνήσει, θέλουσι σὲ ἱκετεύσει, λέγοντες, Βεβαίως ὁ Θεὸς εἶναι ἐν σοί, καὶ δὲν ὑπάρχει οὐδεὶς ἄλλος Θεός.
15 Τῳόντι σὺ εἶσαι Θεὸς κρυπτόμενος, Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, ὁ Σωτήρ.
16 Πάντες οὗτοι θέλουσιν αἰσχυνθῆ καὶ ἐντραπῆ· οἱ ἐργάται τῶν εἰδώλων θέλουσι φύγει ἐν καταισχύνῃ πάντες ὁμοῦ.
17 Ὁ δὲ Ἰσραήλ θέλει σωθῆ διὰ τοῦ Κυρίου σωτηρίαν αἰώνιον· δὲν θέλετε αἰσχυνθῆ οὐδὲ ἐντραπῆ αἰωνίως.
18 Διότι οὕτω λέγει Κύριος, ὁ ποιήσας τοὺς οὐρανούς· αὐτὸς ὁ Θεός, ὁ πλάσας τὴν γῆν καὶ ποιήσας αὐτήν· ὅστις αὐτὸς ἐστερέωσεν αὐτήν, ἔκτισεν αὐτήν οὐχὶ ματαίως ἀλλ᾿ ἔπλασεν αὐτήν διὰ νὰ κατοικῆται· Ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος καὶ δὲν ὑπάρχει ἄλλος.
19 Δὲν ἐλάλησα ἐν κρυπτῷ οὐδὲ ἐν σκοτεινῷ τόπῳ τῆς γῆς· δὲν εἶπα πρὸς τὸ σπέρμα τοῦ Ἰακώβ, Ζητήσατέ με ματαίως· ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος, ὁ λαλῶν δικαιοσύνην, ὁ ἀναγγέλλων εὐθύτητα.
20 Συνάχθητε καὶ ἔλθετε· πλησιάσατε ὁμοῦ, οἱ σεσωσμένοι τῶν ἐθνῶν· δὲν ἔχουσι νόησιν, ὅσοι σηκόνουσι τὸ γλυπτὸν ξύλον αὑτῶν καὶ προσεύχονται εἰς θεὸν μή δυνάμενον νὰ σώσῃ.
21 Ἀπαγγείλατε καὶ φέρετε αὐτοὺς πλησίον· μάλιστα, ἄς συμβουλευθῶσιν ὁμοῦ· τίς ἀνήγγειλε τοῦτο ἀπ᾿ ἀρχῆς; τίς ἐφανέρωσε τοῦτο ἐξ ἐκείνου τοῦ καιροῦ; οὐχὶ ἐγὼ ὁ Κύριος; καὶ δὲν ὑπάρχει ἐκτὸς ἐμοῦ ἄλλος Θεός· Θεὸς δίκαιος καὶ Σωτήρ· δὲν ὑπάρχει ἐκτὸς ἐμοῦ.
22 Εἰς ἐμὲ βλέψατε καὶ σώθητε, πάντα τὰ πέρατα τῆς γῆς· διότι ἐγὼ εἶμαι ὁ Θεὸς καὶ δὲν ὑπάρχει ἄλλος.
23 Ὥμοσα εἰς ἐμαυτόν· ὁ λόγος ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ στόματός μου ἐν δικαιοσύνῃ καὶ δὲν θέλει ἐπιστραφῆ, Ὅτι πᾶν γόνυ θέλει κάμψει εἰς ἐμέ, πᾶσα γλῶσσα θέλει ὁμνύει εἰς ἐμέ.
24 Βεβαίως θέλουσιν εἰπεῖ περὶ ἐμοῦ, Ἐν τῷ Κυρίῳ εἶναι ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ δύναμις· εἰς αὐτὸν θέλουσι προσέλθει καὶ θέλουσι καταισχυνθῆ πάντες οἱ ὀργιζόμενοι ἐναντίον αὐτοῦ.
25 Ἐν τῷ Κυρίῳ θέλει δικαιωθῆ ἅπαν τὸ σπέρμα τοῦ Ἰσραήλ.
1 Κατεκάμφθη ὁ Βήλ, ἔκυψεν ὁ Νεβώ· τὰ εἴδωλα αὐτῶν ἐπετέθησαν ἐπὶ ζῴων καὶ κτηνῶν· αἱ ἅμαξαι ὑμῶν ἦσαν πεφορτισμέναι φορτίον κοπιαστικόν.
2 Κύπτουσι, κάμπτουσιν ὁμοῦ· δὲν δύνανται νὰ σώσωσι τὸ φορτίον ἀλλὰ καὶ αὐτὰ φέρονται εἰς αἰχμαλωσίαν.
3 Ἀκούσατέ μου, οἶκος Ἰακὼβ καὶ πᾶν τὸ ὑπόλοιπον τοῦ οἴκου Ἰσραήλ, τοὺς ὁποίους ἐσήκωσα ἀπὸ κοιλίας, τοὺς ὁποίους ἐβάστασα ἀπὸ μήτρας·
4 καὶ ἕως τοῦ γήρατός σας ἐγὼ αὐτὸς εἶμαι· καὶ ἕως τῶν λευκῶν τριχῶν ἐγὼ θέλω σᾶς βαστάσει· ἐγὼ σᾶς ἔκαμα καὶ ἐγὼ θέλω σᾶς σηκώσει· ναί, ἐγὼ θέλω σᾶς βαστάσει καὶ σώσει.
5 Μὲ τίνα θέλετε μὲ ἐξομοιώσει καὶ θέλετε μὲ ἐξισώσει καὶ μὲ συγκρίνει καὶ θέλομεν εἶσθαι ὅμοιοι;
6 Χύνουσι χρυσίον ἐκ τοῦ βαλαντίου καὶ ζυγίζουσιν ἀργύριον διὰ τοῦ στατῆρος καὶ μισθόνουσι χρυσοχόον καὶ κατασκευάζει αὐτὸ θεόν· ἔπειτα προσπίπτουσι καὶ προσκυνοῦσι·
7 σηκόνουσιν αὐτὸν ἐπ᾿ ὤμου· φέρουσιν αὐτὸν καὶ θέτουσιν αὐτὸν εἰς τὸν τόπον αὐτοῦ καὶ ἵσταται· δὲν θέλει μετασαλεύσει ἐκ τοῦ τόπου αὑτοῦ· προσέτι βοῶσι πρὸς αὐτὸν ἀλλὰ δὲν δύναται νὰ ἀποκριθῇ οὐδὲ νὰ σώσῃ αὐτοὺς ἀπὸ τῆς συμφορᾶς αὐτῶν.
8 Ἐνθυμήθητε τοῦτο καὶ δείχθητε ἄνθρωποι· ἀνακαλέσατε αὐτὸ εἰς τὸν νοῦν σας, ἀποστάται.
9 Ἐνθυμήθητε τὰ πρότερα, τὰ ἀπ᾿ ἀρχῆς· διότι ἐγὼ εἶμαι ὁ Θεὸς καὶ δὲν ὑπάρχει ἄλλος· ἐγὼ εἶμαι ὁ Θεὸς καὶ οὐδεὶς ὅμοιός μου·
10 ὅστις ἀπ᾿ ἀρχῆς ἀναγγέλλω τὸ τέλος καὶ ἀπὸ πρότερον τὰ μή γεγονότα, λέγων, Ἡ βουλή μου θέλει σταθῆ καὶ θέλω ἐκτελέσει ἅπαν τὸ θέλημά μου·
11 ὅστις κράζω τὸ ἁρπακτικὸν πτηνὸν ἐξ ἀνατολῶν, τὸν ἄνδρα τῆς βουλῆς μου ἀπὸ γῆς μακράν· ναί, ἐλάλησα καὶ θέλω κάμει νὰ γείνῃ· ἐβουλεύθην καὶ θέλω ἐκτελέσει αὐτό.
12 Ἀκούσατέ μου, σκληροκάρδιοι, οἱ μακρὰν ἀπὸ τῆς δικαιοσύνης.
13 Ἐπλησίασα τὴν δικαιοσύνην μου· δὲν θέλει εἶσθαι μακρὰν καὶ ἡ σωτηρία μου δὲν θέλει βραδύνει· καὶ θέλω δώσει ἐν Σιὼν σωτηρίαν εἰς τὸν Ἰσραήλ, τὴν δόξαν μου.
1 Κατάβα καὶ κάθησον ἐπὶ τοῦ χώματος, παρθένε θυγάτηρ τῆς Βαβυλῶνος· κάθησον κατὰ γῆς· θρόνος πλέον δὲν εἶναι, θυγάτηρ τῶν Χαλδαίων· διότι δὲν θέλεις πλέον ὀνομασθῆ ἁπαλή καὶ τρυφερά.
2 Πίασον τὸν χειρόμυλον καὶ ἄλεθε ἄλευρον· ἐκκάλυψον τοὺς πλοκάμους σου, γύμνωσον τοὺς πόδας, ἐκκάλυψον τὰς κνήμας, πέρασον τοὺς ποταμούς.
3 Ἡ γύμνωσίς σου θέλει ἐκκαλυφθῆ· ναί, ἡ αἰσχύνη σου θέλει φανῆ· ἐκδίκησιν θέλω λάβει καὶ δὲν θέλω φεισθῆ ἄνθρωπον.
4 Τοῦ Λυτρωτοῦ ἡμῶν τὸ ὄνομα εἶναι, Ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων, ὁ Ἃγιος τοῦ Ἰσραήλ.
5 Κάθησον σιωπῶσα καὶ εἴσελθε εἰς τὸ σκότος, θυγάτηρ τῶν Χαλδαίων· διότι δὲν θέλεις πλέον ὀνομάζεσθαι, Ἡ κυρία τῶν βασιλείων.
6 Ὠργίσθην κατὰ τοῦ λαοῦ μου, ἐμίανα τὴν κληρονομίαν μου καὶ παρέδωκα αὐτοὺς εἰς τὴν χεῖρά σου· πλήν σὺ δὲν ἔδειξας εἰς αὐτοὺς ἔλεος· σφόδρα ἐβάρυνας τὸν ζυγὸν σου ἐπὶ τὸν γέροντα.
7 Καὶ εἶπας, εἰς τὸν αἰῶνα θέλω εἶσθαι κυρία· ὥστε δὲν ἔβαλες ταῦτα ἐν τῇ καρδίᾳ σου οὐδὲ ἐνεθυμήθης τὰ ἔσχατα αὐτῶν.
8 Τώρα λοιπὸν ἄκουσον τοῦτο, ἡ παραδεδομένη εἰς τὰς τρυφάς, ἡ κατοικοῦσα ἀμερίμνως, ἡ λέγουσα ἐν τῇ καρδίᾳ σου, Ἐγὼ εἶμαι καὶ ἐκτὸς ἐμοῦ οὐδεμία ἄλλη· δὲν θέλω καθήσει χήρα καὶ δὲν θέλω γνωρίσει ἀτέκνωσιν.
9 Τὰ δύο ταῦτα θέλουσι βεβαίως ἐλθεῖ ἐπὶ σὲ ἐξαίφνης ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ, ἀτέκνωσις καὶ χηρεία· θέλουσιν ἐλθεῖ ἐπὶ σὲ καθ᾿ ὁλοκληρίαν διὰ τὸ πλῆθος τῶν μαγειῶν σου, διὰ τὴν μεγάλην ἀφθονίαν τῶν γοητευμάτων σου·
10 διότι ἐθαρρεύθης ἐπὶ τὴν πονηρίαν σου καὶ εἶπας, δὲν μὲ βλέπει οὐδείς. Ἡ σοφία σου καὶ ἡ ἐπιστήμη σου σὲ ἀπεπλάνησαν· καὶ εἶπας ἐν τῇ καρδίᾳ σου, Ἐγὼ εἶμαι καὶ ἐκτὸς ἐμοῦ οὐδεμία ἄλλη.
11 Διὰ τοῦτο θέλει ἐλθεῖ κακὸν ἐπὶ σέ, χωρὶς νὰ ἐξεύρῃς πόθεν γεννᾶται· καὶ συμφορὰ θέλει πέσει κατὰ σοῦ, χωρὶς νὰ δύνασαι νὰ ἀποστρέψῃς αὐτήν· καὶ ὄλεθρος θέλει ἐλθεῖ, αἰφνιδίως ἐπὶ σέ, χωρὶς νὰ ἐξεύρῃς.
12 Στῆθι τώρα μὲ τὰς γοητείας σου καὶ μὲ τὸ πλῆθος τῶν μαγειῶν σου, εἰς τὰς ὁποίας ἠγωνίσθης ἐκ νεότητός σου· ἄν δύνασαι νὰ φεληθῇς, ἄν δύνασαι νὰ ὑπερισχύσῃς.
13 Ἀπέκαμες ἐν τῷ πλήθει τῶν βουλῶν σου. Ἄς σηκωθῶσι τώρα οἱ οὐρανοσκόποι, οἱ ἀστρολόγοι, οἱ μηνολόγοι προγνωστικοί, καὶ ἄς σὲ σώσωσιν ἐκ τῶν ἐπερχομένων ἐπὶ σέ.
14 Ἰδού, θέλουσιν εἶσθαι ὡς ἄχυρον· πῦρ θέλει κατακαύσει αὐτούς· δὲν θέλουσι δυνηθῆ νὰ σώσωσιν ἑαυτοὺς ἀπὸ τῆς δυνάμεως τῆς φλογός· δὲν θέλει μείνει ἄνθραξ διὰ νὰ θερμανθῇ τις οὐδὲ πῦρ διὰ νὰ καθήσῃ ἔμπροσθεν αὐτοῦ.
15 Τοιοῦτοι θέλουσιν εἶσθαι εἰς σὲ ἐκεῖνοι, μετὰ τῶν ὁποίων ἐκ νεότητός σου ἐκοπίασας, οἱ ἔμποροί σου· θέλουσι φύγει περιπλανώμενοι ἕκαστος εἰς τὸ μέρος αὑτοῦ· οὐδεὶς θέλει σὲ σώσει.
1 Ἀκούσατε τοῦτο, οἶκος Ἰακώβ· οἱ κληθέντες μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Ἰσραήλ καὶ ἐξελθόντες ἐκ τῆς πηγῆς τοῦ Ἰούδα· οἱ ὁμνύοντες εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου καὶ ἀναφέροντες τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ, πλήν οὐχὶ ἐν ἀληθείᾳ οὐδὲ ἐν δικαιοσύνῃ.
2 Διότι λαμβάνουσι τὸ ὄνομα αὑτῶν ἐκ τῆς πόλεως τῆς ἁγίας καὶ ἐπιστηρίζονται ἐπὶ τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ· τὸ ὄνομα αὐτοῦ εἶναι, Ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων.
3 Ἔκτοτε ἀνήγγειλα τὰ ἀπ᾿ ἀρχῆς· καὶ ἐξῆλθον ἐκ τοῦ στόματός μου καὶ διεκήρυξα αὐτά· ἔκαμα ταῦτα αἰφνιδίως καὶ ἔγειναν.
4 Ἐπειδή γνωρίζω ὅτι εἶσαι σκληρός, καὶ ὁ τράχηλός σου εἶναι νεῦρον σιδηροῦν καὶ τὸ μέτωπόν σου χάλκινον.
5 Ἔκτοτε δὲ ἀνήγγειλα τοῦτο πρὸς σέ· πρὶν γείνῃ διεκήρυξα τοῦτο εἰς σέ, διὰ νὰ μή εἴπῃς, Τὸ εἴδωλόν μου ἔκαμε ταῦτα· καὶ τὸ γλυπτὸν μου καὶ τὸ χυτὸν μου προσέταξε ταῦτα.
6 Ἤκουσας· ἰδὲ πάντα ταῦτα· καὶ δὲν θέλετε ὁμολογήσει; ἀπὸ τοῦδε διακηρύττω πρὸς σὲ νέα, μάλιστα ἀποκεκρυμμένα, καὶ τὰ ὁποῖα σὺ δὲν ἤξευρες.
7 Τώρα ἔγειναν καὶ οὐχὶ παλαιόθεν, καὶ οὐδὲ πρὸ τῆς ἡμέρας ταύτης ἤκουσας περὶ αὐτῶν, διὰ νὰ μή εἴπῃς, Ἰδού, ἐγὼ ἤξευρον ταῦτα.
8 Οὔτε ἤκουσας οὔτε ἤξευρες οὔτε ἀπ᾿ ἀρχῆς ἠνοίχθησαν τὰ ὦτά σου· διότι ἤξευρον ἔτι βεβαίως ἤθελες φερθῆ ἀπίστως καὶ ἐκ κοιλίας νομάσθης παραβάτης.
9 Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου θέλω μακρύνει τὸν θυμὸν μου, καὶ διὰ τὸν ἔπαινόν μου θέλω βασταχθῆ πρὸς σέ, ὥστε νὰ μή σὲ ἐξολοθρεύσω.
10 Ἰδού, σὲ ἐκαθάρισα, πλήν οὐχὶ ὡς ἄργυρον· σὲ κατέστησα ἐκλεκτὸν ἐν τῷ χωνευτηρίῳ τῆς θλίψεως.
11 Ἕνεκεν ἐμοῦ, ἕνεκεν ἐμοῦ θέλω κάμει τοῦτο· διότι πῶς ἤθελε μολυνθῆ τὸ ὄνομά μου; ναί, δὲν θέλω δώσει τὴν δόξαν μου εἰς ἄλλον.
