1 Ἄνθρωπός τις ἦτο ἐν τῇ γῇ τῆς Αὐσίτιδος ὀνομαζόμενος Ἰώβ· καὶ ὁ ἄνθρωπος οὗτος ἦτο ἄμεμπτος καὶ εὐθὺς καὶ φοβούμενος τὸν Θεὸν καὶ ἀπεχόμενος ἀπὸ κακοῦ.
2 Καὶ ἐγεννήθησαν εἰς αὐτὸν ἑπτὰ υἱοὶ καὶ τρεῖς θυγατέρες.
3 Καὶ ἦσαν τὰ κτήνη αὐτοῦ ἑπτακισχίλια πρόβατα καὶ τρισχίλιαι κάμηλοι καὶ πεντακόσια ζεύγη βοῶν καὶ πεντακόσιαι ὄνοι καὶ πλῆθος πολὺ ὑπηρετῶν· καὶ ἦτο ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ὁ μεγαλήτερος πάντων τῶν κατοίκων τῆς Ἀνατολῆς.
4 Καὶ ὑπήγαινον οἱ υἱοὶ αὐτοῦ καὶ ἔκαμνον συμπόσια ἐν ταῖς οἰκίαις αὑτῶν, ἕκαστος κατὰ τὴν ἡμέραν αὑτοῦ, καὶ ἔστελλον καὶ προσεκάλουν τὰς τρεῖς ἀδελφὰς αὑτῶν διὰ νὰ τρώγωσι καὶ νὰ πίνωσι μετ᾿ αὐτῶν.
5 Καὶ ὅτε ἐτελείονον αἱ ἡμέραι τοῦ συμποσίου, ἔστελλεν ὁ Ἰὼβ καὶ ἡγίαζεν αὐτούς, καὶ ἐξεγειρόμενος πρωΐ προσέφερεν ὁλοκαυτώματα κατὰ τὸν ἀριθμὸν πάντων αὐτῶν· διότι ἔλεγεν ὁ Ἰώβ, Μήπως οἱ υἱοὶ μου ἡμάρτησαν καὶ ἐβλασφήμησαν τὸν Θεὸν ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτῶν. Οὕτως ἔκαμνεν ὁ Ἰώβ, πάντοτε.
6 Ἡμέραν δὲ τινα ἦλθον οἱ υἱοὶ τοῦ Θεοῦ διὰ νὰ παρασταθῶσιν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ μεταξὺ αὐτῶν ἦλθε καὶ ὁ Σατανᾶς.
7 Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Σατανᾶν, Πόθεν ἔρχεσαι; Καί ὁ Σατανᾶς ἀπεκρίθη πρὸς τὸν Κύριον καὶ εἶπε, Περιελθὼν τὴν γῆν καὶ ἐμπεριπατήσας ἐν αὐτῇ πάρειμι.
8 Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Σατανᾶν, Ἔβαλες τὸν νοῦν σου ἐπὶ τὸν δοῦλόν μου Ἰώβ, ὅτι δέν ὑπάρχει ὅμοιος αὐτοῦ ἐν τῇ γῇ, ἄνθρωπος ἄμεμπτος καὶ εὐθύς, φοβούμενος τὸν Θεὸν καί ἀπεχόμενος ἀπὸ κακοῦ;
9 Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Σατανᾶς πρὸς τὸν Κύριον καὶ εἶπε, Μήπως δωρεὰν φοβεῖται ὁ Ἰὼβ τὸν Θεόν;
10 δὲν περιέφραξας κυκλόθεν αὐτὸν καὶ τὴν οἰκίαν αὐτοῦ καὶ πάντα ὅσα ἔχει; τὰ ἔργα τῶν χειρῶν αὐτοῦ εὐλόγησας, καὶ τὰ κτήνη αὐτοῦ ἐπληθύνθησαν ἐπὶ τῆς γῆς·
11 πλήν τώρα ἔκτεινον τὴν χεῖρά σου καὶ ἔγγισον πάντα ὅσα ἔχει, διὰ νὰ ἴδῃς ἐὰν δὲν σὲ βλασφημήσῃ κατὰ πρόσωπον.
12 Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Σατανᾶν, Ἰδού, εἰς τὴν χεῖρά σου πάντα ὅσα ἔχει· μόνον ἐπ᾿ αὐτὸν μή ἐπιβάλῃς τὴν χεῖρά σου. Καὶ ἐξῆλθεν ὁ Σατανᾶς ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τοῦ Κυρίου.
13 Ἡμέραν δὲ τινα οἱ υἱοὶ αὐτοῦ καὶ αἱ θυγατέρες αὐτοῦ ἔτρωγον καὶ ἔπινον οἶνον ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ ἀδελφοῦ αὑτῶν τοῦ πρωτοτόκου.
14 Καὶ ἦλθε μηνυτής πρὸς τὸν Ἰὼβ καὶ εἶπεν, Οἱ βόες ἠροτρίαζον καὶ αἱ ὄνοι ἔβοσκον πλησίον αὐτῶν·
15 καὶ ἐπέπεσαν οἱ Σαβαῖοι καὶ ἥρπασαν αὐτά· καὶ τοὺς δούλους ἐπάταξαν ἐν στόματι μαχαίρας· καὶ ἐγὼ μόνος διεσώθην διὰ νὰ σοὶ ἀπαγγείλω.
16 Ἐνῷ οὗτος ἔτι ἐλάλει, ἦλθε καὶ ἄλλος καὶ εἶπε, Πῦρ Θεοῦ ἔπεσεν ἐξ οὐρανοῦ καὶ ἔκαυσε τὰ πρόβατα καὶ τοὺς δούλους καὶ κατέφαγεν αὐτούς· καὶ ἐγὼ μόνος διεσώθην διὰ νὰ σοὶ ἀπαγγείλω.
17 Ἐνῷ οὗτος ἔτι ἐλάλει, ἦλθε καὶ ἄλλος καὶ εἶπεν, Οἱ Χαλδαῖοι ἔκαμον τρεῖς λόχους καὶ ἐφώρμησαν εἰς τὰς καμήλους καὶ ἥρπασαν αὐτάς· καὶ τοὺς δούλους ἐπάταξαν ἐν στόματι μαχαίρας· καὶ ἐγὼ μόνος διεσώθην διὰ νὰ σοὶ ἀπαγγείλω.
18 Ἐνῷ οὗτος ἔτι ἐλάλει, ἦλθε καὶ ἄλλος καὶ εἶπεν, Οἱ υἱοὶ σου καὶ αἱ θυγατέρες σου ἔτρωγον καὶ ἔπινον οἶνον ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ ἀδελφοῦ αὑτῶν τοῦ πρωτοτόκου·
19 καὶ ἰδού, ἦλθε μέγας ἄνεμος ἐκ τοῦ πέραν τῆς ἐρήμου καὶ προσέβαλε τὰς τέσσαρας γωνίας τοῦ οἴκου καὶ ἔπεσεν ἐπὶ τὰ παιδία, καὶ ἀπέθανον· καὶ ἐγὼ μόνος διεσώθην διὰ νὰ σοὶ ἀπαγγείλω.
20 Τότε σηκωθεὶς ὁ Ἰὼβ διέσχισε τὸ ἐπένδυμα αὑτοῦ καί ἐξύρισε τὴν κεφαλήν αὑτοῦ καὶ ἔπεσεν ἐπὶ τὴν γῆν καὶ προσεκύνησε,
21 καὶ εἶπε, Γυμνὸς ἐξῆλθον ἐκ κοιλίας μητρὸς μου καὶ γυμνὸς θέλω ἐπιστρέψει ἐκεῖ· ὁ Κύριος ἔδωκε καὶ ὁ Κύριος ἀφρεσεν· εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον.
22 Ἐν πᾶσι τούτοις δὲν ἡμάρτησεν ὁ Ἰὼβ καὶ δὲν ἔδωκεν ἀφροσύνην εἰς τὸν Θεόν.
1 Ἡμέραν δὲ τινα ἦλθον οἱ υἱοὶ τοῦ Θεοῦ διὰ νὰ παρασταθῶσιν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· καὶ μεταξὺ αὐτῶν ἦλθε καὶ ὁ Σατανᾶς, διὰ νὰ παρασταθῇ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.
2 Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Σατανᾶν, Πόθεν ἔρχεσαι; Καὶ ὁ Σατανᾶς ἀπεκρίθη πρὸς τὸν Κύριον καὶ εἶπε, Περιελθὼν τὴν γῆν καί ἐμπεριπατήσας ἐν αὐτῇ πάρειμι.
3 Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Σατανᾶν, Ἔβαλες τὸν νοῦν σου ἐπὶ τὸν δοῦλόν μου Ἰώβ, ὅτι δὲν ὑπάρχει ὅμοιος αὐτοῦ ἐν τῇ γῇ, ἄνθρωπος ἄμεμπτος καὶ εὐθύς, φοβούμενος τὸν Θεὸν καὶ ἀπεχόμενος ἀπὸ κακοῦ; καὶ ἔτι κρατεῖ τὴν ἀκεραιότητα αὑτοῦ, ἄν καὶ μὲ παρώξυνας κατ᾿ αὐτοῦ, διὰ νὰ ἐξολοθρεύσω αὐτὸν ἄνευ αἰτίας.
4 Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Σατανᾶς πρὸς τὸν Κύριον καὶ εἶπε, Δέρμα ὑπὲρ δέρματος, καὶ πάντα ὅσα ἔχει ὁ ἄνθρωπος θέλει δώσει ὑπὲρ τῆς ζωῆς αὑτοῦ·
5 πλήν τώρα ἔκτεινον τὴν χεῖρά σου καὶ ἔγγισον τὰ ὀστᾶ αὐτοῦ καὶ τὴν σάρκα αὐτοῦ, διὰ νὰ ἴδῃς ἐὰν δὲν σέ βλασφημήσῃ κατὰ πρόσωπον.
6 Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Σατανᾶν, Ἰδού, αὐτὸς εἰς τὴν χεῖρά σου· μόνον τὴν ζωήν αὐτοῦ φύλαξον.
7 Τότε ἐξῆλθεν ὁ Σατανᾶς ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τοῦ Κυρίου καὶ ἐπάταξε τὸν Ἰὼβ μέ ἕλκος κακὸν ἀπὸ τοῦ ἴχνους τῶν ποδῶν αὐτοῦ ἕως τῆς κορυφῆς αὐτοῦ.
8 Καὶ ἔλαβεν εἰς ἑαυτὸν ὄστρακον, διὰ νὰ ξύηται μέ αὐτό· καὶ ἐκάθητο ἐν μέσῳ τῆς σποδοῦ.
9 Τότε εἶπε πρὸς αὐτὸν ἡ γυνή αὐτοῦ, Ἔτι κρατεῖς τὴν ἀκεραιότητά σου; Βλασφήμησον τὸν Θεὸν καὶ ἀπόθανε.
10 Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτήν, Ἐλάλησας ὡς λαλεῖ μία ἐκ τῶν ἀφρόνων γυναικῶν· τὰ ἀγαθὰ μόνον θέλομεν δεχθῆ ἐκ τοῦ Θεοῦ, καὶ τὰ κακὰ δὲν θέλομεν δεχθῆ; Ἐν πᾶσι τούτοις δὲν ἡμάρτησεν ὁ Ἰὼβ μὲ τὰ χείλη αὑτοῦ.
