1 Λόγοι τοῦ Ἐκκλησιαστοῦ, υἱοῦ τοῦ Δαβίδ, βασιλέως ἐν Ἱερουσαλήμ.
2 Ματαιότης ματαιοτήτων, εἶπεν ὁ Ἐκκλησιαστής· ματαιότης ματαιοτήτων, τὰ πάντα ματαιότης.
3 Τίς φέλεια εἰς τὸν ἄνθρωπον ἐκ παντὸς τοῦ μόχθου αὐτοῦ, τὸν ὁποῖον μοχθεῖ ὑπὸ τὸν ἥλιον;
4 Γενεὰ ὑπάγει, καὶ γενεὰ ἔρχεται· ἡ δὲ γῆ διαμένει εἰς τὸν αἰῶνα.
5 Καὶ ἀνατέλλει ὁ ἥλιος, καὶ δύει ὁ ἥλιος· καὶ σπεύδει πρὸς τὸν τόπον αὑτοῦ, ὅθεν ἀνέτειλεν.
6 Ὑπάγει πρὸς τὸν νότον ὁ ἄνεμος, καὶ ἐπιστρέφει πρὸς τὸν βορρᾶν· ἀκαταπαύστως περιστρεφόμενος ὑπάγει, καὶ ἐπανέρχεται ἐπὶ τοὺς κύκλους αὑτοῦ, ὁ ἄνεμος.
7 Πάντες οἱ ποταμοὶ ὑπάγουσιν εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ ἡ θάλασσα ποτὲ δὲν γεμίζει· εἰς τὸν τόπον ὅθεν ῥέουσιν οἱ ποταμοί, ἐκεῖ πάλιν ἐπιστρέφουσι, διὰ νὰ ὑπάγωσι.
8 Πάντα τὰ πράγματα εἶναι ἐν κόπῳ· δὲν δύναται ἄνθρωπος νὰ ἐκφράσῃ τοῦτο· ὁ ὀφθαλμὸς δὲν χορταίνει βλέπων, καὶ τὸ τίον δὲν γεμίζει ἀκοῦον.
9 Ὅ, τι ἔγεινε, τοῦτο πάλιν θέλει γείνει· καί ὅ, τι συνέβη, τοῦτο πάλιν θέλει συμβῆ· καὶ δὲν εἶναι οὐδὲν νέον ὑπὸ τὸν ἥλιον.
10 Ὑπάρχει πρᾶγμα, περὶ τοῦ ὁποίου δύναταί τις νὰ εἴπῃ, Ἰδέ, τοῦτο εἶναι νέον; τοῦτο ἔγεινεν ἤδη εἰς τοὺς αἰῶνας οἵτινες ὑπῆρξαν πρὸ ἡμῶν.
11 Δὲν εἶναι μνήμη τῶν προγεγονότων, οὐδὲ θέλει εἶσθαι μνήμη τῶν ἐπιγενησομένων μετὰ ταῦτα, εἰς τοὺς μέλλοντας νὰ ὑπάρξωσιν ἔπειτα.
12 Ἐγὼ ὁ Ἐκκλησιαστής ἐστάθην βασιλεὺς ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ ἐν Ἱερουσαλήμ·
13 καὶ ἔδωκα τὴν καρδίαν μου εἰς τὸ νὰ ἐκζητήσω καὶ νὰ ἐρευνήσω διὰ τῆς σοφίας περὶ πάντων τῶν γινομένων ὑπὸ τὸν οὐρανόν· τὸν ὀχληρὸν τοῦτον περισπασμὸν ὁ Θεὸς ἔδωκεν εἰς τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων, διὰ νὰ μοχθῶσιν ἐν αὐτῷ.
14 Εἶδον πάντα τὰ ἔργα τὰ γινόμενα ὑπὸ τὸν ἥλιον, καὶ ἰδού, τὰ πάντα ματαιότης καὶ θλῖψις πνεύματος.
15 Τὸ στρεβλὸν δὲν δύναται νὰ γείνῃ εὐθές, καὶ αἱ ἐλλείψεις δὲν δύνανται νὰ ἀριθμηθῶσιν.
16 Ἐγὼ ἐλάλησα ἐν τῇ καρδίᾳ μου λέγων, Ἰδού, ἐγὼ ἐμεγαλύνθην καὶ ηὐξήνθην εἰς σοφίαν ὑπὲρ πάντας τοὺς ὑπάρξαντας πρὸ ἐμοῦ ἐν Ἱερουσαλήμ, καὶ ἡ καρδία μου ἀπήλαυσε πολλήν σοφίαν καὶ γνῶσιν.
17 Καὶ ἔδωκα τὴν καρδίαν μου εἰς τὸ νὰ γνωρίσῃ σοφίαν καὶ εἰς τὸ νὰ γνωρίσῃ ἀνοησίαν καὶ ἀφροσύνην· πλήν ἐγνώρισα ὅτι καὶ τοῦτο εἶναι θλῖψις πνεύματος.
18 Διότι ἐν πολλῇ σοφίᾳ εἶναι πολλή λύπη· καὶ ὅστις προσθέτει γνῶσιν, προσθέτει πόνον.
1 Ἐγὼ εἶπα ἐν τῇ καρδίᾳ μου, Ἐλθὲ τώρα, νὰ σὲ δοκιμάσω δι᾿ εὐφροσύνης· καὶ ἐντρύφα εἰς ἀγαθά· καὶ ἰδού, καὶ τοῦτο ματαιότης.
2 Εἶπα περὶ τοῦ γέλωτος, Εἶναι μωρία· καὶ περὶ τῆς χαρᾶς, Τί φελεῖ αὕτη;
3 Ἐσκέφθην ἐν τῇ καρδίᾳ μου νὰ εὐφραίνω τὴν σάρκα μου μὲ οἶνον, ἐνῷ ἔτι ἡ καρδία μου ἠσχολεῖτο εἰς τὴν σοφίαν· καὶ νὰ κρατήσω τὴν μωρίαν, ἑωσοῦ ἴδω τί εἶναι τὸ ἀγαθὸν εἰς τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων, διὰ νὰ κάμνωσιν αὐτὸ ὑπὸ τὸν οὐρανὸν πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὑτῶν.
4 Ἔκαμον πράγματα μεγάλα εἰς ἐμαυτόν· ᾠκοδόμησα εἰς ἐμαυτὸν οἰκίας· ἐφύτευσα δι᾿ ἐμαυτὸν ἀμπελῶνας.
5 Ἔκαμον δι᾿ ἐμαυτὸν κήπους καὶ παραδείσους καὶ ἐφύτευσα ἐν αὐτοῖς δένδρα παντὸς καρποῦ.
6 Ἔκαμον δι᾿ ἐμαυτὸν δεξαμενὰς ὑδάτων, διὰ νὰ ποτίζω ἐξ αὐτῶν τὸ ἄλσος τὸ κατάφυτον ἐκ δένδρων.
7 Ἀπέκτησα δούλους καὶ δούλας καὶ εἶχον δούλους οἰκογενεῖς· ἀπέκτησα ἔτι ἀγέλας καὶ ποίμνια περισσότερα ὑπὲρ πάντας τοὺς ὑπάρξαντας πρὸ ἐμοῦ ἐν Ἱερουσαλήμ.
8 Συνήθροισα εἰς ἐμαυτὸν καὶ ἀργύριον καὶ χρυσίον καὶ ἐκλεκτὰ κειμήλια βασιλέων καὶ τόπων· ἀπέκτησα εἰς ἐμαυτὸν δοντας καὶ δούσας καὶ τὰ ἐντρυφήματα τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων, πᾶν εἶδος παλλακίδων.
9 Καὶ ἐμεγαλύνθην καὶ ηὐξήνθην ὑπὲρ πάντας τοὺς ὑπάρξαντας πρὸ ἐμοῦ ἐν Ἱερουσαλήμ· καὶ ἡ σοφία μου ἔμενεν ἐν ἐμοί.
10 Καὶ πᾶν ὅ, τι ἐζήτησαν οἱ ὀφθαλμοὶ μου, δὲν ἠρνήθην εἰς αὐτούς· δὲν ἐμπόδισα τὴν καρδίαν μου ἀπὸ πάσης εὐφροσύνης, διότι ἡ καρδία μου εὐφραίνετο εἰς πάντας τοὺς μόχθους μου· καὶ τοῦτο ἦτο ἡ μερὶς μου ἐκ παντὸς τοῦ μόχθου μου.
11 Καὶ παρετήρησα ἐγὼ ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις μου τὰ ὁποῖα ἔκαμον αἱ χεῖρές μου, καὶ ἐν παντὶ τῷ μόχθῳ τὸν ὁποῖον ἐμόχθησα, καὶ ἰδού, τὰ πάντα ματαιότης καὶ θλῖψις πνεύματος, καὶ οὐδὲν ὄφελος ὑπὸ τὸν ἥλιον.
