1 Παροιμίαι Σολομῶντος, υἱοῦ τοῦ Δαβίδ, βασιλέως τοῦ Ἰσραήλ,
2 διὰ νὰ γνωρίσῃ τις σοφίαν καὶ παιδείαν, διὰ νὰ νοήσῃ λόγους φρονήσεως,
3 διὰ νὰ λάβῃ διδασκαλίαν συνέσεως, δικαιοσύνης καὶ κρίσεως καὶ εὐθύτητος,
4 διὰ νὰ δώσῃ νόησιν εἰς τοὺς ἁπλοῦς, καὶ εἰς τὸν νέον μάθησιν καὶ διάγνωσιν.
5 Ὁ σοφὸς ἀκούων θέλει γείνει σοφώτερος, καὶ ὁ νοήμων θέλει ἀποκτήσει ἐπιστήμην κυβερνήσεως·
6 ὥστε νὰ ἐννοῇ παροιμίαν καὶ σκοτεινὸν λόγον, ῥήσεις σοφῶν καὶ αἰνίγματα αὐτῶν.
7 Ἀρχή σοφίας φόβος Κυρίου· οἱ ἄφρονες καταφρονοῦσι τὴν σοφίαν καὶ τὴν διδασκαλίαν.
8 Ἄκουε, υἱὲ μου, τὴν διδασκαλίαν τοῦ πατρὸς σου, καὶ μή ἀπορρίψῃς τὸν νόμον τῆς μητρὸς σου.
9 Διότι ταῦτα θέλουσιν εἶσθαι στέφανος χαρίτων εἰς τὴν κορυφήν σου καὶ περιδέραιον περὶ τὸν τράχηλόν σου.
10 Υἱὲ μου, ἐὰν θελήσωσιν οἱ ἁμαρτωλοὶ νὰ σὲ δελεάσωσι, μή θελήσῃς·
11 ἐὰν εἴπωσιν, Ἐλθὲ μεθ᾿ ἡμῶν, ἄς ἐνεδρεύσωμεν δι᾿ αἷμα, ἄς ἐπιβουλευθῶμεν ἀναιτίως τὸν ἀθῷον,
12 Ἄς καταπίωμεν αὐτοὺς ζῶντας, ὡς ὁ δης, καὶ ὁλοκλήρους ὡς τοὺς καταβαίνοντας εἰς τὸν λάκκον·
13 θέλομεν εὑρεῖ πᾶν πολύτιμον ἀγαθόν, θέλομεν γεμίσει τοὺς οἴκους ἡμῶν ἀπὸ λαφύρων·
14 θὲς τὸν κλῆρόν σου μεταξὺ ἡμῶν, ἕν βαλάντιον ἄς ἦναι εἰς πάντας ἡμᾶς·
15 υἱὲ μου, μή περιπατήσῃς ἐν ὁδῷ μετ᾿ αὐτῶν· ἄπεχε τὸν πόδα σου ἀπὸ τῶν τρίβων αὐτῶν·
16 διότι οἱ πόδες αὐτῶν τρέχουσιν εἰς τὸ κακόν, καὶ σπεύδουσιν εἰς τὸ νὰ χύσωσιν αἷμα.
17 Διότι ματαίως ἐξαπλόνεται δίκτυον ἔμπροσθεν τῶν ὀφθαλμῶν παντὸς πτερωτοῦ.
18 Διότι οὗτοι ἐνεδρεύουσι κατὰ τοῦ ἰδίου αὑτῶν αἵματος, ἐπιβουλεύονται τὰς ἑαυτῶν ψυχάς·
19 Τοιαῦται εἶναι αἱ ὁδοὶ παντὸς πλεονέκτου· ἡ πλεονεξία ἀφαιρεῖ τὴν ζωήν τῶν κυριευομένων ὑπ᾿ αὐτῆς.
20 Ἡ σοφία φωνάζει ἔξω, ἐκπέμπει τὴν φωνήν αὑτῆς ἐν ταῖς πλατείαις·
21 Κράζει ἐπὶ κεφαλῆς τῶν ἀγορῶν, ἐν ταῖς εἰσόδοις τῶν πυλῶν· ἀπαγγέλλει τοὺς λόγους αὑτῆς διὰ τῆς πόλεως, λέγουσα,
22 Ἔως πότε, μωροί, θέλετε ἀγαπᾷ τὴν μωρίαν, καὶ οἱ χλευασταὶ θέλουσιν ἠδύνεσθαι εἰς τοὺς χλευασμοὺς αὑτῶν, καὶ οἱ ἄφρονες θέλουσι μισεῖ τὴν γνῶσιν;
23 Ἐπιστρέψατε πρὸς τοὺς ἐλέγχους μου· ἰδού, ἐγὼ θέλω ἐκχέει τὸ πνεῦμά μου ἐφ᾿ ὑμᾶς, θέλω σᾶς κάμει νὰ νοήσητε τοὺς λόγους μου.
24 Ἐπειδή ἐγὼ ἔκραζον, καὶ σεῖς δὲν ὑπηκούετε· ἐξέτεινον τὴν χεῖρά μου, καὶ οὐδεὶς προσεῖχεν·
25 Ἀλλὰ κατεφρονεῖτε πάσας τὰς συμβουλὰς μου καὶ τοὺς ἐλέγχους μου δὲν ἐδέχεσθε·
26 διὰ τοῦτο καὶ ἐγὼ θέλω ἐπιγελάσει εἰς τὸν ὄλεθρόν σας· θέλω καταχαρῆ, ὅταν ἐπέλθῃ ὁ φόβος σας.
27 Ὅταν ὁ φόβος σας ἐπέλθῃ ὡς ἐρήμωσις καὶ ἡ καταστροφή σας ἐφορμήσῃ ὡς ἀνεμοστρόβιλος, ὅταν ἡ θλῖψις καὶ ἡ στενοχωρία ἔλθωσιν ἐφ᾿ ὑμᾶς·
28 τότε θέλουσι μὲ ἐπικαλεσθῆ, ἀλλὰ δὲν θέλω ἀποκριθῆ· ἐπιμόνως θέλουσι μὲ ἐκζητήσει, ἀλλὰ δὲν θέλουσι μὲ εὑρεῖ.
29 Διότι ἐμίσησαν τὴν γνῶσιν καὶ τὸν φόβον τοῦ Κυρίου δὲν ἐξέλεξαν·
30 δὲν ἠθέλησαν τὰς συμβουλὰς μου· κατεφρόνησαν πάντας τοὺς ἐλέγχους μου·
31 διὰ τοῦτο θέλουσι φάγει ἀπὸ τῶν καρπῶν τῆς ὁδοῦ αὑτῶν καὶ θέλουσι χορτασθῆ ἀπὸ τῶν κακοβουλιῶν αὑτῶν.
32 Διότι ἡ ἀποστασία τῶν μωρῶν θέλει θανατώσει αὐτούς, καὶ ἡ ἀμεριμνησία τῶν ἀφρόνων θέλει ἀφανίσει αὐτούς.
33 Ὅστις ὅμως ἀκούει ἐμοῦ, θέλει κατοικήσει ἐν ἀσφαλείᾳ· καὶ θέλει ἡσυχάζει, μή φοβούμενος κακόν.
1 Υἱὲ μου, ἐὰν δεχθῇς τοὺς λόγους μου καὶ ταμιεύσῃς τὰς ἐντολὰς μου παρὰ σεαυτῷ,
2 ὥστε νὰ προσέξῃ τὸ τίον σου εἰς τὴν σοφίαν, νὰ κλίνῃς τὴν καρδίαν σου εἰς τὴν σύνεσιν·
3 καὶ ἐὰν ἐπικαλεσθῇς τὴν φρόνησιν, καὶ ὑψώσῃς τὴν φωνήν σου εἰς τὴν σύνεσιν·
4 ἐὰν ζητήσῃς αὐτήν ὡς ἀργύριον καὶ ἐξερευνήσῃς αὐτήν ὡς κεκρυμμένους θησαυρούς,
5 τότε θέλεις ἐννοήσει τὸν φόβον τοῦ Κυρίου καὶ θέλεις εὑρεῖ τὴν ἐπίγνωσιν τοῦ Θεοῦ.
6 Διότι ὁ Κύριος δίδει σοφίαν· ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ ἐξέρχεται γνῶσις καὶ σύνεσις.
7 Ἀποταμιεύει σωτηρίαν εἰς τοὺς εὐθεῖς· εἶναι ἀσπὶς εἰς τοὺς περιπατοῦντας ἐν ἀκεραιότητι,
8 ὑπερασπίζων τὰς ὁδοὺς τῆς δικαιοσύνης καὶ φυλάττων τὴν ὁδὸν τῶν ὁσίων αὑτοῦ.
9 Τότε θέλεις ἐννοήσει δικαιοσύνην καὶ κρίσιν καὶ εὐθύτητα, πᾶσαν ὁδὸν ἀγαθήν.
10 Ἐὰν ἡ σοφία εἰσέλθῃ εἰς τὴν καρδίαν σου καὶ ἡ γνῶσις ἠδύνῃ τὴν ψυχήν σου,
11 ὀρθή βουλή θέλει σὲ φυλάττει, σύνεσις θέλει σὲ διατηρεῖ·
12 διὰ νὰ σὲ ἐλευθερόνῃ ἀπὸ τῆς ὁδοῦ τῆς πονηρᾶς, ἀπὸ ἀνθρώπου λαλοῦντος δόλια,
13 οἵτινες ἐγκαταλείπουσι τὰς ὁδοὺς τῆς εὐθύτητος, διὰ νὰ περιπατῶσιν ἐν ταῖς ὁδοῖς τοῦ σκότους·
14 οἵτινες ἠδύνονται εἰς τὸ νὰ κάμνωσι κακόν, χαίρουσιν εἰς τὰς διαστροφὰς τῆς κακίας,
15 τῶν ὁποίων αἱ ὁδοὶ εἶναι σκολιαὶ καὶ αἱ πορείαι αὐτῶν διεστραμμέναι·
16 διὰ νὰ σὲ ἐλευθερόνῃ ἀπὸ ξένης γυναικός, ἀπὸ ἀλλοτρίας κολακευούσης μὲ τοὺς λόγους αὑτῆς,
17 ἥτις ἐγκατέλιπε τὸν ἐπιστήθιον τῆς νεότητος αὑτῆς καὶ ἐλησμόνησε τὴν διαθήκην τοῦ Θεοῦ αὑτῆς.
18 Διότι ὁ οἶκος αὐτῆς καταβιβάζει εἰς τὸν θάνατον, καὶ τὰ βήματα αὐτῆς εἰς τοὺς νεκρούς·
19 πάντες οἱ εἰσερχόμενοι πρὸς αὐτήν δὲν ἐπιστρέφουσιν οὐδὲ ἀναλαμβάνουσι τὰς ὁδοὺς τῆς ζωῆς·
20 διὰ νὰ περιπατῇς ἐν τῇ ὁδῷ τῶν ἀγαθῶν καὶ νὰ φυλάττῃς τὰς τρίβους τῶν δικαίων.
21 Διότι οἱ εὐθεῖς θέλουσι κατοικήσει τὴν γῆν, καὶ οἱ τέλειοι θέλουσιν ἐναπολειφῆ ἐν αὐτῇ.
22 Οἱ δὲ ἀσεβεῖς θέλουσιν ἐκκοπῆ ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ οἱ παράνομοι θέλουσιν ἐκριζωθῆ ἀπ᾿ αὐτῆς.
1 Υἱὲ μου, μή λησμονῇς τοὺς νόμους μου, καὶ ἡ καρδία σου ἄς φυλάττῃ τὰς ἐντολὰς μου.
2 Διότι μακρότητα ἡμερῶν καὶ ἔτη ζωῆς καὶ εἰρήνην θέλουσι προσθέσει εἰς σέ.
3 Ἔλεος καὶ ἀλήθεια ἄς μή σὲ ἐγκαταλίπωσι· δέσον αὐτὰς περὶ τὸν τράχηλόν σου· ἐγχάραξον αὐτὰς ἐπὶ τὴν πλάκα τῆς καρδίας σου·
4 οὕτω θέλεις εὑρεῖ χάριν καὶ εὔνοιαν ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων.
5 Ἔλπιζε ἐπὶ Κύριον ἐξ ὅλης σου τῆς καρδίας, καὶ μή ἐπιστηρίζεσαι εἰς τὴν σύνεσίν σου·
6 ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς σου αὐτὸν γνώριζε, καὶ αὐτὸς θέλει διευθύνει τὰ διαβήματά σου.
7 Μή φαντάζεσαι σεαυτὸν σοφόν· φοβοῦ τὸν Κύριον καὶ ἔκκλινον ἀπὸ κακοῦ.
8 Τοῦτο θέλει εἶσθαι ἴασις εἰς τὰ νεῦρά σου καὶ μυέλωσις εἰς τὰ ὀστᾶ σου.
9 Τίμα τὸν Κύριον ἀπὸ τῶν ὑπαρχόντων σου καὶ ἀπὸ τῶν ἀπαρχῶν πάντων τῶν γεννημάτων σου·
10 καὶ θέλουσιν ἐμπλησθῆ αἱ σιτοθῆκαι σου ἀπὸ ἀφθονίας καὶ οἱ ληνοὶ σου θέλουσιν ἐκχειλίζει ἀπὸ νέου οἴνου.
11 Υἱὲ μου, μή καταφρόνει τὴν παιδείαν τοῦ Κυρίου καὶ μή ἀθύμει ἐλεγχόμενος ὑπ᾿ αὐτοῦ.
12 Διότι ὁ Κύριος ἐλέγχει ὅντινα ἀγαπᾷ, καθὼς καὶ ὁ πατήρ τὸν υἱόν, εἰς τὸν ὁποῖον εὐαρεστεῖται.
13 Μακάριος ὁ ἄνθρωπος, ὅστις εὕρηκε σοφίαν, καὶ ὁ ἄνθρωπος, ὅστις ἀπέκτησε σύνεσιν·
14 Διότι τὸ ἐμπόριον αὐτῆς εἶναι καλήτερον παρὰ τὸ ἐμπόριον τοῦ ἀργυρίου καὶ τὸ κέρδος αὐτῆς παρὰ χρυσίον καθαρόν.
15 Εἶναι τιμιωτέρα πολυτίμων λίθων· καὶ πάντα ὅσα ἐπιθυμήσῃς δὲν εἶναι ἀντάξια αὐτῆς.
16 Μακρότης ἡμερῶν εἶναι ἐν τῇ δεξιᾷ αὐτῆς· ἐν τῇ ἀριστερᾷ αὐτῆς, πλοῦτος καὶ δόξα.
17 Αἱ ὁδοὶ αὐτῆς εἶναι ὁδοὶ τερπναὶ καὶ πᾶσαι αἱ τρίβοι αὐτῆς εἰρήνη.
18 Εἶναι δένδρον ζωῆς εἰς τοὺς ἐναγκαλιζομένους αὐτήν· καὶ μακάριοι οἱ κρατοῦντες αὐτήν.
19 Διὰ τῆς σοφίας ἐθεμελίωσεν ὁ Κύριος, ἐστερέωσε τοὺς οὐρανοὺς ἐν συνέσει.
20 Διὰ τῆς γνώσεως αὐτοῦ αἱ ἄβυσσοι ἠνοίχθησαν καὶ τὰ νέφη σταλάζουσι δρόσον.
21 Υἱὲ μου, ἄς μή ἀπομακρυνθῶσι ταῦτα ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν σου· φύλαττε ὀρθήν βουλήν καὶ φρόνησιν·
22 καὶ θέλει εἶσθαι ζωή εἰς τὴν ψυχήν σου καὶ χάρις εἰς τὸν τράχηλόν σου.
23 Τότε θέλεις περιπατεῖ ἀσφαλῶς τὴν ὁδὸν σου, καὶ ὁ ποῦς σου δὲν θέλει προσκόψει.
24 Ὅταν πλαγιάζῃς, δὲν θέλεις τρομάζει· μάλιστα θέλεις πλαγιάζει, καὶ ὁ ὕπνος σου θέλει εἶσθαι γλυκύς.
25 Δὲν θέλεις τρομάξει ἀπὸ αἰφνιδίου φόβου οὐδὲ ἀπὸ τοῦ ὀλέθρου τῶν ἀσεβῶν, ὅταν ἐπέλθῃ·
26 Διότι ὁ Κύριος θέλει εἶσθαι ἡ ἐλπὶς σου, καὶ θέλει φυλάξει τὸν πόδα σου ἀπὸ τοῦ νὰ πιασθῇ.
27 Μή ἀρνηθῇς τὸ καλὸν πρὸς ἐκείνους, εἰς τοὺς ὁποίους πρέπει, ὅταν ἦναι ἐν τῇ χειρὶ σου νὰ κάμνῃς αὐτό.
28 Μή εἴπῃς πρὸς τὸν πλησίον σου, Ὕπαγε καὶ ἐπανάστρεψον καὶ αὔριον θέλω σοὶ δώσει· ἐνῷ ἔχεις τοῦτο παρὰ σεαυτῷ.
29 Μή μηχανεύου κακὸν κατὰ τοῦ πλησίον σου, ἐνῷ πεποιθὼς κατοικεῖ μετὰ σοῦ.
30 Μή μάχου τινὰ ἀναιτίως, ἐὰν δὲν ἔκαμε κακὸν εἰς σέ.
31 Μή ζήλευε τὸν βίαιον ἄνθρωπον καὶ μή ἐκλέξῃς μηδεμίαν ἐκ τῶν ὁδῶν αὐτοῦ·
32 διότι ὁ Κύριος βδελύττεται τὸν σκολιόν· τὸ δὲ ἀπόρρητον αὐτοῦ φανερόνεται εἰς τοὺς δικαίους.
33 Κατάρα Κυρίου ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ ἀσεβοῦς· εὐλογεῖ δὲ τὴν κατοικίαν τῶν δικαίων.
34 Βεβαίως αὐτὸς ἀντιτάττεται εἰς τοὺς ὑπερηφάνους· εἰς δὲ τοὺς ταπεινοὺς δίδει χάριν.
35 Οἱ σοφοὶ θέλουσι κληρονομήσει δόξαν· τὸ δὲ ὕψος τῶν ἀφρόνων θέλει εἶσθαι ἡ ἀτιμία.
1 Ἀκούσατε, τέκνα, παιδείαν πατρός, καὶ προσέχετε νὰ μάθητε σύνεσιν.
2 Διότι δίδω εἰς ἐσᾶς καλήν διδασκαλίαν· μή ἐγκαταλίπητε τὸν νόμον μου.
3 Διότι καὶ ἐγὼ ἐστάθην υἱὸς τοῦ πατρὸς μου, ἀγαπητὸς καὶ μονογενής ἐνώπιον τῆς μητρὸς μου·
4 καὶ μὲ ἐδίδασκε καὶ μοὶ ἔλεγεν, Ἄς κρατῇ ἡ καρδία σου τοὺς λόγους μου· φύλαττε τὰς ἐντολὰς μου καὶ θέλεις ζήσει.
5 Ἀπόκτησον σοφίαν, ἀπόκτησον σύνεσιν· μή λησμονήσῃς αὐτήν, μηδὲ ἐκκλίνῃς ἀπὸ τῶν λόγων τοῦ στόματός μου·
6 μή ἐγκαταλίπῃς αὐτήν, καὶ θέλει σὲ περιφυλάττει· ἀγάπα αὐτήν, καὶ θέλει σὲ διατηρεῖ.
7 Ἡ σοφία εἶναι τὸ πρώτιστον· ἀπόκτησον σοφίαν· καὶ ὑπὲρ πᾶσαν ἀπόκτησίν σου ἀπόκτησον σύνεσιν.
8 Ἀνάλαβε αὐτήν καὶ θέλει σὲ ὑψώσει· θέλει σὲ δοξάσει, ὅταν ἐναγκαλισθῇς αὐτήν.
9 Θέλει ἐπιθέσει ἐπὶ τὴν κεφαλήν σου στέφανον χαρίτων· θέλει σοὶ δώσει διάδημα δόξης.
10 Ἄκουε, υἱὲ μου, καὶ δέχθητι τοὺς λόγους μου· καὶ θέλουσι πληθυνθῆ τὰ ἔτη τῆς ζωῆς σου.
11 Σὲ διδάσκω τὴν ὁδὸν τῆς σοφίας· σὲ ἐμβιβάζω εἰς τρίβους εὐθείας.
12 Ὅταν περιπατῇς, τὰ βήματά σου δὲν θέλουσιν εἶσθαι ἐστενοχωρημένα· καὶ ὅταν τρέχῃς, δὲν θέλεις προσκόψει.
13 Δράξον τὴν παιδείαν, μή ἀφήσῃς αὐτήν· φύλαττε αὐτήν, διότι εἶναι ἡ ζωή σου.
14 Μή εἰσέλθῃς εἰς τὴν τρίβον τῶν ἀσεβῶν, καὶ μή ὑπάγῃς εἰς τὴν ὁδὸν τῶν πονηρῶν.
15 Ἀπόφευγε αὐτήν, μή περάσῃς δι᾿ αὐτῆς, ἔκκλινον ἀπ᾿ αὐτῆς καὶ διάβα.
16 Διότι αὐτοὶ δὲν κοιμῶνται, ἐὰν δὲν κακοποιήσωσι· καὶ ὁ ὕπνος αὐτῶν ἀφαιρεῖται, ἐὰν δὲν ὑποσκελίσωσιν.
17 Ἐπειδή τρώγουσιν ἄρτον ἀσεβείας καὶ πίνουσιν οἶνον δυναστείας.
18 Ἡ ὁδὸς ὅμως τῶν δικαίων εἶναι ὡς τὸ λαμπρὸν φῶς, τὸ φέγγον ἐπὶ μᾶλλον καὶ μᾶλλον, ἑωσοῦ γείνῃ τελεία ἡμέρα.
19 Ἡ ὁδὸς τῶν ἀσεβῶν εἶναι ὡς τὸ σκότος· δὲν γνωρίζουσι ποῦ προσκόπτουσιν.
20 Υἱὲ μου, πρόσεχε εἰς τὰς ῥήσεις μου· κλῖνον τὸ τίον σου εἰς τὰ λόγιά μου.
21 Ἄς μή ἀπομακρυνθῶσιν ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν σου· φύλαττε αὐτὰ ἐν τῇ καρδίᾳ σου·
22 διότι εἶναι ζωή εἰς τοὺς εὑρίσκοντας αὐτὰ καὶ ἴασις εἰς πᾶσαν αὐτῶν τὴν σάρκα.
23 Μετὰ πάσης φυλάξεως φύλαττε τὴν καρδίαν σου· διότι ἐκ ταύτης προέρχονται αἱ ἐκβάσεις τῆς ζωῆς.
24 Ἀπόβαλε ἀπὸ σοῦ σκολιότητα στόματος, καὶ διαστροφήν χειλέων ἀπομάκρυνον ἀπὸ σοῦ.
25 Οἱ ὀφθαλμοὶ σου ἄς βλέπωσιν ὀρθά, καὶ τὰ βλέφαρά σου ἄς κατευθύνωνται ἔμπροσθέν σου.
26 Στάθμιζε τὸ βάδισμα τῶν ποδῶν σου, καὶ πᾶσαι αἱ ὁδοὶ σου θέλουσι κατευθυνθῆ.
27 Μή ἐκκλίνῃς δεξιὰ ἤ ἀριστερά· ἀπόστρεψον τὸν πόδα σου ἀπὸ κακοῦ.
1 Υἱὲ μου, πρόσεχε εἰς τὴν σοφίαν μου, κλῖνον τὸ τίον σου εἰς τὴν σύνεσίν μου·
2 διὰ νὰ τηρῇς φρόνησιν καὶ τὰ χείλη σου νὰ φυλάττωσι γνῶσιν.
3 Διότι τὰ χείλη τῆς ἀλλοτρίας γυναικὸς στάζουσιν ὡς κηρήθρα μέλιτος, καὶ ὁ οὐρανίσκος αὐτῆς εἶναι μαλακώτερος ἐλαίου·
4 τὸ τέλος ὅμως αὐτῆς εἶναι πικρὸν ὡς ἀψίνθιον, ὀξὺ ὡς μάχαιρα δίστομος.