11 Ἀκούσαντες δὲ οἱ τρεῖς φίλοι τοῦ Ἰὼβ πάντα ταῦτα τὰ κακὰ τὰ ἐπελθόντα ἐπ᾿ αὐτόν, ἦλθον ἕκαστος ἐκ τοῦ τόπου αὑτοῦ· Ἐλιφὰς ὁ Θαιμανίτης καὶ Βιλδὰδ ὁ Σαυχίτης καὶ Σωφὰρ ὁ Νααμαθίτης· διότι εἶχον συμφωνήσει νὰ ἔλθωσιν ὁμοῦ, διὰ νὰ συλλυπηθῶσιν αὐτὸν καὶ νὰ παρηγορήσωσιν αὐτόν.
12 Καὶ ὅτε ἐσήκωσαν τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτῶν μακρόθεν καὶ δὲν ἐγνώρισαν αὐτόν, ὕψωσαν τὴν φωνήν αὑτῶν καὶ ἔκλαυσαν· καὶ διέσχισαν ἕκαστος τὸ ἱμάτιον αὑτοῦ καὶ ἔρριψαν χῶμα ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὑτῶν πρὸς τὸν οὐρανόν.
13 Καί ἐκάθησαν μετ᾿ αὐτοῦ κατὰ γῆς ἑπτὰ ἡμέρας καὶ ἑπτὰ νύκτας, καὶ οὐδεὶς ἐλάλησε λόγον πρὸς αὐτόν, διότι ἔβλεπον ὅτι ὁ πόνος αὐτοῦ ἦτο μέγας σφόδρα.
1 Μετὰ ταῦτα ἤνοιξεν ὁ Ἰὼβ τὸ στόμα αὑτοῦ, καὶ κατηράσθη τὴν ἡμέραν αὑτοῦ.
2 Καὶ ἐλάλησεν ὁ Ἰὼβ καὶ εἶπεν·
3 Εἴθε νὰ χαθῇ ἡ ἡμέρα καθ᾿ ἥν ἐγεννήθην, καὶ ἡ νὺξ καθ᾿ ἥν εἶπον, Ἐγεννήθη ἀρσενικόν.
4 Ἡ ἡμέρα ἐκείνη νὰ ἦναι σκότος· ὁ Θεὸς νὰ μή ἀναζητήσῃ αὐτήν ἄνωθεν, καὶ νὰ μή φέγξῃ ἐπ᾿ αὐτήν φῶς.
5 Σκότος καὶ σκιὰ θανάτου νὰ ἀμαυρώσωσιν αὐτήν· γνόφος νὰ ἐπικάθηται ἐπ᾿ αὐτήν. Νὰ ἐπέλθωσιν ἐπ᾿ αὐτήν ὡς πικροτάτην ἡμέραν.
6 τὴν νύκτα ἐκείνην νὰ κατακρατήσῃ σκότος· νὰ μή συναφθῇ μὲ τὰς ἡμέρας τοῦ ἔτους· νὰ μή εἰσέλθῃ εἰς τὸν ἀριθμὸν τῶν μηνῶν.
7 Ἰδού, ἔρημος νὰ ἦναι ἡ νὺξ ἐκείνη· φωνή χαρμόσυνος νὰ μή ἐπέλθῃ ἐπ᾿ αὐτήν.
8 Νὰ καταρασθῶσιν αὐτήν οἱ καταρώμενοι τὰς ἡμέρας, οἱ ἕτοιμοι νὰ ἀνεγείρωσι τὸ πένθος αὑτῶν.
9 Νὰ σκοτισθῶσι τὰ ἄστρα τῆς ἑσπέρας αὐτῆς· νὰ προσμένῃ τὸ φῶς, καὶ νὰ μή ἔρχηται· καὶ νὰ μή ἴδῃ τὰ βλέφαρα τῆς αὐγῆς·
10 διότι δὲν ἔκλεισε τὰς θύρας τῆς κοιλίας τῆς μητρὸς μου, καὶ δὲν ἔκρυψε τὴν θλῖψιν ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν μου.
11 Διὰ τί δὲν ἀπέθανον ἀπὸ μήτρας; καὶ δὲν ἐξέπνευσα ἅμα ἐξῆλθον ἐκ τῆς κοιλίας;
12 Διὰ τί μὲ ὑπεδέχθησαν τὰ γόνατα; ἤ διὰ τί οἱ μαστοὶ διὰ νὰ θηλάσω;
13 Διότι τώρα ἤθελον κοιμᾶσθαι καὶ ἡσυχάζει· ἤθελον ὑπνώττει· τότε ἤθελον εἶσθαι εἰς ἀνάπαυσιν,
14 μετὰ βασιλέων καὶ βουλευτῶν τῆς γῆς, οἰκοδομούντων εἰς ἑαυτοὺς ἐρημώσεις·
15 ἤ μετὰ ἀρχόντων, οἵτινες ἔχουσι χρυσίον, οἵτινες ἐγέμισαν τοὺς οἴκους αὑτῶν ἀργυρίου·
16 ἤ ὡς ἐξάμβλωμα κεκρυμμένον δὲν ἤθελον ὑπάρχει, ὡς βρέφη μή ἰδόντα φῶς.
17 Ἐκεῖ οἱ ἀσεβεῖς παύουσιν ἀπὸ τοῦ νὰ ταράττωσι, καὶ ἐκεῖ ἀναπαύονται οἱ κεκοπιασμένοι·
18 ἐκεῖ ἀναπαύονται ὁμοῦ οἱ αἰχμάλωτοι· δὲν ἀκούουσι φωνήν καταδυνάστου·
19 ἐκεῖ εἶναι ὁ μικρὸς καὶ ὁ μέγας· καὶ ὁ δοῦλος, ἐλεύθερος τοῦ κυρίου αὑτοῦ.
20 Διὰ τί ἐδόθη φῶς εἰς τὸν δυστυχῆ, καὶ ζωή εἰς τὸν πεπικραμένον τὴν εὐχήν,
21 οἵτινες ποθοῦσι τὸν θάνατον καὶ δὲν ἐπιτυγχάνουσιν, ἄν καὶ ἀνορύττωσιν αὐτὸν μᾶλλον παρὰ κεκρυμμένους θησαυρούς,
22 οἵτινες ὑπερχαίρουσιν, ὑπερευφραίνονται, ὅταν εὕρωσι τὸν τάφον;
23 Διὰ τί ἐδόθη φῶς εἰς ἄνθρωπον, τοῦ ὁποίου ἡ ὁδὸς εἶναι κεκρυμμένη, καὶ τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς περιέκλεισε;
24 Διότι πρὸ τοῦ φαγητοῦ μου ἔρχεται ὁ στεναγμὸς μου, καὶ οἱ βρυγμοὶ μου ἐκχέονται ὡς ὕδατα.
25 Ἐπειδή ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐφοβούμην, συνέβη εἰς ἐμέ, καί ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐτρόμαζον, ἦλθεν ἐπ᾿ ἐμέ.
26 Δὲν εἶχον εἰρήνην οὐδὲ ἀνάπαυσιν οὐδὲ ἡσυχίαν· ὀργή ἐπῆλθεν ἐπ᾿ ἐμέ.
1 Τότε Ἐλιφὰς ὁ Θαιμανίτης ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν·
2 Ἐάν ἐπιχειρισθῶμεν νὰ λαλήσωμεν πρὸς σέ, θέλεις δυσαρεστηθῆ; ἀλλὰ τίς δύναται νὰ κρατηθῇ ἀπὸ τοῦ νὰ ὁμιλήσῃ;
3 Ἰδού, σὺ ἐνουθέτησας πολλούς· καὶ χεῖρας ἀδυνάτους ἐνίσχυσας.
4 Οἱ λόγοι σου ὑπεστήριξαν τοὺς κλονιζομένους, καὶ γόνατα κάμπτοντα ἐνεδυνάμωσας.
5 Τώρα δὲ ἦλθεν ἐπὶ σὲ τοῦτο, καὶ βαρυθυμεῖς· σὲ ἐγγίζει, καὶ ταράττεσαι.
6 Ὁ φόβος σου δὲν εἶναι τὸ θάρρος σου, καὶ ἡ εὐθύτης τῶν ὁδῶν σου ἡ ἐλπὶς σου;
7 Ἐνθυμήθητι, παρακαλῶ· τίς ἀθῶος ὤν ἀπωλέσθη; καὶ ποῦ ἐξωλοθρεύθησαν οἱ εὐθεῖς;
8 Καθὼς ἐγὼ εἶδον, ὅσοι ἠροτρίασαν ἀνομίαν καί ἔσπειραν ἀσέβειαν, θερίζουσιν αὐτάς·
9 ἐξολοθρεύονται ὑπὸ τοῦ φυσήματος τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀπὸ τῆς πνοῆς τῶν μυκτήρων αὐτοῦ ἀφανίζονται·
10 ὁ βρυγμὸς τοῦ λέοντος καὶ ἡ φωνή τοῦ ἀγρίου λέοντος καὶ τὸ γαυρίαμα τῶν σκύμνων, ἐσβέσθησαν·
11 ὁ λέων ἀπόλλυται δι᾿ ἔλλειψιν θηράματος, καὶ οἱ σκύμνοι τῆς λεαίνας διασκορπίζονται.
12 Καὶ λόγος ἦλθεν ἐπ᾿ ἐμὲ κρυφίως, καὶ τὸ τίον μου ἔλαβέ τι παρ᾿ αὐτοῦ.
13 Ἐν μέσῳ τῶν στοχασμῶν διὰ τὰ ὀράματα τῆς νυκτός, ὅτε βαθὺς ὕπνος πίπτει ἐπὶ τοὺς ἀνθρώπους,
14 Φρίκη συνέλαβέ με καὶ τρόμος, καὶ μεγάλως τὰ ὀστᾶ μου συνέσεισε.
15 Καὶ πνεῦμα διῆλθεν ἀπ᾿ ἔμπροσθέν μου, αἱ τρίχες τοῦ σώματός μου ἀνεσηκώθησαν·
16 ἐστάθη, ἀλλ᾿ ἐγὼ δὲν διέκρινα τὴν μορφήν αὐτοῦ· σχῆμα ἐφάνη ἔμπροσθεν τῶν ὀφθαλμῶν μου· ἤκουσα λεπτὸν φύσημα καὶ φωνήν λέγουσαν,
17 Ὁ ἄνθρωπος θέλει εἶσθαι δικαιότερος τοῦ Θεοῦ; θέλει εἶσθαι ὁ ἄνθρωπος καθαρώτερος τοῦ Ποιητοῦ αὑτοῦ;
18 Ἰδού, αὐτὸς δὲν ἐμπιστεύεται εἰς τοὺς δούλους αὑτοῦ, καὶ ἐν τοῖς ἀγγέλοις αὑτοῦ βλέπει ἐλάττωμα·
19 πόσῳ μᾶλλον εἰς τοὺς κατοικοῦντας οἰκίας πηλίνας, αἵτινες ἔχουσι τὸ θεμέλιον αὑτῶν ἐν τῷ χώματι καὶ ἀφανίζονται ἔμπροσθεν τοῦ σαρακίου;
20 Ἀπὸ πρωΐ ἕως ἑσπέρας φθείρονται· χωρὶς νὰ νοήσῃ τις, ἀφανίζονται διὰ παντός.
21 Τὸ μεγαλεῖον αὐτῶν τὸ ἐν αὐτοῖς δὲν παρέρχεται; Ἀποθνήσκουσιν, ἀλλ᾿ οὐχὶ ἐν σοφίᾳ.