12 Ἄκουσόν μου, Ἰακώβ, καὶ Ἰσραήλ τὸν ὁποῖον ἐγὼ ἐκάλεσα· ἐγὼ αὐτὸς εἶμαι· ἐγὼ ὁ πρῶτος, ἐγὼ καὶ ὁ ἔσχατος.
13 Καὶ ἡ χεὶρ μου ἐθεμελίωσε τὴν γῆν καὶ ἡ δεξιὰ μου ἐμέτρησε μὲ σπιθαμήν τοὺς οὐρανούς· ὅταν καλῶ αὐτούς, παρίστανται ὁμοῦ.
14 Συνάχθητε, πάντες σεῖς, καὶ ἀκούσατε· τίς ἐκ τούτων ἀνήγγειλε ταῦτα; Ὁ Κύριος ἠγάπησεν αὐτόν· ὅθεν θέλει ἐκπληρώσει τὸ θέλημα αὐτοῦ ἐπὶ τὴν Βαβυλῶνα καὶ ὁ βραχίων αὐτοῦ θέλει εἶσθαι ἐπὶ τοὺς Χαλδαίους.
15 Ἐγώ, ἐγὼ ἐλάλησα· ναί, ἐκάλεσα αὐτόν· ἔφερα αὐτὸν καὶ ἐγὼ θέλω εὐοδώσει τὴν ὁδὸν αὐτοῦ.
16 Πλησιάσατε πρὸς ἐμέ, ἀκούσατε τοῦτο· ἀπ᾿ ἀρχῆς δὲν ἐλάλησα ἐν κρυπτῷ· ἀφότου ἔγεινε τοῦτο, ἐγὼ ἤμην ἐκεῖ καὶ τώρα Κύριος ὁ Θεὸς ἀπέστειλεν ἐμὲ καὶ τὸ πνεῦμα αὐτοῦ.
17 Οὕτω λέγει Κύριος, ὁ Λυτρωτής σου, ὁ Ἃγιος τοῦ Ἰσραήλ· Ἐγὼ εἶμαι Κύριος ὁ Θεὸς σου, ὁ διδάσκων σε διὰ τὴν φέλειάν σου, ὁ ὁδηγῶν σε διὰ τῆς ὁδοῦ δι᾿ ἧς ἔπρεπε νὰ ὑπάγῃς.
18 Εἴθε νὰ ἤκουες τὰ προστάγματά μου! τότε ἡ εἰρήνη σου ἤθελεν εἶσθαι ὡς ποταμὸς καὶ ἡ δικαιοσύνη σου ὡς κύματα θαλάσσης·
19 καὶ τὸ σπέρμα σου ἤθελεν εἶσθαι ὡς ἡ ἄμμος καὶ τὰ ἔκγονα τῆς κοιλίας σου ὡς τὰ λιθάρια αὐτῆς· τὸ ὄνομα αὐτοῦ δὲν ἤθελεν ἀποκοπῆ οὐδὲ ἐξαλειφθῆ ἀπ᾿ ἔμπροσθέν μου.
20 Ἐξέλθετε ἐκ τῆς Βαβυλῶνος, φεύγετε ἀπὸ τῶν Χαλδαίων, μετὰ φωνῆς ἀλαλαγμοῦ ἀναγγείλατε, διακηρύξατε τοῦτο, ἐκφωνήσατε αὐτὸ ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς, εἴπατε, Ὁ Κύριος ἐλύτρωσε τὸν δοῦλον αὑτοῦ Ἰακώβ.
21 Καὶ δὲν ἐδίψησαν, ὅτε ὡδήγει αὐτοὺς διὰ τῆς ἐρήμου· ἔκαμε νὰ ῥεύσωσι δι᾿ αὐτοὺς ὕδατα ἐκ πέτρας· καὶ ἔσχισε τὴν πέτραν καὶ τὰ ὕδατα ἔρρευσαν.
22 Εἰρήνη δὲν εἶναι εἰς τοὺς ἀσεβεῖς, λέγει Κύριος.
1 Ἀκούσατέ μου, αἱ νῆσοι· καὶ προσέξατε, λαοὶ μακρυνοί· Ὁ Κύριος μὲ ἐκάλεσεν ἐκ κοιλίας· ἐκ τῶν σπλάγχνων τῆς μητρὸς μου ἀνέφερε τὸ ὄνομά μου.
2 Καὶ ἔκαμε τὸ στόμα μου ὡς μάχαιραν ὀξείαν· ὑπὸ τὴν σκιὰν τῆς χειρὸς αὑτοῦ μὲ ἔκρυψε, καὶ μὲ ἔκαμεν ὡς βέλος ἐκλεκτόν, καὶ ἐν τῇ φαρέτρᾳ αὑτοῦ μὲ ἔκρυψε,
3 καὶ εἶπε πρὸς ἐμέ, Σὺ εἶσαι ὁ δοῦλός μου, Ἰσραήλ, εἰς τὸν ὁποῖον θέλω δοξασθῆ.
4 Καὶ ἐγὼ εἶπα, Ματαίως ἐκοπίασα· εἰς οὐδὲν καὶ εἰς μάτην κατηνάλωσα τὴν δύναμίν μου· πλήν ἡ κρίσις μου εἶναι μετὰ τοῦ Κυρίου καὶ τὸ ἔργον μου μετὰ τοῦ Θεοῦ μου.
5 Τώρα λοιπὸν λέγει Κύριος, ὁ πλάσας με ἐκ κοιλίας δοῦλον αὑτοῦ, διὰ νὰ ἐπαναφέρω τὸν Ἰακὼβ πρὸς αὐτὸν καὶ διὰ νὰ συναχθῇ πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰσραήλ, καὶ θέλω δοξασθῆ εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ Κυρίου, καὶ ὁ Θεὸς μου θέλει εἶσθαι ἡ δύναμίς μου·
6 καὶ εἶπε, Μικρὸν εἶναι τὸ νὰ ἦσαι δοῦλός μου διὰ νὰ ἀνορθώσῃς τὰς φυλὰς τοῦ Ἰακὼβ καὶ νὰ ἐπαναφέρῃς τὸ ὑπόλοιπον τοῦ Ἰσραήλ· θέλω προσέτι σὲ δώσει φῶς εἰς τὰ ἔθνη, διὰ νὰ ἦσαι ἡ σωτηρία μου ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς.
7 Οὕτω λέγει Κύριος, ὁ Λυτρωτής τοῦ Ἰσραήλ, ὁ Ἃγιος αὐτοῦ, πρὸς ἐκεῖνον τὸν ὁποῖον καταφρονεῖ ἄνθρωπος, πρὸς ἐκεῖνον τὸν ὁποῖον βδελύττεται ἔθνος, πρὸς τὸν δοῦλον τῶν ἐξουσιαστῶν· Βασιλεῖς θέλουσι σὲ ἰδεῖ καὶ σηκωθῆ, ἡγεμόνες καὶ θέλουσι σὲ προσκυνήσει, ἕνεκεν τοῦ Κυρίου, ὅστις εἶναι πιστός, τοῦ Ἁγίου τοῦ Ἰσραήλ, ὅστις σὲ ἐξέλεξεν
8 Οὕτω λέγει Κύριος· Ἐν καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου καὶ ἐν ἡμέρᾳ σωτηρίας σὲ ἐβοήθησα· καὶ θέλω σὲ διαφυλάξει καὶ θέλω σὲ δώσει εἰς διαθήκην τῶν λαῶν, διὰ νὰ ἀνορθώσῃς τὴν γῆν, νὰ κληροδοτήσῃς κληρονομίας ἠρημωμένας·
9 λέγων πρὸς τους δεσμίους, Ἐξέλθετε· πρὸς τοὺς ἐν τῷ σκότει, Ἀνακαλύφθητε. Θέλουσι βοσκηθῆ πλησίον τῶν ὁδῶν, καὶ αἱ βοσκαὶ αὐτῶν θέλουσιν εἶσθαι ἐν πᾶσι τοῖς ὑψηλοῖς τόποις.
10 δὲν θέλουσι πεινάσει οὐδὲ διψήσει· δὲν θέλει προσβάλλει αὐτοὺς οὔτε καύσων οὔτε ἥλιος· διότι ὁ ἐλεῶν αὐτοὺς θέλει ὁδηγήσει αὐτοὺς καὶ διὰ πηγῶν ὑδάτων θέλει φέρει αὐτούς.
11 Καὶ θέλω κάμει πάντα τὰ ὄρη μου ὁδούς, καὶ αἱ τρίβοι μου θέλουσιν ὑψωθῆ.
12 Ἰδού, οὗτοι θέλουσιν ἐλθεῖ μακρόθεν· καὶ ἰδού, οὗτοι ἀπὸ βορρᾶ καὶ ἀπὸ νότου καὶ οὗτοι ἀπὸ τῆς γῆς τοῦ Σινείμ.
13 Εὐφραίνεσθε, οὐρανοί· καὶ ἀγάλλου, ἡ γῆ· ἀλαλάξατε, τὰ ὄρη· διότι ὁ Κύριος παρηγόρησε τὸν λαὸν αὑτοῦ καὶ τοὺς τεθλιμμένους αὑτοῦ ἐλέησεν.
14 Ἀλλ᾿ ἡ Σιὼν εἶπεν, Ὁ Κύριος μὲ ἐγκατέλιπε καὶ ὁ Κύριός μου μὲ ἐλησμόνησε.
15 Δύναται γυνή νὰ λησμονήσῃ τὸ θηλάζον βρέφος αὑτῆς, ὥστε νὰ μή ἐλεήσῃ τὸ τέκνον τῆς κοιλίας αὑτῆς; ἀλλὰ καὶ ἄν αὗται λησμονήσωσιν, ἐγὼ ὅμως δὲν θέλω σὲ λησμονήσει.
16 Ἰδού, ἐπὶ τῶν παλαμῶν μου σὲ ἐζωγράφισα· τὰ τείχη σου εἶναι πάντοτε ἐνώπιόν μου.
17 Τὰ τέκνα σου θέλουσιν ἐλθεῖ μετὰ σπουδῆς· οἱ δὲ καταστρέφοντές σε καὶ ἐρημόνοντές σε θέλουσιν ἐξέλθει ἀπὸ σοῦ.
18 Ὕψωσον κύκλῳ τοὺς ὀφθαλμοὺς σου καὶ ἰδέ· πάντες οὗτοι συναθροίζονται ὁμοῦ, ἔρχονται πρὸς σέ. Ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος, ὅτι σὺ θέλεις ἐνδυθῆ πάντας τούτους ὡς κόσμημα, καὶ ὡς νύμφη θέλεις στολισθῆ αὐτούς.
19 Διότι οἱ ἠφανισμένοι σου καὶ οἱ ἠρημωμένοι σου τόποι καὶ ἡ γῆ σου ἡ κατεφθαρμένη θέλουσιν εἶσθαι τώρα παραπολὺ μάλιστα στενοὶ διὰ τοὺς κατοίκους σου· ἐκεῖνοι δέ, οἵτινες σὲ κατέτρωγον, θέλουσι μακρυνθῆ ἀπὸ σοῦ.
20 Τὰ τέκνα, τὰ ὁποῖα θέλεις ἀποκτήσει μετὰ τὴν ἀτεκνίαν σου, θέλουσιν εἰπεῖ προσέτι εἰς τὰ ὦτά σου, Στενὸς εἶναι ὁ τόπος δι᾿ ἐμέ· κάμε εἰς ἐμὲ τόπον διὰ νὰ κατοικήσω.
21 Τότε θέλεις εἰπεῖ ἐν τῇ καρδίᾳ σου, Τίς ἐγέννησεν εἰς ἐμὲ ταῦτα, ἐνῷ ἐγὼ ἤμην ἠτεκνωμένη καὶ ἔρημος, αἰχμάλωτος καὶ μεταφερομένη; ταῦτα δὲ τίς ἐξέθρεψεν; ἰδού, ἐγὼ εἶχον ἐγκαταλειφθῆ μόνη· ταῦτα ποῦ ἦσαν;
22 Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεός· Ἰδού, θέλω ὑψώσει τὴν χεῖρά μου πρὸς τὰ ἔθνη καὶ στήσει τὴν σημαίαν μου πρὸς τοὺς λαούς, καὶ θέλουσι φέρει τους υἱοὺς σου ἐν ταῖς ἀγκάλαις καὶ αἱ θυγατέρες σου θέλουσι φερθῆ ἐπ᾿ ὤμων·
23 καὶ βασιλεῖς θέλουσιν εἶσθαι οἱ παιδοτρόφοι σου καὶ αἱ βασίλισσαι αὐτῶν αἱ τροφοὶ σου· θέλουσι σὲ προσκυνήσει μὲ τὸ πρόσωπον πρὸς τὴν γῆν καὶ γλείφει τὸ χῶμα τῶν ποδῶν σου· καὶ θέλεις γνωρίσει, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος καὶ ὅτι οἱ προσμένοντές με δὲν θέλουσιν αἰσχυνθῆ.
24 Δύναται τὸ λάφυρον νὰ ἀφαιρεθῆ ἀπὸ τοῦ ἰσχυροῦ ἤ νὰ ἐλευθερωθῶσιν οἱ δικαίως αἰχμαλωτισθέντες;
25 Ἀλλ᾿ ὁ Κύριος οὕτω λέγει· Καὶ οἱ αἰχμάλωτοι τοῦ ἰσχυροῦ θέλουσιν ἀφαιρεθῆ καὶ τὸ λάφυρον τοῦ τρομεροῦ θέλει ἀποσπασθῆ· διότι ἐγὼ θέλω δικολογήσει πρὸς τοὺς δικολογοῦντας κατὰ σοῦ καὶ ἐγὼ θέλω σώσει τὰ τέκνα σου.
26 Τοὺς δὲ καταθλίβοντάς σε θέλω κάμει νὰ φάγωσι τὰς ἰδίας αὑτῶν σάρκας· καὶ θέλουσι μεθυσθῆ μὲ τὸ ἴδιον αὑτῶν αἷμα, ὡς μὲ νέον οἶνον· καὶ θέλει γνωρίσει πᾶσα σάρξ, ὅτι ἐγὼ ὁ Κύριος εἶμαι ὁ Σωτήρ σου καὶ ὁ Λυτρωτής σου, ὁ Ἰσχυρὸς τοῦ Ἰακώβ.
1 Οὕτω λέγει Κύριος· Ποῦ εἶναι τὸ ἔγγραφον τοῦ διαζυγίου τῆς μητρὸς σας, δι᾿ οὗ ἀπέβαλον αὐτήν; ἤ τίς εἶναι ἐκ τῶν δανειστῶν μου, εἰς τὸν ὁποῖον σᾶς ἐπώλησα; Ἰδού, διὰ τὰς ἀνομίας σας ἐπωλήθητε, καὶ διὰ τὰς παραβάσεις σας ἀπεβλήθη ἡ μήτηρ σας.
2 Διὰ τί, ὅτε ἦλθον, δὲν ὑπῆρχεν οὐδείς; καὶ ὅτε ἐκάλεσα, δὲν ὑπῆρχεν ὁ ἀποκρινόμενος; Ἐσμικρύνθη ποσῶς ἡ χεὶρ μου, ὥστε νὰ μή δύναται νὰ λυτρώσῃ; ἤ δὲν ἔχω δύναμιν νὰ ἐλευθερώσω; Ἰδού, ἐγὼ μὲ τὴν ἐπιτίμησίν μου ἐξήρανα τὴν θάλασσαν, ἔκαμα ἔρημον τοὺς ποταμούς· οἱ ἰχθύες αὐτῶν ἐξηράνθησαν δι᾿ ἔλλειψιν ὕδατος καὶ ἀπέθανον ὑπὸ δίψης.
3 Ἐγὼ περιενδύω τοὺς οὐρανοὺς σκότος καὶ θέτω σάκκον τὸ περικάλυμμα αὐτῶν.
4 Κύριος ὁ Θεὸς ἔδωκεν εἰς ἐμὲ γλῶσσαν πεπαιδευμένων, διὰ νὰ ἐξεύρω πῶς νὰ λαλήσω λόγον ἐν καιρῷ πρὸς τὸν βεβαρυμένον· ἐγείρει ἀπὸ πρωΐ εἰς πρωΐ, ἐγείρει τὸ τίον μου, διὰ νὰ ἀκούω ὡς οἱ πεπαιδευμένοι.
5 Κύριος ὁ Θεὸς ἤνοιξεν τίον ἐν ἐμοὶ καὶ ἐγὼ δὲν ἤπείθησα οὐδὲ ἐστράφην ὀπίσω.
6 Τὸν νῶτόν μου ἔδωκα εἰς τοὺς μαστιγοῦντας καὶ τὰς σιαγόνας μου εἰς τοὺς μαδίζοντας· δὲν ἔκρυψα τὸ πρόσωπόν μου ἀπὸ ὑβρισμῶν καὶ ἐμπτυσμάτων.
7 Διότι Κύριος ὁ Θεὸς θέλει μὲ βοηθήσει· διὰ τοῦτο δὲν ἐνετράπην· διὰ τοῦτο ἔθεσα τὸ πρόσωπόν μου ὡς πέτραν σκληρὰν καὶ ἐξεύρω ὅτι δὲν θέλω καταισχυνθῆ.
8 Πλησίον εἶναι ὁ δικαιόνων με· τίς θέλει κριθῆ μετ᾿ ἐμοῦ; ἄς παρασταθῶμεν ὁμοῦ· τίς εἶναι ἡ ἀντίδικός μου; ἄς πλησιάσῃ εἰς ἐμέ.