5 Οἱ πόδες αὐτῆς καταβαίνουσιν εἰς θάνατον· τὰ βήματα αὐτῆς καταντῶσιν εἰς τὸν δην.
6 διὰ νὰ μή γνωρίσῃς τὴν ὁδὸν τῆς ζωῆς, αἱ πορείαι αὐτῆς εἶναι ἄστατοι καὶ οὐχὶ εὐδιάγνωστοι.
7 Ἀκούσατέ μου λοιπὸν τώρα, τέκνα, καὶ μή ἀποστραφῆτε τοὺς λόγους τοῦ στόματός μου.
8 Ἀπομάκρυνον τὴν ὁδὸν σου ἀπ᾿ αὐτῆς, καὶ μή πλησιάσῃς εἰς τὴν θύραν τοῦ οἴκου αὐτῆς,
9 διὰ νὰ μή δώσῃς τὴν τιμήν σου εἰς ἄλλους καὶ τὰ ἔτη σου εἰς τοὺς ἀνελεήμονας·
10 διὰ νὰ μή χορτασθῶσι ξένοι ἀπὸ τῆς περιουσίας σου καὶ οἱ κόποι σου ἔλθωσιν εἰς οἶκον ἀλλοτρίου,
11 καὶ σὺ στενάζῃς εἰς τὰ ἔσχατά σου, ὅταν ἡ σὰρξ σου καὶ τὸ σῶμά σου καταναλωθῶσι,
12 καὶ λέγῃς, Πῶς ἐμίσησα τὴν παιδείαν, καὶ ἡ καρδία μου κατεφρόνησε τοὺς ἐλέγχους,
13 καὶ δὲν ὑπήκουσα εἰς τὴν φωνήν τῶν διδασκόντων με, οὐδὲ ἔκλινα τὸ τίον μου εἰς τοὺς νουθετοῦντάς με.
14 Παρ᾿ ὀλίγον ἔπεσον εἰς πᾶν κακόν, ἐν μέσῳ τῆς συνάξεως καὶ τῆς συναγωγῆς.
15 Πίνε ὕδατα ἐκ τῆς δεξαμενῆς σου καὶ πηγάζοντα ἐκ τοῦ φρέατός σου·
16 Ἄς ἐκχέωνται ἔξω αἱ πηγαὶ σου, καὶ τὰ ῥυάκια τῶν ὑδάτων σου εἰς τὰς πλατείας·
17 σοῦ μόνου ἄς ἦναι αὐτά, καὶ οὐχὶ ξένων μετὰ σοῦ·
18 ἡ πηγή σου ἄς ἦναι εὐλογημένη· καὶ εὐφραίνου μετὰ τῆς γυναικὸς τῆς νεότητός σου.
19 Ἄς ἦναι εἰς σὲ ὡς ἔλαφος ἐρασμία καὶ δορκὰς κεχαριτωμένη· ἄς σὲ ποτίζωσιν οἱ μαστοὶ αὐτῆς ἐν παντὶ καιρῷ· εὐφραίνου πάντοτε εἰς τὴν ἀγάπην αὐτῆς.
20 Καὶ διὰ τί, υἱὲ μου, θέλεις θέλγεσθαι ὑπὸ ξένης καὶ θέλεις ἐναγκαλίζεσθαι κόλπον ἀλλοτρίας;
21 Διότι τοῦ ἀνθρώπου αἱ ὁδοὶ εἶναι ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Κυρίου, καὶ σταθμίζει πάσας τὰς πορείας αὐτοῦ.
22 Αἱ ἴδιαι αὐτοῦ ἀνομίαι θέλουσι συλλάβει τὸν ἀσεβῆ, καὶ μὲ τὰ σχοινία τῆς ἁμαρτίας αὑτοῦ θέλει σφίγγεσθαι.
23 Οὗτος θέλει ἀποθάνει ἀπαίδευτος καὶ ἐκ τοῦ πλήθους τῆς ἀφροσύνης αὑτοῦ θέλει περιπλανᾶσθαι.
1 Υἱὲ μου, ἐὰν ἔγεινας ἐγγυητής διὰ τὸν φίλον σου, ἐὰν ἔδωκας τὴν χεῖρά σου εἰς ξένον,
2 ἐπαγιδεύθης διὰ τῶν λόγων τοῦ στόματός σου, ἐπιάσθης διὰ τῶν λόγων τοῦ στόματός σου·
3 Κάμε λοιπὸν τοῦτο, υἱὲ μου, καὶ σώζου, ἐπειδή ἦλθες εἰς τὰς χεῖρας τοῦ φίλου σου· ὕπαγε, μή ἀποκάμῃς, καὶ βίαζε τὸν φίλον σου.
4 Μή δώσῃς ὕπνον εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς σου, μηδὲ νυσταγμὸν εἰς τὰ βλεφαρά σου·
5 Σώζου, ὡς δορκάδιον ἐκ χειρὸς τοῦ κυνηγοῦ καὶ ὡς πτηνὸν ἐκ χειρὸς τοῦ ἰξευτοῦ.
6 Ὕπαγε πρὸς τὸν μύρμηκα, ὦ ὀκνηρέ· παρατήρησον τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ καὶ γίνου σοφός·
7 ὅστις μή ἔχων ἄρχοντα, ἐπιστάτην ἤ κυβερνήτην,
8 ἑτοιμάζει τὴν τροφήν αὑτοῦ τὸ θέρος, συνάγει τὰς τροφὰς αὑτοῦ ἐν τῷ θερισμῷ.
9 Ἕως πότε θέλεις κοιμᾶσθαι, ὀκνηρέ; πότε θέλεις σηκωθῆ ἐκ τοῦ ὕπνου σου;
10 Ὀλίγος ὕπνος, ὀλίγος νυσταγμός, ὀλίγη συμπλοκή τῶν χειρῶν εἰς τὸν ὕπνον·
11 Ἔπειτα ἡ πτωχεία σου ἔρχεται ὡς ταχυδρόμος, καὶ ἡ ἔνδειά σου ὡς ἀνήρ ἔνοπλος.
12 Ὁ ἀχρεῖος ἄνθρωπος, ὁ κακότροπος ἄνθρωπος, περιπατεῖ μὲ στόμα διεστραμμένον·
13 Κάμνει νεῦμα διὰ τῶν ὀφθαλμῶν αὑτοῦ, σημαίνει διὰ τῶν ποδῶν αὑτοῦ, διδάσκει διὰ τῶν δακτύλων αὑτοῦ·
14 μετὰ διεστραμμένης καρδίας μηχανᾶται κακὰ ἐν παντὶ καιρῷ· ἐγείρει ἔριδας·
15 διὰ τοῦτο ἐξαίφνης θέλει ἐπέλθει ἡ ἀπώλεια αὐτοῦ· ἐξαίφνης θέλει συντριφθῆ ἀνιάτως.
16 Ταῦτα τὰ ἕξ μισεῖ ὁ Κύριος, ἑπτὰ μάλιστα βδελύττεται ἡ ψυχή αὐτοῦ·
17 ὀφθαλμοὺς ὑπερηφάνους, γλῶσσαν ψευδῆ καὶ χεῖρας ἐκχεούσας αἷμα ἀθῷον,
18 καρδίαν μηχανευομένην λογισμοὺς κακούς, πόδας τρέχοντας ταχέως εἰς τὸ κακοποιεῖν,
19 μάρτυρα ψευδῆ λαλοῦντα ψεῦδος καὶ τὸν ἐμβάλλοντα ἔριδας μεταξὺ ἀδελφῶν.
20 Υἱὲ μου, φύλαττε τὴν ἐντολήν τοῦ πατρὸς σου, καὶ μή ἀπορρίψῃς τὸν νόμον τῆς μητρὸς σου.
21 Περίαψον αὐτὰ διαπαντὸς ἐπὶ τῆς καρδίας σου, περίδεσον αὐτὰ περὶ τὸν τράχηλόν σου.
22 Ὅταν περιπατῇς, θέλει σὲ ὁδηγεῖ· ὅταν κοιμᾶσαι, θέλει σὲ φυλάττει· καὶ ὅταν ἐξυπνήσῃς, θέλει συνομιλεῖ μετὰ σοῦ.
23 Διότι λύχνος εἶναι ἡ ἐντολή καὶ φῶς ὁ νόμος, καὶ οἱ ἔλεγχοι τῆς παιδείας ὁδὸς ζωῆς·
24 διὰ νὰ σὲ φυλάττωσιν ἀπὸ κακῆς γυναικός, ἀπὸ κολακείας γλώσσης γυναικὸς ἀλλοτρίας.
25 Μή ὀρεχθῇς τὸ κάλλος αὐτῆς ἐν τῇ καρδίᾳ σου· καὶ ἄς μή σὲ θηρεύσῃ διὰ τῶν βλεφάρων αὑτῆς.
26 Διότι ἐξ αἰτίας γυναικὸς πόρνης καταντᾷ τις ἕως τμήματος ἄρτου, ἡ δὲ μοιχαλὶς θηρεύει τὴν πολύτιμον ψυχήν.
27 Δύναταί τις νὰ βάλῃ πῦρ εἰς τὸν κόλπον αὑτοῦ, καὶ τὰ ἱμάτια αὐτοῦ νὰ μή καῶσι;
28 Δύναταί τις νὰ περιπατήσῃ ἐπ᾿ ἀνθράκων πυρός, καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ νὰ μή κατακαῶσιν;
29 Οὕτω καὶ ὁ εἰσερχόμενος πρὸς τὴν γυναῖκα τοῦ πλησίον αὑτοῦ· ὅστις ἐγγίζει αὐτήν, δὲν θέλει ἀθῳωθῆ.
30 Τὸν κλέπτην δὲν ἀποστρέφονται, ἐὰν κλέπτῃ διὰ νὰ χορτάσῃ τὴν ψυχήν αὑτοῦ, ὅταν πεινᾷ·
31 ἀλλ᾿ ἐὰν πιασθῇ, θέλει ἀποδώσει ἑπταπλάσια· θέλει δώσει πάντα τὰ ὑπάρχοντα τῆς οἰκίας αὑτοῦ.
32 Ὅστις ὅμως μοιχεύει μὲ γυναῖκα, εἶναι ἐνδεής φρενῶν· ἀπώλειαν φέρει εἰς τὴν ψυχήν αὑτοῦ, ὅστις πράττει τοῦτο.
33 Πληγὰς καὶ ἀτιμίαν θέλει ὑποφέρει· καὶ τὸ ὄνειδος αὐτοῦ δὲν θέλει ἐξαλειφθῆ.
34 Διότι ἡ ζηλοτυπία εἶναι μανία τοῦ ἀνδρός, καὶ δὲν θέλει δείξει ἔλεος εἰς τὴν ἡμέραν τῆς ἐκδικήσεως.
35 Δὲν θέλει δεχθῆ οὐδὲν λύτρον· οὐδὲ θέλει ἐξιλεωθῆ, καὶ ἄν πολλαπλασιάσῃς τὰ δῶρα.
1 Υἱὲ μου, φύλαττε τοὺς λόγους μου καὶ ταμίευσον τὰς ἐντολὰς μου παρὰ σεαυτῷ.
2 Φύλαττε τὰς ἐντολὰς μου, καὶ θέλεις ζήσει· καὶ τὸν νόμον μου, ὡς τὴν κόρην τῶν ὀφθαλμῶν σου.
3 Δέσον αὐτὰ ἐπὶ τοὺς δακτύλους σου, ἐγχάραξον αὐτὰ ἐπὶ τὴν πλάκα τῆς καρδίας σου.
4 Εἰπὲ πρὸς τὴν σοφίαν; σὺ εἶσαι ἀδελφή μου· καὶ κάλεσον τὴν φρόνησιν συγγενῆ σου·
5 διὰ νὰ σὲ φυλάττωσιν ἀπὸ ξένης γυναικός, ἀπὸ ἀλλοτρίας κολακευούσης διὰ τῶν λόγων αὑτῆς.
6 Ἐπειδή ἀπὸ τοῦ παραθύρου τῆς οἰκίας μου ἔκυψα διὰ τοῦ δικτυωτοῦ μου·
7 καὶ εἶδον μεταξὺ τῶν ἀφρόνων, παρετήρησα μεταξὺ τῶν νεανίσκων, νέον ἐνδεῆ φρενῶν·
8 ὅστις διέβαινε διὰ τῆς πλατείας, πλησίον τῆς γωνίας αὐτῆς, καὶ διήρχετο τὴν ὁδὸν πρὸς τὴν οἰκίαν αὐτῆς,
9 ἐν τῷ ἑσπερινῷ σκότει τῆς ἡμέρας, ἐν τῷ σκοτασμῷ τῆς νυκτὸς καὶ τῷ γνόφῳ·
10 καὶ ἰδού, συναπαντᾷ αὐτὸν γυνή ἔχουσα σχῆμα πορνικόν, καὶ καρδίαν δολιόφρονα,
11 φλύαρος καὶ ἀναιδής· οἱ πόδες αὐτῆς δὲν μένουσιν ἐν τῷ οἴκῳ αὐτῆς·
12 τώρα εἶναι ἔξω, τώρα ἐν ταῖς πλατείαις, καὶ ἐνεδρεύει πλησίον πάσης γωνίας.
13 Καὶ πιάνει αὐτὸν καὶ φιλεῖ αὐτὸν καὶ μὲ ἀναιδὲς πρόσωπον λέγει πρὸς αὐτόν,
14 Ἔχω θυσίας εἰρηνικάς· σήμερον ἀπέδωκα τὰς εὐχὰς μου·
15 διὰ τοῦτο ἐξῆλθον εἰς ἀπάντησίν σου, ποθοῦσα τὸ πρόσωπόν σου, καὶ σὲ εὕρηκα·
16 ἔστρωσα τὴν κλίνην μου μὲ πέπλους, μὲ τάπητας πεποικιλμένους, μὲ νήματα τῆς Αἰγύπτου·
17 ἐθυμίασα τὴν κλίνην μου μὲ σμύρναν, ἀλόην καὶ κινάμωμον·
18 ἐλθέ, ἄς μεθυσθῶμεν ἀπὸ ἔρωτος μέχρι τῆς αὐγῆς· ἄς ἐντρυφήσωμεν εἰς ἔρωτας·
19 διότι δὲν εἶναι ὁ ἀνήρ ἐν τῇ οἰκίᾳ αὑτοῦ, ὑπῆγεν εἰς ὁδὸν μακράν·
20 ἔλαβε βαλάντιον ἀργυρίου ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ· ἐν ὡρισμένῳ καιρῷ θέλει ἐπανέλθει εἰς τὴν οἰκίαν αὑτοῦ.
21 Διὰ τῆς πολλῆς αὑτῆς τέχνης ἀπεπλάνησεν αὐτόν· διὰ τῆς κολακείας τῶν χειλέων αὑτῆς εἵλκυσεν αὐτόν.
22 Εὐθὺς ἀκολουθεῖ αὐτήν κατόπιν, καθὼς ὁ βοῦς ὑπάγει εἰς τὴν σφαγήν, ἤ καθὼς ἡ ἔλαφος πηδᾷ εἰς τὸν βρόχον,
23 ἑωσοῦ βέλος διαπεράσῃ τὸ ἦπαρ αὐτῆς· καθὼς τὸ πτηνὸν σπεύδει εἰς τὴν παγίδα καὶ δὲν ἐξεύρει ὅτι εἶναι ἐναντίον τῆς ζωῆς αὐτοῦ.
24 Τώρα λοιπὸν ἀκούσατέ μου, τέκνα, καὶ προσέχετε εἰς τοὺς λόγους τοῦ στόματός μου.
25 Ἄς μή ἐκκλίνῃ εἰς τὰς ὁδοὺς αὐτῆς ἡ καρδία σου, μή παρεκτραπῇς εἰς τὰς τρίβους αὐτῆς.
26 Διότι πολλοὺς ἔκαμε νὰ πέσωσι πεπληγωμένοι, καὶ δυνατοὶ εἶναι οἱ φονευθέντες ὑπ᾿ αὐτῆς.
27 Ὁδοὶ δου εἶναι ὁ οἶκος αὐτῆς, καταβαίνουσαι εἰς τὰ ταμεῖα τοῦ θανάτου.
1 Δὲν κράζει ἡ σοφία; καὶ δὲν ἐκπέμπει τὴν φωνήν αὑτῆς ἡ σύνεσις;
2 Iσταται ἐπὶ τῆς κορυφῆς τῶν ὑψηλῶν τόπων, ὑπὲρ τὴν ὁδόν, ἐν τῷ μέσῳ τῶν τριόδων.
3 Κράζει πλησίον τῶν πυλῶν, ἐν τῇ εἰσόδῳ τῆς πόλεως, ἐν τῇ εἰσόδῳ τῶν θυρῶν·
4 πρὸς ἐσᾶς, ἄνθρωποι, κράζω· καὶ ἡ φωνή μου ἐκπέμπεται πρὸς τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων.
5 Ἁπλοί, νοήσατε φρόνησιν· καὶ ἄφρονες, ἀποκτήσατε νοήμονα καρδίαν.
6 Ἀκούσατε· διότι θέλω λαλήσει πράγματα ἔξοχα, καὶ τὰ χείλη μου θέλουσι προφέρει ὀρθά.
7 Διότι ἀλήθειαν θέλει λαλήσει ὁ λάρυγξ μου· τὰ δὲ χείλη μου βδελύττονται τὴν ἀσέβειαν.
8 Πάντες οἱ λόγοι τοῦ στόματός μου εἶναι μετὰ δικαιοσύνης· δὲν ὑπάρχει ἐν αὐτοῖς δόλιον διεστραμμένον·
9 Πάντες εἶναι σαφεῖς εἰς τὸν νοοῦντα καὶ ὀρθοὶ εἰς τοὺς εὑρίσκοντας γνῶσιν.
10 Λάβετε τὴν παιδείαν μου, καὶ μή ἀργύριον· καὶ γνῶσιν, μᾶλλον παρὰ χρυσίον ἐκλεκτόν.
11 Διότι ἡ σοφία εἶναι καλητέρα λίθων πολυτίμων· καὶ πάντα τὰ ἐπιθυμητὰ πράγματα δὲν εἶναι ἀντάξια αὐτῆς.
12 Ἐγὼ ἡ σοφία κατοικῶ μετὰ τῆς φρονήσεως, καὶ ἐφευρίσκω γνῶσιν συνετῶν βουλευμάτων.
13 Ὁ φόβος τοῦ Κυρίου εἶναι νὰ μισῇ τις τὸ κακόν· ἀλαζονείαν καὶ αὐθάδειαν καὶ πονηρὰν ὁδὸν καὶ διεστραμμένον στόμα ἐγὼ μισῶ.
14 Ἐμοῦ εἶναι ἡ βουλή καὶ ἡ ἀσφάλεια· ἐγὼ εἶμαι ἡ σύνεσις· ἐμοῦ ἡ δύναμις.
15 Δι᾿ ἐμοῦ οἱ βασιλεῖς βασιλεύουσι, καὶ οἱ ἄρχοντες θεσπίζουσι δικαιοσύνην.
16 Δι᾿ ἐμοῦ οἱ ἡγεμόνες ἡγεμονεύουσι, καὶ οἱ μεγιστᾶνες, πάντες οἱ κριταὶ τῆς γῆς·
17 Ἐγὼ τοὺς ἐμὲ ἀγαπῶντας ἀγαπῶ· καὶ οἱ ζητοῦντές με θέλουσι μὲ εὑρεῖ.
18 Πλοῦτος καὶ δόξα εἶναι μετ᾿ ἐμοῦ, ἀγαθὰ διαμένοντα καὶ δικαιοσύνη.
19 Οἱ καρποὶ μου εἶναι καλήτεροι χρυσίου καὶ χρυσίου καθαροῦ· καὶ τὰ γεννήματά μου, ἐκλεκτοῦ ἀργυρίου.
20 Περιπατῶ ἐν ὁδῷ δικαιοσύνης, ἀναμέσον τῶν τρίβων τῆς κρίσεως,
21 διὰ νὰ κάμω τοὺς ἀγαπῶντάς με νὰ κληρονομήσωσιν ἀγαθά, καὶ νὰ γεμίσω τοὺς θησαυροὺς αὐτῶν.
22 Ὁ Κύριος μὲ εἶχεν ἐν τῇ ἀρχῇ τῶν ὁδῶν αὑτοῦ, πρὸ τῶν ἔργων αὑτοῦ, ἀπ᾿ αἰῶνος.
23 Πρὸ τοῦ αἰῶνος μὲ ἔχρισεν, ἀπ᾿ ἀρχῆς, πρὶν ὑπάρξῃ ἡ γῆ.
24 Ἐγεννήθην ὅτε δὲν ἦσαν αἱ ἄβυσσοι, ὅτε δὲν ὑπῆρχον αἱ πηγαὶ αἱ ἀναβρύουσαι ὕδατα·
25 Πρὶν τὰ ὄρη θεμελιωθῶσι, πρὸ τῶν λόφων, ἐγὼ ἐγεννήθην·
26 ἐνῷ δὲν εἶχεν ἔτι κάμει τὴν γῆν οὔτε πεδιάδας, οὔτε κορυφὰς χωμάτων τῆς οἰκουμένης.
27 Ὅτε ἡτοίμαζε τοὺς οὐρανούς, ἐγὼ ἤμην ἐκεῖ· ὅτε περιέγραφε καμάραν ὑπεράνω τοῦ προσώπου τῆς ἀβύσσου·
28 ὅτε ἐστερέονε τὸν αἰθέρα ἐπάνω· ὅτε χύρονε τὰς πηγὰς τῆς ἀβύσσου·
29 ὅτε ἐπέβαλλε τὸν νόμον αὑτοῦ εἰς τὴν θάλασσαν, νὰ μή παραβῶσι τὰ ὕδατα τὸ πρόσταγμα αὐτοῦ· ὅτε διέταττε τὰ θεμέλια τῆς γῆς·
30 τότε ἤμην πλησίον αὐτοῦ δημιουργοῦσα· καὶ ἐγὼ ἤμην καθ᾿ ἡμέραν ἡ τρυφή αὐτοῦ, εὐφραινομένη πάντοτε ἐνώπιον αὐτοῦ,
31 εὐφραινομένη ἐν τῇ οἰκουμένῃ τῆς γῆς αὐτοῦ· καὶ ἡ τρυφή μου ἦτο μετὰ τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων.
32 Τώρα λοιπὸν ἀκούσατέ μου, ὦ τέκνα· διότι μακάριοι οἱ φυλάττοντες τὰς ὁδοὺς μου.
33 Ἀκούσατε παιδείαν καὶ γένεσθε σοφοί, καὶ μή ἀποδοκιμάζετε αὐτήν.
34 Μακάριος ὁ ἄνθρωπος, ὅστις μοῦ ἀκούσῃ, ἀγρυπνῶν καθ᾿ ἡμέραν ἐν ταῖς πύλαις μου, περιμένων εἰς τοὺς παραστάτας τῶν θυρῶν μου·
35 διότι ὅστις εὕρῃ ἐμέ, θέλει εὑρεῖ ζωήν, καὶ θέλει λάβει χάριν παρὰ Κυρίου.
36 Ὅστις ὅμως ἁμαρτήσῃ εἰς ἐμέ, τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν ἀδικεῖ· πάντες οἱ μισοῦντές με ἀγαπῶσι θάνατον.
1 Ἡ σοφία ᾠκοδόμησε τὸν οἶκον αὑτῆς, ἐλατόμησε τοὺς στύλους αὑτῆς ἑπτά·
2 ἔσφαξε τὰ σφάγια αὑτῆς, ἐκέρασε τὸν οἶνον αὑτῆς, καὶ ἡτοίμασε τὴν τράπεζαν αὑτῆς·
3 ἀπέστειλε τὰς θεραπαίνας αὑτῆς, κηρύττει ἐπὶ τῶν ὑψηλῶν τόπων τῆς πόλεως,
4 Ὅστις εἶναι ἄφρων, ἄς στραφῇ ἐδώ· καί, πρὸς τοὺς ἐνδεεῖς φρενῶν, λέγει πρὸς αὐτούς,
5 Ἔλθετε, φάγετε ἀπὸ τοῦ ἄρτου μου, καὶ πίετε ἀπὸ τοῦ οἴνου τὸν ὁποῖον ἐκέρασα·
6 ἀφήσατε τὴν ἀφροσύνην καὶ ζήσατε· καὶ κατευθύνθητε ἐν τῇ ὁδῷ τῆς συνέσεως.