12 Καὶ ἐστράφην ἐγὼ διὰ νὰ παρατηρήσω τὴν σοφίαν καὶ τὴν μωρίαν καὶ τὴν ἀφροσύνην· διότι τί θέλει κάμει ἄνθρωπος ἐλθὼν μετὰ τὸν βασιλέα; ὅ, τι ἔκαμον ἤδη.
13 Καὶ ἐγὼ εἶδον ὅτι ἡ σοφία ὑπερέχει τῆς ἀφροσύνης, καθὼς τὸ φῶς ὑπερέχει τοῦ σκότους.
14 Τοῦ σοφοῦ οἱ ὀφθαλμοὶ εἶναι ἐν τῇ κεφαλῇ αὐτοῦ, ὁ δὲ ἄφρων περιπατεῖ ἐν τῷ σκότει· πλήν ἐγὼ ἐγνώρισα ἔτι ὅτι ἕν συνάντημα θέλει συναντήσει εἰς πάντας τούτους.
15 Διὰ τοῦτο εἶπα ἐγὼ ἐν τῇ καρδίᾳ μου, Καθὼς συμβαίνει εἰς τὸν ἄφρονα, οὕτω θέλει συμβῆ καὶ εἰς ἐμέ· διὰ τί λοιπὸν ἐγὼ νὰ γείνω σοφώτερος; ὅθεν ἐσυμπέρανα πάλιν ἐν τῇ καρδίᾳ μου, ὅτι καὶ τοῦτο εἶναι ματαιότης.
16 Διότι δὲν θέλει μένει διαπαντὸς ἡ μνήμη τοῦ σοφοῦ οὐδὲ τοῦ ἄφρονος· ἐπειδή ἐν ταῖς ἐπερχομέναις ἡμέραις τὰ πάντα θέλουσι πλέον λησμονηθῆ. Καὶ πῶς θέλει ἀποθάνει ὁ σοφὸς μετὰ τοῦ ἄφρονος;
17 Διὰ τοῦτο ἐμίσησα τὴν ζωήν, διότι μοχθηρὰ ἐφάνησαν εἰς ἐμὲ τὰ ἔργα τὰ γενόμενα ὑπὸ τὸν ἥλιον· ἐπειδή τὰ πάντα ματαιότης καὶ θλίψις πνεύματος.
18 Ἐμίσησα ἔτι ἐγὼ πάντα τὸν μόχθον μου, τὸν ὁποῖον εἶχον μοχθήσει ὑπὸ τὸν ἥλιον· διότι ἀφίνω αὐτὸν εἰς τὸν ἄνθρωπον ὅστις θέλει σταθῆ μετ᾿ ἐμέ.
19 Καὶ τίς οἶδεν ἄν θέλῃ εἶσθαι σοφὸς ἡ ἄφρων; καὶ ὅμως θέλει ἐξουσιάσει ἐπὶ παντὸς τοῦ μόχθου μου, τὸν ὁποῖον ἐμόχθησα καὶ εἰς τὸν ὁποῖον ἔδειξα τὴν σοφίαν μου ὑπὸ τὸν ἥλιον· ματαιότης καὶ τοῦτο.
20 Ὅθεν ἐγὼ στραφεὶς ἀπήλπισα τὴν καρδίαν μου περὶ παντὸς τοῦ μόχθου, τὸν ὁποῖον ἐμόχθησα ὑπὸ τὸν ἥλιον.
21 Διότι εἶναι ἄνθρωπος, τοῦ ὁποίου ὁ μόχθος ἐστάθη ἐν σοφίᾳ καὶ γνώσει καὶ ἐν ὀρθότητι· καὶ ὅμως ἀφίνει αὐτὸν εἰς ἄλλον διὰ μερίδα αὐτοῦ, ὅστις δὲν ἐκοπίασεν εἰς αὐτόν· καὶ τοῦτο ματαιότης καὶ κακὸν μέγα.
22 Διότι τίς φέλεια εἰς τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ παντὸς τοῦ μόχθου αὐτοῦ καὶ ἀπὸ τῆς θλίψεως τῆς καρδίας αὐτοῦ, εἰς τὰ ὁποῖα μοχθεῖ ὑπὸ τὸν ἥλιον;
23 Ἐπειδή πᾶσαι αἱ ἡμέραι αὐτοῦ εἶναι πόνος, καὶ οἱ μόχθοι αὐτοῦ λύπη· καὶ τὴν νύκτα ἔτι ἡ καρδία αὐτοῦ δὲν κοιμᾶται· εἶναι καὶ τοῦτο ματαιότης.
24 Δὲν εἶναι ἀγαθὸν εἰς τὸν ἄνθρωπον νὰ τρώγῃ καὶ νὰ πίνῃ καὶ νὰ κάμνῃ τὴν ψυχήν αὑτοῦ νὰ ἀπολαμβάνῃ καλὸν ἐκ τοῦ μόχθου αὐτοῦ; καὶ τοῦτο εἶδον ἐγὼ, ὅτι εἶναι ἀπὸ τῆς χειρὸς τοῦ Θεοῦ.
25 Διότι τίς θέλει φάγει καὶ τίς θέλει ἐντρυφήσει ὑπὲρ ἐμέ;
26 Ἐπειδή ὁ Θεὸς εἰς τὸν ἄνθρωπον τὸν ἀρεστὸν ἐνώπιον αὐτοῦ δίδει σοφίαν καὶ γνῶσιν καὶ χαράν· εἰς δὲ τὸν ἁμαρτωλὸν δίδει περισπασμόν, εἰς τὸ νὰ προσθέτῃ καὶ νὰ ἐπισωρεύῃ, διὰ νὰ δώσῃ αὐτὰ εἰς τὸν ἀρεστὸν ἐνώπιον αὐτοῦ· καὶ τοῦτο ματαιότης καὶ θλῖψις πνεύματος.
1 Χρόνος εἶναι εἰς πάντα, καὶ καιρὸς παντὶ πράγματι ὑπὸ τὸν οὐρανόν.
2 Καιρὸς τοῦ γεννᾶσθαι καὶ καιρὸς τοῦ ἀποθνήσκειν· καιρὸς τοῦ φυτεύειν καὶ καιρὸς τοῦ ἐκριζόνειν τὸ πεφυτευμένον·
3 καιρὸς τοῦ ἀποκτείνειν καὶ καιρὸς τοῦ ἰατρεύειν· καιρὸς τοῦ καταστρέφειν καὶ καιρὸς τοῦ οἰκοδομεῖν·
4 καιρὸς τοῦ κλαίειν καὶ καιρὸς τοῦ γελᾶν· καιρὸς τοῦ πενθεῖν καὶ καιρὸς τοῦ χορεύειν·
5 καιρὸς τοῦ διασκορπίζειν λίθους καὶ καιρὸς τοῦ συνάγειν λίθους· καιρὸς τοῦ ἐναγκαλίζεσθαι καὶ καιρὸς τοῦ ἀπομακρύνεσθαι ἀπὸ τοῦ ἐναγκαλισμοῦ·
6 καιρὸς τοῦ ἀποκτῆσαι καὶ καιρὸς τοῦ ἀπολέσαι· καιρὸς τοῦ φυλάττειν καὶ καιρὸς τοῦ ῥίπτειν·
7 καιρὸς τοῦ σχίζειν καὶ καιρὸς τοῦ ῥάπτειν· καιρὸς τοῦ σιγᾶν καὶ καιρὸς τοῦ λαλεῖν·
8 καιρὸς τοῦ ἀγαπῆσαι καὶ καιρὸς τοῦ μισῆσαι· καιρὸς πολέμου καὶ καιρὸς εἰρήνης.
9 Τίς φέλεια εἰς τὸν ἐργαζόμενον ἀπὸ ὅσα αὐτὸς μοχθεῖ;
10 Εἶδον τὸν περισπασμόν, τὸν ὁποῖον ἔδωκεν ὁ Θεὸς εἰς τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων διὰ νὰ μοχθῶσιν ἐν αὐτῷ.
11 Τὰ πάντα ἔκαμε καλὰ ἐν τῷ καιρῷ ἑκάστου· καὶ τὸν κόσμον ὑπέβαλεν εἰς τὴν διάνοιαν αὐτῶν, χωρὶς ὁ ἄνθρωπος νὰ δύναται νὰ ἐξιχνιάσῃ ἀπ᾿ ἀρχῆς μέχρι τέλους τὸ ἔργον, τὸ ὁποῖον ὁ Θεὸς ἔκαμεν.
12 Ἐγνώρισα ὅτι δὲν εἶναι ἄλλο καλὸν δι᾿ αὐτούς, εἰμή νὰ εὐφραίνηταί τις καὶ νὰ κάμνῃ καλὸν ἐν τῇ ζωῇ αὑτοῦ.
13 Καὶ ἔτι τὸ νὰ τρώγῃ πᾶς ἄνθρωπος καὶ νὰ πίνῃ καὶ νὰ ἀπολαμβάνῃ καλὸν ἐκ παντὸς τοῦ μόχθου αὑτοῦ, εἶναι χάρισμα Θεοῦ.