1 Κάλεσον τώρα, ἐὰν τίς σοι ἀποκριθῇ; καὶ πρὸς τίνα τῶν ἁγίων θέλεις ἀποβλέψει;
2 Διότι ἡ ὀργή φονεύει τὸν ἄφρονα, καὶ ἡ ἀγανάκτησις θανατόνει τὸν μωρόν.
3 Ἐγώ εἶδον τὸν ἄφρονα ῥιζούμενον· ἀλλ᾿ εὐθὺς προεῖπα κατηραμένην τὴν κατοικίαν αὐτοῦ.
4 Οἱ υἱοὶ αὐτοῦ εἶναι μακρὰν ἀπὸ τῆς σωτηρίας, καὶ καταπιέζονται ἔμπροσθεν τῆς πύλης, καὶ οὐδεὶς ὁ ἐλευθερῶν·
5 τῶν ὁποίων τὸν θερισμὸν κατατρώγει ὁ πεινῶν, καὶ ἁρπάζει αὐτὸν ἐκ τῶν ἀκανθῶν καὶ τὴν περιουσίαν αὐτῶν καταπίνει ὁ διψῶν.
6 Διότι ἐκ τοῦ χώματος δὲν ἐξέρχεται ἡ θλῖψις, οὐδὲ ἡ λύπη βλαστάνει ἐκ τῆς γῆς·
7 ἀλλ᾿ ὁ ἄνθρωπος γεννᾶται διὰ τὴν λύπην, καὶ οἱ νεοσσοὶ τῶν ἀετῶν διὰ νὰ πετῶσιν ὑψηλά.
8 Ἀλλ᾿ ἐγὼ τὸν Θεὸν θέλω ἐπικαλεσθῆ, καὶ ἐν τῷ Θεῷ θέλω ἐναποθέσει τὴν ὑπόθεσίν μου·
9 ὅστις κάμνει μεγαλεῖα ἀνεξιχνίαστα, θαυμάσια ἀναρίθμητα·
10 ὅστις δίδει βροχήν ἐπὶ τὸ πρόσωπον τῆς γῆς, καὶ πέμπει ὕδατα ἐπὶ τὸ πρόσωπον τῶν ἀγρῶν·
11 ὅστις ὑψόνει τοὺς ταπεινούς, καὶ ἀνεγείρει εἰς σωτηρίαν τοὺς τεθλιμμένους·
12 ὅστις διασκεδάζει τὰς βουλὰς τῶν πανούργων, καὶ δὲν δύνανται αἱ χεῖρες αὐτῶν νὰ ἐκτελέσωσι τὴν ἐπιχείρησιν αὐτῶν·
13 ὅστις συλλαμβάνει τοὺς σοφοὺς ἐν τῇ πανουργίᾳ αὐτῶν· καὶ ἡ βουλή τῶν δολίων ἀνατρέπεται·
14 τὴν ἡμέραν ἀπαντῶσι σκότος, καὶ ἐν μεσημβρίᾳ ψηλαφῶσι καθὼς ἐν νυκτί.
15 Τὸν πτωχὸν ὅμως λυτρόνει ἐκ τῆς ῥομφαίας, ἐκ τοῦ στόματος αὐτῶν καὶ ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ ἰσχυροῦ.
16 Καὶ ὁ πτωχὸς ἔχει ἐλπίδα, τῆς δὲ ἀνομίας τὸ στόμα ἐμφράττεται.
17 Ἰδού, μακάριος ὁ ἄνθρωπος, τὸν ὁποῖον ἐλέγχει ὁ Θεός· διὰ τοῦτο μή καταφρόνει τὴν παιδείαν τοῦ Παντοδυνάμου·
18 διότι αὐτὸς πληγόνει καὶ ἐπιδένει· κτυπᾶ, καὶ αἱ χεῖρες αὐτοῦ ἰατρεύουσιν.
19 Ἐν ἕξ θλίψεσι θέλει σὲ ἐλευθερώσει· καὶ ἐν τῇ ἐβδόμῃ δὲν θέλει σὲ ἐγγίσει κακόν.
20 Ἐν τῇ πείνῃ θέλει σὲ λυτρώσει ἐκ θανάτου· καὶ ἐν πολέμῳ ἐκ χειρὸς ῥομφαίας.
21 Ἀπό μάστιγος γλώσσης θέλεις εἶσθαι πεφυλαγμένος· καὶ δὲν θέλεις φοβηθῆ ἀπὸ τοῦ ἐπερχομένου ὀλέθρου.
22 Τὸν ὄλεθρον καὶ τὴν πεῖναν θέλεις καταγελᾷ· καὶ δὲν θέλεις φοβηθῆ ἀπὸ τῶν θηρίων τῆς γῆς.
23 Διότι θέλεις ἔχει συμμαχίαν μετὰ τῶν λίθων τῆς πεδιάδος· καὶ τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ θέλουσιν εἰρηνεύει μετὰ σοῦ.
24 Καὶ θέλεις γνωρίσει ὅτι εἰρήνη εἶναι ἐν τῇ σκηνῇ σου, καὶ θέλεις ἐπισκεφθῆ τὴν κατοικίαν σου, καὶ δὲν θέλει σοὶ λείπει οὐδέν.
25 Καὶ θέλεις γνωρίσει ὅτι εἶναι πολὺ τὸ σπέρμα σου, καὶ οἱ ἔκγονοί σου ὡς ἡ βοτάνη τῆς γῆς.
26 Θέλεις ἐλθεῖ εἰς τὸν τάφον ἐν βαθεῖ γήρατι, καθὼς συσσωρεύεται ἡ θημωνία τοῦ σίτου ἐν τῷ καιρῷ αὑτῆς.
27 Ἰδού, τοῦτο ἐξιχνιάσαμεν, οὕτως ἔχει· ἄκουσον αὐτὸ καὶ γνώρισον ἐν σεαυτῷ.
1 Ὁ δὲ Ἰὼβ ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν·
2 Εἴθε νὰ ἐζυγίζετο τῳόντι ἡ λύπη μου, καὶ ἡ συμφορὰ μου νὰ ἐτίθετο ὅλη ὁμοῦ ἐν τῇ πλάστιγγι.
3 Ἐπειδή τώρα ἤθελεν εἶσθαι βαρυτέρα ὑπὲρ τὴν ἄμμον τῆς θαλάσσης· διὰ τοῦτο οἱ λόγοι μου καταπίνονται.
4 Διότι τὰ βέλη τοῦ Παντοδυνάμου εἶναι ἐντὸς μου, τῶν ὁποίων τὸ φαρμάκιον ἐκπίνει τὸ πνεῦμά μου· οἱ τρόμοι τοῦ Θεοῦ παρατάττονται ἐναντίον μου.
5 Ὀγκᾶται ὁ ἄγριος ὅνος παρὰ τῇ χλόῃ; ἤ μυκᾶται ὁ βοῦς παρὰ τῇ φάτνῃ αὑτοῦ;
6 Τρώγεται τὸ ἄνοστον χωρὶς ἅλατος; ἤ ὑπάρχει γεῦσις ἐν τῷ λευκώματι τοῦ οῦ;
7 Τὰ πράγματα, τὰ ὁποῖα ἡ ψυχή μου ἀπεστρέφετο νὰ ἐγγίσῃ, ἔγειναν ὡς τὸ ἀηδὲς φαγητὸν μου.
8 Εἴθε νὰ ἀπελάμβανον τὴν αἴτησίν μου, καὶ νὰ μοὶ ἔδιδεν ὁ Θεὸς τὴν ἐπιθυμίαν μου.
9 Καὶ νὰ ἤθελεν εὐδοκήσει ὁ Θεὸς νὰ μὲ ἀφανίσῃ· νὰ ἀπολύσῃ τὴν χεῖρα αὑτοῦ καὶ νὰ μὲ κόψῃ.
10 Καὶ θέλει εἶσθαι ἔτι ἡ παρηγορία μου, ὅτι, καὶ ἄν καταναλωθῶ ἐν τῇ θλίψει καὶ αὐτὸς δὲν μὲ λυπηθῇ, ἐγὼ δὲν ἔκρυψα τοὺς λόγους τοῦ Ἁγίου.
11 Ποία ἡ δύναμίς μου, ὥστε νὰ ἐγκαρτερῶ; καὶ ποῖον τὸ τέλος μου, ὥστε νὰ ὑποφέρῃ ἡ ψυχή μου;
12 Μήπως ἡ δύναμίς μου εἶναι δύναμις λίθων; ἤ ἡ σὰρξ μου χαλκὸς;
13 Μήπως δὲν ἐξέλιπεν ἐν ἐμοὶ ἡ βοήθειά μου καὶ ἀπεμακρύνθη ἀπ᾿ ἐμοῦ ἡ σωτηρία;
14 Εἰς τὸν τεθλιμμένον ἔλεος πρέπει παρὰ τοῦ φίλου αὐτοῦ· ἀλλ᾿ αὐτὸς ἐγκατέλιπε τὸν φόβον τοῦ Παντοδυνάμου.
15 Οἱ ἀδελφοὶ μου ἐφέρθησαν ἀπατηλῶς ὡς χείμαρρος, ὡς ῥεῦμα χειμάρρων παρῆλθον·
16 οἵτινες θολόνονται ἐκ τοῦ πάγου, εἰς τοὺς ὁποίους διαλύεται ἡ χιών·
17 ὅταν θερμανθῶσιν, ἐκλείπουσιν· ὅταν γείνῃ θερμότης, ἐξαλείφονται ἀπὸ τοῦ τόπου αὑτῶν.
18 Τὰ ἴχνη τῆς πορείας αὐτῶν συστρέφονται· καταντῶσιν εἰς τὸ μηδὲν καὶ χάνονται·
19 τὰ πλήθη τῆς Θαιμὰ ἐθεώρουν, οἱ συνοδοιπόροι τῆς Σεβὰ περιέμενον αὐτούς·
20 Ἐψεύσθησαν τῆς ἐλπίδος αὑτῶν· ἦλθον ἐκεῖ καὶ ἐνετράπησαν.
21 Τώρα καὶ σεῖς εἶσθε ὡς αὐτοί· εἴδετε τὴν πληγήν μου καὶ ἐτρομάξατε.
22 Μήπως ἐγὼ εἶπα, Φέρετε πρὸς ἐμέ; ἤ, Δότε δῶρον εἰς ἐμὲ ἀπὸ τῆς περιουσίας ὑμῶν;
23 ἤ, Ἐλευθερώσατέ με ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ ἐχθροῦ; ἤ, Λυτρώσατέ με ἐκ τῆς χειρὸς τῶν ἰσχυρῶν;
24 Διδάξατέ με, καὶ ἐγὼ θέλω σιωπήσει· καὶ δείξατέ μοι κατὰ τί ἔσφαλα.
25 Πόσον ἰσχυροὶ εἶναι οἱ ὀρθοὶ λόγοι· ἀλλ᾿ ὁ ἔλεγχός σας, τί ἀποδεικνύει;
26 Φαντάζεσθε νὰ ἐλέγξητε λόγους, ἐνῷ αἱ ὁμιλίαι τοῦ ἀπηλπισμένου εἶναι ὡς ἄνεμος;
27 Τῳόντι, σεῖς ἐπιπίπτετε ἐπὶ τὸν ὀρφανόν, καὶ σκάπτετε λάκκον εἰς τὸν φίλον σας.
28 Τώρα λοιπὸν εὐαρεστήθητε νὰ ἐμβλέψητε εἰς ἐμέ, διότι ἔμπροσθεν ὑμῶν κεῖται ἄν ἐγὼ ψεύδωμαι.