9 Ἰδού, Κύριος ὁ Θεὸς θέλει μὲ βοηθήσει· τίς θέλει μὲ καταδικάσει ἰδού, πάντες οὗτοι θέλουσι παλαιωθῆ ὡς ἱμάτιον· ὁ σκώληξ θέλει καταφάγει αυτούς.
10 Τίς εἶναι μεταξὺ σας ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον, ὁ ὑπακούων εἰς τὴν φωνήν τοῦ δούλου αὐτοῦ; οὗτος, καὶ ἄν περιπατῇ ἐν σκότει καὶ δὲν ἔχῃ φῶς, ἄς θαρρῇ ἐπὶ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου καὶ ἄς ἐπιστηρίζεται ἐπὶ τὸν Θεὸν αὑτοῦ.
11 Ἰδού, πάντες σεῖς, οἱ ἀνάπτοντες πῦρ καὶ περικυκλούμενοι μὲ σπινθῆρας, περιπατεῖτε ἐν τῷ φωτὶ τοῦ πυρὸς σας καὶ διὰ τῶν σπινθήρων τοὺς ὁποίους ἐξήψατε. Τοῦτο σᾶς ἔγεινεν ὑπὸ τῆς χειρὸς μου, ἐν λύπῃ θέλετε κοίτεσθαι.
1 Ἀκούσατέ μου, σεῖς οἱ ἀκολουθοῦντες τὴν δικαιοσύνην, οἱ ζητοῦντες τὸν Κύριον· ἐμβλέψατε εἰς τὸν βράχον, ἐκ τοῦ ὁποίου ἐλατομήθητε, καὶ εἰς τὸ στόμιον τοῦ λάκκου, ἐκ τοῦ ὁποίου ἀνωρύχθητε.
2 Ἐμβλέψατε εἰς τὸν Ἀβραὰμ τὸν πατέρα σας καὶ εἰς τὴν Σάρραν, ἥτις σᾶς ἐγέννησε· διότι ἐκάλεσα αὐτὸν ὄντα ἕνα καὶ εὐλόγησα αὐτὸν καὶ ἐπλήθυνα αὐτόν.
3 Ὁ Κύριος λοιπὸν θέλει παρηγορήσει τὴν Σιών· αὐτὸς θέλει παρηγορήσει πάντας τοὺς ἠρημωμένους τόπους αὐτῆς· καὶ θέλει κάμει τὴν ἔρημον αὐτῆς ὡς τὴν Ἐδὲμ καὶ τὴν ἐρημίαν αὐτῆς ὡς παράδεισον τοῦ Κυρίου· εὐφροσύνη καὶ ἀγαλλίασις θέλει εὑρίσκεσθαι ἐν αὐτῇ, δοξολογία καὶ φωνή αἰνέσεως.
4 Ἄκουσόν μου, λαὲ μου· καὶ δὸς ἀκρόασιν εἰς ἐμέ, ἔθνος μου· διότι νόμος θέλει ἐξέλθει παρ᾿ ἐμοῦ καὶ θέλω στήσει τὴν κρίσιν μου διὰ φῶς τῶν λαῶν.
5 Ἡ δικαιοσύνη μου πλησιάζει· ἡ σωτηρία μου ἐξῆλθε καὶ οἱ βραχίονές μου θέλουσι κρίνει τοὺς λαούς· αἱ νῆσοι θέλουσι προσμένει ἐμὲ καὶ θέλουσιν ἐλπίζει ἐπὶ τὸν βραχίονά μου.
6 Ὑψώσατε τοὺς ὀφθαλμοὺς σας εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ βλέψατε εἰς τὴν γῆν κάτω· διότι οἱ οὐρανοὶ θέλουσι διαλυθῆ ὡς καπνὸς καὶ ἡ γῆ θέλει παλαιωθῆ ὡς ἱμάτιον καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐτῇ θέλουσιν ἀποθάνει ἐξίσου· ἀλλ᾿ ἡ σωτηρία μου θέλει εἶσθαι εἰς τὸν αἰῶνα καὶ ἡ δικαιοσύνη μου δὲν θέλει ἐκλείψει.
7 Ἀκούσατέ μου, σεῖς οἱ γνωρίζοντες δικαιοσύνην· λαέ, ἐν τῇ καρδίᾳ τοῦ ὁποίου εἶναι ὁ νόμος μου· μή φοβεῖσθε τὸν ὀνειδισμὸν τῶν ἀνθρώπων μηδὲ ταράττεσθε εἰς τὰς ὕβρεις αὐτῶν.
8 Διότι ὡς ἱμάτιον θέλει καταφάγει αὐτοὺς ὁ σκώληξ καὶ ὡς μαλλίον θέλει καταφάγει αὐτοὺς ὁ σκῶρος· ἀλλ᾿ ἡ δικαιοσύνη μου θέλει μένει εἰς τὸν αἰῶνα καὶ ἡ σωτηρία μου εἰς γενεὰς γενεῶν.
9 Ἐξεγέρθητι, ἐξεγέρθητι, ἐνδύθητι δύναμιν, βραχίων Κυρίου· ἐξεγέρθητι ὡς ἐν ταῖς ἀρχαίαις ἡμέραις, ἐν ταῖς παλαιαῖς γενεαῖς. Δὲν εἶσαι σύ, ὁ πατάξας τὴν Ῥαὰβ καὶ τραυματίσας τὸν δράκοντα;
10 Δὲν εἶσαι σύ, ὁ ξηράνας τὴν θάλασσαν, τὰ ὕδατα τῆς μεγάλης ἀβύσσου; ὁ ποιήσας τὰ βάθη τῆς θαλάσσης ὁδὸν διαβάσεως τῶν λελυτρωμένων;
11 Καὶ οἱ λελυτρωμένοι τοῦ Κυρίου θέλουσιν ἐπιστρέψει καὶ ἐλθεῖ ἐν ἀλαλαγμῷ εἰς Σιών· καὶ εὐφροσύνη αἰώνιος θέλει εἶσθαι ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῶν· ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην θέλουσιν ἀπολαύσει· ἡ λύπη καὶ ὁ στεναγμὸς θέλουσι φύγει.
12 Ἐγώ, ἐγὼ εἶμαι ὁ παρηγορῶν ὑμᾶς. Σὺ τίς εἶσαι καὶ φοβεῖσαι ἀπὸ ἀνθρώπου θνητοῦ καὶ ἀπὸ υἱοῦ ἀνθρώπου, ὅστις θέλει γείνει ὡς χόρτος·
13 καὶ ἐλησμόνησας Κύριον τὸν Ποιητήν σου, τὸν ἐκτείναντα τοὺς οὐρανοὺς καὶ θεμελιώσαντα τὴν γῆν· καὶ ἐφοβεῖσο πάντοτε καθ᾿ ἡμέραν τὴν ὀργήν τοῦ καταθλίβοντός σε, ὡς ἐὰν ἦτο ἕτοιμος νὰ καταστρέψῃ; καὶ ποῦ εἶναι τώρα ἡ ὀργή τοῦ καταθλίβοντος;
14 Ὁ ἠχμαλωτισμένος σπεύδει νὰ λυθῇ καὶ νὰ μή ἀποθάνῃ ἐν τῷ λάκκῳ μηδὲ νὰ στερηθῇ τὸν ἄρτον αὑτοῦ·
15 διότι ἐγὼ εἶμαι Κύριος ὁ Θεὸς σου, ὁ ταράττων τὴν θάλασσαν καὶ ἠχοῦσι τὰ κύματα αὐτῆς· Κύριος τῶν δυνάμεων τὸ ὄνομα αὐτοῦ.
16 Καὶ ἔθεσα τοὺς λόγους μου εἰς τὸ στόμα σου καὶ σὲ ἐσκέπασα μὲ τὴν σκιὰν τῆς χειρὸς μου, διὰ νὰ στερεώσω τοὺς οὐρανοὺς καὶ νὰ θεμελιώσω τὴν γῆν· καὶ διὰ νὰ εἴπω πρὸς τὴν Σιών, Λαὸς μου εἶσαι.
17 Ἐξεγέρθητι, ἐξεγέρθητι, ἀνάστηθι, Ἱερουσαλήμ, ἥτις ἔπιες ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ Κυρίου τὸ ποτήριον τοῦ θυμοῦ αὐτοῦ· ἔπιες, ἐξεκένωσας καὶ αὐτήν τὴν τρυγίαν τοῦ ποτηρίου τῆς ζάλης.
18 Ἐκ πάντων τῶν υἱῶν, τοὺς ὁποίους ἐγέννησε, δὲν ὑπάρχει ὁ ὁδηγῶν αὐτήν· οὐδὲ εἶναι ἐκ πάντων τῶν υἱῶν, τοὺς ὁποίους ἐξέθρεψεν, ὁ πιάνων αὐτήν ἐκ τῆς χειρός.
19 Τὰ δύο ταῦτα ἦλθον ἐπὶ σέ· τίς θέλει σὲ συλλυπηθῆ; ἐρήμωσις καὶ καταστροφή καὶ πεῖνα καὶ μάχαιρα· διὰ τίνος νὰ σὲ παρηγορήσω;
20 Οἱ υἱοὶ σου ἀπενεκρώθησαν· κοίτονται ἀπ᾿ ἄκρου πασῶν τῶν ὁδῶν, ὡς ἄγριος ταῦρος ἐν δικτύοις· εἶναι πλήρεις τοῦ θυμοῦ τοῦ Κυρίου, τῆς ἐπιτιμήσεως τοῦ Θεοῦ σου.
21 Ὅθεν, ἄκουε τώρα τοῦτο, τεθλιμμένη καὶ μεθύουσα, πλήν οὐχὶ ἐξ οἴνου·
22 οὕτω λέγει ὁ Κύριός σου, ὁ Κύριος καὶ ὁ Θεὸς σου, ὁ δικολογῶν ὑπὲρ τοῦ λαοῦ αὑτοῦ· Ἰδού, ἔλαβον ἐκ τῶν χειρῶν σου τὸ ποτήριον τῆς ζάλης, τὴν τρυγίαν τοῦ ποτηρίου τοῦ θυμοῦ μου· δὲν θέλεις πλέον πίει αὐτὸ τοῦ λοιποῦ·
23 καὶ θέλω βάλει αὐτὸ εἰς τὴν χεῖρα τῶν καταθλιβόντων σε, οἵτινες εἶπον πρὸς τὴν ψυχήν σου, Κύψον, διὰ νὰ περάσωμεν· καὶ σὺ ἔβαλες τὸ σῶμά σου ὡς γῆν καὶ ὡς ὁδὸν εἰς τοὺς διαβαίνοντας.
1 Ἐξεγέρθητι, ἐξεγέρθητι, ἐνδύθητι τὴν δύναμίν σου, Σιών· ἐνδύθητι τὰ ἱμάτια τῆς μεγαλοπρεπείας σου, Ἱερουσαλήμ, πόλις ἁγία· διότι τοῦ λοιποῦ δὲν θέλει πλέον εἰσέλθει εἰς σὲ ὁ ἀπερίτμητος καὶ ἀκάθαρτος.
2 Ἐκτινάχθητι ἀπὸ τὸ χῶμα· σηκώθητι, κάθησον, Ἱερουσαλήμ· λύσον τὰ δεσμὰ ἀπὸ τοῦ τραχήλου σου, αἰχμάλωτος θυγάτηρ τῆς Σιών.
3 Διότι οὕτω λέγει Κύριος· Ἐπωλήθητε διὰ μηδὲν καὶ θέλετε λυτρωθῆ ἄνευ ἀργυρίου.
4 Διότι οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεός· Ὁ λαὸς μου κατέβη τὸ πρότερον εἰς τὴν Αἴγυπτον διὰ νὰ παροικήσῃ ἐκεῖ καὶ οἱ Ἀσσύριοι ἀναιτίως κατέθλιψαν αὐτούς.
5 Τώρα λοιπόν, τί ἔχω νὰ κάμω ἐδώ, λέγει Κύριος, ἐπειδή ὁ λαὸς μου ἐλήφθη διὰ μηδέν; οἱ ἐξουσιάζοντες ἐπ᾿ αὐτοῦ κάμνουσιν ἑαυτὸν νὰ ὀλολύζῃ, λέγει Κύριος· καὶ τὸ ὄνομά μου βλασφημεῖται πάντοτε καθ᾿ ἡμέραν.
6 Διὰ τοῦτο ὁ λαὸς μου θέλει γνωρίσει τὸ ὄνομά μου· διὰ τοῦτο θέλει γνωρίσει ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ λαλῶν· ἰδού, ἐγώ.
7 Πόσον ὡραῖοι εἶναι ἐπὶ τῶν ὀρέων οἱ πόδες τοῦ εὐαγγελιζομένου, τοῦ κηρύττοντος εἰρήνην· τοῦ εὐαγγελιζομένου ἀγαθά, τοῦ κηρύττοντος σωτηρίαν, τοῦ λέγοντος πρὸς τὴν Σιών· Ὁ Θεὸς σου βασιλεύει.
8 Οἱ φύλακές σου θέλουσιν ὑψώσει φωνήν· ἐν φωναῖς ὁμοῦ θέλουσιν ἀλαλάζει· διότι θέλουσιν ἰδεῖ ὀφθαλμὸς πρὸς ὀφθαλμόν, ὅταν ὁ Κύριος ἀνορθώσῃ τὴν Σιών.
9 Ἀλαλάξατε, εὐφράνθητε ὁμοῦ, ἠρημωμένοι τόποι τῆς Ἱερουσαλήμ· διότι ὁ Κύριος παρηγόρησε τὸν λαὸν αὑτοῦ, ἐλύτρωσε τὴν Ἱερουσαλήμ.
10 Ὁ Κύριος ἐγύμνωσε τὸν ἅγιον βραχίονα αὑτοῦ ἐνώπιον πάντων τῶν ἐθνῶν· καὶ πάντα τὰ πέρατα τῆς γῆς θέλουσιν ἰδεῖ τὴν σωτηρίαν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.
11 Σύρθητε, σύρθητε, ἐξέλθετε ἐκεῖθεν, μή ἐγγίσητε ἀκάθαρτον· ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῆς· καθαρίσθητε σεῖς οἱ βαστάζοντες τὰ σκεύη τοῦ Κυρίου·
12 διότι δὲν θέλετε ἐξέλθει ἐν βίᾳ, οὐδὲ μετὰ φυγῆς θέλετε ὁδοιπορήσει· διότι ὁ Κύριος θέλει ὑπάγει ἔμπροσθέν σας καὶ ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ θέλει εἶσθαι ἡ ὀπισθοφυλακή σας.
13 Ἰδού, ὁ δοῦλός μου θέλει εὐοδωθῆ· θέλει ὑψωθῆ καὶ δοξασθῆ καὶ ἀναβῆ ὑψηλὰ σφόδρα.
14 Καθὼς πολλοὶ ἔμειναν ἐκστατικοὶ ἐπὶ σέ, τόσον ἦτο τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἄδοξον παρὰ παντὸς ἀνθρώπου καὶ τὸ εἶδος αὐτοῦ παρὰ τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων.
15 Οὕτω θέλει ῥαντίσει πολλὰ ἔθνη· οἱ βασιλεῖς θέλουσι φράξει τὸ στόμα αὑτῶν ἐπ᾿ αὐτόν· διότι θέλουσιν ἰδεῖ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δὲν ἐλαλήθη πρὸς αὐτούς· καὶ θέλουσι νοήσει ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον δὲν ἤκουσαν.
1 Τίς ἐπίστευσεν εἰς τὸ κήρυγμα ἡμῶν; καὶ ὁ βραχίων τοῦ Κυρίου εἰς τίνα ἀπεκαλύφθη;
2 διότι ἀνέβη ἐνώπιον αὐτοῦ ὡς τρυφερὸν φυτὸν καὶ ὡς ῥίζα ἀπὸ ξηρᾶς γῆς· δὲν ἔχει εἶδος οὐδὲ κάλλος· καὶ εἴδομεν αὐτὸν καὶ δὲν εἶχεν ὡραιότητα ὥστε νὰ ἐπιθυμῶμεν αὐτόν.
3 Καταπεφρονημένος καὶ ἀπερριμμένος ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων· ἄνθρωπος θλίψεων καὶ δόκιμος ἀσθενείας· καὶ ὡς ἄνθρωπος ἀπὸ τοῦ ὁποίου ἀποστρέφει τις τὸ πρόσωπον, κατεφρονήθη καὶ ὡς οὐδὲν ἐλογίσθημεν αὐτόν.
4 Αὐτὸς τῳόντι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν ἐβάστασε καὶ τὰς θλίψεις ἡμῶν ἐπεφορτίσθη· ἡμεῖς δὲ ἐνομίσαμεν αὐτὸν τετραυματισμένον, πεπληγωμένον ὑπὸ Θεοῦ καὶ τεταλαιπωρημένον.
5 Ἀλλ᾿ αὐτὸς ἐτραυματίσθη διὰ τὰς παραβάσεις ἡμῶν, ἐταλαιπωρήθη διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν· ἡ τιμωρία, ἥτις ἔφερε τὴν εἰρήνην ἡμῶν, ἦτο ἐπ᾿ αὐτόν· καὶ διὰ τῶν πληγῶν αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν.
6 Πάντες ἡμεῖς ἐπλανήθημεν ὡς πρόβατα· ἐστράφημεν ἕκαστος εἰς τὴν ὁδὸν αὑτοῦ· καὶ ὁ Κύριος ἔθεσεν ἐπ᾿ αὐτὸν τὴν ἀνομίαν πάντων ἡμῶν.