14 Ἐγνώρισα ὅτι πάντα ὅσα ἔκαμεν ὁ Θεός, τὰ αὐτὰ θέλουσιν εἶσθαι διαπαντός· δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προσθέσῃ τις εἰς αὐτὰ οὐδὲ νὰ ἀφαιρέσῃ ἀπ᾿ αὐτῶν· καὶ ὁ Θεὸς ἔκαμε τοῦτο διὰ νὰ φοβῶνται ἐνώπιον αὐτοῦ.
15 Ὅ, τι ἔγεινεν, ἤδη εἶναι· καὶ ὅ, τι θέλει γείνει, ἤδη ἔγεινε· καὶ ὁ Θεὸς ἀνακαλεῖ τὰ παρελθόντα.
16 Καὶ εἶδον ἔτι ὑπὸ τὸν ἥλιον τὸν τόπον τῆς κρίσεως, καὶ ἐκεῖ εἶναι ἡ ἀνομία· καὶ τὸν τόπον τῆς δικαιοσύνης, καὶ ἐκεῖ ἡ ἀνομία.
17 Εἶπα ἐγὼ ἐν τῇ καρδίᾳ μου, Ὁ Θεὸς θέλει κρίνει τὸν δίκαιον καὶ τὸν ἀσεβῆ· διότι δι᾿ ἕκαστον πρᾶγμα καὶ ἐπὶ παντὸς ἔργου εἶναι καιρὸς ἐκεῖ.
18 Εἶπα ἐγὼ ἐν τῇ καρδίᾳ μου περὶ τῆς καταστάσεως τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων, ὅτι θέλει δοκιμάσει αὐτοὺς ὁ Θεός, καὶ θέλουσιν ἰδεῖ ὅτι αὐτοὶ καθ᾿ ἑαυτοὺς εἶναι κτήνη.
19 Διότι τὸ συνάντημα τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων εἶναι καὶ τὸ συνάντημα τοῦ κτήνους· καὶ ἕν συνάντημα εἶναι εἰς αὐτούς· καθὼς ἀποθνήσκει τοῦτο, οὕτως ἀποθνήσκει καὶ ἐκεῖνος· καὶ ἡ αὐτή πνοή εἶναι εἰς πάντας· καὶ ὁ ἄνθρωπος δὲν ὑπερτερεῖ κατ᾿ οὐδὲν τὸ κτῆνος· διότι τὰ πάντα εἶναι ματαιότης.
20 Τὰ πάντα καταντῶσιν εἰς τὸν αὐτὸν τόπον· τὰ πάντα ἔγειναν ἐκ τοῦ χώματος καὶ τὰ πάντα ἐπιστρέφουσιν εἰς τὸ χῶμα.
21 Τίς γνωρίζει τὸ πνεῦμα τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων, ἄν αὐτὸ ἀναβαίνῃ εἰς τὰ ἄνω, καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ κτήνους, ἄν αὐτὸ καταβαίνῃ κάτω εἰς τὴν γῆν;
22 Εἶδον λοιπὸν ὅτι δὲν εἶναι καλήτερον, εἰμή τὸ νὰ εὐφραίνηται ὁ ἄνθρωπος εἰς τὰ ἔργα αὑτοῦ· διότι αὐτή εἶναι ἡ μερὶς αὐτοῦ· ἐπειδή τίς θέλει φέρει αὐτὸν διὰ νὰ ἴδῃ τὸ γενησόμενον μετ᾿ αὐτόν;
1 Τότε ἐγὼ ἐστράφην καὶ εἶδον πάσας τὰς ἀδικίας τὰς γινομένας ὑπὸ τὸν ἥλιον· καὶ ἰδού, δάκρυα τῶν ἀδικουμένων, καὶ δὲν ὑπῆρχεν εἰς αὐτοὺς ὁ παρηγορῶν· ἡ δὲ δύναμις ἦτο ἐν τῇ χειρὶ τῶν ἀδικούντων αὐτούς· καὶ δὲν ὑπῆρχεν εἰς αὐτοὺς ὁ παρηγορῶν.
2 Ὅθεν ἐγὼ ἐμακάρισα τοὺς τελευτήσαντας, τοὺς ἤδη ἀποθανόντας, μᾶλλον παρὰ τοὺς ζῶντας, ὅσοι ζῶσιν ἔτι.
3 Καλήτερος δὲ ἀμφοτέρων εἶναι, ὅστις δὲν ὑπῆρξεν ἔτι, ὅστις δὲν εἶδε τὰ πονηρὰ ἔργα τὰ γινόμενα ὑπὸ τὸν ἥλιον.
4 Προσέτι ἐγὼ ἐθεώρησα πάντα μόχθον καὶ πᾶσαν ἐπίτευξιν ἔργου, ὅτι διὰ τοῦτο ὁ ἄνθρωπος φθονεῖται ὑπὸ τοῦ πλησίον αὑτοῦ· καὶ τοῦτο ματαιότης καὶ θλῖψις πνεύματος.
5 Ὁ ἄφρων περιπλέκει τὰς χεῖρας αὑτοῦ καὶ τρώγει τὴν ἑαυτοῦ σάρκα.
6 Καλήτερον μία δρὰξ πλήρης ἀναπαύσεως παρὰ δύο πλήρεις μόχθου καὶ θλίψεως πνεύματος.
7 Πάλιν ἐστράφην ἐγὼ καὶ εἶδον ματαιότητα ὑπὸ τὸν ἥλιον·
8 ὑπάρχει τις καὶ δὲν ἔχει δεύτερον· ναί, δὲν ἔχει οὔτε υἱὸν οὔτε ἀδελφόν· καὶ ὅμως δὲν παύει ἀπὸ παντὸς τοῦ μόχθου αὑτοῦ· μάλιστα ὁ ὀφθαλμὸς αὐτοῦ δὲν χορταίνει πλούτου· καὶ δὲν λέγει, διὰ τίνα ἐγὼ κοπιάζω καὶ στερῶ τὴν ψυχήν μου ἀπὸ ἀγαθῶν; καὶ τοῦτο εἶναι ματαιότης καὶ περισπασμὸς λυπηρός.
9 Καλήτεροι οἱ δύο ὑπὲρ τὸν ἕνα· ἐπειδή αὐτοὶ ἔχουσι καλήν ἀντιμισθίαν ἐν τῷ κόπῳ αὑτῶν.
10 Διότι, ἐὰν πέσωσιν, ὁ εἷς θέλει σηκώσει τὸν σύντροφον αὑτοῦ· ἀλλ᾿ οὐαὶ εἰς τὸν ἕνα, ὅστις πέσῃ καὶ δὲν ἔχῃ δεύτερον νὰ σηκώσῃ αὐτόν.
11 Πάλιν, ἐὰν δύο πλαγιάσωσιν ὁμοῦ, τότε θερμαίνονται· ὁ εἰς ὅμως πῶς θέλει θερμανθῆ;
12 Καὶ ἐὰν τις ὑπερισχύσῃ κατὰ τοῦ ἑνός, οἱ δύο θέλουσιν ἀντισταθῆ εἰς αὐτόν· καὶ τὸ τριπλοῦν σχοινίον δὲν κόπτεται ταχέως.
13 Καλήτερον πτωχὸν καὶ σοφὸν παιδίον παρὰ βασιλεὺς γέρων καὶ ἄφρων, ὅστις δὲν εἶναι πλέον ἐπιδεκτικὸς νουθεσίας·
14 διότι τὸ μὲν ἐξέρχεται ἐκ τοῦ οἴκου τῶν δεσμίων διὰ νὰ βασιλεύσῃ· ὁ δὲ καὶ βασιλεὺς γεννηθεὶς καθίσταται πένης.
15 Εἶδον πάντας τοὺς ζῶντας τοὺς περιπατοῦντας ὑπὸ τὸν ἥλιον, μετὰ τοῦ υἱοῦ, τοῦ δευτέρου, ὅστις θέλει σταθῆ ἀντ᾿ αὐτοῦ.
16 Δὲν ὑπάρχει τέλος εἰς πάντα τὸν λαόν, εἰς πάντας τοὺς προϋπάρξαντας αὐτῶν· ἀλλ᾿ οὐδὲ οἱ μετὰ ταῦτα θέλουσιν εὐφρανθῆ εἰς αὐτόν· λοιπὸν καὶ τοῦτο ματαιότης καὶ θλῖψις πνεύματος.
1 Φύλαττε τὸν πόδα σου, ὅταν ὑπάγῃς εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ· καὶ προθυμοῦ μᾶλλον νὰ ἀκούῃς, παρὰ νὰ προσφέρῃς θυσίαν ἀφρόνων, οἵτινες δὲν αἰσθάνονται ὅτι πράττουσι κακῶς.