29 Ἐπιστρέψατε, παρακαλῶ· ἄς μή γείνῃ ἀδικία· ναί, ἐπιστρέψατε πάλιν· ἡ δικαιοσύνη μου εἶναι ἐν τούτῳ.
30 Ὑπάρχει ἀδικία ἐν τῇ γλώσσῃ μου; δὲν δύναται ὁ οὐρανίσκος μου νὰ διακρίνῃ τὰ διεφθαρμένα;
1 Δὲν εἶναι ἐκστρατεία ὁ βίος τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς; αἱ ἡμέραι αὐτοῦ ὡς ἡμέραι μισθωτοῦ;
2 Καθὼς ὁ δοῦλος ἐπιποθεῖ τὴν σκιάν, καὶ καθὼς ὁ μισθωτὸς ἀναμένει τὸν μισθὸν αὑτοῦ,
3 οὕτως ἐγὼ ἔλαβον διὰ κληρονομίαν μῆνας ματαιότητος, καὶ ὀδυνηραὶ νύκτες διωρίσθησαν εἰς ἐμέ.
4 Ὅταν πλαγιάζω, λέγω, Πότε θέλω ἐγερθῆ, καὶ θέλει περάσει ἡ νύξ; καὶ εἶμαι πλήρης ἀνησυχίας ἕως τῆς αὐγῆς.
5 Ἡ σὰρξ μου εἶναι περιενδεδυμένη σκώληκας καὶ βώλους χώματος· τὸ δέρμα μου διασχίζεται καὶ ῥέει.
6 Αἱ ἡμέραι μου εἶναι ταχύτεραι τῆς κερκίδος τοῦ ὑφαντοῦ, καὶ χάνονται ἄνευ ἐλπίδος.
7 Ἐνθυμήθητι ὅτι ἡ ζωή μου εἶναι ἄνεμος· ὁ ὀφθαλμὸς μου δὲν θέλει ἐπιστρέψει διὰ νὰ ἴδῃ ἀγαθόν.
8 Ὁ ὀφθαλμὸς τοῦ βλέποντός με δὲν θέλει μὲ ἰδεῖ πλέον· οἱ ὀφθαλμοὶ σου εἶναι ἐπ᾿ ἐμέ, καὶ ἐγὼ δὲν ὑπάρχω.
9 Καθὼς τὸ νέφος διαλύεται καὶ χάνεται οὕτως ὁ καταβαίνων εἰς τὸν τάφον δὲν θέλει ἐπαναβῆ·
10 δὲν θέλει ἐπιστρέψει πλέον εἰς τὸν οἶκον αὑτοῦ, καὶ ὁ τόπος αὑτοῦ δὲν θέλει γνωρίσει αὐτὸν πλέον.
11 Διὰ τοῦτο ἐγὼ δὲν θέλω κρατήσει τὸ στόμα μου· θέλω λαλήσει ἐν τῇ ἀγωνίᾳ τοῦ πνεύματός μου· θέλω θρηνολογήσει ἐν τῇ πικρίᾳ τῆς ψυχῆς μου.
12 Θάλασσα εἶμαι ἤ κῆτος, ὥστε ἔθεσας ἐπ᾿ ἐμὲ φυλακήν;
13 Ὅταν λέγω, Ἡ κλίνη μου θέλει μὲ παρηγορήσει, ἡ κοίτη μου θέλει ἐλαφρώσει τὸ παράπονόν μου,
14 τότε μὲ φοβίζεις μὲ ὄνειρα καὶ μὲ καταπλήττεις μὲ ὀράσεις·
15 καὶ ἡ ψυχή μου ἐκλέγει ἀγχόνην καὶ θάνατον, παρὰ τὰ ὀστᾶ μου.
16 Ἀηδίασα· δὲν θέλω ζήσει εἰς τὸν αἰῶνα· λεῖψον ἀπ᾿ ἐμοῦ· διότι αἱ ἡμέραι μου εἶναι ματαιότης.
17 Τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὥστε μεγαλύνεις αὐτόν, καὶ βάλλεις τὸν νοῦν σου ἐπ᾿ αὐτόν;
18 Καὶ ἐπισκέπτεσαι αὐτὸν κατὰ πᾶσαν πρωΐαν καὶ δοκιμάζεις αὐτὸν κατὰ πᾶσαν στιγμήν;
19 Ἕως πότε δὲν θέλεις συρθῆ ἀπ᾿ ἐμοῦ καὶ δὲν θέλεις μὲ ἀφήσει, ἕως νὰ καταπίω τὸν σίελόν μου;
20 Ἡμάρτησα· τί δύναμαι νὰ κάμω εἰς σέ, διατηρητὰ τοῦ ἀνθρώπου; διὰ τί μὲ ἔθεσας σημάδιόν σου, καὶ εἶμαι βάρος εἰς ἐμαυτόν;
21 Καὶ διὰ τί δὲν συγχωρεῖς τὴν παράβασίν μου καὶ ἀφαιρεῖς τὴν ἀνομίαν μου; διότι μετ᾿ ὀλίγον θέλω κοιμᾶσθαι ἐν τῷ χώματι· καὶ τὸ πρωΐ θέλεις μὲ ζητήσει, καὶ δὲν θέλω ὑπάρχει.
1 Καὶ ἀπεκρίθη Βιλδὰδ ὁ Σαυχίτης καὶ εἶπεν·
2 Ἕως πότε θέλεις λαλεῖ ταῦτα; καὶ οἱ λόγοι τοῦ στόματός σου θέλουσιν εἶσθαι ὡς ἄνεμος σφοδρός;
3 Μήπως ὁ Θεὸς ἀνατρέπει τὴν κρίσιν; ἤ ὁ Παντοδύναμος ἀνατρέπει τὸ δίκαιον;
4 Ἐάν οἱ υἱοὶ σου ἡμάρτησαν εἰς αὐτόν, παρέδωκεν αὐτοὺς εἰς τὴν χεῖρα τῆς ἀνομίας αὐτῶν.
5 Ἐάν σὺ ἤθελες ζητήσει τὸν Θεὸν πρωΐ, καὶ ἤθελες δεηθῆ τοῦ Παντοδυνάμου·
6 ἐὰν ἦσο καθαρὸς καὶ εὐθύς, βεβαίως τώρα ἤθελεν ἐγερθῆ διὰ σέ, καὶ ἤθελεν εὐτυχεῖ ἡ κατοικία τῆς δικαιοσύνης σου.
7 Καὶ ἄν ἡ ἀρχή σου ἦτο μικρά, τὰ ὕστερά σου ὅμως ἤθελον μεγαλυνθῆ σφόδρα.
8 Ἐπειδή ἐρώτησον, παρακαλῶ, περὶ τῶν προτέρων γενεῶν, καὶ ἐρεύνησον ἀκριβῶς περὶ τῶν πατέρων αὐτῶν·
9 διότι ἡμεῖς εἴμεθα χθεσινοί, καὶ δὲν ἐξεύρομεν οὐδέν, ἐπειδή αἱ ἡμέραι ἡμῶν ἐπὶ τῆς γῆς εἶναι σκιά·
10 δὲν θέλουσι σὲ διδάξει αὐτοί, καὶ σοὶ εἰπεῖ καὶ προφέρει λόγους ἐκ τῆς καρδίας αὑτῶν;
11 Θάλλει ὁ πάπυρος ἄνευ πηλοῦ; αὐξάνει ὁ σχοῖνος ἄνευ ὕδατος;
12 Ἐνῷ εἶναι ἔτι πράσινος καὶ ἀθέριστος, ξηραίνεται πρὸ παντὸς χόρτου.
13 Οὕτως εἶναι αἱ ὁδοὶ πάντων τῶν λησμονούντων τὸν Θεόν· καὶ ἡ ἐλπὶς τοῦ ὑποκριτοῦ θέλει χαθῆ·
14 ἡ ἐλπὶς αὐτοῦ θέλει κοπῆ, καὶ τὸ θάρρος αὐτοῦ θέλει εἶσθαι ἰστὸς ἀράχνης.
15 Θέλει ἐπιστηριχθῆ ἐπὶ τὴν οἰκίαν αὑτοῦ, πλήν αὐτή δὲν θέλει σταθῆ· θέλει κρατήσει αὐτήν, πλήν δὲν θέλει ἀνορθωθῆ.
16 Εἶναι χλωρὸς ἔμπροσθεν τοῦ ἡλίου, καὶ ὁ κλάδος αὐτοῦ ἁπλόνεται εἰς τὸν κῆπον αὐτοῦ.
17 Αἱ ῥίζαι αὐτοῦ περιπλέκονται εἰς τὸν σωρὸν τῶν λίθων, καὶ ἐκλέγει τὸν πετρώδη τόπον.
18 Ἐάν ἐξαλειφθῇ ἀπὸ τοῦ τόπου αὑτοῦ, τότε θέλει ἀρνηθῆ αὐτόν, λέγων, Δὲν σὲ εἶδον.
19 Ἰδού, αὕτη εἶναι ἡ χαρὰ τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ, καὶ ἐκ τοῦ χώματος ἄλλοι θέλουσι ἀναβλαστήσει.
20 Ἰδού, ὁ Θεὸς δὲν θέλει ἀπορρίψει τὸν ἄμεμπτον, οὐδὲ θέλει πιάσει τὴν χεῖρα τῶν κακοποιῶν·
21 ἑωσοῦ γεμίσῃ τὸ στόμα σου ἀπὸ γέλωτος, καὶ τὰ χείλη σου ἀλαλαγμοῦ.
22 Οἱ μισοῦντές σε θέλουσιν ἐνδυθῆ αἰσχύνην· καὶ ἡ κατοικία τῶν ἀσεβῶν δὲν θέλει ὑπάρχει.
1 Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἰὼβ καὶ εἶπεν·
2 Ἀληθῶς ἐξεύρω ὅτι οὕτως ἔχει· ἀλλὰ πῶς ὁ ἄνθρωπος θέλει δικαιωθῆ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ;
3 Ἐὰν θελήσῃ νὰ διαδικασθῇ μετ᾿ αὐτοῦ δὲν δύναται νὰ ἀποκριθῇ πρὸς αὐτόν ἕν ἐκ χιλίων.
4 Εἶναι σοφὸς τὴν καρδίαν καὶ κραταιὸς τὴν δύναμιν· τίς ἐσκληρύνθη ἐναντίον αὐτοῦ καὶ εὐτύχησεν;
5 Αὐτὸς μετακινεῖ τὰ ὄρη, καὶ δὲν γνωρίζουσι τίς ἔστρεψεν αὐτὰ ἐν τῇ ὀργῇ αὑτοῦ.
6 Αὐτὸς σείει τὴν γῆν ἀπὸ τοῦ τόπου αὐτῆς, καὶ οἱ στύλοι αὐτῆς σαλεύονται.
7 Αὐτὸς προστάζει τὸν ἥλιον, καὶ δὲν ἀνατέλλει· καὶ κρύπτει ὑπὸ σφραγῖδα τὰ ἄστρα.
8 Αὐτὸς μόνος ἐκτείνει τοὺς οὐρανοὺς καὶ πατεῖ ἐπὶ τὰ ὕψη τῆς θαλάσσης.
9 Αὐτὸς κάμνει τὸν Ἀρκτοῦρον, τὸν Ὠρίωνα καὶ τὴν Πλειάδα καὶ τὰ ταμεῖα τοῦ νότου.