7 Αὐτὸς ἦτο κατατεθλιμμένος καὶ βεβασανισμένος ἀλλὰ δὲν ἤνοιξε τὸ στόμα αὑτοῦ· ἐφέρθη ὡς ἀρνίον ἐπὶ σφαγήν, καὶ ὡς πρόβατον ἔμπροσθεν τοῦ κείροντος αὐτὸ ἄφωνον, οὕτω δὲν ἤνοιξε τὸ στόμα αὑτοῦ.
8 Ἀπὸ καταθλίψεως καὶ κρίσεως ἀνηρπάχθη· τὴν δὲ γενεὰν αὐτοῦ τίς θέλει διηγηθῆ; διότι ἐσηκώθη ἀπὸ τῆς γῆς τῶν ζώντων· διὰ τὰς παραβάσεις τοῦ λαοῦ μου ἐτραυματίσθη.
9 Καὶ ὁ τάφος αὐτοῦ διωρίσθη μετὰ τῶν κακούργων· πλήν εἰς τὸν θάνατον αὐτοῦ ἐστάθη μετὰ τοῦ πλουσίου· διότι δὲν ἔκαμεν ἀνομίαν οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ.
10 Ἀλλ᾿ ὁ Κύριος ἠθέλησε νὰ βασανίσῃ αὐτόν· ἐταλαιπώρησεν αὐτόν. Ἀφοῦ ὅμως δώσῃς τὴν ψυχήν αὐτοῦ προσφορὰν περὶ ἁμαρτίας, θέλει ἰδεῖ ἔκγονα, θέλει μακρύνει τὰς ἡμέρας αὑτοῦ, καὶ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου θέλει εὐοδωθῆ ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ.
11 Θέλει ἰδεῖ τοὺς καρποὺς τοῦ πόνου τῆς ψυχῆς αὑτοῦ καὶ θέλει χορτασθῆ· ὁ δίκαιος δοῦλός μου θέλει δικαιώσει πολλοὺς διὰ τῆς ἐπιγνώσεως αὑτοῦ· διότι αὐτὸς θέλει βαστάσει τὰς ἀνομίας αὐτῶν.
12 Διὰ τοῦτο θέλω δώσει εἰς αὐτὸν μερίδα μετὰ τῶν μεγάλων καὶ τοὺς ἰσχυροὺς θέλει μοιρασθῆ λάφυρον, διότι παρέδωκε τὴν ψυχήν αὐτοῦ εἰς θάνατον καὶ μετὰ ἀνόμων ἐλογίσθη καὶ αὐτὸς ἐβάστασε τὰς ἁμαρτίας πολλῶν καὶ θέλει μεσιτεύσει ὑπὲρ τῶν ἀνόμων.
1 Εὐφράνθητι, στεῖρα, ἡ μή τίκτουσα· ἀναβόησον ἐν ἀγαλλιάσει καὶ τέρπου, ἡ μή δίνουσα· διότι πλειότερα εἶναι τὰ τέκνα τῆς ἠρημωμένης παρὰ τὰ τέκνα τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα, λέγει Κύριος.
2 Πλάτυνον τὸν τόπον τῆς σκηνῆς σου καὶ ἄς ἐκτείνωσι τὰ παραπετάσματα τῶν κατοικιῶν σου· μή φεισθῇς· μάκρυνον τὰ σχοινία σου καὶ στερέωσον τοὺς πασσάλους σου.
3 Διότι θέλεις ἐκταθῆ εἰς τὰ δεξιὰ καὶ εἰς τὰ ἀριστερά· καὶ τὸ σπέρμα σου θέλει κληρονομήσει τὰ ἔθνη καὶ θέλει κάμει τὰς ἠρημωμένας πόλεις νὰ κατοικισθῶσι.
4 Μή φοβοῦ· διότι δὲν θέλεις καταισχυνθῆ· μηδὲ ἐντρέπου· διότι δὲν θέλεις αἰσχυνθῆ· διότι θέλεις λησμονήσει τὴν αἰσχύνην τῆς νεότητός σου καὶ δὲν θέλεις ἐνθυμηθῆ πλέον τὸ ὄνειδος τῆς χηρείας σου.
5 Διότι ὁ ἀνήρ σου εἶναι ὁ Ποιητής σου· τὸ ὄνομα αὐτοῦ εἶναι, Ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων· καὶ ὁ Λυτρωτής σου εἶναι ὁ Ἃγιος τοῦ Ἰσραήλ· αὐτὸς θέλει ὀνομασθῆ, Ὁ Θεὸς πάσης τῆς γῆς.
6 Διότι ὁ Κύριος σὲ ἐκάλεσεν ὡς γυναῖκα ἐγκαταλελειμμένην καὶ τεθλιμμένην τὸ πνεῦμα καὶ γυναῖκα νεότητος ἀποβεβλημένην, λέγει ὁ Θεὸς σου.
7 Σὲ ἐγκατέλιπον διὰ ὀλίγον καιρόν· πλήν μὲ ἔλεος μέγα θέλω σὲ περισυνάξει.
8 Ἐν θυμῷ μικρῷ ἔκρυψα τὸ πρόσωπόν μου ἀπὸ σοῦ διὰ μίαν στιγμήν· μὲ ἔλεος ὅμως αἰώνιον θέλω σὲ ἐλεήσει, λέγει Κύριος ὁ Λυτρωτής σου.
9 Διότι τοῦτο εἶναι εἰς ἐμὲ ὡς τὰ ὕδατα τοῦ Νῶε· ἐπειδή, καθὼς ὥμοσα ὅτι τὰ ὕδατα τοῦ Νῶε δὲν θέλουσιν ἐπέλθει πλέον ἐπὶ τὴν γῆν, οὕτως ὥμοσα ὅτι δὲν θέλω θυμωθῆ πλέον κατὰ σοῦ οὐδὲ σὲ ἐλέγξει.
10 Διότι τὰ ὄρη θέλουσι μετατοπισθῆ καὶ οἱ λόφοι μετακινηθῆ· πλήν τὸ ἔλεός μου δὲν θέλει ἐκλείψει ἀπὸ σοῦ οὐδὲ ἡ διαθήκη τῆς εἰρήνης μου μετακινηθῆ, λέγει Κύριος ὁ ἐλεῶν σε.
11 Ὦ τεθλιμμένη, τεταραγμένη, ἀπαρηγόρητος, ἰδού, ἐγὼ θέλω στρώσει τοὺς λίθους σου ἐκ μαρμάρων πορφυρῶν καὶ θέλω βάλει τὰ θεμέλιά σου ἐκ σαπφείρων.
12 Καὶ θέλω κάμει τὰς ἐπάλξεις σου ἐξ ἀχάτου καὶ τὰς πύλας σου ἐξ ἀνθράκων καὶ ἅπαντα τὸν περίβολόν σου ἐκ λίθων ἐκλεκτῶν.
13 Πάντες δὲ οἱ υἱοὶ σου θέλουσιν εἶσθαι διδακτοὶ τοῦ Κυρίου, καὶ θέλει εἶσθαι μεγάλη ἡ εἰρήνη τῶν υἱῶν σου.
14 Ἐν δικαιοσύνῃ θέλεις στερεωθῆ· μακρὰν ἀπὸ τῆς καταδυναστείας θέλεις εἶσθαι, διότι δὲν θέλεις φοβεῖσθαι· καὶ ἀπὸ τοῦ τρόμου, διότι δὲν θέλει σὲ πλησιάσει.
15 Ἰδού, βεβαίως θέλουσι συναχθῆ ὁμοῦ ἐναντίον σου, πλήν οὐχὶ δι᾿ ἐμοῦ· Ὅσοι συναχθῶσιν ὁμοῦ ἐναντίον σου, ἕνεκα σοῦ, θέλουσι πέσει.
16 Ἰδού, ἐγὼ ἔκαμον τὸν χαλκέα, ὅστις φυσᾷ τοὺς ἄνθρακας ἐν τῷ πυρὶ καὶ ἐξάγει τὸ ἐργαλεῖον διὰ τὸ ἔργον αὑτοῦ· καὶ ἐγὼ ἔκαμον τὸν πορθητήν διὰ νὰ καταστρέφῃ.
17 Οὐδὲν ὅπλον κατασκευασθὲν ἐναντίον σου θέλει εὐοδωθῆ· καὶ πᾶσαν γλῶσσαν, ἥτις ἤθελε κινηθῆ κατὰ σοῦ, θέλεις νικήσει ἐν τῇ κρίσει. Αὕτη εἶναι ἡ κληρονομία τῶν δούλων τοῦ Κυρίου· καὶ ἡ δικαιοσύνη αὐτῶν εἶναι ἐξ ἐμοῦ, λέγει ὁ Κύριος.
1 Ὦ πάντες οἱ διψῶντες, ἔλθετε εἰς τὰ ὕδατα· καὶ οἱ μή ἔχοντες ἀργύριον, ἔλθετε, ἀγοράσατε καὶ φάγετε· ναὶ ἔλθετε, ἀγοράσατε οἶνον καὶ γάλα ἄνευ ἀργυρίου καὶ ἄνευ ἀντιτίμου.
2 Διὰ τί ἐξοδεύετε ἀργύρια οὐχὶ εἰς ἄρτον; καὶ τὸν κόπον σας οὐχὶ εἰς χορτασμόν; ἀκούσατέ μου μετὰ προσοχῆς καὶ θέλετε φάγει ἀγαθὰ καὶ ἡ ψυχή σας θέλει εὐφρανθῆ εἰς τὸ πάχος.
3 Κλίνατε τὸ τίον σας καὶ ἔλθετε πρὸς ἐμέ· ἀκούσατε καὶ ἡ ψυχή σας θέλει ζήσει· καὶ θέλω κάμει πρὸς ἐσᾶς αἰώνιον διαθήκην, τὰ ἐλέη τοῦ Δαβὶδ τὰ πιστά.
4 Ἰδού, ἔδωκα αὐτὸν μαρτύριον εἰς τοὺς λαούς, ἄρχοντα καὶ προστάττοντα εἰς τοὺς λαούς.
5 Ἰδού, θέλεις καλέσει ἔθνος, τὸ ὁποῖον δὲν ἐγνώριζες· καὶ ἔθνη, τὰ ὁποῖα δὲν σὲ ἐγνώριζον, θέλουσι τρέξει πρὸς σέ, διὰ Κύριον τὸν Θεὸν σου καὶ διὰ τὸν Ἃγιον τοῦ Ἰσραήλ· διότι σὲ ἐδόξασε.
6 Ζητεῖτε τὸν Κύριον, ἐνόσῳ δύναται νὰ εὑρεθῇ· ἐπικαλεῖσθε αὐτόν, ἐνόσῳ εἶναι πλησίον.
7 Ἄς ἐγκαταλίπῃ ὁ ἀσεβής τὴν ὁδὸν αὑτοῦ καὶ ὁ ἄδικος τὰς βουλὰς αὑτοῦ· καὶ ἄς ἐπιστρέψῃ πρὸς τὸν Κύριον, καὶ θέλει ἐλεήσει αὐτόν· καὶ πρὸς τὸν Θεὸν ἡμῶν, διότι αὐτὸς θέλει συγχωρήσει ἀφθόνως.
8 Διότι αἱ βουλαὶ μου δὲν εἶναι βουλαὶ ὑμῶν οὐδὲ ὁδοὶ ὑμῶν αἱ ὁδοὶ μου, λέγει Κύριος.
9 Ἀλλ᾿ ὅσον εἶναι ὑψηλοὶ οἱ οὐρανοὶ ἀπὸ τῆς γῆς, οὕτως αἱ ὁδοὶ μου εἶναι ὑψηλότεραι τῶν ὁδῶν ὑμῶν καὶ αἱ βουλαὶ μου τῶν βουλῶν ὑμῶν.
10 Διότι καθὼς καταβαίνει ἡ βροχή καὶ ἡ χιὼν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ δὲν ἐπιστρέφει ἐκεῖ, ἀλλὰ ποτίζει τὴν γῆν καὶ κάμνει αὐτήν νὰ ἐκφύῃ καὶ νὰ βλαστάνῃ, διὰ νὰ δώσῃ σπόρον εἰς τὸν σπείροντα καὶ ἄρτον εἰς τὸν ἐσθίοντα,
11 οὕτω θέλει εἶσθαι ὁ λόγος μου ὁ ἐξερχόμενος ἐκ τοῦ στόματός μου· δὲν θέλει ἐπιστρέψει εἰς ἐμὲ κενός, ἀλλὰ θέλει ἐκτελέσει τὸ θέλημά μου καὶ θέλει εὐοδωθῆ εἰς ὅ, τι αὐτὸν ἀποστέλλω.
12 Διότι θέλετε ἐξέλθει ἐν χαρᾷ καὶ ὁδηγηθῆ ἐν εἰρήνῃ· τὰ ὄρη καὶ οἱ λόφοι θέλουσιν ἀντηχήσει ἔμπροσθέν σας ὑπὸ ἀγαλλιάσεως καὶ πάντα τὰ δένδρα τοῦ ἀγροῦ θέλουσιν ἐπικροτήσει τὰς χεῖρας.
13 Ἀντὶ τῆς ἀκάνθης θέλει ἀναβῆ κυπάρισσος, ἀντὶ τῆς κνίδης θέλει ἀναβῇ μυρσίνη· καὶ τοῦτο θέλει εἶσθαι εἰς τὸν Κύριον διὰ ὄνομα, διὰ σημεῖον αἰώνιον, τὸ ὁποῖον δὲν θέλει ἐκλείψει.
1 Οὕτω λέγει Κύριος· Φυλάττετε κρίσιν καὶ κάμνετε δικαιοσύνην· διότι ἡ σωτηρία μου πλησιάζει νὰ ἔλθῃ καὶ ἡ δικαιοσύνη μου νὰ ἀποκαλυφθῇ.
2 Μακάριος ὁ ἄνθρωπος ὅστις κάμνει τοῦτο, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὅστις κρατεῖ αὐτό· ὅστις φυλάττει τὸ σάββατον, ὥστε νὰ μή βεβηλώσῃ αὐτό, καὶ κρατεῖ τὴν χεῖρα αὑτοῦ, ὥστε νὰ μή πράξῃ μηδὲν κακόν.
3 Ὁ δὲ υἱὸς τοῦ ἀλλογενοῦς, ὁ προστεθειμένος εἰς τὸν Κύριον, ἄς μή εἴπῃ, λέγων, Ὁ Κύριος διόλου θέλει μὲ χωρίσει ἀπὸ τοῦ λαοῦ αὑτοῦ· μηδὲ ὁ εὐνοῦχος ἄς λέγῃ·, Ἰδού, ἐγὼ εἶμαι δένδρον ξηρόν.
4 Διότι οὕτω λέγει Κύριος· εἰς τοὺς εὐνούχους, ὅσοι φυλάττουσι τὰ σάββατά μου καὶ ἐκλέγουσι τὰ ἀρέσκοντα εἰς ἐμὲ καὶ κρατοῦσι τὴν διαθήκην μου,
5 εἰς αὐτοὺς μάλιστα θέλω δώσει ἐν τῷ οἴκῳ μου καὶ ἐντὸς τῶν τειχῶν μου τόπον καὶ ὄνομα καλήτερον παρὰ τῶν υἱῶν καὶ τῶν θυγατέρων· εἰς αὐτοὺς θέλω δώσει ὄνομα αἰώνιον, τὸ ὁποῖον δὲν θέλει ἐκλείψει.
6 Περὶ δὲ τῶν υἱῶν τοῦ ἀλλογενοῦς, οἵτινες ἤθελον προστεθῆ εἰς τὸν Κύριον, διὰ νὰ δουλεύωσιν εἰς αὐτὸν καὶ νὰ ἀγαπῶσι τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ ἦναι δοῦλοι αὐτοῦ· ὅσοι φυλάττουσι τὸ σάββατον, ὥστε νὰ μή βεβηλώσωσιν αὐτὸ καὶ κρατοῦσι τὴν διαθήκην μου·
7 καὶ τούτους θέλω φέρει εἰς τὸ ἅγιόν μου ὄρος καὶ θέλω εὐφράνει αὐτοὺς ἐν τῷ οἴκῳ τῆς προσευχῆς μου· τὰ ὁλοκαυτώματα αὐτῶν καὶ αἱ θυσίαι αὐτῶν θέλουσιν εἶσθαι δεκταὶ ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν μου· διότι ὁ οἶκός μου θέλει ὀνομάζεσθαι, Οἶκος προσευχῆς διὰ πάντας τοὺς λαούς.
8 Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὁ συνάγων τοὺς διεσκορπισμένους τοῦ Ἰσραήλ· Θέλω συνάξει ἔτι καὶ ἄλλους εἰς αὐτόν, ἐκτὸς τῶν συνηγμένων αὐτοῦ.
9 Ἔλθετε, φάγετε, πάντα τὰ ζῷα τοῦ ἀγροῦ, πάντα τὰ θηρία τοῦ δάσους.
10 Οἱ δὲ φύλακες αὐτοῦ εἶναι τυφλοί· πάντες χωρὶς νοήσεως· πάντες κύνες ἄλαλοι, μή δυνάμενοι νὰ ὑλακτήσωσι· κοιμώμενοι, κοιτόμενοι, ἀγαπῶντες νυσταγμόν·
11 ναί, κύνες ἀδηφάγοι, οἵτινες δὲν γνωρίζουσι χορτασμόν· καὶ ποιμένες, οἵτινες δὲν γνωρίζουσι σύνεσιν· πάντες εἶναι ἐστραμμένοι πρὸς τὴν ὁδὸν αὑτῶν, ἕκαστος εἰς τὸ μέρος αὑτοῦ, διὰ τὸ κέρδος αὑτῶν.