2 Μή σπεῦδε διὰ τοῦ στόματός σου, καὶ ἡ καρδία σου ἄς μή ἐπιταχύνῃ νὰ προφέρῃ λόγον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ· διότι ὁ Θεὸς εἶναι ἐν τῷ οὐρανῷ, σὺ δὲ ἐπὶ τῆς γῆς· ὅθεν οἱ λόγοι σου ἄς ἦναι ὀλίγοι.
3 Ἐπειδή τὸ μὲν ὄνειρον ἔρχεται ἐν τῷ πλήθει τῶν περισπασμῶν· ἡ δὲ φωνή τοῦ ἄφρονος ἐν τῷ πλήθει τῶν λόγων.
4 Ὅταν εὐχηθῇς εὐχήν εἰς τὸν Θεόν, μή βραδύνῃς νὰ ἀποδώσῃς αὐτήν· διότι δὲν εὐαρεστεῖται εἰς τοὺς ἄφρονας· ἀπόδος ὅ, τι ηὐχήθης.
5 Κάλλιον νὰ μή εὐχηθῇς, παρὰ εὐχηθεὶς νὰ μή ἀποδώσῃς.
6 Μή συγχωρήσῃς εἰς τὸ στόμα σου νὰ φέρῃ ἐπὶ σὲ ἁμαρτίαν· μηδὲ εἴπῃς ἐνώπιον τοῦ ἀγγέλου, ὅτι ἦτο ἐξ ἀγνοίας· διὰ τί νὰ ὀργισθῇ ὁ Θεὸς εἰς τὴν φωνήν σου καὶ νὰ ἀφανίσῃ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν σου;
7 Διότι ἐν τῷ πλήθει τῶν ὀνείρων καὶ ἐν τῷ πλήθει τῶν λόγων εἶναι ματαιότητες· σὺ δὲ φοβοῦ τὸν Θεόν.
8 Ἐὰν ἴδῃς κατάθλιψιν πένητος καὶ παραβίασιν κρίσεως καὶ δικαιοσύνης ἐν τῇ χώρᾳ, μή θαυμάσῃς διὰ τοῦτο· διότι ὁ ἐπὶ τὸν ὑψηλὸν ὑψηλότερος ἐπιτηρεῖ· καὶ ἐπὶ τούτους ὑψηλότεροι.
9 Ἡ γῆ φελεῖ ὑπὲρ πάντα· καὶ αὐτὸς ὁ βασιλεὺς ὑπὸ τῶν ἀγρῶν ὑπηρετεῖται.
10 Ὁ ἀγαπῶν τὸ ἀργύριον δὲν θέλει χορτασθῆ ἀργυρίου· οὐδὲ εἰσοδημάτων ὁ ἀγαπῶν τὴν ἀφθονίαν· ματαιότης καὶ τοῦτο.
11 Πληθυνομένων τῶν ἀγαθῶν πληθύνονται καὶ οἱ τρώγοντες αὐτά· καὶ τίς ἡ φέλεια εἰς τοὺς κυρίους αὐτῶν, εἰμή τὸ νὰ θεωρῶσιν αὐτὰ διὰ τῶν ὀφθαλμῶν αὑτῶν;
12 Ὁ ὕπνος τοῦ ἐργαζομένου εἶναι γλυκύς, εἴτε ὀλίγον φάγῃ, εἴτε πολύ· ὁ δὲ τοῦ πλουσίου χορτασμὸς δὲν ἀφίνει αὐτὸν νὰ κοιμᾶται.
13 Ὑπάρχει κακὸν θλιβερόν, τὸ ὁποῖον εἶδον ὑπὸ τὸν ἥλιον· πλοῦτος φυλαττόμενος ὑπὸ τοῦ ἔχοντος αὐτὸν πρὸς βλάβην αὑτοῦ.
14 Καὶ ὁ πλοῦτος ἐκεῖνος χάνεται ὑπὸ συμφορᾶς κακῆς· αὐτὸς δὲ γεννᾷ υἱὸν καὶ δὲν ἔχει οὐδὲν ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ.
15 Καθὼς ἐξῆλθεν ἐκ τῆς κοιλίας τῆς μητρὸς αὑτοῦ, γυμνὸς θέλει ἐπιστρέψει, ὑπάγων καθὼς ἦλθε· καὶ δὲν θέλει βαστάζει οὐδὲν ἐκ τοῦ κόπου αὑτοῦ, διὰ νὰ ἔχῃ ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ.
16 Καὶ τοῦτο ἔτι κακὸν θλιβερόν, καθὼς ἦλθεν, οὕτω νὰ ὑπάγῃ· καὶ τίς φέλεια εἰς αὐτὸν ὅτι ἐκοπίασε διὰ τὸν ἄνεμον;
17 Θέλει προσέτι τρώγει κατὰ πάσας αὑτοῦ τὰς ἡμέρας ἐν σκότει καὶ ἐν πολλῇ λύπῃ καὶ ἀρρωστίᾳ καὶ βασάνῳ.
18 Ἰδού, τί εἶδον ἐγὼ ἀγαθόν· εἶναι καλὸν νὰ τρώγῃ τις καὶ νὰ πίνῃ καὶ νὰ ἀπολαμβάνῃ τὰ ἀγαθὰ ὅλου τοῦ κόπου αὐτοῦ, τὸν ὁποῖον κοπιάζει ὑπὸ τὸν ἥλιον, κατὰ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἡμερῶν τῆς ζωῆς αὑτοῦ, ὅσας ἔδωκεν ὁ Θεὸς εἰς αὐτόν· διότι τοῦτο εἶναι ἡ μερὶς αὐτοῦ.
19 Καὶ εἰς ὅντινα ἄνθρωπον ὁ Θεὸς δόσας πλούτη καὶ ὑπάρχοντα, ἔδωκεν εἰς αὐτὸν καὶ ἐξουσίαν νὰ τρώγῃ ἀπ᾿ αὐτῶν καὶ νὰ λαμβάνῃ τό μερίδιον αὑτοῦ καὶ νὰ εὐφραίνεται εἰς τὸν κόπον αὑτοῦ, τοῦτο εἶναι δῶρον Θεοῦ·
20 διότι δὲν θέλει ἐνθυμεῖσθαι πολὺ τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὐτοῦ· ἐπειδή ὁ Θεὸς ἀποκρίνεται εἰς τὴν καρδίαν αὐτοῦ δι᾿ εὐφροσύνης.
1 Ὑπάρχει κακόν, τὸ ὁποῖον εἶδον ὑπὸ τὸν ἥλιον, καὶ τοῦτο συχνὸν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων·
2 Ἄνθρωπος, εἰς τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς ἔδωκε πλοῦτον καὶ ὑπάρχοντα καὶ δόξαν, ὥστε δὲν στερεῖται ἡ ψυχή αὐτοῦ ἀπὸ πάντων ὅσα ἤθελεν ἐπιθυμήσει· πλήν ὁ Θεὸς δὲν ἔδωκεν εἰς αὐτὸν ἐξουσίαν νὰ τρώγῃ ἐξ αὐτῶν, ἀλλὰ τρώγει αὐτὰ ξένος· καὶ τοῦτο ματαιότης καὶ εἶναι νόσος κακή.
3 Ἐὰν ἄνθρωπος γεννήσῃ ἑκατὸν τέκνα καὶ ζήσῃ πολλὰ ἔτη, ὥστε αἱ ἡμέραι τῶν ἐτῶν αὐτοῦ νὰ γείνωσι πολλαί, καὶ ἡ ψυχή αὐτοῦ δὲν χορταίνῃ ἀγαθοῦ καὶ δὲν λάβῃ καὶ ταφήν, λέγω ὅτι τὸ ἐξάμβλωμα εἶναι καλήτερον παρ᾿ αὐτόν.
4 Διότι ἦλθεν ἐν ματαιότητι καὶ θέλει ὑπάγει ἐν σκότει, καὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ θέλει σκεπασθῆ ὑπὸ σκότους·
5 δὲν εἶδεν, οὐδὲ ἐγνώρισε τὸν ἥλιον, ἔχει ὅμως περισσοτέραν ἀνάπαυσιν παρ᾿ ἐκεῖνον,
6 καὶ δισχίλια ἔτη ἄν ζήσῃ καὶ καλὸν δὲν ἴδῃ· δὲν ὑπάγουσι πάντες εἰς τὸν αὐτὸν τόπον;
7 Πᾶς ὁ μόχθος τοῦ ἀνθρώπου εἶναι διὰ τὸ στόμα αὐτοῦ; καὶ ὅμως ἡ ψυχή δὲν χορταίνει.
8 Διότι κατὰ τί ὑπερβαίνει ὁ σοφὸς τὸν ἄφρονα; κατὰ τί ὁ πτωχός, ἄν καὶ ἐξεύρῃ νὰ περιπατῇ ἔμπροσθεν τῶν ζώντων;
9 Κάλλιον εἶναι νὰ βλέπῃ τις διὰ τῶν ὀφθαλμῶν, παρὰ νὰ περιπλανᾶται μὲ τὴν ψυχήν· καὶ τοῦτο ματαιότης καὶ θλῖψις πνεύματος.