7 Ὁ νουθετῶν χλευαστήν λαμβάνει εἰς ἑαυτὸν ἀτιμίαν· καὶ ὁ ἐλέγχων τὸν ἀσεβῆ λαμβάνει εἰς ἑαυτὸν μῶμον.
8 Μή ἔλεγχε χλευαστήν, διὰ νὰ μή σὲ μισήσῃ· ἔλεγχε σοφόν, καὶ θέλει σὲ ἀγαπήσει.
9 Δίδε ἀφορμήν εἰς τὸν σοφὸν καὶ θέλει γείνει σοφώτερος· δίδασκε τὸν δίκαιον καὶ θέλει αὐξηθῆ εἰς μάθησιν.
10 Ἀρχή σοφίας φόβος Κυρίου· καὶ ἐπίγνωσις ἁγίων φρόνησις.
11 Διότι δι᾿ ἐμοῦ αἱ ἡμέραι σου θέλουσι πολλαπλασιασθῆ, καὶ ἔτη ζωῆς θέλουσι προστεθῆ εἰς σέ.
12 Ἐὰν γείνῃς σοφός, θέλεις εἶσθαι σοφὸς διὰ σεαυτόν· καὶ ἐὰν γείνῃς χλευαστής, σὺ μόνος θέλεις πάσχει.
13 Γυνή ἄφρων, θρασεῖα, ἀνόητος καὶ μή γνωρίζουσα μηδέν·
14 κάθηται ἐν τῇ θύρᾳ τῆς οἰκίας αὑτῆς ἐπὶ θρόνου, ἐν τοῖς ὑψηλοῖς τόποις τῆς πόλεως,
15 προσκαλοῦσα τοὺς διαβάτας τοὺς κατευθυνομένους εἰς τὴν ὁδὸν αὑτῶν·
16 ὅστις εἶναι ἄφρων, ἄς στραφῇ ἐδώ· καὶ πρὸς τὸν ἐνδεῆ φρενῶν, λέγει πρὸς αὐτόν,
17 Τὰ κλοπιμαῖα ὕδατα εἶναι γλυκέα, καὶ ὁ κρύφιος ἄρτος εἶναι ἠδύς.
18 Ἀλλ᾿ αὐτὸς ἀγνοεῖ ὅτι ἐκεῖ εἶναι οἱ νεκροί, καὶ εἰς τὰ βάθη τοῦ δου οἱ κεκλημένοι αὐτῆς.
1 Παροιμίαι Σολομῶντος. Υἱὸς σοφὸς εὐφραίνει πατέρα· υἱὸς δὲ ἄφρων εἶναι λύπη τῆς μητρὸς αὐτοῦ.
2 Οἱ θησαυροὶ τῆς ἀνομίας δὲν φελοῦσιν· ἡ δὲ δικαιοσύνη ἐλευθερόνει ἐκ θανάτου.
3 Ὁ Κύριος δὲν θέλει λιμοκτονήσει ψυχήν δικαίου· ἀνατρέπει δὲ τὴν περιουσίαν τῶν ἀσεβῶν.
4 Ἡ ὀκνηρὰ χεὶρ πτωχείαν φέρει· πλουτίζει δὲ ἡ χεὶρ τοῦ ἐπιμελοῦς.
5 Ὁ συνάγων ἐν τῷ θέρει εἶναι υἱὸς συνέσεως· ὁ δὲ κοιμώμενος ἐν τῷ θερισμῷ υἱὸς αἰσχύνης.
6 Εὐλογία ἐπὶ τὴν κεφαλήν τοῦ δικαίου· τὸ στόμα δὲ τῶν ἀσεβῶν ἀδικία καλύπτει.
7 Ἡ μνήμη τοῦ δικαίου εἶναι μετ᾿ εὐλογίας· τὸ δὲ ὄνομα τῶν ἀσεβῶν σήπεται.
8 Ὁ σοφὸς τὴν καρδίαν θέλει δέχεσθαι ἐντολάς· ὁ δὲ μωρὸς τὰ χείλη θέλει ὑποσκελισθῆ.
9 Ὁ περιπατῶν ἐν ἀκεραιότητι περιπατεῖ ἀσφαλῶς· ὁ δὲ διαστρέφων τὰς ὁδοὺς αὑτοῦ θέλει γνωρισθῆ.
10 Ὅστις νεύει διὰ τοῦ ὀφθαλμοῦ, προξενεῖ ὀδύνην· ὁ δὲ μωρὸς τὰ χείλη θέλει ὑποσκελισθῆ.
11 Τὸ στόμα τοῦ δικαίου εἶναι πηγή ζωῆς· τὸ στόμα δὲ τῶν ἀσεβῶν ἀδικία καλύπτει.
12 Τὸ μῖσος διεγείρει ἔριδας· ἀλλ᾿ ἡ ἀγάπη καλύπτει πάντα τὰ σφάλματα.
13 Εἰς τὰ χείλη τοῦ συνετοῦ εὑρίσκεται ἡ σοφία· ἡ δὲ ῥάβδος εἶναι διὰ τὴν ῥάχιν τοῦ ἐνδεοῦς φρενῶν.
14 Οἱ σοφοὶ ἀποταμιεύουσι γνῶσιν· τὸ στόμα δὲ τοῦ προπετοῦς εἶναι πλησίον ἀπωλείας.
15 Τὰ ἀγαθὰ τοῦ πλουσίου εἶναι ἡ ὀχυρὰ αὐτοῦ πόλις· καταστροφή δὲ τῶν πενήτων πτωχεία αὐτῶν.
16 Τὰ ἔργα τοῦ δικαίου εἶναι εἰς ζωήν· τὸ προϊὸν τοῦ ἀσεβοῦς εἰς ἁμαρτίαν.
17 Ὁ φυλάττων τὴν παιδείαν εὑρίσκεται ἐν ὁδῷ ζωῆς· ὁ δὲ ἐγκαταλείπων τὸν ἔλεγχον ἀποπλανᾶται.
18 Ὅστις καλύπτει μῖσος ὑπὸ χείλη ψευδῆ, καὶ ὅστις προφέρει συκοφαντίαν, εἶναι ἄφρων.
19 Ἐν τῇ πολυλογίᾳ δὲν λείπει ἁμαρτία· ἀλλ᾿ ὅστις κρατεῖ τὰ χείλη αὑτοῦ, εἶναι συνετός.
20 Ἡ γλῶσσα τοῦ δικαίου ἀργύριον ἐκλεκτόν· ἡ καρδία τῶν ἀσεβῶν πρᾶγμα μηδαμινόν.
21 Τὰ χείλη τοῦ δικαίου βόσκουσι πολλούς· οἱ δὲ ἄφρονες ἀποθνήσκουσι δι᾿ ἔλλειψιν φρενῶν.
22 Ἡ εὐλογία τοῦ Κυρίου πλουτίζει, καὶ λύπη δὲν θέλει προστεθῆ εἰς αὐτήν.
23 Ὡς γέλως εἶναι εἰς τὸν ἄφρονα νὰ πράττῃ κακόν· ἡ δὲ σοφία εἶναι ἀνδρὸς συνετοῦ.
24 Ὁ φόβος τοῦ ἀσεβοῦς θέλει ἐπέλθει ἐπ᾿ αὐτόν· ἡ ἐπιθυμία δὲ τῶν δικαίων θέλει ἐκπληρωθῆ.
25 Καθὼς παρέρχεται ὁ ἀνεμοστρόβιλος, οὕτως ὁ ἀσεβής δὲν ὑπάρχει· ὁ δὲ δίκαιος θέλει εἶσθαι τεθεμελιωμένος εἰς τὸν αἰῶνα.
26 Καθὼς τὸ ὄξος εἰς τοὺς ὀδόντας καὶ ὁ καπνὸς εἰς τοὺς ὀφθαλμούς, οὕτως εἶναι ὁ ὀκνηρὸς εἰς τοὺς ἀποστέλλοντας αὐτόν.
27 Ὁ φόβος τοῦ Κυρίου προσθέτει ἡμέρας· τὰ δὲ ἔτη τῶν ἀσεβῶν θέλουσιν ἐλαττωθῆ.
28 Ἡ προσδοκία τῶν δικαίων θέλει εἶσθαι εὐφροσύνη· ἡ ἐλπὶς ὅμως τῶν ἀσεβῶν θέλει ἀπολεσθῆ.
29 Ἡ ὁδὸς τοῦ Κυρίου εἶναι ὀχύρωμα εἰς τὸν ἄμεμπτον, ὄλεθρος δὲ εἰς τοὺς ἐργάτας τῆς ἀνομίας.
30 Ὁ δίκαιος εἰς τὸν αἰῶνα δὲν θέλει σαλευθῆ· οἱ δὲ ἀσεβεῖς δὲν θέλουσι κατοικήσει τὴν γῆν.
31 Τὸ στόμα τοῦ δικαίου ἀναδίδει σοφίαν· ἡ δὲ ψευδής γλῶσσα θέλει ἐκκοπῆ.
32 Τὰ χείλη τοῦ δικαίου γνωρίζουσι τὸ εὐχάριστον· τὸ στόμα δὲ τῶν ἀσεβῶν τὰ διεστραμμένα.
1 Δολία πλάστιγξ βδέλυγμα εἰς τὸν Κύριον· δίκαιον δὲ ζύγιον εὐαρέστησις αὐτοῦ.
2 Ὅπου εἰσέλθῃ ὑπερηφανία, εἰσέρχεται καὶ καταισχύνη· ἡ δὲ σοφία εἶναι μετὰ τῶν ταπεινῶν.
3 Ἡ ἀκεραιότης τῶν εὐθέων θέλει ὁδηγεῖ αὐτούς· ἡ δὲ ὑπουλότης τῶν σκολιῶν θέλει ἀπολέσει αὐτούς.
4 Τὰ πλούτη δὲν φελοῦσιν ἐν ἡμέρᾳ ὀργῆς· ἡ δὲ δικαιοσύνη ἐλευθερόνει ἐκ θανάτου.
5 Ἡ δικαιοσύνη τοῦ ἀκεραίου θέλει ὀρθοτομήσει τὴν ὁδὸν αὐτοῦ· ὁ δὲ ἀσεβής θέλει πέσει διὰ τῆς ἀσεβείας αὑτοῦ.
6 Ἡ δικαιοσύνη τῶν εὐθέων θέλει ἐλευθερώσει αὐτούς· οἱ δὲ παραβάται θέλουσι συλληφθῆ ἐν τῇ κακίᾳ αὐτῶν.
7 Ὅταν ὁ ἀσεβής ἄνθρωπος ἀποθνήσκῃ, ἡ ἐλπὶς αὐτοῦ ἀπόλλυται· ἀπόλλυται καὶ ἡ προσδοκία τῶν ἀνόμων.
8 Ὁ δίκαιος ἐλευθερόνεται ἐκ τῆς θλίψεως, ἀντ᾿ αὐτοῦ δὲ εἰσέρχεται ὁ ἀσεβής.
9 Ὁ ὑποκριτής διὰ τοῦ στόματος ἀφανίζει τὸν πλησίον αὑτοῦ· ἀλλ᾿ οἱ δίκαιοι θέλουσιν ἐλευθερωθῆ διὰ τῆς γνώσεως.
10 Εἰς τὴν εὐόδωσιν τῶν δικαίων ἡ πόλις εὐφραίνεται· καὶ εἰς τὸν ὄλεθρον τῶν ἀσεβῶν ἀγάλλεται.
11 Διὰ τῆς εὐλογίας τῶν εὐθέων ὑψόνεται πόλις· διὰ τοῦ στόματος δὲ τῶν ἀσεβῶν καταστρέφεται.
12 Ὁ ἐνδεής φρενῶν περιφρονεῖ τὸν πλησίον αὑτοῦ· ὁ δὲ φρόνιμος ἄνθρωπος σιωπᾷ.
13 Ὁ σπερμολόγος περιέρχεται ἀποκαλύπτων τὰ μυστικά· ὁ δὲ τὴν ψυχήν πιστὸς κρύπτει τὸ πρᾶγμα.
14 Ὅπου δὲν εἶναι κυβέρνησις, ὁ λαὸς πίπτει· ἐκ τοῦ πλήθους δὲ τῶν συμβούλων προέρχεται σωτηρία.
15 Ὅστις ἐγγυᾶται δι᾿ ἄλλον, θέλει πάθει κακόν· καὶ ὅστις μισεῖ τὴν ἐγγύησιν, εἶναι ἀσφαλής.
16 Ἡ εὔκοσμος γυνή ἀπολαμβάνει τιμήν· οἱ δὲ καρτερικοὶ ἀπολαμβάνουσι πλούτη.
17 Ὁ ἐλεήμων ἄνθρωπος ἀγαθοποιεῖ τὴν ψυχήν αὑτοῦ· ὁ δὲ ἀνελεήμων θλίβει τὴν σάρκα αὑτοῦ.
18 Ὁ ἀσεβής ἐργάζεται ἔργον ψευδές· εἰς δὲ τὸν σπείροντα δικαιοσύνην θέλει εἶσθαι μισθὸς ἀσφαλής.
19 Καθὼς ἡ δικαιοσύνη τείνει εἰς ζωήν, οὕτως ὁ κυνηγῶν τὸ κακὸν τρέχει εἰς τὸν θάνατον αὑτοῦ.
20 Οἱ διεστραμμένοι τὴν καρδίαν εἶναι βδέλυγμα εἰς τὸν Κύριον· ἀλλ᾿ οἱ ἄμεμπτοι τὴν ὁδὸν εἶναι δεκτοὶ εἰς αὐτόν.
21 Καὶ χεὶρ μὲ χεῖρα ἐὰν συνάπτηται, ὁ ἀσεβής δὲν θέλει μένει ἀτιμώρητος· τὸ δὲ σπέρμα τῶν δικαίων θέλει ἐλευθερωθῆ.
22 Ὡς ἔρρινον χρυσοῦν εἰς χοίρου μύτην, οὕτω γυνή ὡραία χωρὶς φρονήσεως.
23 Ἡ ἐπιθυμία τῶν δικαίων εἶναι μόνον τὸ καλόν· ἡ προσδοκία δὲ τῶν ἀσεβῶν ὀργή.
24 Οἱ μὲν σκορπίζουσι, καὶ ὅμως περισσεύονται· οἱ δὲ παρὰ τὸ δέον φείδονται, καὶ ὅμως ἔρχονται εἰς ἔνδειαν.
25 Ἡ ἀγαθοποιὸς ψυχή θέλει παχυνθῆ· καὶ ὅστις ποτίζει, θέλει ποτισθῆ καὶ αὐτός.
26 Ὅστις κρατεῖ σῖτον, θέλει εἶσθαι λαοκατάρατος· εὐλογία δὲ θέλει εἶσθαι ἐπὶ τὴν κεφαλήν τοῦ πωλοῦντος.
27 Ὅστις προθυμεῖται εἰς τὸ καλόν, θέλει ἀπολαύσει χάριν· ἀλλ᾿ ὅστις ζητεῖ τὸ κακόν, θέλει ἐπέλθει ἐπ᾿ αὐτόν.
28 Ὅστις ἐλπίζει ἐπὶ τὸν πλοῦτον αὑτοῦ, οὗτος θέλει πέσει· οἱ δὲ δίκαιοι ὡς βλαστὸς θέλουσιν ἀνθήσει.
29 Ὅστις ταράττει τὸν οἶκον αὑτοῦ, θέλει κληρονομήσει ἄνεμον· καὶ ὁ ἄφρων θέλει εἶσθαι δοῦλος εἰς τὸν φρόνιμον.
30 Ὁ καρπὸς τοῦ δικαίου εἶναι δένδρον ζωῆς· καὶ ὅστις κερδίζει ψυχάς, εἶναι σοφός.
31 Ἄν ὁ δίκαιος παιδεύηται ἐπὶ τῆς γῆς, πολλῷ μᾶλλον ὁ ἀσεβής καὶ ὁ ἁμαρτωλός.
1 Ὅστις ἀγαπᾷ παιδείαν, ἀγαπᾷ γνῶσιν· ἀλλ᾿ ὅστις μισεῖ ἔλεγχον, εἶναι ἄφρων.
2 Ὁ καλὸς εὑρίσκει χάριν παρὰ Κυρίου· τὸν δὲ μηχανευόμενον κακὰ θέλει καταδικάσει.
3 Δὲν θέλει στερεωθῆ ἄνθρωπος διὰ τῆς ἀνομίας· ἡ ῥίζα δὲ τῶν δικαίων θέλει μένει ἀσάλευτος.
4 Ἡ ἐνάρετος γυνή εἶναι στέφανος εἰς τὸν ἄνδρα αὑτῆς· ἡ δὲ προξενοῦσα αἰσχύνην εἶναι ὡς σαπρία εἰς τὰ ὀστᾶ αὐτοῦ.
5 Οἱ λογισμοὶ τῶν δικαίων εἶναι εὐθύτης· αἱ δὲ βουλαὶ τῶν ἀσεβῶν δόλος.
6 Οἱ λόγοι τῶν ἀσεβῶν ἐνεδρεύουσιν αἷμα· τὸ δὲ στόμα τῶν εὐθέων θέλει ἐλευθερώσει αὐτούς.
7 Οἱ ἀσεβεῖς καταστρέφονται καὶ δὲν ὑπάρχουσιν· ὁ οἶκος δὲ τῶν δικαίων θέλει διαμένει.
8 Ὁ ἄνθρωπος ἐγκωμιάζεται κατὰ τὴν σύνεσιν αὑτοῦ· ὁ δὲ διεστραμμένος τὴν καρδίαν θέλει εἶσθαι εἰς καταφρόνησιν.
9 Καλήτερος ὁ ἄνθρωπος ὁ μή τιμώμενος καὶ ἐπαρκῶν εἰς ἑαυτόν, παρὰ ὁ κενοδοξῶν καὶ στερούμενος ἄρτου.
10 Ὁ δίκαιος ἐπιμελεῖται τὴν ζωήν τοῦ κτήνους αὑτοῦ· τὰ δὲ σπλάγχνα τῶν ἀσεβῶν εἶναι ἀνελεήμονα.
11 Ὁ ἐργαζόμενος τὴν γῆν αὑτοῦ θέλει χορτασθῆ ἄρτον· ὁ δὲ ἀκολουθῶν τοὺς ματαιόφρονας εἶναι ἐνδεής φρενῶν.
12 Ὁ ἀσεβής ζητεῖ τὴν ὑπεράσπισιν τῶν κακῶν· ἀλλ᾿ ἡ ῥίζα τοῦ δικαίου ἀναδίδει.
13 Δι᾿ ἁμαρτίαν χειλέων παγιδεύεται ὁ ἀσεβής· ὁ δὲ δίκαιος ἐξέρχεται ἐκ στενοχωρίας.
14 Ἐκ τῶν καρπῶν τοῦ στόματος αὑτοῦ ὁ ἄνθρωπος θέλει ἐμπλησθῆ ἀγαθῶν· καὶ ἡ ἀμοιβή τῶν χειρῶν τοῦ ἀνθρώπου θέλει ἐπιστρέψει εἰς αὐτόν.
15 Ἡ ὁδὸς τοῦ ἄφρονος εἶναι ὀρθή εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ· ὁ δὲ ἀκούων συμβουλὰς εἶναι σοφός.
16 Ὁ ἄφρων φανερόνει εὐθὺς τὴν ὀργήν αὑτοῦ· ὁ δὲ φρόνιμος σκεπάζει τὸ ὄνειδος αὑτοῦ.
17 Ὁ λαλῶν ἀλήθειαν ἀναγγέλλει τὸ δίκαιον· ὁ δὲ ψευδομάρτυς δόλον.
18 Ὁ φλύαρος εἶναι ὡς τραύματα μαχαίρας· ἡ δὲ γλῶσσα τῶν σοφῶν, ἴασις.
19 Τὰ χείλη τῆς ἀληθείας θέλουσιν εἶσθαι σταθερὰ διαπαντός· ἡ δὲ ψευδής γλῶσσα μόνον στιγμιαία.
20 Δόλος εἶναι ἐν τῇ καρδίᾳ τῶν μηχανευομένων κακά· εὐφροσύνη δὲ εἰς τοὺς βουλευομένους εἰρήνην.
21 Οὐδεμία βλάβη θέλει συμβῆ εἰς τὸν δίκαιον· οἱ δὲ ἀσεβεῖς θέλουσιν ἐμπλησθῆ κακῶν.
22 Ψευδῆ χείλη βδέλυγμα εἰς τὸν Κύριον· οἱ δὲ ποιοῦντες ἀλήθειαν εἶναι δεκτοὶ εἰς αὐτόν.
23 Ὁ φρόνιμος ἄνθρωπος καλύπτει γνῶσιν· ἡ δὲ καρδία τῶν ἀφρόνων διακηρύττει μωρίαν.
24 Ἡ χεὶρ τῶν ἐπιμελῶν θέλει ἐξουσιάζει· οἱ δὲ ὀκνηροὶ θέλουσιν εἶσθαι ὑποτελεῖς.
25 Ἡ λύπη ἐν τῇ καρδίᾳ τοῦ ἀνθρώπου ταπεινόνει αὐτήν· ὁ δὲ καλὸς λόγος εὐφραίνει αὐτήν.
26 Ὁ δίκαιος ὑπερέχει τοῦ πλησίον αὑτοῦ· ἡ δὲ ὁδὸς τῶν ἀσεβῶν πλανᾷ αὐτούς.
27 Ὁ ὀκνηρὸς δὲν ἐπιτυγχάνει τοῦ θηράματος αὑτοῦ· τὰ δὲ ὑπάρχοντα τοῦ ἐπιμελοῦς ἀνθρώπου εἶναι πολύτιμα.
28 Ἐν τῇ ὁδῷ τῆς δικαιοσύνης εἶναι ζωή· καὶ ἡ πορεία τῆς ὁδοῦ αὐτῆς δὲν φέρει εἰς θάνατον.
1 Ὁ σοφὸς υἱὸς δέχεται τὴν διδασκαλίαν τοῦ πατρός· ὁ δὲ χλευαστής δὲν ἀκούει ἔλεγχον.
2 Ἐκ τῶν καρπῶν τοῦ στόματος αὑτοῦ ὁ ἄνθρωπος θέλει φάγει ἀγαθά· ἡ δὲ ψυχή τῶν ἀνόμων ἀδικίαν.
3 Ὁ φυλάττων τὸ στόμα αὑτοῦ διαφυλάττει τὴν ζωήν αὑτοῦ· ὁ δὲ ἀνοίγων προπετῶς τὰ χείλη αὑτοῦ θέλει ἀπολεσθῆ.
4 Ἡ ψυχή τοῦ ὀκνηροῦ ἐπιθυμεῖ καὶ δὲν ἔχει· ἡ δὲ ψυχή τῶν ἐπιμελῶν θέλει χορτασθῆ.
5 Ὁ δίκαιος μισεῖ λόγον ψευδῆ· ὁ δὲ ἀσεβής καθίσταται δυσώδης καὶ ἄτιμος.
6 Ἡ δικαιοσύνη φυλάττει τὸν τέλειον τὴν ὁδόν· ἡ δὲ ἀσέβεια καταστρέφει τὸν ἁμαρτωλόν.
7 Ὑπάρχει ἄνθρωπος ὅστις κάμνει τὸν πλούσιον, καὶ δὲν ἔχει οὐδέν· καὶ ἄλλος ὅστις κάμνει τὸν πτωχόν, καὶ ἔχει πλοῦτον πολύν.
8 Τὸ λύτρον τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ πλοῦτος αὐτοῦ· ὁ δὲ πτωχὸς δὲν ἀκούει ἐπίπληξιν.