10 Αὐτὸς κάμνει μεγαλεῖα ἀνεξιχνίαστα καὶ θαυμάσια ἀναρίθμητα.
11 Ἰδού, διαβαίνει πλησίον μου, καὶ δὲν βλέπω αὐτόν· διέρχεται, καὶ δὲν ἐννοῶ αὐτόν.
12 Ἰδού, ἀφαιρεῖ· τίς θέλει ἐμποδίσει αὐτὸν; τίς θέλει εἰπεῖ πρὸς αὐτόν, Τί κάμνεις;
13 Ἐὰν ὁ Θεὸς δὲν σύρῃ τὴν ὀργήν αὑτοῦ, οἱ ἐπηρμένοι βοηθοὶ καταβάλλονται ὑποκάτω αὐτοῦ.
14 Πόσον ὀλιγώτερον ἐγὼ ἤθελον ἀποκριθῆ πρὸς αὐτόν, ἐκλέγων τοὺς πρὸς αὐτὸν λόγους μου;
15 πρὸς τὸν ὁποῖον, καὶ ἄν ἤμην δίκαιος, δὲν ἤθελον ἀποκριθῆ, ἀλλ᾿ ἤθελον ζητήσει ἔλεος παρὰ τοῦ Κριτοῦ μου.
16 Ἐὰν κράξω, καὶ μοὶ ἀποκριθῇ, δὲν ἤθελον πιστεύσει ὅτι εἰσήκουσε τῆς φωνῆς μου.
17 Διότι μὲ κατασυντρίβει μὲ ἀνεμοστρόβιλον καὶ πληθύνει τὰς πληγὰς μου ἀναιτίως.
18 Δὲν μὲ ἀφίνει νὰ ἀναπνεύσω, ἀλλὰ μὲ χορτάζει ἀπὸ πικρίας.
19 Ἐὰν πρόκηται περὶ δυνάμεως, ἰδού, εἶναι δυνατός· καὶ ἐὰν περὶ κρίσεως, τίς θέλει μαρτυρήσει ὑπὲρ ἐμοῦ;
20 Ἐὰν ἤθελον νὰ δικαιώσω ἐμαυτόν, τὸ στόμα μου ἤθελε μὲ καταδικάσει· ἐὰν ἤθελον εἰπεῖ, εἶμαι ἄμεμπτος, ἤθελε μὲ ἀποδείξει διεφθαρμένον.
21 Καὶ ἄν ἤμην ἄμεμπτος, δὲν ἤθελον φροντίσει περὶ ἐμαυτοῦ· ἤθελον καταφρονήσει τὴν ζωήν μου.
22 Ἕν τοῦτο εἶναι, διὰ τοῦτο εἶπα, αὐτὸς ἀφανίζει τὸν ἄμεμπτον καὶ τὸν ἀσεβῆ.
23 Καὶ ἄν ἡ μάστιξ αὐτοῦ θανατόνη εὐθύς, γελᾷ ὅμως εἰς τὴν δοκιμασίαν τῶν ἀθώων.
24 Ἡ γῆ παρεδόθη εἰς τὰς χεῖρας τοῦ ἀσεβοῦς· αὐτὸς σκεπάζει τὰ πρόσωπα τῶν κριτῶν αὐτῆς· ἄν οὐχὶ αὐτός, ποῦ καὶ τίς εἶναι;
25 Αἱ δὲ ἡμέραι μου εἶναι ταχυδρόμου ταχύτεραι· φεύγουσι καὶ δὲν βλέπουσι καλόν.
26 Παρῆλθον ὡς πλοῖα σπεύδοντα· ὡς ἀετὸς πετώμενος ἐπὶ τὸ θήραμα.
27 Ἐὰν εἴπω, Θέλω λησμονήσει τὸ παράπονόν μου, θέλω παραιτήσει τὸ πένθος μου καὶ παρηγορηθῆ·
28 τρομάζω διὰ πάσας τὰς θλίψεις μου, γνωρίζων ὅτι δὲν θέλεις μὲ ἀθωώσει.
29 Εἶμαι ἀσεβής· διὰ τί λοιπόν νὰ κοπιάζω εἰς μάτην;
30 Ἐὰν λουσθῶ ἐν ὕδατι χιόνος καὶ ἐπιμελῶς ἀποκαθαρίσω τὰς χεῖράς μου·
31 σὺ ὅμως θέλεις μὲ βυθίσει εἰς τὸν βόρβορον, ὥστε καὶ αὐτὰ μου τὰ ἱμάτια θέλουσι μὲ βδελύττεσθαι.
32 Διότι δὲν εἶναι ἄνθρωπος ὡς ἐγὼ, διὰ νὰ ἀποκριθῶ πρὸς αὐτόν, καὶ νὰ ἔλθωμεν εἰς κρίσιν ὁμοῦ.
33 Δὲν ὑπάρχει μεσίτης μεταξὺ ἡμῶν, διὰ νὰ βάλῃ τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ᾿ ἀμφοτέρους ἡμᾶς.
34 Ἄς ἀπομακρύνῃ ἀπ᾿ ἐμοῦ τὴν ῥάβδον αὑτοῦ, καὶ ὁ φόβος αὐτοῦ ἄς μή μὲ ἐκπλήττῃ·
35 τότε θέλω λαλήσει καὶ δὲν θέλω φοβηθῆ αὐτόν· διότι οὕτω δὲν εἶμαι ἐν ἐμαυτῷ.
1 Ἡ ψυχή μου ἐβαρύνθη τὴν ζωήν μου· θέλω παραδοθῆ εἰς τὸ παράπονόν μου· θέλω λαλήσει ἐν τῇ πικρίᾳ τῆς ψυχῆς μου.
2 Θέλω εἰπεῖ πρὸς τὸν Θεόν, μή μὲ καταδικάσῃς· δεῖξόν μοι διὰ τί μὲ δικάζεις.
3 Εἶναι καλὸν εἰς σὲ νὰ καταθλίβῃς, νὰ καταφρονῇς τὸ ἔργον τῶν χειρῶν σου καὶ νὰ εὐοδόνῃς τὴν βουλήν τῶν ἀσεβῶν;
4 Σαρκὸς ὀφθαλμοὺς ἔχεις; ἤ βλέπεις καθὼς βλέπει ἄνθρωπος;
5 Ἀνθρώπινος εἶναι ὁ βίος σου; ἤ τὰ ἔτη σου ὡς ἡμέραι ἀνθρώπου,
6 ὥστε ἀναζητεῖς τὴν ἀνομίαν μου καὶ ἀνερευνᾶς τὴν ἁμαρτίαν μου;
7 Ἐνῷ ἐξεύρεις ὅτι δὲν ἠσέβησα· καὶ δὲν ὑπάρχει ὁ ἐλευθερῶν ἐκ τῶν χειρῶν σου.
8 Αἱ χεῖρές σου μὲ ἐμόρφωσαν καὶ μέ ἔπλασαν ὅλον κύκλῳ· καὶ μὲ καταστρέφεις.
9 Ἐνθυμήθητι, δέομαι, ὅτι ὡς πηλὸν μὲ ἔκαμες· καὶ εἰς χῶμα θέλεις μὲ ἐπιστρέψει.
10 Δὲν μὲ ἠμελξας ὡς γάλα καὶ μὲ ἔπηξας ὡς τυρόν;
11 Δέρμα καὶ σάρκα μὲ ἐνέδυσας καὶ μὲ ὀστᾶ καὶ νεῦρα μὲ περιέφραξας.
12 Ζωήν καὶ ἔλεος ἐχάρισας εἰς ἐμέ, καὶ ἡ ἐπίσκεψίς σου ἐφύλαξε τὸ πνεῦμά μου·
13 ταῦτα ὅμως ἔκρυπτες ἐν τῇ καρδίᾳ σου· ἐξεύρω ὅτι τοῦτο ἦτο μετὰ σοῦ.
14 Ἐὰν ἁμαρτήσω, μὲ παραφυλάττεις, καὶ ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου δὲν θέλεις μὲ ἀθωώσει.
15 Ἐὰν ἀσεβήσω, οὐαὶ εἰς ἐμέ· καὶ ἐὰν ἦμαι δίκαιος, δὲν δύναμαι νὰ σηκώσω τὴν κεφαλήν μου· εἶμαι πλήρης ἀτιμίας· ἰδὲ λοιπὸν τὴν θλῖψιν μου,
16 διότι αὐξάνει. Μὲ κυνηγεῖς ὡς ἄγριος λέων· καὶ ἐπιστρέφων δεικνύεσαι θαυμαστὸς κατ᾿ ἐμοῦ.
17 Ἀνανεόνεις τοὺς μάρτυράς σου ἐναντίον μου, καὶ πληθύνεις τὴν ὀργήν σου κατ᾿ ἐμοῦ· ἀλλαγαὶ στρατεύματος γίνονται ἐπ᾿ ἐμέ.
18 Διὰ τί λοιπὸν μὲ ἐξήγαγες ἐκ τῆς μήτρας; εἴθε νὰ ἐξέπνεον, καὶ ὀφθαλμὸς νὰ μή μὲ ἔβλεπεν.
19 Ἤθελον εἶσθαι ὡς μή ὑπάρξας· ἤθελον φερθῆ ἐκ τῆς μήτρας εἰς τὸν τάφον.
20 Αἱ ἡμέραι μου δὲν εἶναι ὀλίγαι; παῦσον λοιπόν, καὶ ἄφες μέ, διὰ νὰ ἀναλάβω ὀλίγον,
21 πρὶν ὑπάγω ὅθεν δὲν θέλω ἐπιστρέψει, εἰς γῆν σκότους καὶ σκιᾶς θανάτου·
22 γῆν γνοφεράν, ὡς τὸ σκότος τῆς σκιᾶς τοῦ θανάτου, ὅπου τάξις δὲν εἶναι, καὶ τὸ φῶς εἶναι ὡς τὸ σκότος.
1 Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Σωφὰρ ὁ Νααμαθίτης καὶ εἶπε·
2 Δὲν δίδεται ἀπόκρισις εἰς τὸ πλῆθος τῶν λόγων; καὶ ὁ πολύλογος θέλει δικαιωθῆ;
3 Αἱ φλυαρίαι σου θέλουσιν ἀποστομώσει τοὺς ἀνθρώπους; καὶ ὅταν περιγελᾷς, δὲν θέλει σὲ καταισχύνει τις;
4 Διότι εἶπες, Ἡ ὁμιλία μου εἶναι καθαρά, καὶ εἶμαι καθαρὸς ἐνώπιόν σου.
5 Ἀλλ᾿ εἴθε νὰ ἐλάλει ὁ Θεὸς καὶ νὰ ἤνοιγε τὰ χείλη αὑτοῦ ἐναντίον σου.
6 Καὶ νὰ σοὶ ἐφανέρονε τὰ κρύφια τῆς σοφίας, ὅτι εἶναι διπλάσια τῶν ὅσα γνωρίζονται. Ἔξευρε λοιπόν, ὅτι ὁ Θεὸς ἀπαιτεῖ ἀπὸ σοῦ ὀλιγώτερον τῆς ἀνομίας σου.
7 Δύνασαι νὰ ἐξιχνιάσῃς τὰ βάθη τοῦ Θεοῦ; δύνασαι νὰ ἐξιχνιάσῃς τὸν Παντοδύναμον μὲ ἐντέλειαν;
8 Ταῦτα εἶναι ὡς τὰ ὕψη τοῦ οὐρανοῦ· τί δύνασαι νὰ κάμῃς; εἶναι βαθύτερα τοῦ δου· τί δύνασαι νὰ γνωρίσῃς;
9 Τὸ μέτρον αὐτῶν εἶναι μακρότερον τῆς γῆς, καὶ πλατύτερον τῆς θαλάσσης.