10 Ὅ, τι ἔγεινεν, ἔλαβεν ἤδη τὸ ὄνομα αὐτοῦ, καὶ ἐγνωρίσθη ὅτι οὗτος εἶναι ἄνθρωπος· καὶ δὲν δύναται νὰ κριθῇ μετὰ τοῦ ἰσχυροτέρου αὑτοῦ.
11 Ἐπειδή εἶναι πολλὰ πράγματα πληθύνοντα τὴν ματαιότητα, τίς φέλεια εἰς τὸν ἄνθρωπον;
12 Διότι τίς γνωρίζει τί εἶναι καλὸν διὰ τὸν ἄνθρωπον ἐν τῇ ζωῇ, κατὰ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς τῆς ματαιότητος αὐτοῦ, τὰς ὁποίας διέρχεται ὡς σκιάν; διότι τίς θέλει ἀπαγγείλει πρὸς τὸν ἄνθρωπον, τί θέλει εἶσθαι μετ᾿ αὐτὸν ὑπὸ τὸν ἥλιον;
1 Κάλλιον ὄνομα καλὸν παρὰ πολύτιμον μύρον· καὶ ἡ ἡμέρα τοῦ θανάτου παρὰ τὴν ἡμέραν τῆς γεννήσεως.
2 Κάλλιον νὰ ὑπάγῃ τις εἰς οἶκον πένθους, παρὰ νὰ ὑπάγῃ εἰς οἶκον συμποσίου· διότι τοῦτο εἶναι τὸ τέλος παντὸς ἀνθρώπου, καὶ ὁ ζῶν θέλει βάλει αὐτὸ εἰς τὴν καρδίαν αὑτοῦ.
3 Κάλλιον ἡ λύπη παρὰ τὸν γέλωτα· διότι ἐκ τῆς σκυθρωπότητος τοῦ προσώπου ἡ καρδία γίνεται φαιδροτέρα.
4 Ἡ καρδία τῶν σοφῶν εἶναι ἐν οἴκῳ πένθους· ἀλλ᾿ ἡ καρδία τῶν ἀφρόνων ἐν οἴκῳ εὐφροσύνης.
5 Κάλλιον εἰς τὸν ἄνθρωπον νὰ ἀκούῃ ἐπίπληξιν σοφοῦ, παρὰ νὰ ἀκούῃ σμα ἀφρόνων·
6 διότι καθὼς εἶναι ὁ ἦχος τῶν ἀκανθῶν ὑποκάτω τοῦ λέβητος, οὕτως ὁ γέλως τοῦ ἄφρονος καὶ τοῦτο ματαιότης.
7 Βεβαίως ἡ καταδυναστεία παραλογίζει τὸν σοφόν· καὶ τὸ δῶρον διαφθείρει τὴν καρδίαν.
8 Κάλλιον τὸ τέλος τοῦ πράγματος παρὰ τὴν ἀρχήν αὐτοῦ· καλήτερος ὁ μακρόθυμος παρὰ τὸν ὑψηλόφρονα.
9 Μή σπεῦδε ἐν τῷ πνεύματί σου νὰ θυμόνης· διότι ὁ θυμὸς ἀναπαύεται ἐν τῷ κόλπῳ τῶν ἀφρόνων.
10 Μή εἴπῃς, Τίς ἡ αἰτία, διὰ τὴν ὁποίαν αἱ παρελθοῦσαι ἡμέραι ἦσαν καλήτεραι παρὰ ταύτας; διότι δὲν ἐρωτᾷς φρονίμως περὶ τούτου.
11 Ἡ σοφία εἶναι καλή ὡς ἡ κληρονομία, καὶ φέλιμος εἰς τοὺς βλέποντας τὸν ἥλιον.
12 Διότι ἡ σοφία εἶναι σκέπη, ὡς εἶναι σκέπη τὸ ἀργύριον· πλήν ἡ ὑπεροχή τῆς γνώσεως εἶναι, ὅτι ἡ σοφία ζωοποιεῖ τοὺς ἔχοντας αὐτήν.
13 Θεώρει τὸ ἔργον τοῦ Θεοῦ· διότι τίς δύναται νὰ κάμῃ εὐθὲς ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον αὐτὸς ἔκαμε στρεβλόν;
14 Ἐν ἡμέρᾳ εὐτυχίας εὐφραίνου, ἐν δὲ ἡμέρᾳ δυστυχίας σκέπτου· διότι ὁ Θεὸς ἔκαμε τὸ ἕν ἀντίστιχον τοῦ ἄλλου, διὰ νὰ μή εὑρίσκῃ ὁ ἄνθρωπος μηδὲν ὀπίσω αὑτοῦ.
15 Τὰ πάντα εἶδον ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς ματαιότητός μου· ὑπάρχει δίκαιος, ὅστις ἀφανίζεται ἐν τῇ δικαιοσύνῃ αὑτοῦ· καὶ ὑπάρχει ἀσεβής, ὅστις μακροημερεύει ἐν τῇ κακίᾳ αὑτοῦ.
16 Μή γίνου δίκαιος παραπολύ, καὶ μή φρόνει σεαυτὸν ὑπέρμετρα σοφόν· διὰ τί νὰ ἀφανισθῇς;
17 Μή γίνου κακὸς παραπολύ, καὶ μή ἔσο ἄφρων· διὰ τί νὰ ἀποθάνῃς πρὸ τοῦ καιροῦ σου;
18 Εἶναι καλὸν νὰ κρατῇς τοῦτο, ἀπὸ δὲ ἐκείνου νὰ μή ἀποσύρῃς τὴν χεῖρά σου· διότι ὁ φοβούμενος τὸν Θεὸν θέλει ἐκφύγει πάντα ταῦτα.
19 Ἡ σοφία ἐνδυναμόνει τὸν σοφὸν περισσότερον παρὰ δέκα ἐξουσιάζοντες, οἵτινες εἶναι ἐν τῇ πόλει.
20 Διότι δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος δίκαιος ἐπὶ τῆς γῆς, ὅστις νὰ πράττῃ τὸ καλὸν καὶ νὰ μή ἁμαρτάνῃ.
21 Προσέτι, μή δώσῃς τὴν προσοχήν σου εἰς πάντας τοὺς λόγους ὅσοι λέγονται· μήποτε ἀκούσῃς τὸν δοῦλόν σου καταρώμενόν σε·
22 διότι πολλάκις καὶ ἡ καρδία σου γνωρίζει ὅτι καὶ σὺ παρομοίως κατηράσθης ἄλλους.
23 Πάντα ταῦτα ἐδοκίμασα διὰ τῆς σοφίας· εἶπα, Θέλω γείνει σοφός· ἀλλ᾿ αὕτη ἀπεμακρύνθη ἀπ᾿ ἐμοῦ.
24 Ὅ, τι εἶναι πολὺ μακρὰν καὶ εἰς ἄκρον βαρύ, τίς δύναται νὰ εὕρῃ τοῦτο;
25 Ἐγὼ περιῆλθον ἐν τῇ καρδίᾳ μου διὰ νὰ μάθω καὶ νὰ ἀνιχνεύσω, καὶ νὰ ἐκζητήσω σοφίαν καὶ τὸν λόγον τῶν πραγμάτων, καὶ νὰ γνωρίσω τὴν ἀσέβειαν τῆς ἀφροσύνης καὶ τὴν ἠλιθιότητα τῆς ἀνοησίας.
26 Καὶ εὗρον ὅτι πικροτέρα εἶναι παρὰ θάνατον ἡ γυνή, τῆς ὁποίας ἡ καρδία εἶναι παγίδες καὶ δίκτυα καὶ αἱ χεῖρες αὐτῆς δεσμά· ὁ ἀρεστὸς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ θέλει ἐκφύγει ἀπ᾿ αὐτῆς· ὁ δὲ ἁμαρτωλὸς θέλει συλληφθῆ ἐν αὐτῇ.
27 Ἰδέ, τοῦτο εὕρηκα, λέγει ὁ Ἐκκλησιαστής, ἐξετάζων ἕν πρὸς ἕν, διὰ νὰ εὕρω τὸν λόγον·
28 τὸν ὁποῖον ἔτι ἡ ψυχή μου ἐκζητεῖ ἀλλὰ δὲν εὑρίσκω· ἄνδρα ἕνα μεταξὺ χιλίων εὕρηκα· γυναῖκα ὅμως μίαν μεταξὺ πασῶν τούτων δὲν εὕρηκα.
29 Ἰδού, τοῦτο μόνον εὕρηκα· ὅτι ὁ Θεὸς ἔκαμε τὸν ἄνθρωπον εὐθύν, ἀλλ᾿ αὐτοὶ ἐπεζήτησαν λογισμοὺς πολλούς.