9 Τὸ φῶς τῶν δικαίων εἶναι φαιδρόν· ὁ δὲ λύχνος τῶν ἀσεβῶν θέλει σβεσθῆ.
10 Μόνον ἀπὸ τῆς ὑπερηφανίας προέρχεται ἡ ἔρις· ἡ δὲ σοφία εἶναι μετὰ τῶν δεχομένων συμβουλάς.
11 Τὰ ἐκ ματαιότητος πλούτη θέλουσιν ἐλαττωθῆ· ὁ δὲ συνάγων μὲ τὴν χεῖρα αὑτοῦ θέλει αὐξηνθῆ.
12 Ἡ ἐλπὶς ἀναβαλλομένη ἀτονίζει τὴν καρδίαν· τὸ δὲ ποθούμενον, ὅταν ἔρχηται, εἶναι δένδρον ζωῆς.
13 Ὁ καταφρονῶν τὸν λόγον θέλει ἀφανισθῆ· ὁ δὲ φοβούμενος τὴν ἐντολήν, οὗτος θέλει ἀνταμειφθῆ.
14 Ὁ νόμος τοῦ σοφοῦ εἶναι πηγή ζωῆς, ἀπομακρύνων ἀπὸ παγίδων θανάτου.
15 Σύνεσις ἀγαθή δίδει χάριν· ἡ δὲ ὁδὸς τῶν παρανόμων φέρει εἰς ὄλεθρον.
16 Πᾶς φρόνιμος πράττει μετὰ γνώσεως· ὁ δὲ ἄφρων ἀνακαλύπτει μωρίαν.
17 Ὁ κακὸς μηνυτής πίπτει εἰς δυστυχίαν· ὁ δὲ πιστὸς πρέσβυς εἶναι ἴασις.
18 Πτωχεία καὶ αἰσχύνη θέλουσιν εἶσθαι εἰς τὸν ἀποβάλλοντα τὴν διδασκαλίαν· ὁ δὲ φυλάττων τὸν ἔλεγχον θέλει τιμηθῆ.
19 Ἐπιθυμία ἐκπληρωθεῖσα εὐφραίνει τὴν ψυχήν· εἰς δὲ τοὺς ἄφρονας εἶναι βδελυρὸν νὰ ἐκκλίνωσιν ἀπὸ τοῦ κακοῦ.
20 Ὁ περιπατῶν μετὰ σοφῶν θέλει εἶσθαι σοφός· ὁ δὲ σύντροφος τῶν ἀφρόνων θέλει ἀπολεσθῆ.
21 Κακὸν παρακολουθεῖ τοὺς ἁμαρτωλούς· εἰς δὲ τοὺς δικαίους θέλει ἀνταποδοθῆ καλόν.
22 Ὁ ἀγαθὸς ἀφίνει κληρονομίαν εἰς υἱοὺς υἱῶν· ὁ πλοῦτος δὲ τοῦ ἁμαρτωλοῦ θησαυρίζεται διὰ τὸν δίκαιον.
23 Πολλήν τροφήν δίδει ὁ ἀγρὸς τῶν πτωχῶν· τινὲς δὲ δι᾿ ἔλλειψιν κρίσεως ἀφανίζονται.
24 Ὁ φειδόμενος τῆς ῥάβδου αὑτοῦ μισεῖ τὸν υἱὸν αὑτοῦ· ἀλλ᾿ ὁ ἀγαπῶν αὐτὸν παιδεύει αὐτὸν ἐν καιρῷ.
25 Ὁ δίκαιος τρώγει μέχρι χορτασμοῦ τῆς ψυχῆς αὑτοῦ· ἡ δὲ κοιλία τῶν ἀσεβῶν θέλει στερεῖσθαι.
1 Αἱ σοφαὶ γυναῖκες οἰκοδομοῦσι τὸν οἶκον αὑτῶν· ἡ δὲ ἄφρων κατασκάπτει αὐτὸν διὰ τῶν χειρῶν αὑτῆς.
2 Ὁ περιπατῶν ἐν τῇ εὐθύτητι αὑτοῦ φοβεῖται τὸν Κύριον· ὁ δὲ σκολιὸς τὰς ὁδοὺς αὑτοῦ καταφρονεῖ αὐτόν.
3 Ἐν στόματι ἄφρονος εἶναι ἡ ῥάβδος τῆς ὑπερηφανίας· τὰ δὲ χείλη τῶν σοφῶν θέλουσι φυλάττει αὐτούς.
4 Ὅπου δὲν εἶναι βόες, ἡ ἀποθήκη εἶναι κενή· ἡ δὲ ἀφθονία τῶν γεννημάτων εἶναι ἐκ τῆς δυνάμεως τοῦ βοός.
5 Ὁ ἀληθής μάρτυς δὲν θέλει ψεύδεσθαι· ὁ δὲ ψευδής μάρτυς ἐκχέει ψεύδη.
6 Ὁ χλευαστής ζητεῖ σοφίαν καὶ δὲν εὑρίσκει· εἰς δὲ τὸν συνετὸν εἶναι εὔκολος ἡ μάθησις.
7 Ὕπαγε κατέναντι τοῦ ἄφρονος ἀνθρώπου καὶ δὲν θέλεις εὑρεῖ χείλη συνέσεως.
8 Ἡ σοφία τοῦ φρονίμου εἶναι νὰ γνωρίζῃ τὴν ὁδὸν αὑτοῦ· ἡ δὲ μωρία τῶν ἀφρόνων ἀποπλάνησις.
9 Οἱ ἄφρονες γελῶσιν εἰς τὴν ἀνομίαν· ἐν μέσῳ δὲ τῶν εὐθέων εἶναι χάρις.
10 Ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου γνωρίζει τὴν πικρίαν τῆς ψυχῆς αὐτοῦ· καὶ ξένος δὲν συμμετέχει τῆς χαρᾶς αὐτῆς.
11 Ἡ οἰκία τῶν ἀσεβῶν θέλει ἀφανισθῆ· ἡ δὲ σκηνή τῶν εὐθέων θέλει ἀνθεῖ.
12 Ὑπάρχει ὁδός, ἥτις φαίνεται ὀρθή εἰς τὸν ἄνθρωπον, ἀλλὰ τὰ τέλη αὐτῆς φέρουσιν εἰς θάνατον.
13 Ἔτι καὶ εἰς τὸν γέλωτα πονεῖ ἡ καρδία· καὶ τὸ τέλος τῆς χαρᾶς εἶναι λύπη.
14 Ὁ διεφθαρμένος τὴν καρδίαν θέλει ἐμπλησθῆ ἀπὸ τῶν ὁδῶν αὑτοῦ· ὁ δὲ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἀφ᾿ ἑαυτοῦ.
15 Ὁ ἁπλοῦς πιστεύει εἰς πάντα λόγον· ὁ δὲ φρόνιμος προσέχει εἰς τὰ βήματα αὑτοῦ.
16 Ὁ σοφὸς φοβεῖται καὶ φεύγει ἀπὸ τοῦ κακοῦ· ἀλλ᾿ ὁ ἄφρων προχωρεῖ καὶ θρασύνεται.
17 Ὁ ὀξύθυμος πράττει ἀστοχάστως· καὶ ὁ κακόβουλος ἄνθρωπος εἶναι μισητός.
18 Οἱ ἄφρονες κληρονομοῦσι μωρίαν· οἱ δὲ φρόνιμοι στεφανοῦνται σύνεσιν.
19 Οἱ κακοὶ ὑποκλίνουσιν ἔμπροσθεν τῶν ἀγαθῶν, καὶ οἱ ἀσεβεῖς εἰς τὰς πύλας τῶν δικαίων.
20 Ὁ πτωχὸς μισεῖται καὶ ὑπὸ τοῦ πλησίον αὑτοῦ· τοῦ δὲ πλουσίου οἱ φίλοι πολλοί.
21 Ὁ καταφρονῶν τὸν πλησίον αὑτοῦ ἁμαρτάνει· ὁ δὲ ἐλεῶν τοὺς πτωχοὺς εἶναι μακάριος.
22 Δὲν πλανῶνται οἱ βουλευόμενοι κακόν; ἔλεος ὅμως καὶ ἀλήθεια θέλει εἶσθαι εἰς τοὺς βουλευομένους ἀγαθόν.
23 Ἐν παντὶ κόπῳ ὑπάρχει κέρδος· ἡ δὲ φλυαρία τῶν χειλέων φέρει μόνον εἰς ἔνδειαν.
24 Τὰ πλούτη τῶν σοφῶν εἶναι στέφανος εἰς αὐτούς· τῶν δὲ ἀφρόνων ἡ ὑπεροχή μωρία.
25 Ὁ ἀληθής μάρτυς ἐλευθερόνει ψυχάς· ὁ δὲ δόλιος ἐκχέει ψεύδη.
26 Ἐν τῷ φόβῳ τοῦ Κυρίου εἶναι ἐλπὶς ἰσχυρά· καὶ εἰς τὰ τέκνα αὐτοῦ θέλει ὑπάρχει καταφύγιον.
27 Ὁ φόβος τοῦ Κυρίου εἶναι πηγή ζωῆς, ἀπομακρύνων ἀπὸ παγίδων θανάτου.
28 Ἐν τῷ πλήθει τοῦ λαοῦ εἶναι ἡ δόξα τοῦ βασιλέως· ἐν δὲ τῇ ἐλλείψει τοῦ λαοῦ ὁ ἀφανισμὸς τοῦ ἡγεμονεύοντος.
29 Ὁ μακρόθυμος ἔχει μεγάλην φρόνησιν· ὁ δὲ ὀξύθυμος ἀνεγείρει τὴν ἀφροσύνην αὑτοῦ.
30 Ἡ ὑγιαίνουσα καρδία εἶναι ζωή τῆς σαρκός· ὁ δὲ φθόνος σαπρία τῶν ὀστέων.
31 Ὁ καταθλίβων τὸν πένητα ὀνειδίζει τὸν Ποιητήν αὐτοῦ· ὁ δὲ τιμῶν αὐτὸν ἐλεεῖ τὸν πτωχόν.
32 Ὁ ἀσεβής ἐκτινάσσεται ἐν τῇ ἀσεβείᾳ αὑτοῦ· ὁ δὲ δίκαιος καὶ ἐν τῷ θανάτῳ αὑτοῦ ἔχει ἐλπίδα.
33 Ἐν τῇ καρδίᾳ τοῦ συνετοῦ ἐπαναπαύεται σοφία· ἐν μέσῳ δὲ τῶν ἀφρόνων φανεροῦται.
34 Ἡ δικαιοσύνη ὑψόνει ἔθνος· ἡ δὲ ἁμαρτία εἶναι ὄνειδος λαῶν.
35 Εὔνοια τοῦ βασιλέως εἶναι πρὸς φρόνιμον δοῦλον· θυμὸς δὲ αὐτοῦ πρὸς τὸν προξενοῦντα αἰσχύνην.
1 Ἡ γλυκεῖα ἀπόκρισις καταπρανει θυμόν· ἀλλ᾿ ὁ λυπηρὸς λόγος διεγείρει ὀργήν.
2 Ἡ γλῶσσα τῶν σοφῶν καλλωπίζει τὴν γνῶσιν· τὸ στόμα δὲ τῶν ἀφρόνων ἐξερεύγεται μωρίαν.
3 Οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ Κυρίου εἶναι ἐν παντὶ τόπῳ, παρατηροῦντες κακοὺς καὶ ἀγαθούς.
4 Ἡ ὑγιαίνουσα γλῶσσα εἶναι δένδρον ζωῆς· ἡ δὲ διεστραμμένη, σύντριψις εἰς τὸ πνεῦμα.
5 Ὁ ἄφρων καταφρονεῖ τὴν διδασκαλίαν τοῦ πατρὸς αὑτοῦ· ὁ δὲ φυλάττων ἔλεγχον εἶναι φρόνιμος.
6 Ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ δικαίου εἶναι θησαυρὸς πολύς· εἰς δὲ τὸ εἰσόδημα τοῦ ἀσεβοῦς διασκορπισμός.
7 Τὰ χείλη τῶν σοφῶν διαδίδουσι γνῶσιν· ἀλλ᾿ ἡ καρδία τῶν ἀφρόνων δὲν εἶναι οὕτως.
8 Ἡ θυσία τῶν ἀσεβῶν εἶναι βδέλυγμα εἰς τὸν Κύριον· ἀλλ᾿ ἡ δέησις τῶν εὐθέων εὐπρόσδεκτος εἰς αὐτόν.
9 Βδέλυγμα εἶναι εἰς τὸν Κύριον ἡ ὁδὸς τοῦ ἀσεβοῦς· ἀγαπᾷ δὲ τὸν θηρεύοντα τὴν δικαιοσύνην.
10 Ἡ διδασκαλία εἶναι δυσάρεστος εἰς τὸν ἐγκαταλείποντα τὴν ὁδόν· ὁ μισῶν τὸν ἔλεγχον θέλει τελευτήσει.
11 Ὁ δης καὶ ἡ ἀπώλεια εἶναι ἔμπροσθεν τοῦ Κυρίου· πόσῳ μᾶλλον αἱ καρδίαι τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων;
12 Ὁ χλευαστής δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἐλέγχοντα αὐτόν, οὐδὲ θέλει ὑπάγει πρὸς τοὺς σοφούς.
13 Καρδία εὐφραινομένη ἱλαρύνει τὸ πρόσωπον· ὑπὸ δὲ τῆς λύπης τῆς καρδίας καταθλίβεται τὸ πνεῦμα.
14 Ἡ καρδία τοῦ συνετοῦ ζητεῖ γνῶσιν· τὸ δὲ στόμα τῶν ἀφρόνων βόσκει μωρίαν.
15 Πᾶσαι αἱ ἡμέραι τοῦ τεθλιμμένου εἶναι κακαί· ὁ δὲ εὐφραινόμενος τὴν καρδίαν ἔχει εὐωχίαν παντοτεινήν.
16 Καλήτερον τὸ ὀλίγον ἐν φόβῳ Κυρίου, παρὰ θησαυροὶ πολλοὶ καὶ ταραχή ἐν αὐτοῖς.
17 Καλήτερον ξενισμὸς λαχάνων μετὰ ἀγάπης, παρὰ μόσχος σιτευτὸς μετὰ μίσους.
18 Ὁ θυμώδης ἄνθρωπος διεγείρει μάχας· ὁ δὲ μακρόθυμος καταπαύει ἔριδας.
19 Ἡ ὁδὸς τοῦ ὀκνηροῦ εἶναι ὡς πεφραγμένη ἀπὸ ἀκάνθας· ἀλλ᾿ ἡ ὁδὸς τῶν εὐθέων εἶναι ἐξωμαλισμένη.
20 Υἱὸς σοφὸς εὐφραίνει πατέρα· ὁ δὲ μωρὸς ἄνθρωπος καταφρονεῖ τὴν μητέρα αὑτοῦ.
21 Ἡ μωρία εἶναι χαρὰ εἰς τὸν ἐνδεῆ φρενῶν· ὁ δὲ συνετὸς ἄνθρωπος περιπατεῖ ὀρθῶς.
22 Ὅπου συμβούλιον δὲν ὑπάρχει, οἱ σκοποὶ ματαιόνονται· ἐν δὲ τῷ πλήθει τῶν συμβούλων στερεόνονται.
23 Χαρὰ εἰς τὸν ἄνθρωπον διὰ τὴν ἀπόκρισιν τοῦ στόματος αὐτοῦ, καὶ λόγος ἐν καιρῷ, πόσον καλὸς εἶναι.
24 Ἡ ὁδὸς τῆς ζωῆς εἰς τὸν συνετὸν εἶναι πρὸς τὰ ἄνω, διὰ νὰ ἐκκλίνῃ ἀπὸ τοῦ δου κάτω.
25 Ὁ Κύριος καταστρέφει τὸν οἶκον τῶν ὑπερηφάνων· στερεόνει δὲ τὸ ὅριον τῆς χήρας.
26 Οἱ λογισμοὶ τοῦ πονηροῦ εἶναι βδέλυγμα εἰς τὸν Κύριον· τῶν δὲ καθαρῶν οἱ λόγοι εὐάρεστοι.
27 Ὁ δωρολήπτης ταράττει τὸν οἶκον αὑτοῦ· ἀλλ᾿ ὅστις μισεῖ τὰ δῶρα θέλει ζήσει.
28 Ἡ καρδία τοῦ δικαίου προμελετᾷ διὰ νὰ ἀποκριθῇ· τὸ δὲ στόμα τῶν ἀσεβῶν ἐξερεύγεται κακά.
29 Ὁ Κύριος εἶναι μακρὰν ἀπὸ τῶν ἀσεβῶν· εἰσακούει δὲ τῆς δεήσεως τῶν δικαίων.
30 Τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν εὐφραίνει τὴν καρδίαν· καὶ ἡ καλή φήμη παχύνει τὰ ὀστᾶ.
31 Τὸ τίον, τὸ ὁποῖον ἀκούει τὸν ἔλεγχον τῆς ζωῆς, διατρίβει μεταξὺ τῶν σοφῶν.
32 Ὅστις ἀπωθεῖ τὴν διδασκαλίαν, ἀποστρέφεται τὴν ψυχήν αὑτοῦ· ἀλλ᾿ ὅστις ἀκούει τὸν ἔλεγχον, ἀποκτᾷ σύνεσιν.
33 Ὁ φόβος τοῦ Κυρίου εἶναι διδασκαλία σοφίας· καὶ ἡ ταπείνωσις προπορεύεται τῆς δόξης.
1 Τοῦ ἀνθρώπου εἶναι αἱ προπαρασκευαὶ τῆς καρδίας· παρὰ δὲ τοῦ Κυρίου ἡ ἀπόκρισις τῆς γλώσσης.
2 Πᾶσαι αἱ ὁδοὶ τοῦ ἀνθρώπου φαίνονται ὀρθαὶ εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ· πλήν ὁ Κύριος σταθμίζει τὰ πνεύματα.
3 Ἀφιέρονε τὰ ἔργα σου εἰς τὸν Κύριον, καὶ αἱ βουλαὶ σου θέλουσι στερεωθῆ.
4 Ὁ Κύριος ἔκαμε τὰ πάντα δι᾿ ἑαυτόν, ἔτι καὶ τὸν ἀσεβῆ διὰ τὴν ἡμέραν τὴν κακήν.
5 Βδέλυγμα εἰς τὸν Κύριον εἶναι πᾶς ὑψηλοκάρδιος· καὶ χεὶρ μὲ χεῖρα ἄν συνάπτηται, δὲν θέλει μένει ἀτιμώρητος.
6 Διὰ χάριτος καὶ ἀληθείας καθαρίζεται ἡ ἀνομία· καὶ διὰ τοῦ φόβου τοῦ Κυρίου ἐκκλίνουσιν οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τοῦ κακοῦ.
7 Ὅταν ὁ Κύριος ἀρέσκηται εἰς τὰς ὁδοὺς τοῦ ἀνθρώπου, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ εἰρηνεύει μετ᾿ αὐτοῦ.
8 Καλήτερον ὀλίγον μετὰ δικαιοσύνης, παρὰ εἰσοδήματα μεγάλα μετὰ ἀδικίας.
9 Ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου βουλεύεται τὴν ὁδὸν αὐτοῦ· ἀλλ᾿ ὁ Κύριος διευθύνει τὰ βήματα αὐτοῦ.
10 Χρησμὸς εἶναι εἰς τὰ χείλη τοῦ βασιλέως· τὸ στόμα αὐτοῦ δὲν σφάλλει ἐν τῇ κρίσει.
11 Δικαία στάθμη καὶ πλάστιγξ εἶναι τοῦ Κυρίου· πάντα τὰ ζύγια τοῦ σακκίου εἶναι ἔργον αὐτοῦ.
12 Βδέλυγμα εἶναι εἰς τοὺς βασιλεῖς νὰ πράττωσιν ἀνομίαν· διότι ὁ θρόνος στερεόνεται μετὰ τῆς δικαιοσύνης.
13 Τὰ δίκαια χείλη εἶναι εὐπρόσδεκτα εἰς τοὺς βασιλεῖς, καὶ ἀγαπῶσι τὸν λαλοῦντα ὀρθά.
14 Θυμὸς βασιλέως εἶναι ἄγγελος θανάτου· ἀλλ᾿ ὁ σοφὸς ἄνθρωπος καταπρανει αὐτόν.
15 Εἰς τὸ φῶς τοῦ προσώπου τοῦ βασιλέως εἶναι ζωή· καὶ ἡ εὔνοια αὐτοῦ εἶναι ὡς νέφος ὀψίμου βροχῆς.
16 Πόσον καλητέρα εἶναι ἡ ἀπόκτησις τῆς σοφίας παρὰ τὸ χρυσίον καὶ προκριτωτέρα ἡ ἀπόκτησις τῆς συνέσεως παρὰ τὸ ἀργύριον!
17 Ἡ ὁδὸς τῶν εὐθέων εἶναι νὰ ἐκκλίνωσιν ἀπὸ τοῦ κακοῦ· ὅστις φυλάττει τὴν ὁδὸν αὑτοῦ, διατηρεῖ τὴν ψυχήν αὑτοῦ.
18 Ἡ ὑπερηφανία προηγεῖται τοῦ ὀλέθρου, καὶ ὑψηλοφροσύνη τοῦ πνεύματος προηγεῖται τῆς πτώσεως.
19 Καλήτερον νὰ ἦναι τις ταπεινόφρων μετὰ τῶν ταπεινῶν, παρὰ νὰ μοιράζῃ λάφυρα μετὰ τῶν ὑπερηφάνων.
20 Ὁ συνετὸς εἰς τὰ πράγματα θέλει εὑρεῖ καλόν· καὶ ὁ ἐλπίζων ἐπὶ τὸν Κύριον εἶναι μακάριος.
21 Ὁ σοφὸς τὴν καρδίαν θέλει ὀνομάζεσθαι φρόνιμος· καὶ ἡ γλυκύτης τῶν χειλέων προσθέτει μάθησιν.
22 Ἡ σύνεσις εἶναι πηγή ζωῆς εἰς τὸν ἔχοντα αὐτήν· ἡ δὲ παιδεία τῶν ἀφρόνων μωρία.
23 Ἡ καρδία τοῦ σοφοῦ συνετίζει τὸ στόμα αὐτοῦ, καὶ εἰς τὰ χείλη αὐτοῦ προσθέτει μάθησιν.
24 Κηρήθρα μέλιτος οἱ εὐάρεστοι λόγοι· γλυκύτης εἰς τὴν ψυχήν καὶ ἴασις εἰς τὰ ὀστᾶ.
25 Ὑπάρχει ὁδὸς ἥτις φαίνεται ὀρθή εἰς τὸν ἄνθρωπον, ἀλλὰ τὰ τέλη αὐτῆς εἶναι ὁδοὶ θανάτου.
26 Ὁ ἐργαζόμενος ἐργάζεται δι᾿ ἑαυτόν· διότι τὸ στόμα αὐτοῦ ἀναγκάζει αὐτόν.
27 Ὁ ἀχρεῖος ἄνθρωπος σκάπτει κακόν· καὶ εἰς τὰ χείλη αὐτοῦ εἶναι ὡς πῦρ καῖον.
28 Ὁ διεστραμμένος ἄνθρωπος διασπείρει ἔριδας· καὶ ὁ ψιθυριστής διαχωρίζει τοὺς στενωτέρους φίλους.
29 Ὁ βίαιος ἄνθρωπος ἀποπλανᾷ τὸν πλησίον αὑτοῦ καὶ φέρει αὐτὸν εἰς ὁδὸν οὐχὶ καλήν·
30 κλείων τους ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ μηχανᾶται διεστραμμένα· δαγκάνων τὰ χείλη αὑτοῦ ἐκτελεῖ τὸ κακόν.
31 Ἡ πολιὰ εἶναι στέφανος δόξης, εὑρισκομένη ἐν τῇ ὁδῷ τῆς δικαιοσύνης.