10 Ἐὰν θελήσῃ νὰ χαλάσῃ καὶ νὰ κλείσῃ, ἤ νὰ συνάξῃ, τότε τίς δύναται νὰ ἐμποδίσῃ αὐτὸν;
11 Διότι αὐτὸς γνωρίζει τὴν ματαιότητα τῶν ἀνθρώπων, καὶ βλέπει τὴν ἀσέβειαν· καὶ δὲν θέλει ἐξετάσει;
12 Ὁ δὲ μάταιος ἄνθρωπος ὑπερηφανεύεται, καὶ γεννᾶται ὁ ἄνθρωπος ἄγριον ὀνάριον.
13 Ἐὰν σὺ ἑτοιμάσῃς τὴν καρδίαν σου καὶ ἐκτείνῃς τὰς χεῖράς σου πρὸς αὐτόν·
14 ἐὰν τὴν ἀνομίαν, τὴν ἐν χερσὶ σου, ἀπομακρύνῃς καὶ δὲν ἀφίνῃς νὰ κατοικήσῃ ἀσέβεια ἐν ταῖς σκηναῖς σου·
15 τότε βεβαίως θέλεις ὑψώσει τὸ πρόσωπόν σου ἀκηλίδωτον· μάλιστα θέλεις εἶσθαι σταθερὸς καὶ δὲν θέλεις φοβεῖσθαι.
16 Διότι σὺ θέλεις λησμονήσει τὴν θλῖψιν· θέλεις ἐνθυμηθῆ αὐτήν ὡς ὕδατα διαρρεύσαντα·
17 καὶ ὁ καιρὸς σου θέλει ἀνατείλει λαμπρότερος τῆς μεσημβρίας· καὶ ἐὰν ἐπέλθῃ σκότος ἐπὶ σέ, πάλιν θέλεις γείνει ὡς ἡ αὐγή·
18 καὶ θέλεις εἶσθαι ἀσφαλής, διότι ὑπάρχει ἐλπὶς εἰς σέ· ναί, θέλεις σκάπτει διὰ τὴν σκηνήν σου καὶ θέλεις κοιμᾶσθαι ἐν ἀσφαλείᾳ·
19 θέλεις πλαγιάζει, καὶ οὐδεὶς θέλει σὲ τρομάζει· καὶ πολλοὶ θέλουσιν ἱκετεύει τὸ πρόσωπόν σου.
20 Τῶν δὲ ἀσεβῶν οἱ ὀφθαλμοὶ θέλουσι μαρανθῆ, καὶ καταφύγιον θέλει λείψει ἀπ᾿ αὐτῶν, καὶ ἡ ἐλπὶς αὐτῶν θέλει εἶσθαι νὰ ἐκπνεύσωσι.
1 Ὁ δὲ Ἰὼβ ἀπεκρίθη καὶ εἶπε·
2 Σεῖς εἶσθε ἀληθῶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ μὲ σᾶς θέλει τελευτήσει ἡ σοφία.
3 Καὶ ἐγὼ ἔχω σύνεσιν ὡς καὶ ὑμεῖς· δὲν εἶμαι κατώτερος ὑμῶν· καὶ τίς δὲν γνωρίζει τοιαῦτα πράγματα;
4 Ἔγεινα χλεύη εἰς τὸν πλησίον μου, ὅστις ἐπικαλοῦμαι τὸν Θεόν, καὶ μοὶ ἀποκρίνεται. Ὁ δίκαιος καὶ ἄμεμπτος περιγελᾶται.
5 Ὁ κινδυνεύων νὰ ὀλισθήσῃ μὲ τοὺς πόδας εἶναι εἰς τὸν στοχασμὸν τοῦ εὐτυχοῦντος ὡς λύχνος καταπεφρονημένος.
6 Αἱ σκηναὶ τῶν ληστῶν εὐτυχοῦσι, καὶ οἱ παροργίζοντες τὸν Θεὸν εἶναι ἐν ἀσφαλείᾳ, εἰς τὰς χεῖρας τῶν ὁποίων ὁ Θεὸς φέρει ἀφθονίαν.
7 Ἀλλ᾿ ἐρώτησον τώρα τὰ ζῷα, καὶ θέλουσι σὲ διδάξει· καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ θέλουσι σοὶ ἀπαγγείλει·
8 ἤ λάλησον πρὸς τὴν γῆν, καὶ θέλει σὲ διδάξει· καὶ οἱ ἰχθύες τῆς θαλάσσης θέλουσι σοὶ διηγηθῆ.
9 Τίς ἐκ πάντων τούτων δὲν γνωρίζει, ὅτι ἡ χεὶρ τοῦ Κυρίου ἔκαμε ταῦτα;
10 Ἐν τῇ χειρὶ τοῦ ὁποίου εἶναι ἡ ψυχή πάντων τῶν ζώντων καὶ ἡ πνοή πάσης ἀνθρωπίνης σαρκός.
11 Τὸ τίον δὲν διακρίνει τοὺς λόγους; καὶ ὁ οὐρανίσκος λαμβάνει γεῦσιν τοῦ φαγητοῦ αὑτοῦ;
12 Ἡ σοφία εἶναι μετὰ τῶν γερόντων, καὶ ἡ σύνεσις ἐν τῇ μακρότητι τῶν ἡμερῶν.
13 Ἐν αὐτῷ εἶναι ἡ σοφία καὶ ἡ δύναμις· αὐτὸς ἔχει βουλήν καὶ σύνεσιν.
14 Ἰδού, καταστρέφει, καὶ δὲν ἀνοικοδομεῖται· κλείει κατὰ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ οὐδεὶς ὁ ἀνοίγων.
15 Ἰδού, κρατεῖ τὰ ὕδατα, καὶ ξηραίνονται· πάλιν ἐξαποστέλλει αὐτὰ, καὶ καταστρέφουσι τὴν γῆν.
16 Μετ᾿ αὐτοῦ εἶναι ἡ δύναμις καὶ ἡ σοφία· αὐτοῦ εἶναι ὁ ἀπατώμενος καὶ ὁ ἀπατῶν.
17 Παραδίδει λάφυρον τοὺς βουλευτὰς καὶ μωραίνει τοὺς κριτάς.
18 Λύει τὴν ζώνην τῶν βασιλέων καὶ περιζώνει τὴν ὀσφὺν αὐτῶν μὲ σχοινίον.
19 Παραδίδει λάφυρον τοὺς ἄρχοντας καὶ καταστρέφει τοὺς ἰσχυρούς.
20 Ἀφαιρεῖ τὸν λόγον τῶν δεινῶν ῥητόρων, καὶ σηκόνει τὴν σύνεσιν ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων.
21 Ἐκχέει καταφρόνησιν ἐπὶ τοὺς ἄρχοντας, καὶ λύει τὴν ζώνην τῶν ἰσχυρῶν.
22 Ἀποκαλύπτει ἐκ τοῦ σκότους βαθέα πράγματα, καὶ ἐξάγει εἰς φῶς τὴν σκιάν τοῦ θανάτου.
23 Μεγαλύνει τὰ ἔθνη καὶ ἀφανίζει αὐτά· πλατύνει τὰ ἔθνη καὶ συστέλλει αὐτά.
24 Ἀφαιρεῖ τὴν καρδίαν ἀπὸ τῶν ἀρχηγῶν τῶν λαῶν τῆς γῆς, καὶ κάμνει αὐτοὺς νὰ περιπλανῶνται ἐν ἐρήμῳ ἀβάτῳ·
25 ψηλαφῶσιν ἐν σκότει χωρὶς φωτός, καὶ κάμνει αὐτοὺς νὰ παραφέρωνται ὡς ὁ μεθύων.
1 Ἰδού, ταῦτα πάντα εἶδεν ὁ ὀφθαλμὸς μου· τὸ τίον μου ἤκουσε καὶ ἐνόησε ταῦτα.
2 Καθὼς γνωρίζετε σεῖς, γνωρίζω καὶ ἐγώ· δὲν εἶμαι κατώτερος ὑμῶν.
3 Ἀλλ᾿ ὅμως θέλω λαλήσει πρὸς τὸν Παντοδύναμον, καὶ ἐπιθυμῶ νὰ διαλεχθῶ μετὰ τοῦ Θεοῦ.
4 Σεῖς δὲ εἶσθε ἐφευρεταὶ ψεύδους· εἶσθε πάντες ἰατροὶ ἀνωφελεῖς.
5 Εἴθε νὰ ἐσιωπᾶτε παντάπασι! καὶ τοῦτο ἤθελεν εἶσθαι εἰς ἐσᾶς σοφία.
6 Ἀκούσατε τώρα τοὺς λόγους μου, καὶ προσέξατε εἰς τὰς δικαιολογίας τῶν χειλέων μου.
7 Θέλετε λαλεῖ ἄδικα ὑπὲρ τοῦ Θεοῦ; καὶ θέλετε προφέρει δόλια ὑπὲρ αὐτοῦ;
8 Θέλετε κάμει προσωποληψίαν ὑπὲρ αὐτοῦ; θέλετε δικολογήσει ὑπὲρ τοῦ Θεοῦ;
9 Εἶναι καλὸν νὰ σᾶς ἐξιχνιάσῃ; ἤ καθὼς ἄνθρωπος περιγελᾷ ἄνθρωπον, θέλετε περιγελᾷ αὐτόν;
10 Ἐξάπαντος θέλει σᾶς ἐξελέγξει, ἐὰν κρυφίως προσωποληπτῆτε.
11 Τὸ μεγαλεῖον αὐτοῦ δὲν θέλει σᾶς τρομάξει, καὶ ὁ φόβος αὐτοῦ πέσει ἐφ᾿ ὑμᾶς;
12 τὰ ἀπομνημονεύματά σας ἰσοδυναμοῦσι μὲ κονιορτόν, τὰ προπύργιά σας μὲ προπύργια χώματος.
13 Σιωπήσατε, ἀφήσατέ με, διὰ νὰ λαλήσω ἐγὼ, καὶ ἄς ἔλθῃ ἐπ᾿ ἐμὲ ὅ, τι δήποτε.
14 διὰ τί πιάνω τὰς σάρκας μου μὲ τοὺς ὀδόντας μου καὶ βάλλω τὴν ζωήν μου εἰς τὴν χεῖρά μου;
15 Καὶ ἄν μὲ θανατόνῃ, ἐγὼ θέλω ἐλπίζει εἰς αὐτόν· πλήν θέλω ὑπερασπισθῆ τὰς ὁδοὺς μου ἐνώπιον αὐτοῦ.
16 Αὐτὸς μάλιστα θέλει εἶσθαι ἡ σωτηρία μου· διότι δὲν θέλει ἐλθεῖ ἐνώπιον αὐτοῦ ὑποκριτής.
17 Ἀκροάσθητε προσεκτικῶς τὸν λόγον μου, καὶ τὴν παράστασίν μου μὲ τὰ ὦτά σας.
18 Ἰδοὺ τώρα, διέταξα τὴν κρίσιν μου· ἐξεύρω ὅτι ἐγὼ θέλω δικαιωθῆ.