12 Ἔλθετε, λέγουσι, θέλω φέρει οἶνον καὶ θέλομεν μεθυσθῆ μὲ σίκερα· καὶ αὔριον θέλει εἶσθαι ὡς ἡ ἡμέρα αὕτη, πολὺ πλέον ἄφθονος.
1 Ὁ δίκαιος ἀποθνήσκει καὶ οὐδεὶς βάλλει τοῦτο ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ· καὶ οἱ ἄνδρες ἐλέους συλλέγονται, χωρὶς νὰ ἐννοῇ τις, ἄν ὁ δίκαιος συλλέγεται ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τῆς κακίας.
2 Θέλει εἰσέλθει εἰς εἰρήνην· οἱ περιπατοῦντες ἐν τῇ εὐθύτητι αὑτῶν, θέλουσιν ἀναπαυθῆ ἐν ταῖς κλίναις αὑτῶν.
3 Σεῖς δὲ οἱ υἱοὶ τῆς μαγίσσης, σπέρμα μοιχοῦ καὶ πόρνης, πλησιάσατε ἐδώ.
4 Κατὰ τίνος ἐντρυφᾶτε; κατὰ τίνος ἐπλατύνατε τὸ στόμα, ἐξετείνατε τὴν γλῶσσαν; δὲν εἶσθε τέκνα ἀνομίας, σπέρμα ψεύδους,
5 φλογιζόμενοι μὲ τὰ εἴδωλα ὑπὸ πᾶν δένδρον πράσινον, σφάζοντες τὰ τέκνα ἐν ταῖς φάραγξιν, ὑπὸ τοὺς κρημνοὺς τῶν βράχων;
6 Ἡ μερὶς σου εἶναι μεταξὺ τῶν χαλίκων τῶν χειμάρρων· οὗτοι, οὗτοι εἶναι ἡ κληρονομία σου· καὶ εἰς αὐτοὺς ἐξέχεας σπονδάς, προσέφερες προσφορὰν ἐξ ἀλφίτων· εἰς ταῦτα θέλω εὐαρεστηθῆ;
7 Ἐπὶ ὄρους ὑψηλοῦ καὶ μετεώρου ἔβαλες τὴν κλίνην σου· καὶ ἐκεῖ ἀνέβης διὰ νὰ προσφέρῃς θυσίαν.
8 Καὶ ὀπίσω τῶν θυρῶν καὶ τῶν παραστατῶν ἔστησας τὸ μνημόσυνόν σου· διότι ἐξεσκέπασας σεαυτήν ἀποστατήσασα ἀπ᾿ ἐμοῦ καὶ ἀνέβης· ἐπλάτυνας τὴν κλίνην σου καὶ συνεφώνησας μετ᾿ ἐκείνων· ἠγάπησας τὴν κλίνην αὐτῶν, ἐξέλεξας τοὺς τόπους·
9 ὑπῆγες μάλιστα πρὸς τὸν βασιλέα μὲ χρίσματα καὶ ηὔξησας τὰ ἀρώματά σου καὶ ἀπέστειλας μακρὰν τοὺς πρέσβεις σου καὶ ἐταπείνωσας σεαυτήν μέχρις δου.
10 Ἐκοπίασας εἰς τὸ μάκρος τῆς ὁδοῦ σου· καὶ δὲν εἶπας, εἰς μάτην κοπιάζω· εὕρηκας τὸ ζῆν διὰ τῆς χειρὸς σου· διὰ τοῦτο δὲν ἀπέκαμες.
11 Καὶ τίνα ἐπτοήθης ἤ ἐφοβήθης, ὥστε νὰ ψευσθῇς καὶ νὰ μή μὲ ἐνθυμηθῇς μηδὲ νὰ θέσῃς τοῦτο ἐν τῇ καρδίᾳ σου; δὲν εἶναι, διότι ἐγὼ ἐσιώπησα, μάλιστα πρὸ πολλοῦ, διὰ τοῦτο σὺ δὲν μὲ ἐφοβήθης;
12 Ἐγὼ θέλω ἀπαγγείλει τὴν δικαιοσύνην σου καὶ τὰ ἔργα σου· ὅμως δὲν θέλουσι σὲ φελήσει.
13 Ὅταν ἀναβοήσῃς, ἄς σὲ ἐλευθερώσωσιν οἱ συνηγμένοι σου· ἀλλ᾿ ὁ ἄνεμος θέλει ἀφαρπάσει πάντας αὐτούς· ἡ ματαιότης θέλει λάβει αὐτούς· ὁ ἐλπίζων ὅμως ἐπ᾿ ἐμὲ θέλει κληρονομήσει τὴν γῆν καὶ ἀποκτήσει τὸ ἅγιόν μου ὅρος.
14 Καὶ θέλω εἰπεῖ, Ὑψώσατε, ὑψώσατε, ἑτοιμάσατε τὴν ὁδόν, ἐκβάλετε τὸ πρόσκομμα ἀπὸ τῆς ὁδοῦ τοῦ λαοῦ μου.
15 Διότι οὕτω λέγει ὁ Ὕψιστος καὶ ὁ Ὑπέρτατος, ὁ κατοικῶν τὴν αἰωνιότητα, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα εἶναι Ὁ Ἃγιος· Ἐγὼ κατοικῶ ἐν ὑψηλοῖς καὶ ἐν ἁγίῳ τόπῳ· καὶ μετὰ τοῦ συντετριμμένου τὴν καρδίαν καὶ τοῦ ταπεινοῦ τὸ πνεῦμα, διὰ νὰ ζωοποιῶ τὸ πνεῦμα τῶν ταπεινῶν καὶ νὰ ζωοποιῶ τὴν καρδίαν τῶν συντετριμμένων.
16 Διότι δὲν θέλω δικολογεῖ αἰωνίως οὐδὲ θέλω εἶσθαι πάντοτε ὠργισμένος· ἐπειδή τότε ἤθελον ἐκλείψει ἀπ᾿ ἔμπροσθέν μου τὸ πνεῦμα καὶ αἱ ψυχαὶ τὰς ὁποίας ἔκαμον.
17 Διὰ τὴν ἀνομίαν τῆς αἰσχροκερδείας αὐτοῦ ὠργίσθην καὶ ἐπάταξα αὐτόν· ἔκρυψα τὸ πρόσωπόν μου καὶ ὠργίσθην· ἀλλὰ αὐτὸς ἠκολούθησε πεισματωδῶς τὴν ὁδὸν τῆς καρδίας αὑτοῦ.
18 Εἶδον τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ καὶ θέλω ἰατρεύσει αὐτόν· καὶ θέλω ὁδηγήσει αὐτὸν καὶ δώσει πάλιν παρηγορίας εἰς αὐτὸν καὶ εἰς τοὺς τεθλιμμένους αὐτοῦ.
19 Ἐγὼ δημιουργῶ τὸν καρπὸν τῶν χειλέων· εἰρήνην, εἰρήνην, εἰς τὸν μακρὰν καὶ εἰς τὸν πλησίον, λέγει Κύριος· καὶ θέλω ἰατρεύσει αὐτόν.
20 Οἱ δὲ ἀσεβεῖς εἶναι ὡς ἡ τεταραγμένη θάλασσα, ὅταν δὲν δύναται νὰ ἡσυχάσῃ· καὶ τὰ κύματα αὐτῆς ἐκρίπτουσι καταπάτημα καὶ πηλόν.
21 Εἰρήνη δὲν εἶναι εἰς τοὺς ἀσεβεῖς, λέγει ὁ Θεὸς μου.
1 Ἀναβόησον δυνατά, μή φεισθῇς· ὕψωσον τὴν φωνήν σου ὡς σάλπιγγα καὶ ἀνάγγειλον πρὸς τὸν λαὸν μου τὰς ἀνομίας αὐτῶν καὶ πρὸς τὸν οἶκον Ἰακὼβ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν.
2 Μὲ ζητοῦσιν ὅμως καθ᾿ ἡμέραν καὶ ἐπιθυμοῦσι νὰ μανθάνωσι τὰς ὁδοὺς μου, ὡς ἔθνος τὸ ὁποῖον ἔκαμε δικαιοσύνην καὶ δὲν ἐγκατέλιπε τὴν κρίσιν τοῦ Θεοῦ αὑτοῦ· ζητοῦσι παρ᾿ ἐμοῦ κρίσεις δικαιοσύνης· ἐπιθυμοῦσι νὰ πλησιάζωσιν εἰς τὸν Θεόν.
3 Διὰ τί ἐνηστεύσαμεν, λέγουσι, καὶ δὲν εἶδες; ἐταλαιπωρήσαμεν τὴν ψυχήν ἡμῶν καὶ δὲν ἐγνώρισας; Ἰδού, ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς νηστείας σας εὑρίσκετε ἠδονήν καὶ καταθλίβετε πάντας τοὺς μισθωτοὺς σας.
4 Ἰδού, νηστεύετε διὰ δίκας καὶ ἔριδας καὶ γρονθίζετε ἀσεβῶς· μή νηστεύετε, καθὼς τὴν σήμερον, διὰ νὰ ἀκουσθῇ ἄνωθεν ἡ φωνή σας.
5 Τοιαύτη εἶναι ἡ νηστεία, τὴν ὁποίαν ἐγὼ ἐξέλεξα; νὰ ταλαιπωρῇ ὁ ἄνθρωπος τὴν ψυχήν αὑτοῦ μίαν ἡμέραν; νὰ κλίνῃ τὴν κεφαλήν αὑτοῦ ὡς σπάρτον καὶ νὰ ὑποστρόνῃ σάκκον καὶ στάκτην εἰς ἑαυτόν; νηστείαν θέλεις ὀνομάσει τοῦτο καὶ ἡμέραν δεκτήν εἰς τὸν Κύριον;
6 Ἡ νηστεία τὴν ὁποίαν ἐγὼ ἐξέλεξα, δὲν εἶναι αὕτη; τὸ νὰ λύῃς τοὺς δεσμοὺς τῆς κακίας, τὸ νὰ διαλύῃς τὰ βαρέα φορτία καὶ τὸ νὰ ἀφίνῃς ἐλευθέρους τοὺς καταδεδυναστευμένους καὶ τὸ νὰ συντρίβῃς πάντα ζυγόν;
7 Δὲν εἶναι τὸ νὰ διαμοιράζῃς τὸν ἄρτον σου εἰς τὸν πεινῶντα καὶ νὰ εἰσάγῃς εἰς τὴν οἰκίαν σου τοὺς ἀστέγους πτωχούς; ὅταν βλέπῃς τὸν γυμνόν, νὰ ἐνδύῃς αὐτόν, καὶ νὰ μή κρύπτῃς σεαυτὸν ἀπὸ τῆς σαρκὸς σου;
8 Τότε τὸ φῶς σου θέλει ἐκλάμψει ὡς ἡ αὐγή καὶ ἡ ὑγιεία σου ταχέως θέλει βλαστήσει· καὶ ἡ δικαιοσύνη σου θέλει προπορεύεσθαι ἔμπροσθέν σου· ἡ δόξα τοῦ Κυρίου θέλει εἶσθαι ἡ ὀπισθοφυλακή σου.
9 Τότε θέλεις κράζει καὶ ὁ Κύριος θέλει ἀποκρίνεσθαι· θέλεις φωνάζει καὶ ἐκεῖνος θέλει λέγει, Ἰδού, ἐγώ. Ἐὰν ἐκβάλῃς ἐκ μέσου σου τὸν ζυγόν, τὴν ἀνάτασιν τοῦ δακτύλου καὶ τοὺς ματαίους λόγους·
10 καὶ ἀνοίγῃς τὴν ψυχήν σου πρὸς τὸν πεινῶντα καὶ εὐχαριστῇς τὴν τεθλιμμένην ψυχήν· τότε τὸ φῶς σου θέλει ἀνατέλλει ἐν τῷ σκότει καὶ τὸ σκότος σου θέλει εἶσθαι ὡς μεσημβρίᾳ.
11 Καὶ ὁ Κύριος θέλει σὲ ὁδηγεῖ πάντοτε καὶ χορταίνει τὴν ψυχήν σου ἐν ἀνομβρίαις καὶ παχύνει τὰ ὀστᾶ σου· καὶ θέλεις εἶσθαι ὡς κῆπος ποτιζόμενος καὶ ὡς πηγή ὕδατος, τῆς ὁποίας τὰ ὕδατα δὲν ἐκλείπουσι.
12 Καὶ οἱ ἀπὸ σοῦ θέλουσιν οἰκοδομήσει τὰς παλαιὰς ἐρημώσεις· θέλεις ἀνεγείρει τὰ θεμέλια πολλῶν γενεῶν· καὶ θέλεις ὀνομασθῆ, Ὁ ἐπιδιορθωτής τῶν χαλασμάτων, Ὁ ἀνορθωτής τῶν ὁδῶν διὰ τὸν κατοικισμόν.
13 Ἐὰν ἀποστρέψῃς τὸν πόδα σου ἀπὸ τοῦ σαββάτου, ἀπὸ τοῦ νὰ κάμνῃς τὰ θελήματά σου ἐν τῇ ἁγίᾳ μου ἡμέρᾳ, καὶ ὀνομάζῃς τὸ σάββατον τρυφήν, ἁγίαν ἡμέραν τοῦ Κυρίου, ἔντιμον, καὶ τιμᾷς αὐτό, μή ἀκολουθῶν τὰς ὁδοὺς σου μηδὲ εὑρίσκων ἐν αὐτῷ τὸ θέλημά σου μηδὲ λαλῶν τοὺς λόγους σου,
14 τότε θέλεις ἐντρυφᾷ ἐν Κυρίῳ· καὶ ἐγὼ θέλω σὲ ἱππεύσει ἐπὶ τοὺς ὑψηλοὺς τόπους τῆς γῆς καὶ σὲ θρέψει μὲ τὴν κληρονομίαν τοῦ πατρὸς σου Ἰακώβ· διότι τὸ στόμα τοῦ Κυρίου ἐλάλησε.
1 Ἰδού, ἡ χεὶρ τοῦ Κυρίου δὲν ἐσμικρύνθη, ὥστε νὰ μή δύναται νὰ σώσῃ, οὐδὲ τὸ τίον αὐτοῦ ἐβάρυνεν, ὥστε νὰ μή δύναται νὰ ἀκούσῃ·
2 ἀλλ᾿ αἱ ἀνομίαι σας ἔβαλον χωρίσματα μεταξὺ ὑμῶν καὶ τοῦ Θεοῦ ὑμῶν, καὶ αἱ ἁμαρτίαι σας ἔκρυψαν τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἀπὸ σᾶς, διὰ νὰ μή ἀκούῃ.
3 Διότι αἱ χεῖρές σας εἶναι μεμολυσμέναι ἀπὸ αἵματος καὶ οἱ δάκτυλοί σας ἀπὸ ἀνομίας· τὰ χείλη σας ἐλάλησαν ψεύδη· ἡ γλῶσσά σας ἐμελέτησε κακίαν.
4 Οὐδεὶς ἐκζητεῖ τὴν δικαιοσύνην οὐδὲ κρίνει ἐν ἀληθείᾳ· θαρροῦσιν ἐπὶ τὴν ματαιότητα καὶ λαλοῦσι ψεύδη· συλλαμβάνουσι κακίαν καὶ γεννῶσιν ἀνομίαν.
5 Βασιλίσκου ᾠὰ ἐπῳάζουσι καὶ ἰστὸν ἀράχνης ὑφαίνουσιν· ὅστις φάγῃ ἐκ τῶν ᾠῶν αὐτῶν, ἀποθνήσκει· καὶ ἄν σπάσῃς κανέν, ἐξέρχεται ἔχιδνα.
6 Τὰ πανία αὐτῶν δὲν θέλουσι χρησιμεύσει εἰς ἐνδύματα, οὐδὲ θέλουσιν ἐνδυθῆ ἀπὸ τῶν ἔργων αὑτῶν· τὰ ἔργα αὐτῶν εἶναι ἔργα ἀνομίας, καὶ τὸ ἔργον τῆς βίας εἶναι ἐν ταῖς χερσὶν αὐτῶν.
7 Οἱ πόδες αὐτῶν τρέχουσι πρὸς τὸ κακὸν καὶ σπεύδουσι νὰ χύσωσιν αἷμα ἀθῷον· οἱ διαλογισμοὶ αὐτῶν εἶναι διαλογισμοὶ ἀνομίας· ἐρήμωσις καὶ καταστροφή εἶναι ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν.
8 τὴν ὁδὸν τῆς εἰρήνης δὲν γνωρίζουσι· καὶ δὲν εἶναι κρίσις εἰς τὰ βήματα αὐτῶν· αὐτοὶ εἰς ἑαυτοὺς διέστρεψαν τὰς ὁδοὺς αὑτῶν· πᾶς ὁ περιπατῶν ἐν αὐταῖς δὲν γνωρίζει εἰρήνην.
9 Διὰ τοῦτο ἡ κρίσις εἶναι μακρὰν ἀφ᾿ ἡμῶν καὶ ἡ δικαιοσύνη δὲν μᾶς φθάνει· προσμένομεν φῶς καὶ ἰδού, σκότος· λάμψιν, καὶ περιπατοῦμεν ἐν ζόφῳ.
10 Ψηλαφῶμεν τὸν τοῖχον ὡς οἱ τυφλοί, καὶ ψηλαφῶμεν ὡς οἱ μή ἔχοντες ὀφθαλμούς· ἐν μεσημβρίᾳ προσκόπτομεν ὡς ἐν νυκτί· εἴμεθα ἐν μέσῳ τῶν ἀγαθῶν ὡς νεκροί.