32 Καλήτερος ὁ μακρόθυμος παρὰ τὸν δυνατόν· καὶ ὁ ἐξουσιάζων τὸ πνεῦμα αὑτοῦ παρὰ τὸν ἐκπορθοῦντα πόλιν.
33 Ὁ κλῆρος ῥίπτεται εἰς τὴν κάλπην· ὅλη ὅμως ἡ κρίσις αὐτοῦ εἶναι παρὰ Κυρίου.
1 Καλήτερον ξηρὸν ψωμίον καὶ εἰρήνη μετ᾿ αὐτοῦ, παρὰ οἶκον πλήρη θυμάτων μετὰ ἔριδος.
2 Ὁ φρόνιμος ὑπηρέτης θέλει ἐξουσιάζει ἐπὶ υἱοῦ αἰσχύνης καὶ θέλει συμμοιρασθῆ τὴν κληρονομίαν μεταξὺ ἀδελφῶν.
3 Τὸ χωνευτήριον δοκιμάζει τὸν ἄργυρον καὶ ἡ κάμινος τὸν χρυσόν, ὁ δὲ Κύριος τὰς καρδίας.
4 Ὁ κακοποιὸς ὑπακούει εἰς τὰ ἄνομα χείλη· ὁ ψεύστης δίδει ἀκρόασιν εἰς τὴν κακήν γλῶσσαν.
5 Ὅστις περιγελᾷ τὸν πτωχόν, ὀνειδίζει τὸν Ποιητήν αὐτοῦ· ὅστις χαίρει εἰς συμφοράς, δὲν θέλει μείνει ἀτιμώρητος.
6 Τέκνα τέκνων εἶναι ὁ στέφανος τῶν γερόντων· καὶ ἡ δόξα τῶν τέκνων οἱ πατέρες αὐτῶν.
7 Χείλη ὑπεροχῆς δὲν ἁρμόζουσιν εἰς τὸν ἄφρονα· πολὺ ὀλιγώτερον χείλη ψεύδους εἰς τὸν ἄρχοντα.
8 Τὸ δῶρον εἶναι ὡς λίθος πολύτιμος εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ δωροδοκουμένου· ὅπου τοῦτο ἐμφανισθῇ, κατορθόνει.
9 Ὅστις κρύπτει παράβασιν, ζητεῖ φιλίαν· ἀλλ᾿ ὅστις ἐπαναλέγει τὸ πρᾶγμα, χωρίζει τοὺς στενωτέρους φίλους.
10 Περισσότερον τύπτει ὁ ἔλεγχος τὸν φρόνιμον, παρὰ ἑκατὸν μαστιγώσεις τὸν ἄφρονα.
11 Ὁ κακὸς ζητεῖ μόνον στάσεις· διὰ τοῦτο ἄγγελος σκληρὸς θέλει πεμφθῆ κατ᾿ αὐτοῦ.
12 Ἄς ἀπαντήσῃ τὸν ἄνθρωπον ἄρκτος στερηθεῖσα τῶν τέκνων αὑτῆς καὶ οὐχὶ ἄφρων ἐν τῇ μωρίᾳ αὑτοῦ.
13 Ὅστις ἀποδίδει κακὸν ἀντὶ καλοῦ, κακὸν δὲν θέλει ἀναχωρήσει ἀπὸ τοῦ οἴκου αὐτοῦ.
14 Ὅστις ἀρχίζει φιλονεικίαν, εἶναι ὡς ὁ ἐκφράττων ὕδατα· ὅθεν παῦσον ἀπὸ τῆς φιλονεικίας πρὶν ἐξαφθῇ.
15 Ὁ δικαιόνων τὸν ἀσεβῆ καὶ ὁ καταδικάζων τὸν δίκαιον, ἀμφότεροι εἶναι βδέλυγμα εἰς τὸν Κύριον.
16 Τί χρησιμεύουσι τὰ χρήματα εἰς τὴν χεῖρα τοῦ ἄφρονος, διὰ νὰ ἀγοράσῃ σοφίαν, ἀφοῦ δὲν ἔχει γνῶσιν;
17 Ἐν παντὶ καιρῷ ἀγαπᾷ ὁ φίλος, καὶ ὁ ἀδελφὸς γεννᾶται διὰ καιρὸν ἀνάγκης.
18 Ἄνθρωπος ἐνδεής φρενῶν δίδει χεῖρα καὶ ἐγγυᾶται διὰ τὸν φίλον αὑτοῦ.
19 Ὁ ἀγαπῶν ἔριδας ἀγαπᾷ ἁμαρτήματα· ὁ ὑπερυψόνων τὴν πύλην αὑτοῦ ζητεῖ ὄλεθρον.
20 Ὁ σκολιὸς τὴν καρδίαν δὲν εὑρίσκει καλόν· καὶ ὁ διεστραμμένος τὴν γλῶσσαν αὑτοῦ πίπτει εἰς συμφοράν.
21 Ὅστις γεννᾷ ἄφρονα, γεννᾷ αὐτὸν διὰ λύπην αὑτοῦ· καὶ ὁ πατήρ τοῦ ἀνοήτου δὲν ἀπολαμβάνει χαράν.
22 Ἡ εὐφραινομένη καρδία δίδει εὐεξίαν ὡς ἰατρικόν· τὸ δὲ κατατεθλιμμένον πνεῦμα ξηραίνει τὰ ὀστᾶ.
23 Ὁ ἀσεβής δέχεται δῶρον ἀπὸ τοῦ κόλπου, διὰ νὰ διαστρέψῃ τὰς ὁδοὺς τῆς κρίσεως.
24 Ἐπὶ τοῦ προσώπου τοῦ συνετοῦ εἶναι σοφία· ἀλλ᾿ οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ ἄφρονος βλέπουσιν εἰς τὰ ἄκρα τῆς γῆς.
25 Ὁ ἄφρων υἱὸς εἶναι βαρυθυμία εἰς τὸν πατέρα αὑτοῦ καὶ πικρία εἰς τὴν γεννήσασαν αὐτόν.
26 Δὲν εἶναι ποτὲ καλὸν νὰ ἐπιβάλληται ποινή εἰς τὸν δίκαιον, νὰ ἐπιβουλεύηταί τις τοὺς ἄρχοντας διὰ τὴν εὐθύτητα αὐτῶν.
27 Ὁ κρατῶν τοὺς λόγους αὑτοῦ εἶναι γνωστικός· ὁ μακρόθυμος ἄνθρωπος εἶναι φρόνιμος.
28 Καὶ αὐτὸς ὁ ἄφρων, ὅταν σιωπᾷ λογίζεται σοφός· καὶ ὁ κλείων τὰ χείλη αὑτοῦ, συνετός.
1 Ὁ ἰδιογνώμων ζητεῖ κατὰ τὴν ἐπιθυμίαν αὑτοῦ καὶ ἐναντιόνεται εἰς πᾶν ὅ, τι εἶναι ὀρθόν.
2 Ὁ ἄφρων δὲν ἠδύνεται εἰς τὴν σύνεσιν, ἀλλ᾿ εἰς ὅ, τι φαντάζεται ἡ καρδία αὐτοῦ.
3 Ὅταν ἔρχηται ὁ ἀσεβής, ἔρχεται καὶ ἡ καταφρόνησις· καὶ μετὰ τοῦ ὀνείδους, ἡ ἀτιμία.
4 Οἱ λόγοι τοῦ στόματος τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὕδατα βαθέα· καὶ ἡ πηγή τῆς σοφίας, χείμαρρος ἀναπηδῶν.
5 Δὲν εἶναι καλὸν νὰ προσωποληπτῇ τις τὸν ἀσεβῆ, διὰ νὰ ἀνατρέπῃ τὸ δίκαιον ἐν τῇ κρίσει.
6 Τὰ χείλη τοῦ ἄφρονος ἐμβαίνουσιν εἰς ἔριδας, καὶ τὸ στόμα αὐτοῦ προσκαλεῖ ῥαπίσματα.
7 Τὸ στόμα τοῦ ἄφρονος εἶναι ὁ ἀφανισμὸς αὐτοῦ, καὶ τὰ χείλη αὐτοῦ παγὶς εἰς τὴν ψυχήν αὐτοῦ.
8 Οἱ λόγοι τοῦ ψιθυριστοῦ καταπίνονται ἠδέως καὶ καταβαίνουσιν ἕως τῶν ἐνδομύχων τῆς κοιλίας.
9 Ὁ ὀκνηρὸς εἰς τὸ ἔργον αὑτοῦ εἶναι βεβαίως ἀδελφὸς τοῦ ἀσώτου.
10 Τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου εἶναι πύργος ὀχυρός· ὁ δίκαιος, καταφεύγων εἰς αὐτόν, εἶναι ἐν ἀσφαλείᾳ.
11 Τὰ ἀγαθὰ τοῦ πλουσίου εἶναι ἡ ὀχυρὰ αὐτοῦ πόλις, καὶ φαντάζεται αὐτὰ ὡς ὑψηλὸν τεῖχος.
12 Πρὸ τοῦ ἀφανισμοῦ ὑψόνεται ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου· καὶ ἡ ταπείνωσις προπορεύεται τῆς δόξης.
13 Τὸ νὰ ἀποκρίνηταί τις πρὶν ἀκούσῃ, εἶναι εἰς αὐτὸν ἀφροσύνη καὶ ὄνειδος.
14 Τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου θέλει ὑποστηρίζει τὴν ἀδυναμίαν αὐτοῦ· ἀλλὰ τὸ κατατεθλιμμένον πνεῦμα τίς δύναται νὰ ὑποφέρῃ;
15 Ἡ καρδία τοῦ φρονίμου ἀποκτᾷ σύνεσιν· καὶ τὸ τίον τῶν σοφῶν ζητεῖ γνῶσιν.
16 Τὸ δῶρον τοῦ ἀνθρώπου ἀνοίγει τόπον εἰς αὐτόν, καὶ φέρει αὐτὸν ἔμπροσθεν τῶν μεγάλων.
17 Ὁ πρωτολογῶν ἐν τῇ κρίσει αὑτοῦ φαίνεται δίκαιος· ἀλλ᾿ ὁ ἀντίδικος αὐτοῦ ἔρχεται καὶ ἐξελέγχει αὐτόν.
18 Ὁ κλῆρος παύει τὰς ἀντιλογίας καὶ ἀποφασίζει μεταξὺ τῶν δυνατῶν.
19 Ἀδελφὸς δυσαρεστηθεὶς ὑποτάσσεται δυσκολώτερα παρὰ ὀχυρὰ πόλις· αἱ δὲ διαφοραὶ αὐτῶν εἶναι ὡς μοχλοὶ φρουρίου.
20 Ἐκ τῶν καρπῶν τοῦ στόματος τοῦ ἀνθρώπου θέλει χορτασθῆ ἡ κοιλία αὐτοῦ· ἀπὸ τοῦ προϊόντος τῶν χειλέων αὐτοῦ θέλει ἐμπλησθῆ.
21 Θάνατος καὶ ζωή εἶναι εἰς τὴν χεῖρα τῆς γλώσσης· καὶ οἱ ἀγαπῶντες αὐτήν θέλουσι φάγει τοὺς καρποὺς αὐτῆς.
22 Ὅστις εὕρηκε γυναῖκα, εὕρηκεν ἀγαθὸν καὶ ἀπήλαυσε χάριν παρὰ Κυρίου.
23 Ὁ πένης λαλεῖ μετὰ ἱκεσιῶν· ἀλλ᾿ ὁ πλούσιος ἀποκρίνεται μετὰ σκληρότητος.
24 Ὁ ἄνθρωπος ὁ ἔχων φίλους πρέπει νὰ φέρηται φιλικῶς· καὶ ὑπάρχει φίλος στενώτερος ἀδελφοῦ.
1 Καλήτερος ὁ πτωχὸς ὁ περιπατῶν ἐν τῇ ἀκεραιότητι αὑτοῦ, παρὰ τὸν πλούσιον τὸν διεστραμμένον τὰ χείλη αὑτοῦ καὶ ὄντα ἄφρονα.
2 Ψυχή ἄνευ γνώσεως βεβαίως δὲν εἶναι καλόν· καὶ ὅστις σπεύδει μὲ τοὺς πόδας, προσκόπτει.
3 Ἡ ἀφροσύνη τοῦ ἀνθρώπου διαστρέφει τὴν ὁδὸν αὐτοῦ· καὶ ἡ καρδία αὐτοῦ ἀγανακτεῖ κατὰ τοῦ Κυρίου.
4 Ὁ πλοῦτος προσθέτει φίλους πολλούς· ὁ δὲ πτωχὸς ἐγκαταλείπεται ὑπὸ τοῦ φίλου αὑτοῦ.
5 Ὁ ψευδής μάρτυς δὲν θέλει μείνει ἀτιμώρητος· καὶ ὁ λαλῶν ψεύδη δὲν θέλει ἐκφύγει.
6 Πολλοὶ κολακεύουσι τὸ πρόσωπον τοῦ ἄρχοντος· καὶ πᾶς τις εἶναι φίλος τοῦ διδόντος ἀνθρώπου.
7 Τὸν πτωχὸν μισοῦσι πάντες οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ· πόσῳ μᾶλλον θέλουσιν ἀποφεύγει αὐτὸν οἱ φίλοι αὐτοῦ; αὐτὸς ἀκολουθεῖ φωνάζων· ἀλλ᾿ ἐκεῖνοι δὲν ἀποκρίνονται.
8 Ὅστις ἀποκτᾷ σοφίαν, ἀγαπᾷ τὴν ψυχήν αὑτοῦ· ὅστις φυλάττει φρόνησιν, θέλει εὑρεῖ καλόν.
9 Ὁ ψευδής μάρτυς δὲν θέλει μείνει ἀτιμώρητος· καὶ ὁ λαλῶν ψεύδη θέλει ἀπολεσθῆ.
10 Ἡ τρυφή δὲν ἁρμόζει εἰς ἄφρονα· πολὺ ὀλιγώτερον εἰς δοῦλον, νὰ ἐξουσιάζῃ ἐπ᾿ ἀρχόντων.
11 Ἡ φρόνησις τοῦ ἀνθρώπου συστέλλει τὸν θυμὸν αὐτοῦ· καὶ εἶναι δόξα αὐτοῦ νὰ παραβλέπῃ τὴν παράβασιν.
12 Ἡ ὀργή τοῦ βασιλέως εἶναι ὡς βρυχηθμὸς λέοντος· ἡ δὲ εὔνοια αὐτοῦ ὡς δρόσος ἐπὶ τὸν χόρτον.
13 Ὁ ἄφρων υἱὸς εἶναι ὄλεθρος εἰς τὸν πατέρα αὑτοῦ· καὶ αἱ ἔριδες τῆς γυναικὸς εἶναι ἀκατάπαυστον στάξιμον.
14 Οἶκος καὶ πλούτη κληρονομοῦνται ἐκ τῶν πατέρων· ἀλλ᾿ ἡ φρόνιμος γυνή παρὰ Κυρίου δίδεται.
15 Ἡ ὀκνηρία ῥίπτει εἰς βαθὺν ὕπνον· καὶ ἡ ἄεργος ψυχή θέλει πεινᾷ.
16 Ὁ φυλάττων τὴν ἐντολήν φυλάττει τὴν ψυχήν αὑτοῦ· ὁ δὲ καταφρονῶν τὰς ὁδοὺς αὑτοῦ θέλει ἀπολεσθῆ.
17 Ὁ ἐλεῶν πτωχὸν δανείζει εἰς τὸν Κύριον· καὶ θέλει γείνει εἰς αὐτὸν ἡ ἀνταπόδοσις αὐτοῦ.
18 Παίδευε τὸν υἱὸν σου ἐνόσῳ εἶναι ἐλπίς· ἀλλὰ μή διεγείρῃς τὴν ψυχήν σου, ὥστε νὰ θανατώσῃς αὐτόν.
19 Ὁ ὀργίλος θέλει λάβει ποινήν· διότι καὶ ἄν ἐλευθερώσῃς αὐτόν, πάλιν θέλεις κάμει τὸ αὐτό.
20 Ἄκουε συμβουλήν καὶ δέχου διδασκαλίαν διὰ νὰ γείνῃς σοφὸς εἰς τὰ ἔσχατά σου.
21 Εἶναι πολλοὶ λογισμοὶ ἐν τῇ καρδίᾳ τοῦ ἀνθρώπου· ἡ βουλή ὅμως τοῦ Κυρίου, ἐκείνη θέλει μένει.
22 Τιμή τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ ἀγαθότης αὐτοῦ· καὶ καλήτερος ὁ πτωχὸς παρὰ τὸν ψεύστην.
23 Ὁ φόβος τοῦ Κυρίου φέρει ζωήν, καὶ ὁ φοβούμενος αὐτὸν θέλει πλαγιάζει κεχορτασμένος· κακὸν δὲν θέλει συναπαντήσει.
24 Ὁ ὀκνηρὸς ἐμβάπτει τὴν χεῖρα αὑτοῦ εἰς τὸ τρυβλίον, καὶ δὲν θέλει οὐδὲ εἰς τὸ στόμα αὐτοῦ νὰ ἐπιστρέψῃ αὐτήν.
25 Ἐὰν μαστιγώσῃς τὸν χλευαστήν, ὁ ἁπλοῦς θέλει γείνει προσεκτικός· καὶ ἐὰν ἐλέγξῃς τὸν φρόνιμον, θέλει ἐννοήσει γνῶσιν.
26 Ὅστις ἀτιμάζει τὸν πατέρα καὶ ἀπωθεῖ τὴν μητέρα, εἶναι υἱὸς προξενῶν αἰσχύνην καὶ ὄνειδος.
27 Παῦσον, υἱὲ μου, νὰ ἀκούῃς διδασκαλίαν παρεκτρέπουσαν ἀπὸ τῶν λόγων τῆς γνώσεως.
28 Ὁ ἀσεβής μάρτυς χλευάζει τὸ δίκαιον· καὶ τὸ στόμα τῶν ἀσεβῶν καταπίνει ἀνομίαν.
29 Κρίσεις ἑτοιμάζονται διὰ τοὺς χλευαστάς, καὶ ῥαβδισμοὶ διὰ τὴν ῥάχιν τῶν ἀφρόνων.
1 Ὁ οἶνος εἶναι χλευαστής, καὶ τὰ σίκερα στασιαστικά· καὶ ὅστις δελεάζεται ὑπὸ τούτων, δὲν εἶναι φρόνιμος.
2 Ἀπειλή βασιλέως εἶναι βρυχηθμὸς λέοντος· ὅστις παροξύνει αὐτόν, ἁμαρτάνει εἰς τὴν ἰδίαν αὑτοῦ ζωήν.
3 Τιμή εἶναι εἰς τὸν ἄνθρωπον νὰ παύῃ ἀπὸ τῆς ἔριδος· πᾶς δὲ ἄφρων ἐμπλέκεται εἰς ταύτην.
4 Ὁ ὀκνηρὸς δὲν θέλει νὰ ἀροτριᾷ ἐξ αἰτίας τοῦ χειμῶνος· διὰ τοῦτο θέλει ζητεῖ ἐν τῷ θέρει καὶ δὲν θέλει λαμβάνει.
5 Ἡ βουλή ἐν τῇ καρδίᾳ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὡς ὕδατα βαθέα· ἀλλ᾿ ὁ συνετὸς ἄνθρωπος θέλει ἀνασύρει αὐτήν.
6 Πολλοὶ ἄνθρωποι κηρύττουσιν ἕκαστος τὴν καλοκαγαθίαν αὑτοῦ· ἀλλὰ τίς θέλει εὕρῃ ἄνθρωπον πιστόν;
7 Ὁ δίκαιος περιπατεῖ ἐν τῇ ἀκεραιότητι αὑτοῦ· καὶ τὰ τέκνα αὐτοῦ εἶναι μακάρια μετ᾿ αὐτόν.
8 Βασιλεύς, καθήμενος ἐπὶ θρόνου κρίσεως, διασκεδάζει πᾶν κακὸν διὰ τῶν ὀφθαλμῶν αὑτοῦ.
9 Τίς δύναται νὰ εἴπῃ, Ἐκαθάρισα τὴν καρδίαν μου, εἶμαι καθαρὸς ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου;
10 Ζύγια διάφορα, μέτρα διάφορα, εἶναι ἀμφότερα βδέλυγμα εἰς τὸν Κύριον.
11 Γνωρίζεται καὶ αὐτὸ τὸ παιδίον ἐκ τῶν πράξεων αὑτοῦ, ἄν τὰ ἔργα αὑτοῦ εἶναι καθαρὰ, καὶ ἄν εὐθέα.
12 Τὸ τίον ἀκούει καὶ ὁ ὀφθαλμὸς βλέπει· ἀλλ᾿ ὁ Κύριος ἔκαμεν ἀμφότερα.
13 Μή ἀγάπα τὸν ὕπνον, διὰ νὰ μή ἔλθῃς εἰς πτωχείαν· ἄνοιξον τοὺς ὀφθαλμοὺς σου καὶ θέλεις χορτασθῆ ἄρτου.
14 Κακόν, κακόν, λέγει ὁ ἀγοραστής· ἀλλ᾿ ἀφοῦ ἀναχωρήσῃ, τότε καυχᾶται.
15 Ὑπάρχει χρυσίον καὶ πλῆθος μαργαριτῶν· τὰ χείλη ὅμως τῆς γνώσεως εἶναι τὸ πολύτιμον κειμήλιον.
16 Λάβε τὸ ἱμάτιον τοῦ ἐγγυωμένου διὰ ξένον· καὶ λάβε ἐνέχυρον ἀπ᾿ αὐτοῦ, ἐγγυωμένου περὶ ξένων πραγμάτων.
17 Ὁ ἄρτος τοῦ ψεύδους εἶναι γλυκὺς εἰς τὸν ἄνθρωπον· μετὰ ταῦτα ὅμως τὸ στόμα αὐτοῦ θέλει γεμισθῆ χαλίκων.
18 Οἱ σκοποὶ στερεόνονται διὰ τῆς συμβουλῆς· καὶ μετὰ καλήν σκέψιν κάμνε πόλεμον.
19 Ὁ σπερμολόγος περιερχόμενος ἀποκαλύπτει τὰ μυστικά· διὰ τοῦτο μή σμίγου μετὰ τοῦ πλατύνοντος τὰ χείλη αὑτοῦ.
20 Ὁ λύχνος τοῦ κακολογοῦντος τὸν πατέρα αὑτοῦ ἤ τὴν μητέρα αὑτοῦ θέλει σβεσθῆ ἐν βαθεῖ σκότει.
21 Κληρονομία ἀποκτηθεῖσα ταχέως τὴν ἀρχήν, εἰς τὸ τέλος δὲν εὐλογεῖται.
22 Μή εἴπῃς, Θέλω ἀνταποδώσει κακόν· ἀνάμενε τὸν Κύριον καὶ θέλει σὲ σώσει.
23 Ζύγια διάφορα εἶναι βδέλυγμα εἰς τὸν Κύριον· καὶ ἡ δολία πλάστιγξ δὲν εἶναι καλόν.
24 Τὰ διαβήματα τοῦ ἀνθρώπου διευθύνονται ὑπὸ τοῦ Κυρίου· πῶς λοιπὸν ὁ ἄνθρωπος ἤθελε γνωρίσει τὴν ἑαυτοῦ ὁδόν;
25 Παγὶς εἶναι εἰς τὸν ἄνθρωπον, προπετῶς νὰ λαλῇ περὶ ἱερῶν καὶ μετὰ τὰς εὐχὰς νὰ σκέπτηται.
26 Ὁ σοφὸς βασιλεὺς λικμίζει τοὺς ἀσεβεῖς καὶ στρέφει τὸν τροχὸν ἐπ᾿ αὐτούς.
27 Λύχνος τοῦ Κυρίου εἶναι τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου, τὸ ὁποῖον διερευνᾷ πάντα τὰ ἐνδόμυχα τῆς καρδίας.
28 Ἔλεος καὶ ἀλήθεια διαφυλάττουσι τὸν βασιλέα· καὶ ὁ θρόνος αὐτοῦ ὑποστηρίζεται ὑπὸ τοῦ ἐλέους.