1 Τίς εἶναι ὡς ὁ σοφὸς; καὶ τίς γνωρίζει τὴν λύσιν τῶν πραγμάτων; ἡ σοφία τοῦ ἀνθρώπου φαιδρύνει τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, καὶ ἡ σκληρότης τοῦ προσώπου αὐτοῦ θέλει μεταβληθῆ.
2 Ἐγὼ σὲ συμβουλεύω νὰ φυλάττῃς τὴν προσταγήν τοῦ βασιλέως, καὶ διὰ τὸν ὅρκον τοῦ Θεοῦ.
3 Μή σπεῦδε νὰ φύγῃς ἀπ᾿ ἔμπροσθεν αὐτοῦ· μή ἐμμένῃς εἰς πρᾶγμα κακόν· διότι πᾶν ὅ, τι θελήσῃ, κάμνει.
4 Ἐν τῷ λόγῳ τοῦ βασιλέως εἶναι ἐξουσία· καὶ τίς θέλει εἰπεῖ πρὸς αὐτόν, Τί κάμνεις;
5 Ὁ φυλάττων τὴν προσταγήν δὲν θέλει δοκιμάσει πρᾶγμα κακόν· καὶ ἡ καρδία τοῦ σοφοῦ γνωρίζει τὸν καιρὸν καὶ τὸν τρόπον.
6 Παντὶ πράγματι εἶναι καιρὸς καὶ τρόπος· ὅθεν ἡ ἀθλιότης τοῦ ἀνθρώπου εἶναι πολλή ἐπ᾿ αὐτόν·
7 διότι δὲν γνωρίζει τί θέλει συμβῆ· ἐπειδή τίς δύναται νὰ ἀπαγγείλῃ πρὸς αὐτὸν πῶς θέλει ἀκολουθήσει;
8 Δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος ἔχων ἐξουσίαν ἐπὶ τοῦ πνεύματος, ὥστε νὰ ἐμποδίζῃ τὸ πνεῦμα· οὐδὲ ἔχων ἐξουσίαν ἐπὶ τῆς ἡμέρας τοῦ θανάτου· καὶ ἐν τῷ πολέμῳ δὲν εἶναι ἀποφυγή· καὶ ἡ ἀσέβεια δὲν θέλει ἐλευθερώσει τοὺς ἔχοντας αὐτήν.
9 Πάντα ταῦτα εἶδον, καὶ προσήλωσα τὸν νοῦν μου εἰς πᾶν ἔργον, τὸ ὁποῖον γίνεται ὑπὸ τὸν ἥλιον· εἶναι καιρὸς καθ᾿ ὅν ὁ ἄνθρωπος ἐξουσιάζει ἄνθρωπον πρὸς βλάβην αὑτοῦ.
10 Καὶ οὕτως εἶδον τοὺς ἀσεβεῖς ἐνταφιασθέντας, οἵτινες ἦλθον καὶ ἀπῆλθον ἀπὸ τῆς γῆς τῆς ἁγίας καὶ ἐλησμονήθησαν ἐν τῇ πόλει, ὅπου εἶχον πράξει οὕτω· καὶ τοῦτο ματαιότης.
11 Ἐπειδή ἡ κατὰ τοῦ πονηροῦ ἔργου ἀπόφασις δὲν ἐκτελεῖται ταχέως, διὰ τοῦτο ἡ καρδία τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων εἶναι ὅλη ἔκδοτος εἰς τὸ νὰ πράττῃ τὸ κακόν.
12 Ἄν καὶ ὁ ἁμαρτωλὸς πράττῃ κακόν, ἑκατοντάκις καὶ μακροημερεύῃ, ἐγὼ ὅμως γνωρίζω βεβαίως ὅτι θέλει εἶσθαι καλὸν εἰς τοὺς φοβουμένους τὸν Θεόν, οἵτινες φοβοῦνται ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ·
13 εἰς δὲ τὸν ἀσεβῆ δὲν θέλει εἶσθαι καλόν, καὶ δὲν θέλουσι μακρυνθῆ αἱ ἡμέραι αὐτοῦ, αἵτινες παρέρχονται ὡς σκιά· διότι δὲν φοβεῖται ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ.
14 Ὑπάρχει ματαιότης, ἥτις γίνεται ἐπὶ τῆς γῆς· ὅτι εἶναι δίκαιοι εἰς τοὺς ὁποίους συμβαίνει κατὰ τὰ ἔργα τῶν ἀσεβῶν, καὶ εἶναι ἀσεβεῖς εἰς τοὺς ὁποίους συμβαίνει κατὰ τὰ ἔργα τῶν δικαίων· εἶπα ὅτι καὶ τοῦτο ματαιότης.
15 Διὰ τοῦτο ἐγὼ ἐπνεσα τὴν εὐφροσύνην· διότι ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχει καλήτερον ὑπὸ τὸν ἥλιον, εἰμή νὰ τρώγῃ καὶ νὰ πίνῃ καὶ νὰ εὐφραίνηται· καὶ τοῦτο θέλει μείνει εἰς αὐτὸν ἀπὸ τοῦ κόπου αὐτοῦ ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς ζωῆς αὐτοῦ, τὰς ὁποίας ὁ Θεὸς ἔδωκεν εἰς αὐτὸν ὑπὸ τὸν ἥλιον.
16 Ἀφοῦ ἔδωκα τὴν καρδίαν μου εἰς τὸ νὰ γνωρίσω τὴν σοφίαν καὶ νὰ ἴδω τὸν περισπασμὸν τὸν γινόμενον ἐπὶ τῆς γῆς, διότι οὔτε ἡμέραν οὔτε νύκτα δὲν βλέπουσιν ὕπνον εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτῶν·
17 τότε εἶδον πᾶν τὸ ἔργον τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἄνθρωπος δὲν δύναται νὰ εὕρῃ τὸ ἔργον τὸ ὁποῖον ἔγεινεν ὑπὸ τὸν ἥλιον· ἐπειδή ὅσον καὶ ἄν κοπιάσῃ ὁ ἄνθρωπος ζητῶν, βεβαίως δὲν θέλει εὑρεῖ· ἔτι δὲ καὶ ὁ σοφὸς ἐὰν εἴπῃ νὰ γνωρίσῃ αὐτό, δὲν θέλει δυνηθῆ νὰ εὕρῃ.
1 Διότι ἅπαν τοῦτο ἐσκέφθην ἐν τῇ καρδίᾳ μου, διὰ νὰ ἐξιχνιάσω ἅπαν τοῦτο, ὅτι οἱ δίκαιοι καὶ οἱ σοφοί, καὶ τὰ ἔργα αὐτῶν, εἶναι ἐν χειρὶ Θεοῦ· δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος γνωρίζων, εἴτε ἀγάπη θέλει εἶσθαι εἴτε μῖσος· τὰ πάντα εἶναι ἔμπροσθεν αὐτῶν.
2 Πάντα συμβαίνουσιν ἐπίσης εἰς πάντας· ἕν συνάντημα εἶναι εἰς τὸν δίκαιον καὶ εἰς τὸν ἀσεβῆ, εἰς τὸν ἀγαθὸν καὶ εἰς τὸν καθαρὸν καὶ εἰς τὸν ἀκάθαρτον, καὶ εἰς τὸν θυσιάζοντα καὶ εἰς τὸν μή θυσιάζοντα· ὡς ὁ ἀγαθός, οὕτω καὶ ὁ ἁμαρτωλός· ὁ ὁμνύων ὡς ὁ φοβούμενος τὸν ὅρκον.
3 Τοῦτο εἶναι τὸ κακὸν μεταξὺ πάντων τῶν γινομένων ὑπὸ τὸν ἥλιον, ὅτι ἕν συνάντημα εἶναι εἰς πάντας· καὶ μάλιστα ἡ καρδία τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων εἶναι πλήρης κακίας, καὶ ἀφροσύνη εἶναι ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῶν ἐνόσῳ ζῶσι, καὶ μετὰ ταῦτα ὑπάγουσι πρὸς τοὺς νεκρούς.
4 Διότι εἰς τὸν ἔχοντα κοινωνίαν μεταξὺ πάντων τῶν ζώντων εἶναι ἐλπίς· ἐπειδή κύων ζῶν εἶναι καλήτερος παρὰ λέοντα νεκρόν.
5 Διότι οἱ ζῶντες γνωρίζουσιν ὅτι θέλουσιν ἀποθάνει· ἀλλ᾿ οἱ νεκροὶ δὲν γνωρίζουσιν οὐδὲν οὐδὲ ἔχουσι πλέον ἀπόλαυσιν· ἐπειδή τὸ μνημόσυνον αὐτῶν ἐλησμονήθη.
6 Ἔτι καὶ ἡ ἀγάπη αὐτῶν καὶ τὸ μῖσος αὐτῶν καὶ ὁ φθόνος αὐτῶν ἤδη ἐχάθη· καὶ δὲν θέλουσιν ἔχει πλέον εἰς τὸν αἰῶνα μερίδα εἰς πάντα ὅσα γίνονται ὑπὸ τὸν ἥλιον.