11 Πάντες βρυχώμεθα ὡς ἄρκτοι καὶ στενάζομεν ὡς τρυγόνες· κρίσιν προσμένομεν ἀλλὰ δὲν ὑπάρχει· σωτηρίαν ἀλλ᾿ εἶναι μακρὰν ἀφ᾿ ἡμῶν.
12 Διότι αἱ παραβάσεις ἡμῶν ἐπληθύνθησαν ἐνώπιόν σου, καὶ αἱ ἁμαρτίαι ἡμῶν εἶναι μάρτυρες καθ᾿ ἡμῶν· διότι μεθ᾿ ἡμῶν εἶναι αἱ παραβάσεις ἡμῶν· καὶ τὰς ἀνομίας ἡμῶν ἡμεῖς γνωρίζομεν αὐτάς·
13 παρέβημεν καὶ ἐψεύσθημεν πρὸς τὸν Κύριον καὶ ἀπεμακρύνθημεν ἀπὸ ὄπισθεν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· ἐλαλήσαμεν ἄδικα καὶ στασιαστικά· συνελάβομεν καὶ ἐπροφέραμεν ἐκ τῆς καρδίας λόγους ψεύδους.
14 Καὶ ἡ κρίσις ἐστράφη ὀπίσω καὶ ἡ δικαιοσύνη ἵσταται μακράν· διότι ἡ ἀλήθεια ἔπεσεν ἐν τῇ ὁδῷ καὶ ἡ εὐθύτης δὲν δύναται νὰ εἰσχωρήσῃ.
15 Ναί, ἐξέλιπεν ἡ ἀλήθεια· καὶ ὁ ἐκκλίνων ἀπὸ τοῦ κακοῦ γίνεται θήραμα. Καὶ εἶδε Κύριος καὶ δυσηρεστήθη ὅτι δὲν ὑπῆρχε κρίσις·
16 καὶ εἶδεν ὅτι δὲν ὑπῆρχεν ἄνθρωπος, καὶ ἐθαύμασεν ὅτι δὲν ὑπῆρχεν ὁ μεσιτεύων· ὅθεν ὁ βραχίων αὐτοῦ ἐνήργησεν εἰς αὐτὸν σωτηρίαν· καὶ ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ, αὐτή ἐβάστασεν αὐτόν.
17 Καὶ ἐνεδύθη δικαιοσύνην ὡς θώρακα καὶ περιέθηκε τὴν περικεφαλαίαν τῆς σωτηρίας ἐπὶ τὴν κεφαλήν αὑτοῦ· καὶ ἐφόρεσεν ὡς ἱμάτιον τὰ ἐνδύματα τῆς ἐκδικήσεως καὶ ὡς ἐπένδυμα περιενεδύθη τὸν ζῆλον.
18 Κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν, οὕτω θέλει ἀνταποδώσει, ὀργήν εἰς τοὺς ἐναντίους αὑτοῦ, ἀνταπόδοσιν εἰς τοὺς ἐχθροὺς αὑτοῦ· θέλει κάμει ἀνταπόδοσιν καὶ εἰς τὰς νήσους.
19 Καὶ θέλουσι φοβηθῆ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἀπὸ δυσμῶν καὶ τὴν δόξαν αὐτοῦ ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου· ὅταν ὁ ἐχθρὸς ἐπέλθῃ ὡς ποταμός, τὸ πνεῦμα τοῦ Κυρίου θέλει ὑψώσει σημαίαν ἐναντίον αὐτοῦ.
20 Καὶ ὁ Λυτρωτής θέλει ἐλθεῖ εἰς Σιὼν καὶ πρὸς τοὺς ὅσοι ἐκ τοῦ Ἰακὼβ ἐπιστρέφουσιν ἀπὸ τῆς παραβάσεως, λέγει Κύριος.
21 Παρ᾿ ἐμοῦ δὲ αὕτη εἶναι ἡ πρὸς αὐτοὺς διαθήκη μου, λέγει Κύριος· τὸ πνεῦμά μου τὸ ἐπὶ σὲ καὶ οἱ λόγοι μου, τοὺς ὁποίους ἔθεσα ἐν τῷ στόματί σου, δὲν θέλουσι λείψει ἀπὸ τοῦ στόματός σου οὔτε ἀπὸ τοῦ στόματος τοῦ σπέρματός σου οὔτε ἀπὸ τοῦ στόματος τοῦ σπέρματος τοῦ σπέρματός σου, ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως αἰῶνος, λέγει Κύριος.»
1 Σηκώθητι, φωτίζου· διότι τὸ φῶς σου ἦλθε, καὶ ἡ δόξα τοῦ Κυρίου ἀνέτειλεν ἐπὶ σέ.
2 Διότι ἰδού, σκότος θέλει σκεπάσει τὴν γῆν καὶ ζόφος τὰ ἔθνη· ἐπὶ σὲ ὅμως θέλει ἀνατείλει ὁ Κύριος καὶ ἡ δόξα αὐτοῦ θέλει φανερωθῆ ἐπὶ σέ.
3 Καὶ τὰ ἔθνη θέλουσιν ἐλθεῖ εἰς τὸ φῶς σου καὶ οἱ βασιλεῖς εἰς τὴν λάμψιν τῆς ἀνατολῆς σου.
4 Ὕψωσον κύκλῳ τοὺς ὀφθαλμοὺς σου καὶ ἰδέ· πάντες οὗτοι συναθροίζονται, ἔρχονται πρὸς σέ· οἱ υἱοὶ σου θέλουσιν ἐλθεῖ μακρόθεν καὶ αἱ θυγατέρες σου θέλουσι τραφῆ εἰς τὰ πλευρὰ σου.
5 Τότε θέλεις ἰδεῖ καὶ χαρῆ, καὶ ἡ καρδία σου θέλει ἐκπλαγῆ καὶ πλατυνθῆ· διότι ἡ ἀφθονία τῆς θαλάσσης θέλει στραφῆ πρὸς σέ· αἱ δυνάμεις τῶν ἐθνῶν θέλουσιν ἐλθεῖ πρὸς σέ.
6 Πλῆθος καμήλων θέλει σὲ σκεπάσει, αἱ δρομάδες τοῦ Μαδιὰμ καὶ τοῦ Γεφά· πάντες οἱ ἀπὸ Σεβὰ βέλουσιν ἐλθεῖ· χρυσίον καὶ λίβανον θέλουσι φέρει· καὶ θέλουσιν εὐαγγελίζεσθαι τοὺς ἐπαίνους τοῦ Κυρίου.
7 Πάντα τὰ πρόβατα τοῦ Κηδὰρ θέλουσι συναχθῆ πρὸς σέ· οἱ κριοὶ τοῦ Νεβαϊὼθ θέλουσιν εἶσθαι εἰς χρῆσίν σου· θέλουσι προσφερθῆ ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν μου εὐπρόσδεκτοι, καὶ ἐγὼ θέλω δοξάσει τὸν οἶκον τῆς δόξης μου.
8 Τίνες εἶναι οἱ πετώμενοι ὡς νέφη καὶ ὡς περιστεραὶ εἰς τὰς θυρίδας αὑτῶν;
9 Αἱ νῆσοι βεβαίως θέλουσι προσμείνει ἐμὲ καὶ ἐν πρώτοις τὰ πλοῖα τῆς Θαρσείς, διὰ νὰ φέρωσι μακρόθεν τοὺς υἱοὺς σου, τὸ ἀργύριον αὐτῶν καὶ τὸ χρυσίον αὐτῶν μετ᾿ αὐτῶν, διὰ τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου καὶ διὰ τὸν Ἃγιον τοῦ Ἰσραήλ, διότι σὲ ἐδόξασε.
10 Καὶ οἱ υἱοὶ τῶν ἀλλογενῶν θέλουσιν ἀνοικοδομήσει τὰ τείχη σου, καὶ οἱ βασιλεῖς αὐτῶν θέλουσι σὲ ὑπηρετήσει· διότι ἐν τῇ ὀργῇ μου σὲ ἐπάταξα, πλήν διὰ τὴν εὔνοιάν μου σὲ ἠλέησα.
11 Καὶ αἱ πύλαι σου θέλουσιν εἶσθαι πάντοτε ἀνοικταί· δὲν θέλουσι κλεισθῆ ἡμέραν καὶ νύκτα, διὰ νὰ εἰσάγωσιν εἰς σὲ τὰς δυνάμεις τῶν ἐθνῶν καὶ νὰ εἰσφέρωνται οἱ βασιλεῖς αὐτῶν.
12 Διότι τὸ ἔθνος καὶ ἡ βασιλεία, τὰ ὁποῖα δὲν ἤθελον σὲ δουλεύσει, θέλουσιν ἀφανισθῆ· ναί, τὰ ἔθνη ἐκεῖνα θέλουσιν ὁλοκλήρως ἐρημωθῆ.
13 Ἡ δόξα τοῦ Λιβάνου θέλει ἡ ἐλθεῖ εἰς σέ, ἡ ἔλατος, ἡ πεύκη καὶ ὁ πύξος ὁμοῦ, διὰ νὰ στολίσωσι τὸν τόπον τοῦ ἁγιαστηρίου μου· καὶ θέλω δοξάσει τὸν τόπον τῶν ποδῶν μου.
14 Καὶ τὰ τέκνα τῶν λυπησάντων σε θέλουσιν ἐλθεῖ ὑποκλίνοντα πρὸς σέ· καὶ πάντες οἱ καταφρονήσαντές σε θέλουσι προσκυνήσει τὰ ἴχνη τῶν ποδῶν σου· καὶ θέλουσι σὲ ὀνομάζει, Ἡ πόλις τοῦ Κυρίου, Ἡ Σιὼν τοῦ Ἁγίου τοῦ Ἰσραήλ.
15 Ἀντὶ τοῦ ὅτι ἐγκατελείφθης καὶ ἐμισήθης, ὥστε οὐδεὶς διέβαινε διὰ μέσου σου, θέλω σὲ καταστήσει αἰώνιον ἀγαλλίαμα, εὐφροσύνην εἰς γενεὰς γενεῶν.
16 Καὶ θέλεις θηλάσει τὸ γάλα τῶν ἐθνῶν καὶ θέλεις θηλάσει τοὺς μαστοὺς τῶν βασιλέων· καὶ θέλεις γνωρίσει ὅτι ἐγὼ ὁ Κύριος εἶμαι ὁ Σωτήρ σου καὶ ὁ Λυτρωτής σου, ὁ Ἰσχυρὸς τοῦ Ἰακώβ.
17 Ἀντὶ χαλκοῦ θέλω φέρει χρυσίον καὶ ἀντὶ σιδήρου θέλω φέρει ἀργύριον καὶ ἀντὶ ξύλου χαλκὸν καὶ ἀντὶ λίθων σίδηρον· καὶ θέλω καταστήσει τοὺς ἀρχηγοὺς σου εἰρήνην καὶ τοὺς ἐπιστάτας σου δικαιοσύνην.
18 Δὲν θέλει πλέον ἀκούεσθαι βία ἐν τῇ γῆ σου, ἐρήμωσις καὶ καταστροφή ἐν τοῖς ὁρίοις σου· ἀλλὰ θέλεις ὀνομάζει τὰ τείχη σου Σωτηρίαν καὶ τὰς πύλας σου Αἴνεσιν.
19 Δὲν θέλει εἶσθαι πλέον ἐν σοὶ ὁ ἥλιος φῶς τῆς ἡμέρας, οὐδὲ ἡ σελήνη διὰ τῆς λάμψεως αὑτῆς θέλει σὲ φωτίζει· ἀλλ᾿ ὁ Κύριος θέλει εἶσθαι εἰς σὲ φῶς αἰώνιον καὶ ὁ Θεὸς σου ἡ δόξα σου.
20 Ὁ ἥλιός σου δὲν θέλει δύει πλέον οὐδὲ θέλει λείψει ἡ σελήνη σου· διότι ὁ Κύριος θέλει εἶσθαι τὸ αἰώνιόν σου φῶς, καὶ αἱ ἡμέραι τοῦ πένθους σου θέλουσι τελειωθῆ.
21 Καὶ ὁ λαὸς σου θέλουσιν εἶσθαι πάντες δίκαιοι· θέλουσι κληρονομήσει τὴν γῆν διαπαντός, ὁ κλάδος τοῦ φυτεύματός μου, τὸ ἔργον τῶν χειρῶν μου, διὰ νὰ δοξάζωμαι.
22 Τὸ ἐλάχιστον θέλει γείνει χίλια· καὶ τὸ ὀλιγοστὸν ἰσχυρὸν ἔθνος· ἐγὼ ὁ Κύριος θέλω ἐπιταχύνει τοῦτο κατὰ τὸν καιρὸν αὐτοῦ.
1 Πνεῦμα Κυρίου τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐπ᾿ ἐμέ· διότι ὁ Κύριος μὲ ἔχρισε διὰ νὰ εὐαγγελίζωμαι εἰς τοὺς πτωχούς· μὲ ἀπέστειλε διὰ νὰ ἰατρεύσω τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν, νὰ κηρύξω ἐλευθερίαν εἰς τοὺς αἰχμαλώτους καὶ ἄνοιξιν δεσμωτηρίου εἰς τοὺς δεσμίους·
2 διὰ νὰ κηρύξω ἐνιαυτὸν εὐπρόσδεκτον τοῦ Κυρίου καὶ ἡμέραν ἐκδικήσεως τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· διὰ νὰ παρηγορήσω πάντας τοὺς πενθοῦντας·
3 διὰ νὰ θέσω εἰς τοὺς πενθοῦντας ἐν Σιών, νὰ δώσω εἰς αὐτοὺς ὡραιότητα ἀντὶ τῆς στάκτης, ἔλαιον εὐφροσύνης ἀντὶ τοῦ πένθους, στολήν αἰνέσεως ἀντὶ τοῦ πνεύματος τῆς ἀκηδίας· διὰ νὰ ὀνομάζωνται δένδρα δικαιοσύνης, φύτευμα τοῦ Κυρίου, εἰς δόξαν αὐτοῦ.
4 Καὶ θέλουσιν ἀνοικοδομήσει τὰς παλαιὰς ἐρημώσεις, θέλουσιν ἀνεγείρει τὰ ἀρχαῖα ἐρείπια, καὶ θέλουσιν ἀνακαινίσει τὰς ἐρήμους πόλεις, τὰς ἠρημωμένας ἀπὸ γενεὰς γενεῶν.
5 Καὶ ἀλλογενεῖς θέλουσιν ἵστασθαι καὶ βόσκει τὰ ποίμνιά σας, καὶ οἱ υἱοὶ τῶν ἀλλογενῶν θέλουσιν εἶσθαι οἱ γεωργοὶ σας καὶ οἱ ἀμπελουργοὶ σας.
6 Σεῖς δὲ ἱερεῖς τοῦ Κυρίου θέλετε ὀνομάζεσθαι· λειτουργοὺς τοῦ Θεοῦ ἡμῶν θέλουσι σᾶς λέγει· θέλετε τρώγει τὰ ἀγαθὰ τῶν ἐθνῶν καὶ εἰς τὴν δόξαν αὐτῶν θέλετε καυχᾶσθαι.
7 Ἀντὶ τῆς αἰσχύνης σας θέλετε ἔχει διπλάσια· καὶ ἀντὶ τῆς ἐντροπῆς θέλουσιν ἔχει ἀγαλλίασιν ἐν τῇ κληρονομίᾳ αὑτῶν· ὅθεν ἐν τῇ γῇ αὑτῶν θέλουσι κληρονομήσει τὸ διπλοῦν· αἰώνιος εὐφροσύνη θέλει εἶσθαι εἰς αὐτούς.
8 Διότι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος, ὁ ἀγαπῶν δικαιοσύνην, ὁ μισῶν ἁρπαγήν καὶ ἀδικίαν· καὶ θέλω ἀνταποδώσει τὸ ἔργον αὐτῶν πιστὰ καὶ θέλω κάμει πρὸς αὐτοὺς διαθήκην αἰώνιον.
9 Καὶ τὸ σπέρμα αὐτῶν θέλει φημισθῆ μεταξὺ τῶν ἐθνῶν καὶ οἱ ἔκγονοι αὐτῶν μεταξὺ τῶν λαῶν· πᾶς ὁ βλέπων αὐτοὺς θέλει γνωρίζει αὐτούς, ὅτι εἶναι τὸ σπέρμα, τὸ ὁποῖον ὁ Κύριος εὐλόγησε.
10 Θέλω εὐφρανθῆ τὰ μέγιστα ἐπὶ τὸν Κύριον· ἡ ψυχή μου θέλει ἀγαλλιασθῆ εἰς τὸν Θεόν μου· διότι μὲ ἐνέδυσεν ἱμάτιον σωτηρίας, μὲ ἐφόρεσεν ἐπένδυμα δικαιοσύνης, ὡς νυμφίον εὐπρεπισμένον μὲ μίτραν καὶ ὡς νύμφην κεκοσμημένην μὲ τὰ πολύτιμα αὑτῆς καλλωπίσματα.
11 Διότι καθὼς ἡ γῆ ἀναδίδει τὸ βλάστημα αὑτῆς καὶ καθὼς ὁ κῆπος ἐκφύει τὰ σπειρόμενα ἐν αὐτῷ οὕτω Κύριος ὁ Θεὸς θέλει κάμει τὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν αἴνεσιν νὰ βλαστήσωσιν ἐνώπιον πάντων τῶν ἐθνῶν.