29 Καύχημα τῶν νέων εἶναι ἡ δύναμις αὐτῶν· καὶ δόξα τῶν γερόντων ἡ πολιά.
30 Τὰ μελανίσματα τῶν πληγῶν λευκαίνουσι τὸν κακόν· καὶ τὰ κτυπήματα τὰ ἐνδόμυχα τῆς καρδίας.
1 Ἡ καρδία τοῦ βασιλέως εἶναι ἐν τῇ χειρὶ τοῦ Κυρίου ὡς ῥεύματα ὑδάτων· ὅπου θέλει στρέφει αὐτήν.
2 Πᾶσαι αἱ ὁδοὶ τοῦ ἀνθρώπου φαίνονται ὀρθαὶ εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ· πλήν ὁ Κύριος σταθμίζει τὰς καρδίας.
3 Νὰ κάμνῃ τις δικαιοσύνην καὶ κρίσιν εἶναι ἀρεστότερον εἰς τὸν Κύριον παρὰ θυσίαν.
4 Τὸ ἐπηρμένον ὄμμα καὶ ἡ ἀλαζὼν καρδία, ὁ λύχνος τῶν ἀσεβῶν, εἶναι ἁμαρτία.
5 Οἱ λογισμοὶ τοῦ ἐπιμελοῦς φέρουσι βεβαίως εἰς ἀφθονίαν· παντὸς δὲ προπετοῦς βεβαίως εἰς ἔνδειαν.
6 Τὸ ἀποκτᾶν θησαυροὺς διὰ ψευδοῦς γλώσσης εἶναι ματαιότης ἄστατος τῶν ζητούντων θάνατον.
7 Αἱ ἁρπαγαὶ τῶν ἀσεβῶν θέλουσιν ἐξολοθρεύσει αὐτούς· διότι ἀρνοῦνται νὰ πράττωσι τὸ δίκαιον.
8 Ἡ ὁδὸς τοῦ διεφθαρμένου ἀνθρώπου εἶναι σκολιά· τοῦ δὲ καθαροῦ τὸ ἔργον εἶναι εὐθές.
9 Καλήτερον νὰ κατοικῇ τις ἐν γωνίᾳ δώματος, παρὰ ἐν οἴκῳ εὐρυχώρῳ μετὰ γυναικὸς φιλέριδος.
10 Ἡ ψυχή τοῦ ἀσεβοῦς ἐπιθυμεῖ κακόν· ὁ πλησίον αὐτοῦ δὲν εὑρίσκει χάριν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ.
11 Ὅταν ὁ χλευαστής τιμωρῆται, ὁ ἁπλοῦς γίνεται σοφώτερος· καὶ ὁ σοφὸς διδασκόμενος λαμβάνει γνῶσιν.
12 Ὁ δίκαιος συλλογίζεται τὴν οἰκίαν τοῦ ἀσεβοῦς, ὅταν οἱ ἀσεβεῖς κατακρημνίζωνται εἰς τὴν κακίαν αὑτῶν.
13 Ὅστις ἐμφράττει τὰ ὦτα αὑτοῦ εἰς τὴν κραυγήν τοῦ πτωχοῦ, θέλει φωνάξει καὶ αὐτὸς καὶ δὲν θέλει εἰσακουσθῆ.
14 Δῶρον κρύφιον καταπρανει θυμόν· καὶ χάρισμα εἰς τὸν κόλπον βαλλόμενον, ὀργήν ἰσχυράν.
15 Χαρὰ εἶναι εἰς τὸν δίκαιον νὰ κάμνῃ κρίσιν· ὄλεθρος δὲ εἰς τοὺς ἐργάτας τῆς ἀνομίας.
16 Ἄνθρωπος ἀποπλανώμενος ἀπὸ τῆς ὁδοῦ τῆς συνέσεως θέλει κατασκηνώσει ἐν τῇ συνάξει τῶν τεθανατωμένων.
17 Ὁ ἀγαπῶν εὐθυμίαν θέλει κατασταθῆ πένης· ὁ ἀγαπῶν οἶνον καὶ μύρα δὲν θέλει πλουτήσει.
18 Ὁ ἀσεβής θέλει εἶσθαι ἀντίλυτρον τοῦ δικαίου, καὶ τῶν εὐθέων ὁ παραβάτης.
19 Καλήτερον νὰ κατοικῇ τις ἐν γῇ ἐρήμῳ παρὰ μετὰ γυναικὸς φιλέριδος καὶ θυμώδους.
20 Θησαυρὸς πολύτιμος καὶ μύρα εὑρίσκονται ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ σοφοῦ· ὁ δὲ ἄφρων ἄνθρωπος καταδαπανᾷ αὐτά.
21 Ὁ θηρεύων δικαιοσύνην καὶ ἔλεος θέλει εὑρεῖ ζωήν, δικαιοσύνην καὶ δόξαν.
22 Ὁ σοφὸς ἐκπορθεῖ τὴν πόλιν τῶν δυνατῶν καὶ καταβάλλει τὸ ὀχύρωμα τοῦ θάρρους αὐτῆς.
23 Ὅστις φυλάττει τὸ στόμα αὑτοῦ καὶ τὴν γλῶσσαν αὑτοῦ, φυλάττει τὴν ψυχήν αὑτοῦ ἀπὸ στενοχωριῶν.
24 Ὑπερήφανος καὶ ἀλαζὼν χλευαστής καλεῖται, ὅστις πράττει μετὰ θυμοῦ ἀλαζονείας.
25 Αἱ ἐπιθυμίαι τοῦ ὀκνηροῦ θανατόνουσιν αὐτόν· διότι αἱ χεῖρες αὐτοῦ δὲν θέλουσι νὰ ἐργάζωνται·
26 ἐπιθυμεῖ ὅλην τὴν ἡμέραν ἐπιθυμίας· ὁ δὲ δίκαιος δίδει καὶ δὲν φείδεται.
27 Ἡ θυσία τῶν ἀσεβῶν εἶναι βδέλυγμα· πολλῷ μᾶλλον ὅταν προσφέρωσιν αὐτήν μετὰ πονηρίας.
28 Ὁ ψευδής μάρτυς θέλει ἀπολεσθῆ· ὁ δὲ ἄνθρωπος ὅστις ὑπακούει θέλει λαλεῖ πάντοτε.
29 Ὁ ἀσεβής ἄνθρωπος σκληρύνει τὸ πρόσωπον αὑτοῦ· ἀλλ᾿ ὁ εὐθὺς κατευθύνει τὰς ὁδοὺς αὑτοῦ.
30 Δὲν εἶναι σοφία οὔτε σύνεσις οὔτε βουλή ἐναντίον τοῦ Κυρίου.
31 Ὁ ἵππος ἑτοιμάζεται διὰ τὴν ἡμέραν τῆς μάχης· ἡ σωτηρία ὅμως εἶναι παρὰ Κυρίου.
1 Προτιμότερον ὄνομα καλὸν παρὰ πλούτη μεγάλα, χάρις ἀγαθή παρὰ ἀργύριον καὶ χρυσίον.
2 Πλούσιος καὶ πτωχὸς συναπαντῶνται· ὁ Κύριος εἶναι ὁ Ποιητής ἀμφοτέρων τούτων.
3 Ὁ φρόνιμος προβλέπει τὸ κακὸν καὶ κρύπτεται· οἱ ἄφρονες ὅμως προχωροῦσι καὶ τιμωροῦνται.
4 Ἡ ἀμοιβή τῆς ταπεινώσεως καὶ τοῦ φόβου τοῦ Κυρίου εἶναι πλοῦτος καὶ δόξα καὶ ζωή.
5 Τρίβολοι καὶ παγίδες εἶναι ἐν τῇ ὁδῷ τοῦ σκολιοῦ· ὅστις φυλάττει τὴν ψυχήν αὑτοῦ, θέλει εἶσθαι μακρὰν ἀπ᾿ αὐτῶν.
6 Δίδαξον τὸ παιδίον ἐν ἀρχῇ τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ· καὶ δὲν θέλει ἀπομακρυνθῆ ἀπ᾿ αὐτῆς οὐδὲ ὅταν γηράσῃ.
7 Ὁ πλούσιος ἐξουσιάζει τοὺς πτωχούς· καὶ ὁ δανειζόμενος εἶναι δοῦλος τοῦ δανείζοντος.
8 Ὁ σπείρων ἀνομίαν θέλει θερίσει συμφοράς· καὶ ἡ ῥάβδος τῆς ὕβρεως αὐτοῦ θέλει ἐκλείψει.
9 Ὁ ἔχων ὄμμα ἀγαθὸν θέλει εὐλογηθῆ· διότι δίδει ἐκ τοῦ ἄρτου αὑτοῦ εἰς τὸν πτωχόν.
10 Ἐκδίωξον τὸν χλευαστήν καὶ θέλει συνεξέλθει ἡ φιλονεικία, καὶ ἡ ἔρις καὶ ἡ ὕβρις θέλουσι παύσει.
11 Ὅστις ἀγαπᾷ τὴν καθαρότητα τῆς καρδίας, διὰ τὴν χάριν τῶν χειλέων αὐτοῦ ὁ βασιλεὺς θέλει εἶσθαι φίλος αὐτοῦ.
12 Οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ Κυρίου περιφρουροῦσι τὴν γνῶσιν· ἀνατρέπει δὲ τὰς ὑποθέσεις τοῦ παρανόμου.
13 Ὁ ὀκνηρὸς λέγει, Λέων εἶναι ἔξω· ἐν τῷ μέσῳ τῶν πλατειῶν θέλω φονευθῆ.
14 Στόμα γυναικὸς ἀλλοτρίας εἶναι λάκκος βαθύς· ὁ μισούμενος ὑπὸ Κυρίου θέλει ἐμπέσει εἰς αὐτόν.
15 Ἡ ἀνοησία εἶναι συνδεδεμένη μετὰ τῆς καρδίας τοῦ παιδίου· ἡ ῥάβδος τῆς παιδείας θέλει ἀποχωρίσει αὐτήν ἀπ᾿ αὐτοῦ.
16 Ὅστις καταθλίβει τὸν πτωχὸν διὰ νὰ αὐξήσῃ τὰ πλούτη αὑτοῦ, καὶ ὅστις δίδει εἰς τὸν πλούσιον, θέλει ἐλθεῖ βεβαίως εἰς ἔνδειαν.
17 Κλῖνον τὸ τίον σου καὶ ἄκουε τοὺς λόγους τῶν σοφῶν, καὶ προσκόλλησον τὴν καρδίαν σου εἰς τὴν γνῶσιν μου·
18 διότι εἶναι τερπνοί, ἐὰν φυλάττῃς αὐτοὺς ἐν τῇ καρδίᾳ σου· καὶ θέλουσι συναρμόζεσθαι ὁμοῦ ἐπὶ τῶν χειλέων σου.
19 Διὰ νὰ ἦναι τὸ θάρρος σου ἐπὶ τὸν Κύριον, ἐδίδαξα ταῦτα εἰς σὲ τὴν ἡμέραν ταύτην, μάλιστα εἰς σέ.
20 Δὲν ἔγραψα εἰς σὲ πολλάκις διὰ συμβουλῶν καὶ γνώσεων,
21 διὰ νὰ σὲ κάμω νὰ γνωρίσῃς τὴν βεβαιότητα τῶν λόγων τῆς ἀληθείας, ὥστε νὰ ἀποκρίνησαι λόγους ἀληθείας πρὸς τοὺς ἐξαποστέλλοντάς σε;
22 Μή γυμνόνῃς τὸν πτωχόν, διότι εἶναι πτωχός· μηδὲ κατάθλιβε εἰς τὴν πύλην τὸν δυστυχοῦντα·
23 διότι ὁ Κύριος θέλει ἐκδικάσει τὴν δίκην αὐτῶν· καὶ θέλει γυμνώσει τὴν ψυχήν τῶν γυμνωσάντων αὐτούς.
24 Μή κάμνε φιλίαν μετὰ ἀνθρώπου θυμώδους· καὶ μετὰ ἀνθρώπου ὀργίλου μή συμπεριπάτει·
25 μήποτε μάθῃς τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ, καὶ λάβῃς παγίδα εἰς τὴν ψυχήν σου.
26 Μή ἔσο ἐκ τῶν διδόντων χεῖρα, ἐκ τῶν ἐγγυωμένων διὰ χρέη.
27 Ἐὰν δὲν ἔχῃς πόθεν νὰ πληρώσῃς, διὰ τί νὰ πάρωσι τὴν κλίνην σου ὑποκάτωθέν σου;
28 Μή μετακίνει ὅρια ἀρχαῖα, τὰ ὁποῖα ἔθεσαν οἱ πατέρες σου.
29 Εἶδες ἄνθρωπον ἐπιτήδειον εἰς τὰ ἔργα αὑτοῦ; αὐτὸς θέλει παρασταθῆ ἐνώπιον βασιλέων· δὲν θέλει παρασταθῆ ἐνώπιον οὐτιδανῶν.
1 Ὅταν καθήσῃς νὰ φάγῃς μετὰ ἄρχοντος, παρατήρει ἐπιμελῶς τὰ παρατιθέμενα ἔμπροσθέν σου·
2 καὶ βάλε μάχαιραν εἰς τὸν λαιμὸν σου, ἐὰν ἦσαι ἀδηφάγος·
3 μή ἐπιθύμει τὰ ἐδέσματα αὐτοῦ· διότι ταῦτα εἶναι τροφή δολιότητος.
4 Μή μερίμνα διὰ νὰ γείνῃς πλούσιος· ἄπεχε ἀπὸ τῆς σοφίας σου.
5 Θέλεις ἐπιστήσει τοὺς ὀφθαλμοὺς σου εἰς τὸ μή ὑπάρχον; διότι ὁ πλοῦτος κατασκευάζει βεβαίως εἰς ἑαυτὸν πτέρυγας ὡς ἀετοῦ καὶ πετᾷ πρὸς τὸν οὐρανόν.
6 Μή τρῶγε τὸν ἄρτον τοῦ φθονεροῦ, μηδὲ ἐπιθύμει τὰ ἐδέσματα αὐτοῦ·
7 διότι καθὼς φρονεῖ ἐν τῇ ψυχή αὑτοῦ, τοιοῦτος εἶναι· φάγε καὶ πίε, λέγει πρὸς σέ· ἀλλ᾿ ἡ καρδία αὐτοῦ δὲν εἶναι μετὰ σοῦ.
8 Τὸ ψωμίον, τὸ ὁποῖον ἔφαγες, θέλεις ἐξεμέσει καὶ θέλεις χάσει τὰς γλυκείας συνομιλίας σου.
9 Μή λάλει εἰς τὰ ὦτα τοῦ ἄφρονος· διότι θέλει καταφρονήσει τὴν σοφίαν τῶν λόγων σου.
10 Μή μετακίνει ὅρια ἀρχαῖα· καὶ μή εἰσέλθῃς εἰς τοὺς ἀγροὺς τῶν ὀρφανῶν·
11 διότι ὁ Λυτρωτής αὐτῶν εἶναι ἰσχυρός· αὐτὸς θέλει ἐκδικάσει τὴν δίκην αὐτῶν ἐναντίον σου.
12 Προσκόλλησον τὴν καρδίαν σου εἰς τὴν παιδείαν καὶ τὰ ὦτά σου εἰς τοὺς λόγους τῆς γνώσεως.
13 Μή φείδου νὰ παιδεύῃς τὸ παιδίον· διότι ἐὰν κτυπήσῃς αὐτὸ διὰ τῆς ῥάβδου, δὲν θέλει ἀποθάνει·
14 σὺ κτυπῶν αὐτὸ διὰ τῆς ῥάβδου, θέλεις ἐλευθερώσει τὴν ψυχήν αὐτοῦ ἐκ τοῦ δου.
15 Υἱὲ μου, ἐὰν ἡ καρδία σου γείνῃ σοφή, θέλει εὐφραίνεσθαι καὶ ἡ καρδία ἐμοῦ·
16 καὶ τὰ νεφρὰ μου θέλουσιν ἀγάλλεσθαι, ὅταν τὰ χείλη σου λαλῶσιν ὀρθά.
17 Ἄς μή ζηλεύῃ ἡ καρδία σου τοὺς ἁμαρτωλούς· ἀλλ᾿ ἔσο ἐν τῷ φόβῳ τοῦ Κυρίου ὅλην τὴν ἡμέραν·
18 διότι βεβαίως εἶναι ἀμοιβή, καὶ ἡ ἐλπὶς σου δὲν θέλει ἐκκοπῆ.
19 Ἄκουε σύ, υἱὲ μου, καὶ γίνου σοφός, καὶ κατεύθυνε τὴν καρδίαν σου εἰς τὴν ὁδόν.
20 Μή ἔσο μεταξὺ οἰνοποτῶν, μεταξὺ κρεοφάγων ἀσώτων·
21 διότι ὁ μέθυσος καὶ ὁ ἄσωτος θέλουσι πτωχεύσει· καὶ ὁ ὑπνώδης θέλει ἐνδυθῆ ῥάκη.
22 Ὑπάκουε εἰς τὸν πατέρα σου, ὅστις σὲ ἐγέννησε· καὶ μή καταφρόνει τὴν μητέρα σου, ὅταν γηράσῃ.
23 Ἀγόραζε τὴν ἀλήθειαν καὶ μή πώλει· τὴν σοφίαν καὶ τὴν παιδείαν καὶ τὴν σύνεσιν.
24 Ὁ πατήρ τοῦ δικαίου θέλει χαρῆ σφόδρα· καὶ ὅστις γεννᾷ σοφὸν υἱόν, θέλει εὐφραίνεσθαι εἰς αὐτόν.
25 Ὁ πατήρ σου καὶ ἡ μήτηρ σου θέλουσιν εὐφραίνεσθαι· μάλιστα ἐκείνη, ἥτις σὲ ἐγέννησε, θέλει χαίρει.
26 Υἱὲ μου, δὸς τὴν καρδίαν σου εἰς ἐμέ, καὶ ἄς προσέχωσιν οἱ ὀφθαλμοὶ σου εἰς τὰς ὁδοὺς μου·
27 διότι ἡ πόρνη εἶναι λάκκος βαθύς· καὶ ἡ ἀλλοτρία γυνή στενὸν φρέαρ.
28 Αὐτή προσέτι ἐνεδρεύει ὡς ληστής καὶ πληθύνει τοὺς παραβάτας μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων.
29 Εἰς τίνα εἶναι οὐαί; εἰς τίνα στεναγμοί; εἰς τίνα ἔριδες; εἰς τίνα ματαιολογίαι; εἰς τίνα κτυπήματα ἄνευ αἰτίας; εἰς τίνα φλόγωσις ὀφθαλμῶν;
30 Εἰς τοὺς ἐγχρονίζοντας ἐν τῷ οἴνῳ· εἰς ἐκείνους οἵτινες διάγουσιν ἀνιχνεύοντες οἰνοποσίας.
31 Μή θεώρει τὸν οἶνον ὅτι κοκκινίζει, ὅτι δίδει τὸ χρῶμα αὑτοῦ εἰς τὸ ποτήριον, ὅτι καταβαίνει εὐαρέστως.
32 Ἐν τῷ τέλει αὑτοῦ δάκνει ὡς ὄφις καὶ κεντρόνει ὡς βασιλίσκος·
33 οἱ ὀφθαλμοὶ σου θέλουσι κυττάξει ἀλλοτρίας γυναῖκας, καὶ ἡ καρδία σου θέλει λαλήσει αἰσχρά·
34 καὶ θέλεις εἶσθαι ὡς κοιμώμενος ἐν μέσῳ θαλάσσης, καὶ ὡς κοιτώμενος ἐπὶ κορυφῆς, καταρτίου·
35 μὲ ἔτυπτον, θέλεις εἰπεῖ, καὶ δὲν ἐπόνεσα· μὲ ἔδειραν, καὶ δὲν ἠσθάνθην· πότε θέλω ἐγερθῆ, διὰ νὰ ὑπάγω νὰ ζητήσω αὐτὸν πάλιν;
1 Μή ζήλευε τοὺς κακοὺς ἀνθρώπους, μηδὲ ἐπιθύμει νὰ ἦσαι μετ᾿ αὐτῶν·
2 διότι ἡ καρδία αὐτῶν μελετᾷ καταδυνάστευσιν, καὶ τὰ χείλη αὐτῶν λαλοῦσι κακουργίας.
3 Διὰ τῆς σοφίας οἰκοδομεῖται οἶκος καὶ διὰ τῆς συνέσεως στερεόνεται.
4 Καὶ διὰ τῆς γνώσεως τὰ ταμεῖα θέλουσι γεμισθῆ ἀπὸ παντὸς πολυτίμου καὶ εὐφροσύνου πλούτου.
5 Ὁ σοφὸς ἄνθρωπος ἰσχύει, καὶ ὁ ἄνθρωπος ὁ φρόνιμος αὐξάνει δύναμιν.
6 Διότι διὰ σοφῶν βουλῶν θέλεις κάμει τὸν πόλεμόν σου· ἐκ τοῦ πλήθους δὲ τῶν συμβούλων προέρχεται σωτηρία.
7 Ἡ σοφία εἶναι παραπολὺ ὑψηλή διὰ τὸν ἄφρονα· δὲν θέλει ἀνοίξει τὸ στόμα αὑτοῦ ἐν τῇ πύλῃ.
8 Ὅστις μελετᾷ νὰ πράξῃ κακόν, θέλει ὀνομασθῆ ἀνήρ κακεντρεχής.
9 Ἡ μελέτη τῆς ἀφροσύνης εἶναι ἁμαρτία· καὶ ὁ χλευαστής βδέλυγμα εἰς τοὺς ἀνθρώπους.
10 Ἐὰν μικροψυχήσῃς ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς συμφορᾶς, μικρὰ εἶναι ἡ δύναμίς σου.
11 Ἐλευθέρονε τοὺς συρομένους εἰς θάνατον, καὶ μή ἀποσύρου ἀπὸ τῶν ὄντων εἰς ἀκμήν σφαγῆς.
12 Ἐὰν εἴπῃς, Ἰδού, ἡμεῖς δὲν ἐξεύρομεν τοῦτο· δὲν γνωρίζει ὁ σταθμίζων τὰς καρδίας; καὶ ὁ φυλάττων τὴν ψυχήν σου καὶ ἀποδίδων εἰς ἕκαστον κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ, δὲν ἐξεύρει;
13 Υἱὲ μου, φάγε μέλι, διότι εἶναι καλόν· καὶ κηρήθραν, διότι εἶναι γλυκεῖα ἐπὶ τοῦ οὐρανίσκον σου·
14 Τοιαύτη θέλει εἶσθαι εἰς τὴν ψυχήν σου ἡ γνῶσις τῆς σοφίας· ὅταν εὕρῃς αὐτήν, τότε θέλεις λάβει ἀμοιβήν, καὶ ἡ ἐλπὶς σου δὲν θέλει ἐκκοπῆ.
15 Μή στῆνε παγίδα, ὦ ἄνομε, κατὰ τῆς κατοικίας τοῦ δικαίου· μή ταράξῃς τὸν τόπον τῆς ἀναπαύσεως αὐτοῦ·
16 διότι ὁ δίκαιος πίπτει ἑπτάκις καὶ σηκόνεται· ἀλλ᾿ οἱ ἀσεβεῖς θέλουσι πέσει εἰς ὄλεθρον.
17 Εἰς τὴν πτῶσιν τοῦ ἐχθροῦ σου μή χαρῇς· καὶ εἰς τὸ ὀλίσθημα αὐτοῦ ἄς μή εὐφραίνεται ἡ καρδία σου·
18 μήποτε ὁ Κύριος ἴδῃ καὶ φανῇ τοῦτο κακὸν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ καὶ μεταστρέψῃ τὸν θυμὸν αὑτοῦ ἀπ᾿ αὐτοῦ.
19 Μή ἀγανάκτει περὶ τῶν πονηρευομένων· μή ζήλευε τοὺς ἀσεβεῖς·
20 διότι δὲν θέλει ἔχει τέλος ἀγαθὸν ὁ κακός· ὁ λύχνος τῶν ἀσεβῶν θέλει σβεσθῆ.