19 Τίς εἶναι ἐκεῖνος ὅστις θέλει ἀντιδιαλεχθῆ μετ᾿ ἐμοῦ, διὰ νὰ σιωπήσω τώρα καὶ νὰ ἐκπνεύσω;
20 Μόνον δύο μή κάμῃς εἰς ἐμέ· τότε δὲν θέλω κρυφθῆ ἀπὸ τοῦ προσώπου σου·
21 τὴν χεῖρά σου ἀπομάκρυνον ἀπ᾿ ἐμοῦ· καὶ ὁ φόβος σου ἄς μή μὲ τρομάξῃ.
22 Ἔπειτα κάλεσον, καὶ ἐγὼ θέλω ἀποκριθῆ· ἤ ἄς λαλήσω, καὶ ἀποκρίθητί μοι.
23 Πόσαι εἶναι αἱ ἀνομίαι μου καὶ αἱ ἁμαρτίαι μου; φανέρωσόν μοι τὸ ἔγκλημά μου καὶ τὴν ἁμαρτίαν μου.
24 Διὰ τί κρύπτεις τὸ πρόσωπόν σου καὶ μὲ θεωρεῖς ὡς ἐχθρόν σου;
25 Θέλεις κατατρίψει φύλλον φερόμενον ὑπὸ τοῦ ἀνέμου; καὶ θέλεις κατατρέξει ἄχυρον ξηρόν;
26 Διότι γράφεις πικρίας ἐναντίον μου, καὶ ἀποδίδεις εἰς ἐμὲ τὰς ἀνομίας τῆς νεότητός μου·
27 καὶ βάλλεις τοὺς πόδας μου εἰς δεσμά, καὶ παραφυλάττεις πάσας τὰς ὁδοὺς μου· σημειόνεις τὰ ἴχνη τῶν ποδῶν ἐμοῦ·
28 ὅστις φθείρεται ὡς πρᾶγμα σεσηπός, ὡς ἔνδυμα σκωληκόβρωτον.
1 Ἄνθρωπος γεγεννημένος ἐκ γυναικὸς εἶναι ὀλιγόβιος καὶ πλήρης ταραχῆς·
2 ἀναβλαστάνει ὡς ἄνθος καὶ κόπτεται· φεύγει ὡς σκιὰ καὶ δὲν διαμένει.
3 Καὶ ἐπὶ τοιοῦτον ἀνοίγεις τοὺς ὀφθαλμοὺς σου, καὶ μὲ φέρεις εἰς κρίσιν μετὰ σοῦ;
4 Τίς δύναται νὰ ἐξαγάγῃ καθαρὸν ἀπὸ ἀκαθάρτου; οὐδείς.
5 Ἐπειδή αἱ ἡμέραι αὐτοῦ εἶναι προσδιωρισμέναι, ὁ ἀριθμὸς τῶν μηνῶν αὐτοῦ εὑρίσκεται παρὰ σοί, καὶ σὺ ἔθεσας τὰ ὅρια αὐτοῦ, καὶ δὲν δύναται νὰ ὑπερβῇ αὐτὰ,
6 ἀπόστρεψον ἀπ᾿ αὐτοῦ, διὰ νὰ ἡσυχάσῃ, ἑωσοῦ χαίρων ἐκπληρώσῃ ὡς μισθωτὸς τὴν ἡμέραν αὑτοῦ.
7 Διότι περὶ τοῦ δένδρου, ἐὰν κοπῇ, εἶναι ἐλπὶς ὅτι θέλει ἀναβλαστήσει, καὶ ὅτι ὁ τρυφερὸς αὐτοῦ βλαστὸς δὲν θέλει ἐκλείψει.
8 Καὶ ἄν ἡ ῥίζα αὐτοῦ παλαιωθῇ ἐν τῇ γῇ καὶ ὁ κορμὸς αὐτοῦ ἀποθάνῃ ἐν τῷ χώματι,
9 ὅμως διὰ τῆς ὀσμῆς τοῦ ὕδατος θέλει ἀναβλαστήσει καὶ θέλει ἐκβάλει κλάδους ὡς νεόφυτον.
10 Ἀλλ᾿ ὁ ἄνθρωπος ἀποθνήσκει καὶ παρέρχεται· καὶ ὁ ἄνθρωπος ἐκπνέει, καὶ ποῦ εἶναι;
11 Καθὼς τὰ ὕδατα ἐκλείπουσιν ἐκ τῆς θαλάσσης καὶ ὁ ποταμὸς στειρεύει καὶ ξηραίνεται,
12 οὕτως ὁ ἄνθρωπος, ἀφοῦ κοιμηθῇ, δὲν ἀνίσταται· ἑωσοῦ οἱ οὐρανοὶ μή ὑπάρξωσι, δὲν θέλουσιν ἐξυπνήσει, καὶ δὲν θέλουσιν ἐγερθῆ ἐκ τοῦ ὕπνου αὑτῶν.
13 Εἴθε νὰ μὲ ἔκρυπτες ἐν τῷ τάφῳ, νὰ μὲ ἐσκέπαζες ἑωσοῦ παρέλθῃ ἡ ὀργή σου, νὰ προσδιώριζες εἰς ἐμὲ προθεσμίαν, καὶ τότε νὰ μὲ ἐνθυμηθῇς!
14 Ἐὰν ἀποθάνῃ ὁ ἄνθρωπος, θέλει ἀναζήσει; πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ἐκστρατείας μου θέλω περιμένει, ἑωσοῦ ἔλθῃ ἡ ἀπαλλαγή μου.
15 Θέλεις καλέσει, καὶ ἐγὼ θέλω σοὶ ἀποκριθῆ· θέλεις ἐπιβλέψει εἰς τὸ ἔργον τῶν χειρῶν σου.
16 Διότι τώρα ἀριθμεῖς τὰ διαβήματά μου· δὲν παραφυλάττεις τὰς ἁμαρτίας μου;
17 Ἡ παράβασίς μου εἶναι ἐπεσφραγισμένη ἐν βαλαντίῳ, καὶ ἐπισημειόνεις τὴν ἀνομίαν μου.
18 Βεβαίως τὸ μὲν ὄρος πίπτον ἐξουδενοῦται, ὁ δὲ βράχος μετακινεῖται ἀπὸ τοῦ τόπου αὑτοῦ.
19 Τὰ ὕδατα τρώγουσι τὰς πέτρας· αἱ πλημμύραι αὐτῶν παρασύρουσι τὸ χῶμα τῆς γῆς· οὕτω σὺ καταστρέφεις τὴν ἐλπίδα τοῦ ἀνθρώπου,
20 ὑπερισχύεις πάντοτε ἐναντίον αὐτοῦ, καὶ αὐτὸς παρέρχεται· μεταβάλλεις τὴν ὄψιν αὐτοῦ καὶ ἀποπέμπεις αὐτόν.
21 Οἱ υἱοὶ αὐτοῦ ὑψοῦνται, καὶ αὐτὸς δὲν ἐξεύρει· καὶ ταπεινοῦνται, καὶ αὐτὸς δὲν ἐννοεῖ οὐδὲν περὶ αὐτῶν.
22 Μόνον ἡ σὰρξ αὐτοῦ ἐπ᾿ αὐτοῦ θέλει πονεῖ, καὶ ἡ ψυχή αὐτοῦ ἐν αὐτῷ θέλει πενθεῖ.
1 Τότε ἀπεκρίθη Ἐλιφὰς ὁ Θαιμανίτης καὶ εἶπεν·
2 Ἔπρεπε σοφὸς νὰ προφέρῃ στοχασμοὺς μάταιους καὶ νὰ γεμίζῃ τὴν κοιλίαν αὑτοῦ ἀπὸ ἀνατολικοῦ ἀνέμου;
3 Ἔπρεπε νὰ φιλονεικῇ διὰ λόγων ματαίων καὶ ὁμιλιῶν ἀνωφελῶν;
4 Βεβαίως σὺ ἀπορρίπτεις τὸν φόβον καὶ ἀποκλείεις τὴν δέησιν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.
5 Διότι τὸ στόμα σου ἀποδεικνύει τὴν ἀνομίαν σου, καὶ ἐξέλεξας τὴν γλῶσσαν τῶν πανούργων.
6 Τὸ στόμα σου σὲ καταδικάζει, καὶ οὐχὶ ἐγώ· καὶ τὰ χείλη σου καταμαρτυροῦσιν ἐναντίον σου.
7 Μή πρῶτος ἄνθρωπος ἐγεννήθης; ἤ πρὸ τῶν βουνῶν ἐπλάσθης;
8 Μήπως ἤκουσας τὰς βουλὰς τοῦ Θεοῦ; καὶ ἐξήντλησας εἰς σεαυτόν τὴν σοφίαν;
9 Τί ἐξεύρεις, καὶ δὲν ἐξεύρομεν; τί ἐννοεῖς, καὶ δὲν ἐννοοῦμεν;
10 Ὑπάρχουσι καὶ μεταξὺ ἡμῶν πολιοὶ καὶ γέροντες, γεροντότεροι τοῦ πατρὸς σου.
11 Αἱ παρηγορίαι τοῦ Θεοῦ φαίνονται μικρὸν πρᾶγμα εἰς σέ; ἤ ἔχεις τι ἀπόκρυφον ἐν σεαυτῷ;
12 Διὰ τί σὲ ἀποπλανᾷ ἡ καρδία σου; καὶ διὰ τί παραφέρονται οἱ ὀφθαλμοὶ σου,
13 ὥστε στρέφεις τὸ πνεῦμά σου κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ ἀφίνεις νὰ ἐξέρχωνται τοιοῦτοι λόγοι ἐκ τοῦ στόματός σου;
14 Τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὥστε νὰ ἦναι καθαρὸς; καὶ ὁ γεγεννημένος ἐκ γυναικός, ὥστε νὰ ἦναι δίκαιος;
15 Ἰδού, εἰς τοὺς ἁγίους αὑτοῦ δὲν ἐμπιστεύεται· καὶ οἱ οὐρανοὶ δὲν εἶναι καθαροὶ εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ·
16 πόσῳ μᾶλλον βδελυρὸς καὶ ἀκάθαρτος εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὁ πίνων ἀνομίαν ὡς ὕδωρ;
17 Ἐγὼ θέλω σὲ διδάξει· ἄκουσόν μου· τοῦτο βεβαίως εἶδον καὶ θέλω φανερώσει,
18 τὸ ὁποῖον οἱ σοφοὶ ἀνήγγειλαν παρὰ τῶν πατέρων αὑτῶν, καὶ δὲν ἔκρυψαν·
19 εἰς τοὺς ὁποίους μόνους ἐδόθη ἡ γῆ, καὶ ξένος δὲν ἐπέρασε διὰ μέσου αὐτῶν.
20 Ὁ ἀσεβής βασανίζεται πάσας τὰς ἡμέρας, καὶ ἀριθμητὰ ἔτη εἶναι πεφυλαγμένα διὰ τὸν τύραννον.
21 Ἦχος φόβου εἶναι εἰς τὰ ὦτα αὐτοῦ· ἐν μέσῳ εἰρήνης θέλει ἐπέλθει ἐπ᾿ αὐτὸν ὁ ἐξολοθρευτής.
22 Δὲν πιστεύει ὅτι θέλει ἐπιστρέψει ἐκ τοῦ σκότους, καὶ περιμένει τὴν μάχαιραν.
23 Περιπλανᾶται διὰ ἄρτον, καὶ ποῦ; ἐξεύρει ὅτι ἡ ἡμέρα τοῦ σκότους εἶναι ἑτοίμη πλησίον αὐτοῦ.