1 Διὰ τὴν Σιὼν δὲν θέλω σιωπήσει καὶ διὰ τὴν Ἱερουσαλήμ δὲν θέλω ἡσυχάσει, ἑωσοῦ ἡ δικαιοσύνη αὐτῆς ἐξέλθῃ ὡς λάμψις καὶ ἡ σωτηρία αὐτῆς ὡς λαμπὰς καιομένη.
2 Καὶ θέλουσιν ἰδεῖ τὰ ἔθνη τὴν δικαιοσύνην σου καὶ πάντες οἱ βασιλεῖς τὴν δόξαν σου· καὶ θέλεις ὀνομασθῆ μὲ νέον ὄνομα, τὸ ὁποῖον τοῦ Κυρίου τὸ στόμα θέλει ὀνομάσει.
3 Καὶ θέλεις εἶσθαι στέφανος δόξης ἐν χειρὶ Κυρίου καὶ διάδημα βασιλικὸν ἐν τῇ παλάμῃ τοῦ Θεοῦ σου.
4 Δὲν θέλεις πλέον ὀνομασθῆ, Ἐγκαταλελειμμένη· οὐδὲ ἡ γῆ σου θέλει πλέον ὀνομασθῆ, Ἠρημωμένη· ἀλλὰ θέλεις ὀνομασθῆ, Ἡ εὐδοκία μου ἐν αὐτῇ· καὶ ἡ γῆ σου, Ἡ νενυμφευμένη· διότι ὁ Κύριος ηὐδόκησεν ἐπὶ σέ, καὶ ἡ γῆ σου θέλει εἶσθαι νενυμφευμένη.
5 Διότι καθὼς ὁ νέος νυμφεύεται μὲ παρθένον, οὕτως οἱ υἱοὶ σου θέλουσι συνοικεῖ μετὰ σοῦ· καὶ καθὼς ὁ νυμφίος εὐφραίνεται εἰς τὴν νύμφην, οὕτως ὁ Θεὸς σου θέλει εὐφρανθῆ εἰς σέ.
6 Ἐπὶ τῶν τειχῶν σου, Ἱερουσαλήμ, κατέστησα φύλακας, οἵτινες ποτὲ δὲν θέλουσι σιωπᾷ οὔτε ἡμέραν οὔτε νύκτα· ὅσοι ἀνακαλεῖτε τὸν Κύριον, μή φυλάττετε σιωπήν.
7 Καὶ μή δίδετε εἰς αὐτὸν ἀνάπαυσιν, ἑωσοῦ συστήσῃ καὶ ἑωσοῦ κάμῃ τὴν Ἱερουσαλήμ αἴνεσιν ἐπὶ τῆς γῆς.
8 Ὁ Κύριος ὥμοσεν ἐπὶ τὴν δεξιὰν αὑτοῦ καὶ ἐπὶ τὸν βραχίονα τῆς δυνάμεως αὑτοῦ, δὲν θέλω δώσει πλέον τὸν σῖτόν σου τροφήν εἰς τοὺς ἐχθροὺς σου· καὶ οἱ υἱοὶ τοῦ ἀλλογενοῦς δὲν θέλουσι πίνει τὸν οἶνόν σου, διὰ τὸν ὁποῖον ἐμόχθησας·
9 ἀλλ᾿ οἱ θερίζοντες θέλουσι τρώγει αὐτὸν καὶ αἰνεῖ τὸν Κύριον· καὶ οἱ τρυγῶντες θέλουσι πίνει αὐτὸν ἐν ταῖς αὐλαῖς τῆς ἁγιότητός μου.
10 Περάσατε, περάσατε διὰ τῶν πυλῶν· ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν τοῦ λαοῦ· ἐπισκευάσατε, ἐπισκευάσατε τὴν ὁδόν· ἐκρίψατε τοὺς λίθους· ὑψώσατε σημαίαν πρὸς τοὺς λαούς.
11 Ἰδού, ὁ Κύριος διεκήρυξεν ἕως τῶν ἄκρων τῆς γῆς, Εἴπατε πρὸς τὴν θυγατέρα τῆς Σιών, Ἰδού, ὁ Σωτήρ σου ἔρχεται· ἰδού, ὁ μισθὸς αὐτοῦ εἶναι μετ᾿ αὐτοῦ καὶ τὸ ἔργον αὐτοῦ ἐνώπιον αὐτοῦ.
12 Καὶ θέλουσιν ὀνομάσει αὐτούς, Ὁ Ἃγιος λαός, Ὁ λελυτρωμένος τοῦ Κυρίου· καὶ σὺ θέλεις ὀνομασθῆ, Ἐπιζητουμένη, πόλις οὐκ ἐγκαταλελειμμένη.
1 Τίς οὗτος, ὁ ἐρχόμενος ἐξ Ἐδώμ, μὲ ἱμάτια ἐρυθρὰ ἐκ Βοσόρρας; οὗτος ὁ ἔνδοξος εἰς τὴν στολήν αὑτοῦ, ὁ περιπατῶν ἐν τῇ μεγαλειότητι τῆς δυνάμεως αὑτοῦ; Ἐγώ, ὁ λαλῶν ἐν δικαιοσύνῃ, ὁ ἰσχυρὸς εἰς τὸ σώζειν.
2 Διὰ τί εἶναι ἐρυθρὰ ἡ στολή σου καὶ τὰ ἱμάτιά σου ὅμοια ἀνθρώπου πατοῦντος ἐν ληνῷ;
3 Ἐπάτησα μόνος τὸν ληνόν, καὶ οὐδεὶς ἐκ τῶν λαῶν ἦτο μετ᾿ ἐμοῦ· καὶ κατεπάτησα αὐτοὺς ἐν τῷ θυμῷ μου καὶ κατελάκτισα αὐτοὺς ἐν τῇ ὀργῇ μου· καὶ τὸ αἷμα αὐτῶν ἐρραντίσθη ἐπὶ τὰ ἱμάτιά μου καὶ ἐμόλυνα ὅλην μου τὴν στολήν.
4 Διότι ἡ ἡμέρα τῆς ἐκδικήσεως ἦτο ἐν τῇ καρδίᾳ μου, καὶ ἔφθασεν ὁ ἐνιαυτὸς τῶν λελυτρωμένων μου.
5 Καὶ περιέβλεψα καὶ δὲν ὑπῆρχεν ὁ βοηθῶν· καὶ ἐθαύμασα ὅτι δὲν ὑπῆρχεν ὁ ὑποστηρίζων· ὅθεν ὁ βραχίων μου ἐνήργησε σωτηρίαν εἰς ἐμέ· καὶ ὁ θυμὸς μου, αὐτὸς μὲ ὑπεστήριξε.
6 Καὶ κατεπάτησα τοὺς λαοὺς ἐν τῇ ὀργῇ μου καὶ ἐμέθυσα αὐτοὺς ἐκ τοῦ θυμοῦ μου καὶ κατεβίβασα εἰς τὴν γῆν τὸ αἷμα αὐτῶν.
7 Θέλω ἀναφέρει τοὺς οἰκτιρμοὺς τοῦ Κυρίου, τὰς αἰνέσεις τοῦ Κυρίου, κατὰ πάντα ὅσα ὁ Κύριος ἔκαμεν εἰς ἡμᾶς, καὶ τὴν μεγάλην ἀγαθότητα πρὸς τὸν οἶκον Ἰσραήλ, τὴν ὁποίαν ἔδειξε πρὸς αὐτοὺς κατὰ τοὺς οἰκτιρμοὺς αὑτοῦ καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους αὑτοῦ.
8 Διότι εἶπε, Βεβαίως λαὸς μου εἶναι αὐτοί, τέκνα τὰ ὁποῖα δὲν θέλουσι ψευσθῆ· καὶ ὑπῆρξεν ὁ Σωτήρ αὐτῶν.
9 Κατὰ πάσας τὰς θλίψεις αὐτῶν ἐθλίβετο, καὶ ὁ ἄγγελος τῆς παρουσίας αὐτοῦ ἔσωσεν αὐτούς· ἐν τῇ ἀγάπῃ αὑτοῦ καὶ ἐν τῇ εὐσπλαγχνίᾳ αὑτοῦ αὐτὸς ἐλύτρωσεν αὐτούς· καὶ ἐσήκωσεν αὐτοὺς καὶ ἐβάστασεν αὐτοὺς πάσας τὰς ἡμέρας τοῦ αἰῶνος.
10 Αὐτοὶ ὅμως ἠπείθησαν καὶ ἐλύπησαν τὸ ἅγιον πνεῦμα αὐτοῦ· διὰ τοῦτο ἐστράφη ὥστε νὰ γείνῃ ἐχθρὸς αὐτῶν, αὐτὸς ἐπολέμησεν αὐτούς.
11 Τότε ἐνεθυμήθη τὰς ἀρχαίας ἡμέρας, τὸν Μωϋσῆν, τὸν λαὸν αὑτοῦ, λέγων, Ποῦ εἶναι ὁ ἀναβιβάσας αὐτοὺς ἀπὸ τῆς θαλάσσης μετὰ τοῦ ποιμένος τοῦ ποιμνίου αὑτοῦ; ποῦ ὁ θέσας τὸ ἅγιον αὑτοῦ πνεῦμα ἐν τῷ μέσῳ αὐτῶν;
12 Ὁ ὁδηγήσας αὐτοὺς διὰ τῆς δεξιᾶς τοῦ Μωϋσέως μὲ τὸν ἔνδοξον βραχίονα αὑτοῦ, ὁ διασχίσας τὰ ὕδατα ἔμπροσθεν αὐτῶν, διὰ νὰ κάμῃ εἰς ἑαυτὸν ὄνομα αἰώνιον;
13 Ὁ ὁδηγήσας αὐτοὺς διὰ τῆς ἀβύσσου, ὡς ἵππον διὰ τῆς ἐρήμου, χωρὶς νὰ προσκόψωσι;
14 Τὸ πνεῦμα τοῦ Κυρίου ἀνέπαυσεν αὐτοὺς ὡς κτῆνος καταβαῖνον εἰς τὴν κοιλάδα· οὕτως ὡδήγησας τὸν λαὸν σου, διὰ νὰ κάμῃς εἰς σεαυτὸν ἔνδοξον ὄνομα.
15 Ἐπίβλεψον ἐξ οὐρανοῦ καὶ ἰδὲ ἐκ τῆς κατοικίας τῆς ἁγιότητός σου καὶ τῆς δόξης σου· ποῦ ὁ ζῆλός σου καὶ ἡ δύναμίς σου, τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους σου καὶ τῶν οἰκτιρμῶν σου; ἀπεκλείσθησαν εἰς ἐμέ;
16 Σὺ βεβαίως εἶσαι ὁ Πατήρ ἡμῶν, ἄν καὶ ὁ Ἀβραὰμ δὲν ἐξεύρῃ ἡμᾶς καὶ ὁ Ἰσραήλ δὲν γνωρίζῃ ἡμᾶς· σύ, Κύριε, εἶσαι ὁ Πατήρ ἡμῶν· Λυτρωτής ἡμῶν εἶναι τὸ ὄνομά σου ἀπ᾿ αἰῶνος.
17 Διὰ τί Κύριε, ἀφῆκας ἡμᾶς νὰ ἀποπλανώμεθα ἀπὸ τῶν ὁδῶν σου καὶ νὰ σκληρύνωμεν τὴν καρδίαν ἡμῶν, ὥστε νὰ μή σὲ φοβώμεθα; ἐπίστρεψον ἕνεκεν τῶν δούλων σου, τῶν φυλῶν τῆς κληρονομίας σου.
18 Ὡς πρᾶγμα ἐλάχιστον κατεκυρίευσαν τὸν ἅγιόν σου λαόν· οἱ ἐναντίοι ἡμῶν κατεπάτησαν τὸ ἁγιαστήριόν σου.
19 Κατεστάθημεν ὡς ἐκεῖνοι, ἐπὶ τοὺς ὁποίους δὲν ἐδέσποσας ποτὲ οὐδὲ ἐπεκλήθη τὸ ὄνομά σου ἐπ᾿ αὐτούς.
1 Εἴθε νὰ ἔσχιζες τοὺς οὐρανούς, νὰ κατέβαινες, νὰ διελύοντο τὰ ὄρη ἐν τῇ παρουσίᾳ σου,
2 ὡς πῦρ καῖον θάμνους, ὡς πῦρ κάμνον τὸ ὕδωρ νὰ κοχλάζῃ, διὰ νὰ γείνῃ τὸ ὄνομά σου γνωστὸν εἰς τοὺς ἐναντίους σου, νὰ λάβῃ τρόμος τὰ ἔθνη ἐν τῇ παρουσίᾳ σου.
3 Ὅτε ἔκαμες τρομερὰ πράγματα, ὁποῖα δὲν ἐπροσμέναμεν, κατέβης, καὶ τὰ ὄρη διελύθησαν ἐν τῇ παρουσίᾳ σου.
4 Διότι ἐκ τοῦ αἰῶνος δὲν ἔμαθον οἱ ἄνθρωποι, τὰ ὦτα αὐτῶν δὲν ἤκουσαν, οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν δὲν εἶδον Θεὸν ἐκτὸς σοῦ, ὅστις νὰ ἔκαμε τοιαῦτα εἰς τοὺς ἐπικαλουμένους αὐτόν.
5 Ἔρχεσαι εἰς συνάντησιν τοῦ εὐφραινομένου καὶ ἐργαζομένου δικαιοσύνην, τῶν ἐνθυμουμένων σε ἐν ταῖς ὁδοῖς σου· ἰδού, σὺ ὠργίσθης, διότι ἡμεῖς ἡμαρτήσαμεν· ἐὰν διεμένομεν ἐν αὐταῖς, ἠθέλομεν σωθῆ;
6 Πάντες τωόντι ἐγείναμεν ὡς ἀκάθαρτον πρᾶγμα, καὶ πᾶσα ἡ δικαιοσύνη ἡμῶν εἶναι ὡς ῥυπαρὸν ἱμάτιον· διὰ τοῦτο ἐπέσαμεν πάντες ὡς τὸ φύλλον, καὶ αἱ ἀνομίαι ἡμῶν ἀφήρπασαν ἡμᾶς ὡς ὁ ἄνεμος.
7 Καὶ δὲν ὑπάρχει ὁ ἐπικαλούμενος τὸ ὄνομά σου, ὁ ἐγειρόμενος διὰ νὰ πιασθῆ ἀπὸ σοῦ· διότι ἔκρυψας τὸ πρόσωπόν σου ἀφ᾿ ἡμῶν καὶ ἠφάνισας ἡμᾶς διὰ τῆς χειρὸς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν.
8 Ἀλλὰ τώρα, Κύριε, σὺ εἶσαι ὁ Πατήρ ἡμῶν· ἡμεῖς εἴμεθα ὁ πηλὸς καὶ σὺ ὁ Πλάστης ἡμῶν· καὶ πάντες εἴμεθα τὸ ἔργον τῆς χειρὸς σου.
9 Μή ὀργίζου σφόδρα, Κύριε, μηδὲ ἐνθυμοῦ πάντοτε τὴν ἀνομίαν· καὶ τώρα ἐπίβλεψον, δεόμεθα· λαὸς σου εἴμεθα πάντες.
10 Αἱ ἅγιαι πόλεις σου ἔγειναν ἔρημοι, ἡ Σιὼν ἔγεινεν ἔρημος, ἡ Ἱερουσαλήμ ἠρημωμένη.
11 Ὁ ἅγιος ἡμῶν καὶ ὁ ὡραῖος ἡμῶν οἶκος, ἐν οἱ πατέρες ἡμῶν σὲ ἐδοξολόγουν, κατεκάη ἐν πυρί· καὶ πάντα τὰ εἰς ἡμᾶς ἀγαπητὰ ἠφανίσθησαν.
12 Θέλεις, Κύριε, κρατήσει σεαυτὸν ἐν τούτοις; θέλεις σιωπήσει καὶ θέλεις θλίψει ἡμᾶς ἕως σφόδρα;
1 Ἐζητήθην παρὰ τῶν μή ἐρωτώντων περὶ ἐμοῦ· εὑρέθην παρὰ τῶν ζητούντων με· εἶπα, Ἰδού, ἐγώ, ἰδού, ἐγώ, πρὸς ἔθνος μή καλούμενον μὲ τὸ ὄνομά μου.
2 Ἐξήπλωσα τὰς χεῖράς μου ὅλην τὴν ἡμέραν πρὸς λαὸν ἀπειθῆ, περιπατοῦντα ἐν ὁδῷ οὐχὶ καλῇ, ὀπίσω τῶν διαβουλίων αὑτῶν,
3 λαὸν παροξύνοντά με πάντοτε κατὰ πρόσωπόν μου, θυσιάζοντα ἐν κήποις καὶ θυμιάζοντα ἐπὶ πλίνθων,
4 μένοντα ἐν τοῖς μνήμασι καὶ διανυκτερεύοντα ἐν ἀποκρύφοις, τρώγοντα χοίρειον κρέας καὶ ἐν τοῖς ἀγγείοις αὑτοῦ ἔχοντα ζωμὸν ἀκαθάρτων πραγμάτων,
5 λέγοντα, Μακρὰν ἀπ᾿ ἐμοῦ, μή μὲ ἐγγίσῃς, διότι εἶμαι ἁγιώτερός σου. Οὗτοι εἶναι καπνὸς εἰς τοὺς μυκτῆράς μου, πῦρ καιόμενον ὅλην τὴν ἡμέραν.