21 Υἱὲ μου, φοβοῦ τὸν Κύριον καὶ τὸν βασιλέα· καὶ μή ἔχε συγκοινωνίαν μετὰ στασιαστῶν·
22 διότι ἡ συμφορὰ αὐτῶν θέλει ἐπέλθει ἐξαίφνης· καὶ τίς γνωρίζει ἀμφοτέρων τὰς τιμωρίας;
23 Ταῦτα προσέτι εἶναι διὰ τοὺς σοφούς. Ἡ προσωποληψία ἐν τῇ κρίσει δὲν εἶναι καλόν.
24 Τὸν λέγοντα πρὸς τὸν ἀσεβῆ, Εἶσαι δίκαιος, τοῦτον οἱ λαοὶ θέλουσι καταρασθῆ καὶ τὰ ἔθνη θέλουσι βδελύττεσθαι·
25 ἀλλ᾿ εἰς τοὺς ἐλέγχοντας αὐτὸν θέλει εἶσθαι χάρις, καὶ εὐλογία ἀγαθῶν θέλει ἐλθεῖ ἐπ᾿ αὐτούς.
26 Ὅστις ἀποκρίνεται λόγους ὀρθούς, εἶναι ὡς ὁ φιλῶν τὰ χείλη.
27 Διάταττε τὸ ἔργον σου ἔξω καὶ προετοίμαζε αὐτὸ εἰς σεαυτὸν ἐν τῷ ἀγρῷ· καὶ ἔπειτα οἰκοδόμησον τὸν οἶκόν σου.
28 Μή ἦσο μάρτυς ἄδικος κατὰ τοῦ πλησίον σου, μηδὲ ἀπάτα διὰ τῶν χειλέων σου.
29 Μή εἴπῃς, Καθὼς ἔκαμεν εἰς ἐμέ, οὕτω θέλω κάμει εἰς αὐτόν· θέλω ἀποδώσει εἰς τὸν ἄνθρωπον κατὰ τὸ ἔργον αὐτοῦ.
30 Διέβαινον διὰ τοῦ ἀγροῦ τοῦ ὀκνηροῦ καὶ διὰ τοῦ ἀμπελῶνος τοῦ ἀνθρώπου τοῦ ἐνδεοῦς φρενῶν·
31 καὶ ἰδού, πανταχοῦ εἶχον βλαστήσει ἄκανθαι· κνίδαι εἶχον σκεπάσει τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, καὶ τὸ λιθόφραγμα αὐτοῦ ἦτο κατακεκρημνισμένον.
32 Τότε ἐγὼ θεωρήσας ἐσυλλογίσθην ἐν τῇ καρδίᾳ μου· εἶδον, καὶ ἔλαβον διδασκαλίαν.
33 Ὀλίγος ὕπνος, ὀλίγος νυσταγμός, ὀλίγη συμπλοκή τῶν χειρῶν εἰς τὸν ὕπνον·
34 ἔπειτα ἡ πτωχεία σου ἔρχεται ὡς ταχυδρόμος, καὶ ἡ ἔνδειά σου ὡς ἀνήρ ἔνοπλος.
1 Καὶ αὗται εἶναι παροιμίαι τοῦ Σολομῶντος, τὰς ὁποίας συνέλεξαν οἱ ἄνθρωποι τοῦ Ἐζεκίου, βασιλέως τοῦ Ἰούδα.
2 Δόξα τοῦ Θεοῦ εἶναι νὰ καλύπτῃ τὸ πρᾶγμα· δόξα δὲ τῶν βασιλέων νὰ ἐξιχνιάζωσι τὸ πρᾶγμα.
3 Ὁ οὐρανὸς κατὰ τὸ ὕψος καὶ ἡ γῆ κατὰ τὸ βάθος καὶ ἡ καρδία τῶν βασιλέων εἶναι ἀνεξερεύνητα.
4 Ἀφαίρεσον τὴν σκωρίαν ἀπὸ τοῦ ἀργύρου, καὶ σκεῦος θέλει ἐξέλθει εἰς τὸν χρυσοχόον·
5 ἀφαίρεσον τοὺς ἀσεβεῖς ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως, καὶ ὁ θρόνος αὐτοῦ θέλει στερεωθῆ ἐν δικαιοσύνῃ.
6 Μή ἀλαζονεύου ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως, καὶ μή ἵστασαι ἐν τῷ τόπῳ τῶν μεγάλων·
7 Διότι καλήτερον νὰ σοὶ εἴπωσιν, Ἀνάβα ἐδώ, παρὰ νὰ καταβιβασθῇς ἐπὶ παρουσίᾳ τοῦ ἄρχοντος, τὸν ὁποῖον εἶδον οἱ ὀφθαλμοὶ σου.
8 Μή ἐξέλθῃς εἰς ἔριδα ταχέως· μήποτε ἐν τῷ τέλει ἀπορήσῃς τί νὰ κάμῃς, ὅταν ὁ πλησίον σου σὲ καταισχύνῃ.
9 Ἐκδίκασον τὴν δίκην σου μετὰ τοῦ πλησίον σου· καὶ μή ἀνακάλυπτε τὸ μυστικὸν ἄλλου·
10 Μήποτε ὁ ἀκούων σὲ ὀνειδίσῃ καὶ ἡ καταισχύνη σου δὲν ἐξαλειφθῆ.
11 Λόγος λαληθεὶς πρεπόντως εἶναι μῆλα χρυσὰ εἰς ποικίλματα ἀργυρά.
12 Ὡς ἐνώτιον χρυσοῦν καὶ στολίδιον καθαροῦ χρυσίου, εἶναι ὁ σοφὸς ὁ ἐλέγχων τίον ὑπήκοον.
13 Ὡς τὸ ψύχος τῆς χιόνος ἐν καιρῷ τοῦ θερισμοῦ, οὕτως εἶναι ὁ πιστὸς πρέσβυς εἰς τοὺς ἀποστέλλοντας αὐτόν· διότι ἀναπαύει τὴν ψυχήν τῶν κυρίων αὑτοῦ.
14 Ὁ καυχώμενος εἰς δῶρον ψευδὲς ὁμοιάζει σύννεφα καὶ ἄνεμον χωρὶς βροχῆς.
15 Δι᾿ ὑπομονῆς πείθεται ὁ ἡγεμών· καὶ ἡ γλυκεῖα γλῶσσα συντρίβει ὀστᾶ.
16 Εὕρηκας μέλι; φάγε ὅσον σοὶ εἶναι ἀρκετόν, μήποτε ὑπερεμπλησθῇς ἀπ᾿ αὐτοῦ καὶ ἐξεμέσῃς αὐτό.
17 Σπανίως βάλε τὸν πόδα σου εἰς τὸν οἶκον τοῦ πλησίον σου, μήποτε σὲ βαρυνθῇ καὶ σὲ μισήσῃ.
18 Ὁ ἄνθρωπος, ὅστις μαρτυρεῖ κατὰ τοῦ πλησίον αὑτοῦ μαρτυρίαν ψευδῆ, εἶναι ὡς ῥόπαλον καὶ μάχαιρα καὶ βέλος ὀξύ.
19 Πίστις πρὸς ἄπιστον ἐν ἡμέρᾳ συμφορᾶς εἶναι ὡς ὀδόντιον σεσηπὸς καὶ ποῦς ἐξηρθρωμένος.
20 Ὡς ὁ ἐκδυόμενος ἱμάτιον ἐν ἡμέρᾳ ψύχους καὶ τὸ ὄξος ἐπὶ νίτρον, οὕτως εἶναι ὁ ψάλλων σματα εἰς λελυπημένην καρδίαν.
21 Ἐὰν πεινᾷ ὁ ἐχθρὸς σου, δὸς εἰς αὐτὸν ἄρτον νὰ φάγῃ· καὶ ἐὰν διψᾷ, πότισον αὐτὸν ὕδωρ·
22 διότι θέλεις σωρεύσει ἄνθρακας πυρὸς ἐπὶ τὴν κεφαλήν αὐτοῦ, καὶ ὁ Κύριος θέλει σὲ ἀνταμείψει.
23 Ὁ βορρᾶς ἄνεμος ἐκδιώκει τὴν βροχήν· τὸ δὲ ὠργισμένον πρόσωπον τὴν ὑποψιθυρίζουσαν γλῶσσαν.
24 Καλήτερον νὰ κατοικῇ τις ἐν γωνίᾳ δώματος, παρὰ ἐν οἴκῳ εὐρυχώρῳ μετὰ γυναικὸς φιλέριδος.
25 Ὡς ὕδωρ ψυχρὸν εἰς ψυχήν διψῶσαν, οὕτως εἶναι ἀγγελίαι ἀγαθαὶ ἀπὸ μακρυνῆς γῆς·
26 Ὁ δίκαιος σφάλλων ἔμπροσθεν τοῦ ἀσεβοῦς εἶναι ὡς πηγή θολερὰ καὶ βρύσις διαφθαρεῖσα.
27 Καθὼς δὲν εἶναι καλὸν νὰ τρώγῃ τις πολὺ μέλι, οὕτω δὲν εἶναι ἔνδοξον νὰ ζητῇ τὴν ἰδίαν αὑτοῦ δόξαν.
28 Ὅστις δὲν κρατεῖ τὸ πνεῦμα αὑτοῦ, εἶναι ὡς πόλις κατηδαφισμένη καὶ ἀτείχιστος.
1 Καθὼς ἡ χιὼν ἐν τῷ θέρει καὶ καθὼς ἡ βροχή ἐν τῷ θερισμῷ, οὕτως εἰς τὸν ἄφρονα ἡ τιμή δὲν ἁρμόζει.
2 Ὡς περιφέρεται τὸ στρουθίον, ὡς περιπετᾷ ἡ χελιδών, οὕτως ἡ ἄδικος κατάρα δὲν θέλει ἐπιφθάσει.
3 Μάστιξ διὰ τὸν ἵππον, κημὸς διὰ τὸν ὄνον, καὶ ῥάβδος διὰ τὴν ῥάχιν τῶν ἀφρόνων.
4 Μή ἀποκρίνου εἰς τὸν ἄφρονα κατὰ τὴν ἀφροσύνην αὐτοῦ, διὰ νὰ μή γείνῃς καὶ σὺ ὅμοιος αὐτοῦ.
5 Ἀποκρίνου εἰς τὸν ἄφρονα κατὰ τὴν ἀφροσύνην αὐτοῦ, διὰ νὰ μή ἦναι σοφὸς εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ.
6 Ὅστις ἀποστέλλει μήνυμα διὰ χειρὸς τοῦ ἄφρονος, ἀποκόπτει τοὺς πόδας αὑτοῦ καὶ πίνει ζημίαν.
7 Ὡς τὰ σκέλη τοῦ χωλοῦ κρέμονται ἀνωφελῆ, οὕτως εἶναι καὶ παροιμία ἐν τῷ στόματι τῶν ἀφρόνων.
8 Ὡς ὁ δεσμεύων λίθον εἰς σφενδόνην, οὕτως εἶναι ὅστις δίδει τιμήν εἰς τὸν ἄφρονα.
9 Ὡς ἡ ἄκανθα θουμένη εἰς τὴν χεῖρα τοῦ μεθύσου, οὕτως εἶναι ἡ παροιμία ἐν τῷ στόματι τῶν ἀφρόνων.
10 Ὁ δυνάστης μιαίνει τὰ πάντα καὶ μισθόνει τοὺς ἄφρονας, μισθόνει καὶ τοὺς παραβάτας.
11 Ὡς ὁ κύων ἐπιστρέφει εἰς τὸν ἐμετὸν αὑτοῦ, οὕτως ὁ ἄφρων ἐπαναλαμβάνει τὴν ἀφροσύνην αὑτοῦ.
12 Εἶδες ἄνθρωπον νομίζοντα ἑαυτὸν σοφόν; μᾶλλον ἐλπὶς εἶναι ἐκ τοῦ ἄφρονος παρὰ ἐξ αὐτοῦ.
13 Ὁ ὀκνηρὸς λέγει, Λέων εἶναι ἐν τῇ ὁδῷ, λέων ἐν ταῖς πλατείαις.
14 Ὡς ἡ θύρα περιστρέφεται ἐπὶ τὰς στρόφιγγας αὑτῆς, οὕτως ὁ ὀκνηρὸς ἐπὶ τὴν κλίνην αὑτοῦ.
15 Ὁ ὀκνηρὸς ἐμβάπτει τὴν χεῖρα αὑτοῦ εἰς τὸ τρυβλίον καὶ βαρύνεται νὰ ἐπιστρέψῃ αὐτήν εἰς τὸ στόμα αὑτοῦ.
16 Ὁ ὀκνηρὸς νομίζει ἑαυτὸν σοφώτερον παρὰ ἑπτὰ σοφοὺς γνωμοδότας.
17 Ὅστις διαβαίνων ἀνακατόνεται εἰς ἔριδα μή ἀνήκουσαν εἰς αὐτόν, ὁμοιάζει τὸν πιάνοντα κύνα ἀπὸ τῶν τίων.
18 Ὡς ὁ μανιακὸς ὅστις ῥίπτει φλόγας, βέλη καὶ θάνατον,
19 οὕτως εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὅστις ἀπατᾷ τὸν πλησίον αὑτοῦ καὶ λέγει, δὲν ἔκαμον ἐγὼ παίζων;
20 Ὅπου δὲν εἶναι ξύλα, τὸ πῦρ σβύνεται· καὶ ὅπου δὲν εἶναι ψιθυριστής, ἡ ἔρις ἡσυχάζει.
21 Οἱ ἄνθρακες διὰ τὴν ἀνθρακιὰν καὶ τὰ ξύλα διὰ τὸ πῦρ, καὶ ὁ φίλερις ἄνθρωπος διὰ νὰ ἐξάπτῃ ἔριδας.
22 Οἱ λόγοι τοῦ ψιθυριστοῦ καταπίνονται ἠδέως, καὶ καταβαίνουσιν εἰς τὰ ἐνδόμυχα τῆς κοιλίας.
23 Τὰ ἔνθερμα χείλη μετὰ πονηρᾶς καρδίας εἶναι ὡς σκωρία ἀργύρου ἐπικεχρισμένη ἐπὶ πήλινον ἀγγεῖον.
24 Ὅστις μισεῖ, ὑποκρίνεται μὲ τὰ χείλη αὑτοῦ, καὶ μηχανεύεται δόλον ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ.
25 Ὅταν ὁμιλῇ χαριέντως, μή πίστευε αὐτόν· διότι ἔχει ἑπτὰ βδελύγματα ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ.
26 Ὅστις σκεπάζει τὸ μῖσος διὰ δόλου, ἡ πονηρία αὐτοῦ θέλει φανερωθῆ ἐν μέσῳ τῆς συνάξεως.
27 Ὅστις σκάπτει λάκκον, θέλει πέσει εἰς αὐτόν· καὶ ὁ λίθος θέλει ἐπιστρέψει ἐπὶ τὸν κυλίοντα αὐτόν.
28 Ἡ ψευδής γλῶσσα μισεῖ τοὺς ὑπ᾿ αὐτῆς καταθλιβομένους· καὶ τὸ ἀπατηλὸν στόμα ἐργάζεται καταστροφήν.
1 Μή καυχᾶσαι εἰς τὴν αὔριον ἡμέραν· διότι δὲν ἐξεύρεις τί θέλει γεννήσει ἡ ἡμέρα.
2 Ἄς σὲ ἐπαινῇ ἄλλος καὶ μή τὸ στόμα σου· ξένος, καὶ μή τὰ χείλη σου.
3 Βαρὺς εἶναι ὁ λίθος καὶ δυσβάστακτος ἡ ἄμμος· ἀλλ᾿ ἡ ὀργή τοῦ ἄφρονος εἶναι βαρυτέρα τῶν δύο.
4 Ὁ θυμὸς εἶναι σκληρὸς καὶ ἡ ὀργή ὀξεῖα· ἀλλὰ τίς δύναται νὰ σταθῆ ἔμπροσθεν τῆς ζηλοτυπίας;
5 Ὁ φανερὸς ἔλεγχος εἶναι καλήτερος παρὰ κρυπτομένη ἀγάπη·
6 πληγαὶ φίλου εἶναι πισταί· φιλήματα δὲ ἐχθρῶν πολυάριθμα.
7 Κεχορτασμένη ψυχή ἀποστρέφεται τὴν κηρήθραν· εἰς δὲ τὴν πεινασμένην ψυχήν πᾶν πικρὸν φαίνεται γλυκύ.
8 Ὡς τὸ πτηνὸν τὸ ἀποπλανώμενον ἀπὸ τῆς φωλεᾶς αὑτοῦ, οὕτως εἶναι ὁ ἄνθρωπος ὁ ἀποπλανώμενος ἀπὸ τοῦ τόπου αὑτοῦ.
9 Τὰ μύρα καὶ τὰ θυμιάματα εὐφραίνουσι τὴν καρδίαν, καὶ ἡ γλυκύτης τοῦ φίλου διὰ τῆς ἐγκαρδίου συμβουλῆς.
10 Τὸν φίλον σου καὶ τὸν φίλον τοῦ πατρὸς σου μή ἐγκαταλίπῃς· εἰς δὲ τὸν οἶκον τοῦ ἀδελφοῦ σου μή εἰσέλθῃς ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς συμφορᾶς σου· διότι καλήτερον εἶναι γείτων πλησίον παρὰ ἀδελφὸς μακράν.
11 Υἱὲ μου, γίνου σοφὸς καὶ εὔφραινε τὴν καρδίαν μου, διὰ νὰ ἔχω τί νὰ ἀποκρίνωμαι πρὸς τὸν ὀνειδίζοντά με.
12 Ὁ φρόνιμος προβλέπει τὸ κακὸν καὶ κρύπτεται· οἱ ἄφρονες ἐξακολουθοῦσι καὶ τιμωροῦνται.
13 Λάβε τὸ ἱμάτιον τοῦ ἐγγυωμένου διὰ ξένον καὶ λάβε ἐνέχυρον ἀπ᾿ αὐτοῦ, ἐγγυωμένου περὶ ξένων πραγμάτων.
14 Ὁ ἐγειρόμενος τὸ πρωΐ καὶ εὐλογῶν μετὰ μεγάλης φωνῆς τὸν πλησίον αὑτοῦ θέλει λογισθῆ ὡς καταρώμενος αὐτόν.
15 Ἀκατάπαυστον στάξιμον ἐν ἡμέρᾳ βροχερᾷ, καὶ φίλερις γυνή εἶναι ὅμοια·
16 ὁ κρύπτων αὐτήν κρύπτει τὸν ἄνεμον· καὶ τὸ μύρον ἐν τῇ δεξιᾷ αὐτοῦ κρυπτόμενον φωνάζει.
17 Ὁ σίδηρος ἀκονίζει τὸν σίδηρον· καὶ ὁ ἄνθρωπος ἀκονίζει τὸ πρόσωπον τοῦ φίλου αὑτοῦ.
18 Ὁ φυλάττων τὴν συκῆν θέλει φάγει τὸν καρπὸν αὐτῆς· καὶ ὁ φυλάττων τὸν κύριον αὑτοῦ θέλει τιμηθῆ.
19 Καθὼς εἰς τὸ ὕδωρ ἀνταποκρίνεται πρόσωπον εἰς πρόσωπον, οὕτω καρδία ἀνθρώπου εἰς ἄνθρωπον.
20 Ὁ δης καὶ ἡ ἀπώλεια δὲν χορταίνουσι· καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ ἀνθρώπου δὲν χορταίνουσιν.
21 Ὁ ἄργυρος δοκιμάζεται διὰ τοῦ χωνευτηρίου καὶ ὁ χρυσὸς διὰ τῆς καμίνου· ὁ δὲ ἄνθρωπος διὰ τοῦ στόματος τῶν ἐγκωμιαζόντων αὐτόν.
22 Καὶ ἄν κοπανίσῃς διὰ κοπάνου τὸν ἄφρονα ἐν ἰγδίῳ μεταξὺ σίτου κοπανιζομένου, ἡ ἀφροσύνη αὐτοῦ δὲν θέλει χωρισθῆ ἀπ᾿ αὐτοῦ.
23 Πρόσεχε νὰ γνωρίζῃς τὴν κατάστασιν τῶν ποιμνίων σου, καὶ ἐπιμελοῦ καλῶς τὰς ἀγέλας σου·
24 Διότι ὁ πλοῦτος δὲν μένει διαπαντός· οὐδὲ τὸ διάδημα ἀπὸ γενεᾶς εἰς γενεάν.
25 Ὁ χόρτος βλαστάνει καὶ ἡ χλόη ἀναφαίνεται, καὶ τὰ χόρτα τῶν ὀρέων συνάγονται.
26 Τὰ ἀρνία εἶναι διὰ τὰ ἐνδύματά σου, καὶ οἱ τράγοι διὰ τὴν πληρωμήν τοῦ ἀγροῦ.
27 Καὶ θέλεις ἔχει ἄφθονον γάλα αἰγῶν διὰ τὴν τροφήν σου, διὰ τὴν τροφήν τοῦ οἴκου σου καὶ τὴν ζωήν τῶν θεραπαινῶν σου.
1 Οἱ ἀσεβεῖς φεύγουσιν οὐδενὸς διώκοντος· οἱ δὲ δίκαιοι ἔχουσι θάρρος ὡς λέων.
2 Διὰ τὰ ἁμαρτήματα τοῦ τόπου πολλοὶ εἶναι οἱ ἄρχοντες αὐτοῦ· δι᾿ ἀνθρώπου ὅμως συνετοῦ καὶ νοήμονος τὸ πολίτευμα αὐτοῦ θέλει διαρκεῖ.
3 Πτωχὸς ἄνθρωπος καὶ δυναστεύων πτωχοὺς εἶναι ὡς βροχή κατακλύζουσα, ἥτις δὲν δίδει ἄρτον.
4 Ὅσοι ἐγκαταλείπουσι τὸν νόμον, ἐγκωμιάζουσι τοὺς ἀσεβεῖς· ἀλλ᾿ οἱ φυλάττοντες τὸν νόμον ἀντιμάχονται εἰς αὐτούς.
5 Οἱ κακοὶ ἄνθρωποι δὲν θέλουσι νοήσει κρίσιν· ἀλλ᾿ οἱ ζητοῦντες τὸν Κύριον θέλουσι νοήσει τὰ πάντα.
6 Καλήτερος ὁ πτωχὸς ὁ περιπατῶν ἐν τῇ ἀκεραιότητι αὑτοῦ, παρὰ τὸν διεστραμμένον τὰς ὁδοὺς αὑτοῦ, καὶ ἄν ἦναι πλούσιος.
7 Ὁ φυλάττων τὸν νόμον εἶναι υἱὸς συνετός· ὁ δὲ φίλος τῶν ἀσώτων καταισχύνει τὸν πατέρα αὑτοῦ.
8 Ὁ αὐξάνων τὴν περιουσίαν αὑτοῦ διὰ τόκου καὶ πλεονεξίας συνάγει αὐτήν διὰ τὸν ἐλεοῦντα τοὺς πτωχούς.
9 Τοῦ ἐκκλίνοντος τὸ τίον αὑτοῦ ἀπὸ τοῦ νὰ ἀκούῃ τὸν νόμον, καὶ αὐτή ἡ προσευχή αὐτοῦ θέλει εἶσθαι βδέλυγμα.
10 Ὁ ἀποπλανῶν τοὺς εὐθεῖς εἰς ὁδὸν κακήν αὐτὸς θέλει πέσει εἰς τὸν ἴδιον αὑτοῦ λάκκον· ἀλλ᾿ οἱ ἄμεμπτοι θέλουσι κληρονομήσει ἀγαθά.
11 Ὁ πλούσιος ἄνθρωπος νομίζει ἑαυτὸν σοφόν· ἀλλ᾿ ὁ συνετὸς πτωχὸς ἐξελέγχει αὐτόν.
12 Ὅταν οἱ δίκαιοι θριαμβεύωσι, μεγάλη εἶναι ἡ δόξα· ἀλλ᾿ ὅταν οἱ ἀσεβεῖς ὑψόνωνται, οἱ ἄνθρωποι κρύπτονται.