7 Ὕπαγε, φάγε τὸν ἄρτον σου ἐν εὐφροσύνῃ καὶ πίε τὸν οἶνον σου ἐν εὐθύμῳ καρδίᾳ· διότι ἤδη ὁ Θεὸς εὐαρεστεῖται εἰς τὰ ἔργα σου.
8 Ἐν παντὶ καιρῷ ἄς ἦναι λευκὰ τὰ ἱμάτιά σου· καὶ ἔλαιον ἄς μή ἐκλείψῃ ἀπὸ τῆς κεφαλῆς σου.
9 Χαίρου ζωήν μετὰ τῆς γυναικός, τὴν ὁποίαν ἠγάπησας, πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς τῆς ματαιότητός σου, αἵτινες σοὶ ἐδόθησαν ὑπὸ τὸν ἥλιον, πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ματαιότητός σου· διότι τοῦτο εἶναι ἡ μερὶς σου ἐν τῇ ζωῇ καὶ ἐν τῷ μόχθῳ σου, τὸν ὁποῖον μοχθεῖς ὑπὸ τὸν ἥλιον.
10 Πάντα ὅσα εὕρῃ ἡ χεὶρ σου νὰ κάμῃ, κάμε κατὰ τὴν δύναμίν σου· διότι δὲν εἶναι πρᾶξις οὔτε λογισμὸς οὔτε γνῶσις οὔτε σοφία ἐν τῷ δη ὅπου ὑπάγεις.
11 Ἐπέστρεψα καὶ εἶδον ὑπὸ τὸν ἥλιον, ὅτι ὁ δρόμος δὲν εἶναι εἰς τοὺς ταχύποδας, οὐδὲ ὁ πόλεμος εἰς τοὺς δυνατούς, ἀλλ᾿ οὐδὲ ὁ ἄρτος εἰς τοὺς σοφούς, ἀλλ᾿ οὐδὲ τὰ πλούτη εἰς τοὺς νοήμονας, ἀλλ᾿ οὐδὲ ἡ χάρις εἰς τοὺς ἀξίους· διότι καιρὸς καὶ περίστασις συναντᾷ εἰς πάντας αὐτούς.
12 Διότι οὐδὲ ὁ ἄνθρωπος γνωρίζει τὸν καιρὸν αὑτοῦ· καθὼς οἱ ἰχθύες οἵτινες πιάνονται ἐν κακῷ δικτύῳ, καὶ καθὼς τὰ πτηνά, τὰ ὁποῖα πιάνονται ἐν παγίδι, οὕτω παγιδεύονται οἱ υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων ἐν καιρῷ κακῷ ὅταν ἐξαίφνης ἐπέλθῃ ἐπ᾿ αὐτούς.
13 Καὶ ταύτην τὴν σοφίαν εἶδον ὑπὸ τὸν ἥλιον, καὶ ἐφάνη εἰς ἐμὲ μεγάλη·
14 Ἦτο μικρὰ πόλις καὶ ἄνδρες ἐν αὐτῇ ὀλίγοι· καὶ ἦλθε κατ᾿ αὐτῆς βασιλεὺς μέγας καὶ ἐπολιόρκησεν αὐτήν καὶ ᾠκοδόμησεν ἐναντίον αὐτῆς προχώματα μεγάλα·
15 ἀλλ᾿ εὑρέθη ἐν αὐτῇ ἄνθρωπος πτωχὸς καὶ σοφός, καὶ αὐτὸς διὰ τῆς σοφίας αὑτοῦ ἠλευθέρωσε τὴν πόλιν· πλήν οὐδεὶς ἐνεθυμήθη τὸν πτωχὸν ἐκεῖνον ἄνθρωπον.
16 Τότε ἐγὼ εἶπα, Ἡ σοφία εἶναι καλητέρα παρὰ τὴν δύναμιν, ἄν καὶ ἡ σοφία τοῦ πτωχοῦ καταφρονῆται καὶ οἱ λόγοι αὐτοῦ δὲν εἰσακούωνται.
17 Οἱ λόγοι τῶν σοφῶν ἐν ἡσυχίᾳ ἀκούονται μᾶλλον παρὰ τὴν κραυγήν τοῦ ἐξουσιάζοντος μετὰ ἀφρόνων.
18 Ἡ σοφία εἶναι καλητέρα παρὰ τὰ ὅπλα τοῦ πολέμου· εἷς δὲ ἁμαρτωλὸς ἀφανίζει μεγάλα καλά.
1 Μυῖαι ἀποθνήσκουσαι κάμνουσι τὸ μύρον τοῦ μυρεψοῦ νὰ βρωμᾷ, νὰ ἀναβράζῃ· καὶ μικρὰ ἀφροσύνη ἀτιμάζει τὸν ἐν ὑπολήψει ἐπὶ σοφίᾳ καὶ τιμῇ.
2 Ἡ καρδία τοῦ σοφοῦ εἶναι ἐν τῇ δεξιᾷ αὐτοῦ· ἡ δὲ καρδία τοῦ ἄφρονος ἐν τῇ ἀριστερᾷ αὐτοῦ.
3 Καὶ ἔτι ὅταν ὁ ἄφρων περιπατῇ ἐν τῇ ὁδῷ, λείπει σύνεσις αὐτοῦ καὶ ἀναγγέλλει πρὸς πάντας ὅτι εἶναι ἄφρων.
4 Ἐὰν τὸ πνεῦμα τοῦ ἡγεμόνος ἐγερθῆ ἐναντίον σου, μή ἀφήσῃς τὸν τόπον σου· διότι ἡ γλυκύτης καταπαύει ἁμαρτίας μεγάλας.
5 Εἶναι κακὸν τὸ ὁποῖον εἶδον ὑπὸ τὸν ἥλιον, λάθος, λέγω, προερχόμενον ἀπὸ τοῦ ἐξουσιαστοῦ·
6 ὅτι ὁ ἄφρων βάλλεται εἰς μεγάλας ἀξίας, οἱ δὲ πλούσιοι κάθηνται ἐν ταπεινῷ τόπῳ.
7 Εἶδον δούλους ἐφ᾿ ἵππων καὶ ἄρχοντας περιπατοῦντας ὡς δούλους ἐπὶ τῆς γῆς.
8 Ὅστις σκάπτει λάκκον, θέλει πέσει εἰς αὐτόν· καὶ ὅστις χαλᾷ φραγμόν, ὄφις θέλει δαγκάσει αὐτόν.
9 Ὁ μετακινῶν λίθους θέλει βλαφθῆ ὑπ᾿ αὐτῶν· ὁ σχίζων ξύλα θέλει κινδυνεύσει ἐν αὐτοῖς.
10 Ἐὰν ὁ σίδηρος ἀμβλυνθῇ καὶ δὲν ἀκονίσῃ τις τὴν κόψιν αὐτοῦ, πρέπει νὰ προσθέσῃ δύναμιν· ἡ σοφία δὲ εἶναι φέλιμος πρὸς διεύθυνσιν.
11 Ἐὰν ὁ ὄφις δαγκάνῃ χωρὶς συριγμοῦ, πλήν καὶ ὁ συκοφάντης καλήτερος δὲν εἶναι.
12 Οἱ λόγοι τοῦ στόματος τοῦ σοφοῦ εἶναι χάρις· τὰ δὲ χείλη τοῦ ἄφρονος θέλουσι καταπίει αὐτόν.
13 Ἡ ἀρχή τῶν λόγων τοῦ στόματος αὐτοῦ εἶναι ἀφροσύνη· καὶ τὸ τέλος τῆς ὁμιλίας αὐτοῦ κακή μωρία.
14 Ὁ ἄφρων προσέτι πληθύνει λόγους, ἐνῷ ὁ ἄνθρωπος δὲν ἐξεύρει τί μέλλει γενέσθαι· καὶ τίς δύναται νὰ ἀπαγγείλῃ πρὸς αὐτὸν τί θέλει εἶσθαι μετ᾿ αὐτόν;
15 Ὁ μόχθος τῶν ἀφρόνων ἀπαυδίζει αὐτούς, ἐπειδή δὲν ἐξεύρουσι νὰ ὑπάγωσιν εἰς τὴν πόλιν.
16 Οὐαὶ εἰς σέ, γῆ, τῆς ὁποίας ὁ βασιλεὺς εἶναι νέος, καὶ οἱ ἄρχοντές σου τρώγουσι τὸ πρωΐ!
17 Μακαρία σύ, γῆ, τῆς ὁποίας ὁ βασιλεὺς εἶναι υἱὸς εὐγενῶν, καὶ οἱ ἄρχοντές σου τρώγουσιν ἐν καιρῷ πρὸς ἐνίσχυσιν καὶ οὐχὶ πρὸς μέθην!