6 Ἰδού, γεγραμμένον εἶναι ἐνώπιόν μου, δὲν θέλω σιωπήσει ἀλλὰ θέλω ἀνταποδώσει, ναί, θέλω ἀνταποδώσει εἰς τοὺς κόλπους αὐτῶν
7 τὰς ἀνομίας σας καὶ τὰς ἀνομίας τῶν πατέρων σας ὁμοῦ, λέγει Κύριος, οἵτινες ἐθυμίασαν ἐπὶ τῶν ὀρέων καὶ μὲ ἐβλασφήμησαν ἐπὶ τῶν λόφων· διὰ τοῦτο θέλω ἀντιπληρώσει εἰς τοὺς κόλπους αὐτῶν τὰ ἀπ᾿ ἀρχῆς ἔργα αὐτῶν.
8 Οὕτω λέγει Κύριος· Καθὼς ὅταν εὑρίσκηται γλεῦκος ἐν τῇ σταφυλῇ, λέγουσι, Μή φθείρῃς αὐτό, διότι εἶναι εὐλογία ἐν αὐτῷ· οὕτω θέλω κάμει ἕνεκεν τῶν δούλων μου, διὰ νὰ μή ἐξολοθρεύσω πάντας.
9 Καὶ θέλω ἐξάξει σπέρμα ἐξ Ἰακὼβ καὶ κληρονόμον τῶν ὀρέων μου ἐξ Ἰούδα· καὶ οἱ ἐκλεκτοὶ μου θέλουσι κληρονομήσει αὐτὰ καὶ οἱ δοῦλοί μου θέλουσι κατοικήσει ἐκεῖ.
10 Καὶ ὁ Σαρὼν θέλει εἶσθαι μάνδρα τῶν ποιμνίων καὶ ἡ κοιλὰς τοῦ Ἀχὼρ τόπος εἰς ἀνάπαυσιν τῶν βουκολίων, διὰ τὸν λαὸν μου τὸν ἐκζητοῦντά με.
11 Ἐσᾶς ὅμως, τοὺς ἐγκαταλείποντας τὸν Κύριον, τοὺς λησμονοῦντας τὸ ἅγιόν μου ὄρος, τοὺς ἑτοιμάζοντας τράπεζαν εἰς τὸν Γάδην καὶ τοὺς κάμνοντας σπονδήν εἰς τὸν Μένι,
12 θέλω σᾶς ἀριθμήσει διὰ τὴν μάχαιραν καὶ πάντες θέλετε κύψει εἰς τὴν σφαγήν· διότι ἐκάλουν καὶ δὲν ἀπεκρίνεσθε· ἐλάλουν καὶ δὲν ἠκούετε· ἀλλ᾿ ἐπράττετε τὸ κακὸν ἐνώπιόν μου καὶ ἐξελέγετε τὸ μή ἀρεστὸν εἰς ἐμέ.
13 Ὅθεν οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεός· Ἰδού, οἱ δοῦλοί μου θέλουσι φάγει, σεῖς δὲ θέλετε πεινάσει· ἰδού, οἱ δοῦλοί μου θέλουσι πίει, σεῖς δὲ θέλετε διψήσει· ἰδού, οἱ δοῦλοί μου θέλουσιν εὐφρανθῆ, σεῖς δὲ θέλετε αἰσχυνθῆ·
14 ἰδού, οἱ δοῦλοί μου θέλουσιν ἀλαλάζει ἐν εὐθυμίᾳ, σεῖς δὲ θέλετε βοᾶ ἐν πόνῳ καρδίας καὶ ὀλολύζει ὑπὸ καταθλίψεως πνεύματος.
15 Καὶ θέλετε ἀφήσει τὸ ὄνομά σας εἰς τοὺς ἐκλεκτοὺς μου διὰ κατάραν· διότι Κύριος ὁ Θεὸς θέλει σὲ θανατώσει καὶ μὲ ἄλλο ὄνομα θέλει ὀνομάσει τοὺς δούλους αὑτοῦ,
16 διὰ νὰ μακαρίζῃ ἑαυτὸν εἰς τὸν Θεὸν τῆς ἀληθείας ὁ μακαρίζων ἑαυτὸν ἐπὶ τῆς γῆς· καὶ νὰ ὁμνύῃ εἰς τὸν Θεὸν τῆς ἀληθείας ὁ ὁμνύων ἐπὶ τῆς γῆς· διότι αἱ πρότεραι θλίψεις ἐλησμονήθησαν καὶ διότι ἐκρύφθησαν ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν μου.
17 Ἐπειδή ἰδού, νέους οὐρανοὺς κτίζω καὶ νέαν γῆν· καὶ δὲν θέλει εἶσθαι μνήμη τῶν προτέρων οὐδὲ θέλουσιν ἐλθεῖ εἰς τὸν νοῦν.
18 Ἀλλ᾿ εὐφραίνεσθε καὶ χαίρετε πάντοτε εἰς ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον κτίζω· διότι, ἰδού, κτίζω τὴν Ἱερουσαλήμ ἀγαλλίαμα καὶ τὸν λαὸν αὐτῆς εὐφροσύνην.
19 Καὶ θέλω ἀγάλλεσθαι εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ καὶ εὐφραίνεσθαι εἰς τὸν λαὸν μου· καὶ δὲν θέλει ἀκουσθῆ πλέον ἐν αὐτῇ φωνή κλαυθμοῦ καὶ φωνή κραυγῆς.
20 Δὲν θέλει εἶσθαι πλέον ἐκεῖ βρέφος ὀλιγοήμερον καὶ γέρων ὅστις δὲν ἐπλήρωσε τὰς ἡμέρας αὑτοῦ· διότι τὸ παιδίον θέλει ἀποθνήσκει ἑκατὸν ἐτῶν, ὁ δὲ ἑκατὸν ἐτῶν ἁμαρτωλὸς θέλει εἶσθαι ἐπικατάρατος.
21 Καὶ θέλουσιν οἰκοδομήσει οἰκίας καὶ κατοικήσει, καὶ θέλουσι φυτεύσει ἀμπελῶνας καὶ φάγει τὸν καρπὸν αὐτῶν.
22 δὲν θέλουσι κτίσει αὐτοὶ καὶ ἄλλος νὰ κατοικήσῃ· δὲν θέλουσι φυτεύσει αὐτοὶ καὶ ἄλλος νὰ φάγῃ· διότι αἱ ἡμέραι τοῦ λαοῦ μου εἶναι ὡς αἱ ἡμέραι τοῦ δένδρου καὶ οἱ ἐκλεκτοὶ μου θέλουσι παλαιώσει τὸ ἔργον τῶν χειρῶν αὑτῶν.
23 Δὲν θέλουσι κοπιάζει εἰς μάτην οὐδὲ θέλουσι τεκνοποιεῖ διὰ καταστροφήν· διότι εἶναι σπέρμα τῶν εὐλογημένων τοῦ Κυρίου καὶ οἱ ἔκγονοι αὐτῶν μετ᾿ αὐτῶν.
24 Καὶ πρὶν αὐτοὶ κράξωσιν, ἐγὼ θέλω ἀποκρίνεσθαι· καὶ ἐνῷ αὐτοὶ λαλοῦσιν, ἐγὼ θέλω ἀκούει.
25 Ὁ λύκος καὶ τὸ ἀρνίον θέλουσι βόσκεσθαι ὁμοῦ, καὶ ὁ λέων θέλει τρώγει ἄχυρον ὡς ὁ βοῦς· ἄρτος δὲ τοῦ ὄφεως θέλει εἶσθαι τὸ χῶμα· ἐν ὅλῳ τῷ ἁγίῳ μου ὄρει δὲν θέλουσι κάμνει ζημίαν οὐδὲ φθοράν, λέγει Κύριος.
1 Οὕτω λέγει Κύριος· Ὁ οὐρανὸς εἶναι θρόνος μου καὶ ἡ γῆ ὑποπόδιον τῶν ποδῶν μου· ποῖος εἶναι ὁ οἶκος, τὸν ὁποῖον ἠθέλετε οἰκοδομήσει δι᾿ ἐμέ; καὶ ποῖος εἶναι ὁ τόπος τῆς ἀναπαύσεώς μου;
2 Διότι ἡ χεὶρ μου ἔκαμε πάντα ταῦτα καὶ ἔγειναν πάντα ταῦτα, λέγει Κύριος· εἰς τίνα λοιπὸν θέλω ἐπιβλέψει; εἰς τὸν πτωχὸν καὶ συντετριμμένον τὸ πνεῦμα καὶ τρέμοντα τὸν λόγον μου.
3 Ὅστις δὲ σφάζει βοῦν, εἶναι ὡς ὁ φονεύων ἄνθρωπον· ὅστις θυσιάζει ἀρνίον, ὡς ὁ κόπτων κυνὸς λαιμόν· ὅστις προσφέρει προσφορὰν ἐξ ἀλφίτων, ὡς προσφέρων αἷμα χοίρειον· ὅστις θυσιάζει, ὡς ὁ εὐλογῶν εἴδωλον. Ναί, αὐτοὶ ἐξέλεξαν τὰς ὁδοὺς αὑτῶν, καὶ ἡ ψυχή αὐτῶν ἠδύνεται εἰς τὰ βδελύγματα αὐτῶν.
4 Καὶ ἐγὼ λοιπὸν θέλω ἐκλέξει τὰ εἰς αὐτοὺς ὀλέθρια καὶ θέλω φέρει ἐπ᾿ αὐτοὺς ὅσα φοβοῦνται· διότι ἐκάλουν καὶ οὐδεὶς ἀπεκρίνετο· ἐλάλουν καὶ δὲν ἤκουον· ἀλλ᾿ ἔπραττον τὸ κακὸν ἐνώπιόν μου καὶ ἐξέλεγον τὸ μή ἀρεστὸν εἰς ἐμέ.
5 Ἀκούσατε τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, σεῖς οἱ τρέμοντες τὸν λόγον αὐτοῦ· οἱ ἀδελφοὶ σας, οἵτινες σᾶς μισοῦσι καὶ σᾶς ἀποβάλλουσιν ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, εἶπαν, Ἄς δοξασθῆ ὁ Κύριος· πλήν αὐτὸς θέλει φανῆ εἰς χαρὰν σας, ἐκεῖνοι δὲ θέλουσι καταισχυνθῆ.
6 Φωνή κραυγῆς ἔρχεται ἐκ τῆς πόλεως, φωνή ἐκ τοῦ ναοῦ, φωνή τοῦ Κυρίου, ὅστις κάμνει ἀνταπόδοσιν εἰς τοὺς ἐχθροὺς αὑτοῦ.
7 Πρὶν κοιλοπονήσῃ, ἐγέννησε· πρὶν ἔλθωσιν οἱ πόνοι αὐτῆς, ἠλευθερώθη καὶ ἐγέννησεν ἀρσενικόν.
8 Τίς ἤκουσε τοιοῦτον πρᾶγμα; τίς εἶδε τοιαῦτα; ἤθελε γεννήσει ἡ γῆ ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ; ἤ ἔθνος ἤθελε γεννηθῆ ἐνταυτῷ ἀλλ᾿ ἡ Σιὼν ἅμα ἐκοιλοπόνησεν, ἐγέννησε τὰ τέκνα αὑτῆς.
9 Ἐγώ, ὁ φέρων εἰς τὴν γένναν, δὲν ἤθελον κάμει νὰ γεννήσῃ; λέγει Κύριος· ἐγώ, ὁ κάμνων νὰ γεννῶσιν, ἤθελον κλείσει τὴν μήτραν; λέγει ὁ Θεὸς σου.
10 Εὐφράνθητε μετὰ τῆς Ἱερουσαλήμ καὶ ἀγάλλεσθε μετ᾿ αὐτῆς, πάντες οἱ ἀγαπῶντες αὐτήν· χαρῆτε χαρὰν μετ᾿ αὐτῆς, πάντες οἱ πενθοῦντες δι᾿ αὐτήν·
11 διὰ νὰ θηλάσητε καὶ νὰ χορτασθῆτε ἀπὸ τῶν μαστῶν τῶν παρηγοριῶν αὐτῆς· διὰ νὰ ἐκθηλάσητε καὶ νὰ ἐντρυφήσητε εἰς τὴν ἀφθονίαν τῆς δόξης αὐτῆς.
12 Διότι οὕτω λέγει Κύριος· Ἰδού, εἰς αὐτήν θέλω στρέψει τὴν εἰρήνην ὡς ποταμόν, καὶ τὴν δόξαν τῶν ἐθνῶν ὡς χείμαρρον πλημμυροῦντα· τότε θέλετε θηλάσει, θέλετε βασταχθῆ ἐπὶ τῶν πλευρῶν καὶ κολακευθῆ ἐπὶ τῶν γονάτων αὐτῆς.
13 Ὡς παιδίον, τὸ ὁποῖον παρηγορεῖ ἡ μήτηρ αὐτοῦ, οὕτως ἐγὼ θέλω σᾶς παρηγορήσει· καὶ θέλετε παρηγορηθῆ ἐν τῇ Ἱερουσαλήμ.
14 Καὶ θέλετε ἰδεῖ, καὶ ἡ καρδία σας θέλει εὐφρανθῆ καὶ τὰ ὀστᾶ σας θέλουσιν ἀνθήσει ὡς χόρτος· καὶ ἡ χεὶρ τοῦ Κυρίου θέλει γνωρισθῆ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ, ἡ δὲ ὀργή πρὸς τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ.
15 Διότι, ἰδού, ὁ Κύριος θέλει ἐλθεῖ ἐν πυρί, καὶ αἱ ἅμαξαι αὐτοῦ θέλουσιν εἶσθαι ὡς ἀνεμοστρόβιλος, διὰ νὰ ἀποδώσῃ τὴν ὀργήν αὑτοῦ μὲ ὁρμήν καὶ τὴν ἐπιτίμησιν αὑτοῦ μὲ φλόγας πυρός.
16 Διότι ἐν πυρὶ Κυρίου καὶ ἐν τῇ μαχαίρᾳ αὐτοῦ θέλει κριθῆ πᾶσα σάρξ, καὶ οἱ πεφονευμένοι τοῦ Κυρίου θέλουσιν εἶσθαι πολλοί.
17 Οἱ ἁγιαζόμενοι καὶ καθαριζόμενοι ἐν τοῖς κήποις ὁ εἷς κατόπιν τοῦ ἄλλου ἀναφανδόν, τρώγοντες χοίρειον κρέας καὶ τὰ βδελύγματα καὶ τὸν ποντικόν, οὗτοι θέλουσι καταναλωθῆ ὁμοῦ, λέγει Κύριος.
18 Διότι ἐγὼ ἐξεύρω τὰ ἔργα αὐτῶν καὶ τοὺς διαλογισμοὺς αὐτῶν· καὶ ἔρχομαι διὰ νὰ συνάξω πάντα τὰ ἔθνη καὶ τὰς γλώσσας· καὶ θέλουσιν ἐλθεῖ καὶ ἰδεῖ τὴν δόξαν μου.
19 Καὶ θέλω στήσει σημεῖον μεταξὺ αὐτῶν· καὶ τοὺς σεσωσμένους ἐξ αὐτῶν θέλω ἐξαποστείλει εἰς τὰ ἔθνη, εἰς Θαρσείς, Φοὺλ καὶ Λούδ, οἵτινες σύρουσι τόξον, εἰς Θουβὰλ καὶ Ἰαυάν, εἰς τὰς νήσους τὰς μακράν, οἵτινες δὲν ἤκουσαν τὴν φήμην μου οὐδὲ εἶδον τὴν δόξαν μου· καὶ θέλουσι κηρύξει τὴν δόξάν μου μεταξὺ τῶν ἐθνῶν.
20 Καὶ θέλουσι φέρει πάντας τοὺς ἀδελφοὺς σας ἐκ πάντων τῶν ἐθνῶν προσφορὰν εἰς τὸν Κύριον, ἐπὶ ἵππων καὶ ἐπὶ ἁμαξῶν καὶ ἐπὶ φορείων καὶ ἐπὶ ἡμιόνων καὶ ἐπὶ ταχυδρόμων ζώων, πρὸς τὸ ἅγιόν μου ὄρος, τὴν Ἱερουσαλήμ, λέγει Κύριος, καθὼς τὰ τέκνα τοῦ Ἰσραήλ φέρουσι τὴν ἐξ ἀλφίτων προσφορὰν ἐν καθαρῷ ἀγγείῳ πρὸς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου.
21 Καὶ προσέτι θέλω λάβει ἐξ αὐτῶν ἱερεῖς καὶ Λευΐτας, λέγει Κύριος.
22 Διότι ὡς οἱ νέοι οὐρανοὶ καὶ ἡ νέα γῆ, τὰ ὁποῖα ἐγὼ θέλω κάμει, θέλουσι διαμένει ἐνώπιόν μου, λέγει Κύριος, οὕτω θέλει διαμένει τὸ σπέρμα σας καὶ τὸ ὄνομά σας.
23 Καὶ ἀπὸ νέας σελήνης ἕως ἄλλης καὶ ἀπὸ σαββάτου ἕως ἄλλου θέλει ἔρχεσθαι πᾶσα σὰρξ διὰ νὰ προσκυνῇ ἐνώπιόν μου, λέγει Κύριος.
24 Καὶ θέλουσιν ἐξέλθει καὶ ἰδεῖ τὰ κῶλα τῶν ἀνθρώπων, οἵτινες ἐστάθησαν παραβάται ἐναντίον μου· διότι ὁ σκώληξ αὐτῶν δὲν θέλει τελευτήσει καὶ τὸ πῦρ αὐτῶν δὲν θέλει σβεσθῆ· καὶ θέλουσιν εἶσθαι βδέλυγμα εἰς πᾶσαν σάρκα.