13 Ὁ κρύπτων τὰς ἁμαρτίας αὑτοῦ δὲν θέλει εὐοδωθῆ· ὁ δὲ ἐξομολογούμενος καὶ παραιτῶν αὐτὰς θέλει ἐλεηθῆ.
14 Μακάριος ὁ ἄνθρωπος ὁ φοβούμενος πάντοτε· ὅστις ὅμως σκληρύνει τὴν καρδίαν αὑτοῦ, θέλει πέσει εἰς συμφοράν.
15 Λέων βρυχώμενος καὶ ἄρκτος πεινῶσα εἶναι διοικητής ἀσεβής ἐπὶ λαὸν πενιχρόν.
16 Ὁ ἡγεμὼν ὁ στερούμενος συνέσεως πληθύνει τὰς καταδυναστείας· ὁ δὲ μισῶν τὴν ἁρπαγήν θέλει μακρύνει τὰς ἡμέρας αὑτοῦ.
17 Ὁ ἄνθρωπος ὁ ἔνοχος αἵματος ἀνθρώπου θέλει σπεύσει εἰς τὸν λάκκον· οὐδεὶς θέλει κρατήσει αὐτόν.
18 Ὁ περιπατῶν ἐν ἀκεραιότητι θέλει σωθῆ· ὁ δὲ διεστραμμένος ἐν ταῖς ὁδοῖς αὑτοῦ θέλει πέσει διὰ μιᾶς.
19 Ὁ ἐργαζόμενος τὴν γῆν αὑτοῦ θέλει χορτασθῆ ἄρτον· ὁ δὲ ἀκολουθῶν τοὺς ματαιόφρονας θέλει ἐμπλησθῆ πτωχείας.
20 Ὁ πιστὸς ἄνθρωπος θέλει ἔχει πολλήν εὐλογίαν· ἀλλ᾿ ὅστις σπεύδει νὰ πλουτήσῃ, δὲν θέλει μείνει ἀτιμώρητος.
21 Νὰ ἦναί τις προσωπολήπτης, δὲν εἶναι καλόν· διότι ὁ τοιοῦτος ἄνθρωπος δι᾿ ἕν κομμάτιον ἄρτου θέλει ἀνομήσει.
22 Ὁ ἔχων πονηρὸν ὀφθαλμὸν σπεύδει νὰ πλουτήσῃ, καὶ δὲν καταλαμβάνει ὅτι ἡ ἔνδεια θέλει ἐλθεῖ ἐπ᾿ αὐτόν.
23 Ὁ ἐλέγχων ἄνθρωπον ὕστερον θέλει εὑρεῖ περισσοτέραν χάριν, παρὰ τὸν κολακεύοντα διὰ τῆς γλώσσης.
24 Ὁ κλέπτων τὸν πατέρα αὑτοῦ ἤ τὴν μητέρα αὑτοῦ, καὶ λέγων, Τοῦτο δὲν εἶναι ἁμαρτία, αὐτὸς εἶναι σύντροφος τοῦ ληστοῦ.
25 Ὁ ἀλαζὼν τὴν καρδίαν διεγείρει ἔριδας· ὁ δὲ θαρρῶν ἐπὶ Κύριον θέλει παχυνθῆ.
26 Ὁ θαρρῶν ἐπὶ τὴν ἰδίαν αὑτοῦ καρδίαν εἶναι ἄφρων· ἀλλ᾿ ὁ περιπατῶν ἐν σοφίᾳ, οὗτος θέλει σωθῆ.
27 Ὅστις δίδει εἰς τοὺς πτωχούς, δὲν θέλει ἐλθεῖ εἰς ἔνδειαν· ἀλλ᾿ ὅστις ἀποστρέφει τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ, θέλει ἔχει πολλὰς κατάρας.
28 Ὅταν οἱ ἀσεβεῖς ὑψόνωνται, οἱ ἄνθρωποι κρύπτονται· ἀλλ᾿ ἐν τῇ ἀπωλείᾳ ἐκείνων οἱ δίκαιοι πληθύνονται.
1 Ἄνθρωπος ὅστις ἐλεγχόμενος σκληρύνει τὸν τράχηλον, ἐξαίφνης θέλει ἀφανισθῆ καὶ χωρὶς ἰάσεως.
2 Ὅταν οἱ δίκαιοι μεγαλυνθῶσιν, ὁ λαὸς εὐφραίνεται· ἀλλ᾿ ὅταν ὁ ἀσεβής ἐξουσιάζῃ, στενάζει ὁ λαός.
3 Ὅστις ἀγαπᾷ τὴν σοφίαν, εὐφραίνει τὸν πατέρα αὑτοῦ· ἀλλ᾿ ὅστις συναναστρέφεται μὲ πόρνας, φθείρει τὴν περιουσίαν αὑτοῦ.
4 Ὁ βασιλεὺς διὰ τῆς δικαιοσύνης στερεόνει τὸν τόπον· ἀλλ᾿ ὁ δωρολήπτης καταστρέφει αὐτόν.
5 Ὁ ἄνθρωπος ὅστις κολακεύει τὸν πλησίον αὑτοῦ, ἐκτείνει δίκτυον ἔμπροσθεν τῶν βημάτων αὐτοῦ.
6 Ὁ κακὸς ἄνθρωπος παγιδεύεται ἐν τῇ ἀνομίᾳ· ἀλλ᾿ ὁ δίκαιος ψάλλει καὶ εὐφραίνεται.
7 Ὁ δίκαιος λαμβάνει γνῶσιν τῆς κρίσεως τῶν πενήτων· ὁ ἀσεβής δὲν νοεῖ γνῶσιν.
8 Οἱ χλευασταὶ ἄνθρωποι καταφλέγουσι τὴν πόλιν· ἀλλ᾿ οἱ σοφοὶ ἀποστρέφουσι τὴν ὀργήν.
9 Ὁ σοφὸς ἄνθρωπος, διαφερόμενος μετὰ τοῦ ἄφρονος ἀνθρώπου, εἴτε ὀργίζεται, εἴτε γελᾷ, δὲν εὑρίσκει ἀνάπαυσιν.
10 Οἱ ἄνδρες τῶν αἱμάτων μισοῦσι τὸν ἄμεμπτον· ἀλλ᾿ οἱ εὐθεῖς ἐκζητοῦσι τὴν ζωήν αὐτοῦ.
11 Ὁ ἄφρων ἐκθέτει ὅλην αὑτοῦ τὴν ψυχήν· ὁ δὲ σοφὸς ἀναχαιτίζει αὐτήν εἰς τὰ ὀπίσω.
12 Ἐὰν ὁ διοικητής προσέχῃ εἰς λόγους ψευδεῖς, πάντες οἱ ὑπηρέται αὐτοῦ γίνονται ἀσεβεῖς.
13 Πένης καὶ δανειστής συναπαντῶνται· ὁ Κύριος φωτίζει ἀμφοτέρων τοὺς ὀφθαλμούς.
14 Βασιλέως κρίνοντος τοὺς πτωχοὺς ἐν ἀληθείᾳ, ὁ θρόνος αὐτοῦ θέλει στερεωθῆ διαπαντός.
15 Ἡ ῥάβδος καὶ ὁ ἔλεγχος δίδουσι σοφίαν· παιδίον δὲ ἀπολελυμένον καταισχύνει τὴν μητέρα αὑτοῦ.
16 Ὅταν οἱ ἀσεβεῖς πληθύνωνται, ἡ ἀνομία περισσεύει· ἀλλ᾿ οἱ δίκαιοι θέλουσιν ἰδεῖ τὴν πτῶσιν αὐτῶν.
17 Παίδευε τὸν υἱὸν σου καὶ θέλει φέρει ἀνάπαυσιν εἰς σέ· καὶ θέλει φέρει ἡδονήν εἰς τὴν ψυχήν σου.
18 Ὅπου δὲν ὑπάρχει ὄρασις, ὁ λαὸς διαφθείρεται· εἶναι δὲ μακάριος ὁ φυλάττων τὸν νόμον.
19 Ὁ δοῦλος διὰ λόγων δὲν θέλει διορθωθῆ· ἐπειδή καταλαμβάνει μέν, ἀλλὰ δὲν ὑπακούει.
20 Εἶδες ἄνθρωπον ταχὺν εἰς τοὺς λόγους αὑτοῦ; περισσοτέρα ἐλπὶς εἶναι ἐκ τοῦ ἄφρονος παρὰ ἐξ αὐτοῦ.
21 Ἐὰν τις ἀνατρέφῃ παιδιόθεν τὸν δοῦλον αὑτοῦ τρυφηλῶς, τέλος πάντων θέλει κατασταθῆ υἱός.
22 Ὁ θυμώδης ἄνθρωπος ἐξάπτει ἔριδα, καὶ ὁ ὀργίλος ἄνθρωπος πληθύνει ἀνομίας.
23 Ἡ ὑπερηφανία τοῦ ἀνθρώπου θέλει ταπεινώσει αὐτόν· ὁ δὲ ταπεινόφρων ἀπολαμβάνει τιμήν.
24 Ὁ συμμεριστής τοῦ κλέπτου μισεῖ τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν· ἀκούει τὸν ὅρκον καὶ δὲν ὁμολογεῖ.
25 Ὁ φόβος τοῦ ἀνθρώπου στήνει παγίδα· ὁ δὲ πεποιθὼς ἐπὶ Κύριον θέλει εἶσθαι ἐν ἀσφαλείᾳ.
26 Πολλοὶ ζητοῦσι τὸ πρόσωπον τοῦ ἡγεμόνος· ἀλλ᾿ ἡ τοῦ ἀνθρώπου κρίσις εἶναι παρὰ Κυρίου.
27 Ὁ ἄδικος ἄνθρωπος εἶναι βδέλυγμα εἰς τοὺς δικαίους· καὶ ὁ εὐθὺς εἰς τὴν ὁδὸν αὑτοῦ, βδέλυγμα εἰς τοὺς ἀσεβεῖς.
1 Οἱ λόγοι τοῦ Ἀγούρ, υἱοῦ τοῦ Ἰακαί· τοὐτέστιν ὁ χρησμός, τὸν ὁποῖον ὁ ἄνθρωπος ἐλάλησε πρὸς τὸν Ἰθιήλ, πρὸς τὸν Ἰθιήλ καὶ τὸν Οκαλ.
2 Βεβαίως ἐγὼ εἶμαι ὁ ἀφρονέστερος τῶν ἀνθρώπων, καὶ φρόνησις ἀνθρώπου δὲν ὑπάρχει ἐν ἐμοί·
3 καὶ δὲν ἔμαθον τὴν σοφίαν, οὔτε ἐξεύρω τὴν γνῶσιν τῶν ἁγίων.
4 Τίς ἀνέβη εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ κατέβη; τίς συνήγαγε τὸν ἄνεμον ἐν ταῖς χερσὶν αὑτοῦ; τίς ἐδέσμευσε τὰ ὕδατα ἐν ἱματίῳ; τίς ἐστερέωσε πάντα τὰ ἄκρα τῆς γῆς; τί τὸ ὄνομα αὐτοῦ; καὶ τί τὸ ὄνομα τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, ἐὰν ἐξεύρῃς;
5 Πᾶς λόγος Θεοῦ εἶναι δεδοκιμασμένος· εἶναι ἀσπὶς εἰς τοὺς πεποιθότας ἐπ᾿ αὐτόν.
6 Μή προσθέσῃς εἰς τοὺς λόγους αὐτοῦ· μήποτε σὲ ἐξελέγξῃ, καὶ εὑρεθῇς ψεύστης.
7 Δύο ζητῶ παρὰ σοῦ· μή ἀρνηθῇς ταῦτα εἰς ἐμὲ πρὶν ἀποθάνω.
8 Ματαιότητα καὶ λόγον ψευδῆ ἀπομάκρυνε ἀπ᾿ ἐμοῦ· πτωχείαν καὶ πλοῦτον μή δώσῃς εἰς ἐμέ· τρέφε με μὲ αὐτάρκη τροφήν.
9 Μήποτε χορτασθῶ καὶ σὲ ἀρνηθῶ καὶ εἴπω, Τίς εἶναι ὁ Κύριος; ἤ μήποτε εὑρεθεὶς πτωχὸς κλέψω καὶ λάβω τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μου ἐπὶ ματαίῳ.
10 Μή καταλάλει ὑπηρέτην πρὸς τὸν κύριον αὐτοῦ· μήποτε σὲ καταρασθῇ καὶ εὑρεθῇς ἔνοχος.
11 Ὑπάρχει γενεά, ἥτις καταρᾶται τὸν πατέρα αὑτῆς καὶ δὲν εὐλογεῖ τὴν μητέρα αὑτῆς·
12 Ὑπάρχει γενεὰ καθαρὰ εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτῆς, ἀλλὰ δὲν εἶναι πεπλυμένη ἀπὸ τῆς ἀκαθαρσίας αὑτῆς.
13 Ὑπάρχει γενεά, τῆς ὁποίας πόσον ὑψηλοὶ εἶναι οἱ ὀφθαλμοὶ καὶ τὰ βλέφαρα αὐτῆς ἐπηρμένα.
14 Ὑπάρχει γενεά, τῆς ὁποίας οἱ ὀδόντες εἶναι ῥομφαῖαι καὶ οἱ μυλόδοντες μάχαιραι, διὰ νὰ κατατρώγωσι τοὺς πτωχοὺς τῆς γῆς καὶ τοὺς ἐνδεεῖς ἐκ μέσου τῶν ἀνθρώπων.
15 Ἡ βδέλλα ἔχει δύο θυγατέρας, αἵτινες φωνάζουσι, Φέρε, φέρε. Τὰ τρία ταῦτα δὲν χορταίνουσι ποτέ, μάλιστα τέσσαρα δὲν λέγουσι ποτέ, Ἀρκεῖ.
16 Ὁ δης, καὶ ἡ στεῖρα μήτρα· ἡ γῆ, ἥτις δὲν χορταίνει ἀπὸ ὕδατος, καὶ τὸ πῦρ, τὸ ὁποῖον δὲν λέγει, Ἀρκεῖ.
17 Τὸν ὀφθαλμόν, ὅστις ἐμπαίζει τὸν πατέρα αὑτοῦ καὶ καταφρονεῖ νὰ ὑπακούσῃ εἰς τὴν μητέρα αὑτοῦ, οἱ κόρακες τῆς φάραγγος θέλουσιν ἐκβάλει καὶ οἱ νεοσσοὶ τῶν ἀετῶν θέλουσι φάγει.
18 Τὰ τρία ταῦτα εἶναι θαυμαστὰ εἰς ἐμέ, μάλιστα τέσσαρα δὲν ἐννοῶ·
19 Τὰ ἴχνη τοῦ ἀετοῦ εἰς τὸν οὐρανόν· τὰ ἴχνη τοῦ ὄφεως ἐπὶ τοῦ βράχου· τὰ ἴχνη τοῦ πλοίου ἐν μέσῳ τῆς θαλάσσης· καὶ τὰ ἴχνη τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ νεότητι.
20 Τοιαύτη εἶναι ἡ ὁδὸς τῆς μοιχαλίδος γυναικός· τρώγει καὶ σπογγίζει τὸ στόμα αὑτῆς, καὶ λέγει, Δὲν ἔπραξα ἀνομίαν.
21 Διὰ τρία ἡ γῆ ταράττεται, μάλιστα διὰ τέσσαρα, τὰ ὁποῖα δὲν δύναται νὰ ὑποφέρῃ·
22 Διὰ τὸν δοῦλον, ὅταν βασιλεύσῃ· καὶ τὸν ἄφρονα, ὅταν χορτασθῇ ἄρτον·
23 διὰ τὴν μισητήν γυναῖκα, ὅταν ὑπανδρευθῇ· καὶ τὴν δούλην, ὅταν ἐκδιώξῃ τὴν κυρίαν αὑτῆς.
24 Τὰ τέσσαρα ταῦτα εἶναι ἐλάχιστα ἐπὶ τῆς γῆς, εἶναι ὅμως σοφώτατα·
25 οἱ μύρμηκες, οἵτινες εἶναι λαὸς ἀδύνατος ἀλλ᾿ ἐν τῷ θέρει ἑτοιμάζουσι τὴν τροφήν αὑτῶν·
26 οἱ χοιρογρύλλιοι, οἵτινες εἶναι λαὸς ἀνίσχυρος ἀλλὰ κάμνουσι τοὺς οἴκους αὑτῶν ἐπὶ βράχου·
27 αἱ ἀκρίδες, αἵτινες δὲν ἔχουσι βασιλέα ἀλλ᾿ ἐκβαίνουσι πᾶσαι ὁμοῦ κατὰ τάγματα·
28 ὁ ἀσκάλαβος, ὅστις βαστάζεται ἐν ταῖς χερσὶν αὑτοῦ, καὶ διατρίβει ἐν τοῖς παλατίοις τῶν βασιλέων.
29 Τὰ τρία ταῦτα βαδίζουσι καλῶς, μάλιστα τέσσαρα περιπατοῦσιν εὐπρεπῶς·
30 Ὁ λέων, ὅστις εἶναι ὁ ἰσχυρότερος τῶν ζώων, καὶ δὲν στρέφει ἀπὸ προσώπου τινός·
31 Ὁ ἀλέκτωρ, ὁ τράγος ἔτι· καὶ ὁ βασιλεύς, περικεκυκλωμένος ὑπὸ τοῦ λαοῦ αὑτοῦ.
32 Ἐὰν ἔπραξας ἀφρόνως ὑψόνων σεαυτόν, καὶ ἐὰν ἐβουλεύθῃς κακόν, βάλε χεῖρα ἐπὶ στόματος.
33 Διότι ὅστις κτυπᾷ τὸ γάλα, ἐκβάλλει βούτυρον· καὶ ὅστις ἐκθλίβει τὴν ῥίνα, ἐκβάλλει αἷμα· καὶ ὅστις ἐρεθίζει ὀργήν, ἐξάγει μάχας.
1 Οἱ λόγοι τοῦ βασιλέως Λεμουήλ, ὁ χρησμός, τὸν ὁποῖον ἡ μήτηρ αὐτοῦ ἐδίδαξεν αὐτόν.
2 Τί, υἱὲ μου; καὶ τί, τέκνον τῆς κοιλίας μου; καὶ τί, υἱὲ τῶν εὐχῶν μου;
3 Μή δώσῃς τὰς δυνάμεις σου εἰς τὰς γυναῖκας, μηδὲ τὰς ὁδοὺς σου εἰς τὰς ἀφανιστρίας τῶν βασιλέων.
4 Δὲν εἶναι τῶν βασιλέων, Λεμουήλ, δὲν εἶναι τῶν βασιλέων νὰ πίνωσιν οἶνον, οὐδὲ τῶν ἡγεμόνων, σίκερα·
5 μήποτε πιόντες λησμονήσωσι τὸν νόμον καὶ διαστρέψωσι τὴν κρίσιν τινὸς τεθλιμμένου.
6 Δίδετε σίκερα εἰς τοὺς τεθλιμμένους, καὶ οἶνον εἰς τοὺς πεπικραμένους τὴν ψυχήν·
7 διὰ νὰ πίωσι καὶ νὰ λησμονήσωσι τὴν πτωχείαν αὑτῶν καὶ νὰ μή ἐνθυμῶνται πλέον τὴν δυστυχίαν αὑτῶν.
8 Ἄνοιγε τὸ στόμα σου ὑπὲρ τοῦ ἀφώνου, ὑπὲρ τῆς κρίσεως πάντων τῶν ἐγκαταλελειμμένων.
9 Ἄνοιγε τὸ στόμα σου, κρίνε δικαίως, καὶ ὑπερασπίζου τὸν πτωχὸν καὶ τὸν ἐνδεῆ.
10 Γυναῖκα ἐνάρετον τίς θέλει εὑρεῖ; διότι ἡ τοιαύτη εἶναι πολὺ τιμιωτέρα ὑπὲρ τοὺς μαργαρίτας.
11 Ἡ καρδία τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς θαρρεῖ ἐπ᾿ αὐτήν, καὶ δὲν θέλει στερεῖσθαι ἀφθονίας.
12 Θέλει φέρει εἰς αὐτὸν καλὸν καὶ οὐχὶ κακόν, πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὑτῆς.
13 Ζητεῖ μαλλίον καὶ λινάριον καὶ ἐργάζεται εὐχαρίστως μὲ τὰς χεῖρας αὑτῆς.
14 Εἶναι ὡς τὰ πλοῖα τῶν ἐμπόρων· φέρει τὴν τροφήν αὑτῆς ἀπὸ μακρόθεν.
15 Καὶ ἐγείρεται ἐνῷ εἶναι ἔτι νὺξ καὶ δίδει τροφήν εἰς τὸν οἶκον αὑτῆς, καὶ ἔργα εἰς τὰς θεραπαίνας αὑτῆς.
16 Θεωρεῖ ἀγρὸν καὶ ἀγοράζει αὐτόν· ἐκ τοῦ καρποῦ τῶν χειρῶν αὐτῆς φυτεύει ἀμπελῶνα.
17 Ζώνει τὴν ὀσφὺν αὑτῆς μὲ δύναμιν, καὶ ἐνισχύει τοὺς βραχίονας αὑτῆς.
18 Αἰσθάνεται ὅτι τὸ ἐμπόριον αὐτῆς εἶναι καλόν· ὁ λύχνος αὐτῆς δὲν σβύνεται τὴν νύκτα.
19 Βάλλει τὰς χεῖρας αὑτῆς εἰς τὸ ἀδράκτιον καὶ κρατεῖ ἐν τῇ χειρὶ αὑτῆς τὴν ἡλακάτην.
20 Ἀνοίγει τὴν χεῖρα αὑτῆς εἰς τοὺς πτωχοὺς καὶ ἐκτείνει τὰς χεῖρας αὑτῆς πρὸς τοὺς ἐνδεεῖς.
21 Δὲν φοβεῖται τὴν χιόνα διὰ τὸν οἶκον αὑτῆς· διότι πᾶς ὁ οἶκος αὐτῆς εἶναι ἐνδεδυμένοι διπλᾶ.
22 Κάμνει εἰς ἑαυτήν σκεπάσματα· τὸ ἔνδυμα αὐτῆς εἶναι βύσσος καὶ πορφύρα.
23 Ὁ ἀνήρ αὐτῆς γνωρίζεται ἐν ταῖς πύλαις, ὅταν κάθηται μεταξὺ τῶν πρεσβυτέρων τοῦ τόπου.
24 Κάμνει λεπτὸν πανίον καὶ πωλεῖ· καὶ δίδει ζῶνας εἰς τοὺς ἐμπόρους.
25 Ἰσχὺν καὶ εὐπρέπειαν εἶναι ἐνδεδυμένη· καὶ εὐφραίνεται διὰ τὸν μέλλοντα καιρόν.
26 Ἀνοίγει τὸ στόμα αὑτῆς ἐν σοφίᾳ· καὶ ἐπὶ τῆς γλώσσης αὐτῆς εἶναι νόμος εὐμενείας.
27 Ἐπαγρυπνεῖ εἰς τὴν κυβέρνησιν τοῦ οἴκου αὑτῆς καὶ ἄρτον ὀκνηρίας δὲν τρώγει.
28 Τὰ τέκνα αὐτῆς σηκόνονται καὶ μακαρίζουσιν αὐτήν· ὁ ἀνήρ αὐτῆς, καὶ ἐπαινεῖ αὐτήν·
29 Πολλαὶ θυγατέρες ἐφέρθησαν ἀξίως, ἀλλὰ σὺ ὑπερέβης πάσας.
30 Ψευδής εἶναι ἡ χάρις καὶ μάταιον τὸ κάλλος· ἡ γυνή ἡ φοβουμένη τὸν Κύριον, αὐτή θέλει ἐπαινεῖσθαι.
31 Δότε εἰς αὐτήν ἐκ τοῦ καρποῦ τῶν χειρῶν αὐτῆς· καὶ τὰ ἔργα αὐτῆς ἄς ἐπαινῶσιν αὐτήν ἐν ταῖς πύλαις.