18 Διὰ τὴν πολλήν ὀκνηρίαν πίπτει ἡ στέγασις· καὶ διὰ τὴν ἀργίαν τῶν χειρῶν σταλάζει ἡ οἰκία.
19 Δι᾿ εὐθυμίαν κάμνουσι συμπόσια, καὶ ὁ οἶνος εὐφραίνει τοὺς ζῶντας· τὸ δὲ ἀργύριον ἀποκρίνεται εἰς πάντα.
20 Μή καταρασθῇς τὸν βασιλέα μηδὲ ἐν τῇ διανοίᾳ σου· καὶ μή καταρασθῇς τὸν πλούσιον ἐν τῷ ταμείῳ τοῦ κοιτῶνός σου· διότι πτηνὸν τοῦ οὐρανοῦ θέλει φέρει τὴν φωνήν, καὶ τὸ ἔχον τὰς πτέρυγας θέλει ἀναγγείλει τὸ πρᾶγμα.
1 Ῥίψον τὸν ἄρτον σου ἐπὶ πρόσωπον τῶν ὑδάτων· διότι ἐν ταῖς πολλαῖς ἡμέραις θέλεις εὑρεῖ αὐτόν.
2 Δὸς μερίδιον εἰς ἑπτὰ καὶ ἔτι εἰς ὀκτώ· διότι δὲν ἐξεύρεις τί κακὸν θέλει γείνει ἐπὶ τῆς γῆς.
3 Ἐὰν τὰ νέφη ἦναι πλήρη, θέλουσι διαχύσει βροχήν ἐπὶ τὴν γῆν· καὶ ἐὰν δένδρον πέσῃ πρὸς τὸν νότον ἤ πρὸς τὸν βορρᾶν, ἐν τῷ τόπῳ ὅπου πέσῃ τὸ δένδρον, ἐκεῖ θέλει μείνει.
4 Ὅστις παρατηρεῖ τὸν ἄνεμον, δὲν θέλει σπείρει· καὶ ὅστις θεωρεῖ τὰ νέφη, δὲν θέλει θερίσει.
5 Καθὼς δὲν γνωρίζεις τίς ἡ ὁδὸς τοῦ ἀνέμου οὐδὲ τίνι τρόπῳ μορφόνονται τὰ ὀστᾶ ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς κυοφορούσης, οὕτω δὲν γνωρίζεις τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ, ὅστις κάμνει τὰ πάντα.
6 Σπεῖρε τὸν σπόρον σου τὸ πρωΐ, καὶ τὴν ἑσπέραν ἄς μή ἡσυχάσῃ ἡ χεὶρ σου· διότι δὲν ἐξεύρεις τί θέλει εὐδοκιμήσει, τοῦτο ἤ ἐκεῖνο, ἤ ἐὰν καὶ τὰ δύο ἦναι ἐπίσης ἀγαθά.
7 Γλυκὺ βέβαια εἶναι τὸ φῶς, καὶ εὐάρεστον εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς νὰ βλέπωσι τὸν ἥλιον·
8 ἀλλὰ καὶ ἐὰν ὁ ἄνθρωπος ζήσῃ ἔτη πολλὰ καὶ εὐφραίνηται ἐν πᾶσι τούτοις, ἄς ἐνθυμηθῇ ὅμως τὰς ἡμέρας τοῦ σκότους, ὅτι θέλουσιν εἶσθαι πολλαί. Πάντα τὰ συμβαίνοντα ματαιότης.
9 Εὐφραίνου, νεανίσκε, ἐν τῇ νεότητί σου· καὶ ἡ καρδία σου ἄς σὲ χαροποιῇ ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς νεότητός σου· καὶ περιπάτει κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τῆς καρδίας σου καὶ κατὰ τὴν ὄρασιν τῶν ὀφθαλμῶν σου· πλήν ἔξευρε, ὅτι διὰ πάντα ταῦτα ὁ Θεὸς θέλει σὲ φέρει εἰς κρίσιν.
10 Καὶ ἀφαίρεσον τὸν θυμὸν ἀπὸ τῆς καρδίας σου, καὶ ἀπομάκρυνον τὴν πονηρίαν ἀπὸ τῆς σαρκὸς σου· διότι ἡ νεότης καὶ ἡ παιδική ἡλικία εἶναι ματαιότης.
1 Καὶ ἐνθυμοῦ τὸν Πλάστην σου ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς νεότητός σου· πρὶν ἔλθωσιν αἱ κακαὶ ἡμέραι, καὶ φθάσωσι τὰ ἔτη εἰς τὰ ὁποῖα θέλεις εἰπεῖ, Δὲν ἔχω εὐχαρίστησιν εἰς αὐτά·
2 πρὶν σκοτισθῇ ὁ ἥλιος καὶ τὸ φῶς καὶ ἡ σελήνη καὶ οἱ ἀστέρες, καὶ ἐπανέλθωσι τὰ νέφη μετὰ τὴν βροχήν·
3 ὅτε οἱ φύλακες τῆς οἰκίας θέλουσι τρέμει, καὶ οἱ ἄνδρες οἱ ἰσχυροὶ θέλουσι κλονίζεσθαι, καὶ αἱ ἀλέθουσαι θέλουσι παύσει· διότι λιγοστεύθησαν, καὶ αἱ βλέπουσαι διὰ τῶν θυρίδων θέλουσιν ἀμαυρωθῆ·
4 καὶ αἱ θύραι θέλουσι κλεισθῆ ἐν τῇ ὁδῷ, ὅτε θέλει ἀσθενήσει ἡ φωνή τῆς ἀλεθούσης, καὶ ὁ ἄνθρωπος θέλει ἐξεγείρεσθαι εἰς τὴν φωνήν τοῦ στρουθίου, καὶ πᾶσαι αἱ θυγατέρες τοῦ σματος ἀτονίσωσιν·
5 ὅτε θέλουσι φοβεῖσθαι τὸ ὕψος καὶ θέλουσι τρέμει ἐν τῇ ὁδῷ· ὅτε ἡ ἀμυγδαλέα θέλει ἀνθήσει καὶ ἡ ἀκρὶς θέλει προξενεῖ βάρος καὶ ἡ ὄρεξις θέλει ἐκλείψει· διότι ὁ ἄνθρωπος ὑπάγει εἰς τὸν αἰώνιον οἶκον αὑτοῦ καὶ οἱ πενθοῦντες περικυκλοῦσι τὰς ὁδούς·
6 πρὶν λυθῇ ἡ ἀργυρὰ ἅλυσος καὶ σπάσῃ ὁ λύχνος ὁ χρυσοῦς ἤ συντριφθῇ ἡ ὑδρία ἐν τῇ πηγῇ ἤ χαλάσῃ ὁ τροχὸς ἐν τῷ φρέατι,
7 12:7 καὶ ἐπιστρέψῃ τὸ χῶμα εἰς τὴν γῆν, καθὼς ἦτο, καὶ τὸ πνεῦμα ἐπιστρέψῃ εἰς τὸν Θεόν, ὅστις ἔδωκεν αὐτό.
8 Ματαιότης ματαιοτήτων, εἶπεν ὁ Ἐκκλησιαστής· τὰ πάντα ματαιότης.
9 Καὶ ὅσον περισσότερον ὁ Ἐκκλησιαστής ἐστάθη σοφός, τόσον περισσότερον ἐδίδαξε τὴν γνῶσιν εἰς τὸν λαόν· μάλιστα ἐπρόσεξε καὶ ἠρεύνησε καὶ ἔβαλεν εἰς τάξιν πολλὰς παροιμίας.
10 Ὁ Ἐκκλησιαστής ἐζήτησε νὰ εὕρῃ λόγους εὐαρέστους· καὶ τὸ γεγραμμένον ἦτο εὐθύτης καὶ λόγοι ἀληθείας.
11 Οἱ λόγοι τῶν σοφῶν εἶναι ὡς βούκεντρα καὶ ὡς καρφία ἐμπεπηγμένα ὑπὸ τῶν διδασκάλων τῶν συναθροισάντων αὐτούς· ἐδόθησαν δὲ παρὰ τοῦ αὐτοῦ ποιμένος.
12 Περιπλέον δὲ τούτων, μάθε, υἱὲ μου, ὅτι τὸ νὰ κάμνῃ τις πολλὰ βιβλία δὲν ἔχει τέλος, καὶ ἡ πολλή μελέτη εἶναι μόχθος εἰς τὴν σάρκα.
13 Ἄς ἀκούσωμεν τὸ τέλος τῆς ὅλης ὑποθέσεως· φοβοῦ τὸν Θεὸν καὶ φύλαττε τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, ἐπειδή τοῦτο εἶναι τὸ πᾶν τοῦ ἀνθρώπου.
14 Διότι ὁ Θεὸς θέλει φέρει εἰς κρίσιν πᾶν ἔργον καὶ πᾶν κρυπτόν, εἴτε ἀγαθὸν εἴτε πονηρόν.