24 Θλῖψις καὶ στενοχωρία θέλουσι καταπλήττει αὐτόν· θέλουσιν ὑπερισχύσει κατ᾿ αὐτοῦ, ὡς βασιλεὺς εἰς μάχην παρεσκευασμένος·
25 διότι ἐξήπλωσε τὴν χεῖρα αὑτοῦ κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ ἠλαζονεύθη κατὰ τοῦ Παντοδυνάμου·
26 ὥρμησε κατ᾿ αὐτοῦ μὲ τράχηλον ἐπηρμένον, μὲ τὴν πεπυκνωμένην ῥάχιν τῶν ἀσπίδων αὑτοῦ·
27 διότι ἐσκέπασε τὸ πρόσωπον αὑτοῦ μὲ τὸ πάχος αὑτοῦ καὶ ὑπερεπάχυνε τὰ πλευρὰ αὑτοῦ·
28 καὶ κατῴκησεν εἰς πόλεις ἐρήμους, εἰς οἴκους ἀκατοικήτους, ἑτοίμους διὰ σωρούς.
29 δὲν θέλει πλουτισθῆ, οὐδὲ θέλουσι διαμένει τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ, οὐδὲ θέλει ἐκτανθῆ ἡ ἀφθονία αὐτῶν ἐπὶ τὴν γῆν.
30 Δὲν θέλει χωρισθῆ ἐκ τοῦ σκότους· φλὸξ θέλει ξηράνει τους βλαστοὺς αὐτοῦ, καὶ μὲ τὴν πνοήν τοῦ στόματος αὐτοῦ θέλει ἀπέλθει.
31 Ἄς μή πιστεύσῃ εἰς τὴν ματαιότητα ὁ ἠπατημένος, διότι ματαιότης θέλει εἶσθαι ἡ ἀμοιβή αὐτοῦ.
32 Πρὸ τοῦ καιροῦ αὐτοῦ θέλει φθαρῆ, καὶ ὁ κλάδος αὐτοῦ δὲν θέλει πρασινίσει.
33 Θέλει ἀποβάλει τὴν ἄωρον σταφυλήν αὑτοῦ ὡς ἡ ἄμπελος, καὶ θέλει ῥίψει τὸ ἄνθος αὑτοῦ ὡς ἡ ἐλαία.
34 Διότι ἡ σύναξις τῶν ὑποκριτῶν θέλει ἐρημωθῆ, καὶ πῦρ θέλει καταφάγει τὰς σκηνὰς τῆς δωροληψίας.
35 Συλλαμβάνουσι πονηρίαν καὶ γεννῶσι ματαιότητα, καὶ ἡ καρδία αὐτῶν μηχανᾶται δόλον.
1 Τότε ὁ Ἰὼβ ἀπεκρίθη καὶ εἶπε·
2 Πολλὰ τοιαῦτα ἤκουσα· ἄθλιοι παρηγορηταὶ εἶσθε πάντες.
3 Ἔχουσι τέλος αἱ ματαιολογίαι; ἤ τί σὲ ἐνθαρρύνει εἰς τὸ νὰ ἀποκρίνησαι;
4 Καὶ ἐγὼ ἠδυνάμην νὰ λαλήσω καθὼς σεῖς· ἐὰν ἡ ψυχή σας ἦτο εἰς τὸν τόπον τῆς ψυχῆς μου, ἠδυνάμην νὰ ἐπισωρεύσω λόγους ἐναντίον σας, καὶ νὰ κινήσω ἐναντίον σας τὴν κεφαλήν μου.
5 Ἤθελον σᾶς ἐνισχύσει μὲ τὸ στόμα μου, καὶ ἡ κίνησις τῶν χειλέων μου ἤθελε σᾶς ἀνακουφίσει.
6 Ἄν λαλῶ, ὁ πόνος μου δὲν ἀνακουφίζεται· καὶ ἄν σιωπῶ, ποία ἐλάττωσις γίνεται εἰς ἐμέ;
7 Ἀλλὰ τώρα μὲ ὑπερεβάρυνεν· ἠρήμωσας πᾶσαν τὴν συνοδίαν μου.
8 Καὶ αἱ ῥυτίδες μὲ τὰς ὁποίας μὲ ἐσημείωσας, εἶναι μαρτυρία· καὶ ἡ ἰσχνότης μου ἀνισταμένη εἰς ἐμέ, μαρτυρεῖ ἐπὶ τοῦ προσώπου μου.
9 Μὲ διασπαράττει ὁ ἐχθρὸς μου ἐν τῷ θυμῷ αὑτοῦ καὶ μὲ μισεῖ· τρίζει τοὺς ὀδόντας αὑτοῦ ἐναντίον μου· ὀξύνει τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ ἐπ᾿ ἐμέ.
10 Ἀνοίγουσι τὸ στόμα αὑτῶν κατ᾿ ἐμοῦ· μὲ τύπτουσι κατὰ τῆς σιαγόνος ὑβριστικῶς· συνήχθησαν ὁμοῦ ἐπ᾿ ἐμέ.
11 Ὁ Θεὸς μὲ παρέδωκεν εἰς τὸν ἄδικον, καὶ μὲ ἔρριψεν εἰς χεῖρας ἀσεβῶν.
12 Ἤμην ἐν ἡσυχίᾳ, καὶ μὲ κατεσπάραξε· καὶ πιάσας με ἀπὸ τοῦ τραχήλου, μὲ κατεσύντριψε, καὶ μὲ ἔθεσε σκοπὸν αὑτοῦ.
13 Οἱ τοξόται αὐτοῦ μὲ περιεκύκλωσαν· διαπερᾶ τὰ νεφρὰ μου, καὶ δὲν φείδεται· ἐκχέει τὴν χολήν μου ἐπὶ τὴν γῆν.
14 Μὲ συντρίβει μὲ πληγήν ἐπὶ πληγήν· ἔδραμεν ἐπ᾿ ἐμὲ ὡς γίγας.
15 Σάκκον ἔρραψα ἐπὶ τὸ δέρμα μου, καὶ ἐμόλυνα τὸ κέρας μου μὲ χῶμα.
16 Τὸ πρόσωπόν μου κατεκάη ὑπὸ τοῦ κλαυθμοῦ, καὶ σκιὰ θανάτου εἶναι ἐπὶ τῶν βλεφάρων μου·
17 ἐνῷ ἀδικία δὲν ὑπάρχει ἐν ταῖς χερσὶ μου, καὶ ἡ προσευχή μου εἶναι καθαρά.
18 Ὦ γῆ, μή σκεπάσης τὸ αἷμά μου, καὶ ἄς μή ὑπάρχῃ τόπος διὰ τὴν κραυγήν μου,
19 καὶ τώρα, ἰδού, ὁ μάρτυς μου εἶναι ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ἡ μαρτυρία μου ἐν τοῖς ὑψίστοις.
20 Οἱ φίλοι μου εἶναι οἱ ἐμπαίζοντές με· ὁ ὀφθαλμὸς μου σταλάζει δάκρυα πρὸς τὸν Θεόν.
21 Νὰ ἦτο δυνατὸν νὰ διαδικάζηταί τις πρὸς τὸν Θεόν, ὡς ἄνθρωπος πρὸς τὸν πλησίον αὑτοῦ.
22 Διότι ἦλθον τὰ ἠριθμημένα ἔτη· καὶ θέλω ὑπάγει τὴν ὁδόν, ὁπόθεν δὲν θέλω ἐπιστρέψει.
1 Τὸ πνεῦμά μου φθείρεται, αἱ ἡμέραι μου σβύνονται, οἱ τάφοι εἶναι ἕτοιμοι δι᾿ ἐμέ.
2 Δὲν εἶναι χλευασταὶ πλησίον μου; καὶ δὲν διανυκτερεύει ὁ ὀφθαλμὸς μου ἐν ταῖς πικρίαις αὐτῶν;
3 Ἀσφάλισόν με, δέομαι· γενοῦ εἰς ἐμὲ ἐγγυητής πλησίον σου· τίς ἤθελεν ἐγγυηθῆ εἰς ἐμὲ;
4 Διότι σὺ ἔκρυψας τὴν καρδίαν αὐτῶν ἀπὸ συνέσεως· διὰ τοῦτο δὲν θέλεις ὑψώσει αὐτούς.
5 Τοῦ λαλοῦντος μὲ ἀπάτην πρὸς τοὺς φίλους, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ τῶν τέκνων αὐτοῦ θέλουσι τήκεσθαι.
6 Καὶ μὲ κατέστησε παροιμίαν τῶν λαῶν· καὶ ἐνώπιον αὐτῶν κατεστάθην ὄνειδος.
7 Καὶ ὁ ὀφθαλμὸς μου ἐμαράνθη ὑπὸ τῆς θλίψεως, καὶ πάντα τὰ μέλη μου ἔγειναν ὡς σκιά.
8 Οἱ εὐθεῖς θέλουσι θαυμάσει εἰς τοῦτο, καὶ ὁ ἀθῶος θέλει διεγερθῆ κατὰ τοῦ ὑποκριτοῦ.
9 Ὁ δὲ δίκαιος θέλει κρατεῖ τὴν ὁδὸν αὑτοῦ, καὶ ὁ καθαρὸς τὰς χεῖρας θέλει ἐπαυξήσει τὴν δύναμιν αὑτοῦ.
10 Σεῖς δὲ πάντες ἐπιστράφητε, καὶ ἔλθετε τώρα· διότι οὐδένα συνετὸν θέλω εὑρεῖ μεταξὺ σας.
11 Αἱ ἡμέραι μου παρῆλθον, ἐκόπησαν οἱ σκοποὶ μου, αἱ ἐπιθυμίαι τῆς καρδίας μου.
12 τὴν νύκτα μετέβαλον εἰς ἡμέραν· τὸ φῶς εἶναι πλησίον τοῦ σκότους.
13 Ἐὰν προσμένω, ὁ τάφος εἶναι ἡ κατοικία μου· ἔστρωσα τὴν κλίνην μου ἐν τῷ σκότει.
14 Ἐβόησα πρὸς τὴν φθοράν, Εἶσαι, πατήρ μου· πρὸς τὸν σκώληκα, Μήτηρ μου καὶ ἀδελφή μου εἶσαι.
15 Καὶ ποῦ τώρα ἡ ἐλπὶς μου; καὶ τὴν ἐλπίδα μου τίς θέλει ἰδεῖ;
16 εἰς τὸ βάθος τοῦ δου θέλει καταβῆ· βεβαίως θέλει ἀναπαυθῆ μετ᾿ ἐμοῦ ἐν τῷ χώματι.
1 Καὶ ἀπεκρίθη Βιλδὰδ ὁ Σαυχίτης καὶ εἶπεν·
2 Ἕως πότε δὲν θέλετε τελειώσει τοὺς λόγους; προσέξατε, καὶ ἔπειτα θέλομεν λαλήσει.
3 Διὰ τί λογιζόμεθα ὡς τετράποδα, καὶ ἐξαχρειούμεθα ἔμπροσθέν σας;
4 Ὦ διασπαράττων τὴν ψυχήν σου ἐν τῷ θυμῷ σου, διὰ σὲ ἡ γῆ θέλει ἐγκαταλειφθῆ; καὶ ὁ βράχος θέλει μετακινηθῆ ἀπὸ τοῦ τόπου αὑτοῦ;
5 Βεβαίως τὸ φῶς τῶν ἀσεβῶν θέλει σβεσθῆ, καὶ ὁ σπινθήρ τοῦ πυρὸς αὐτῶν δὲν θέλει ἀναλάμψει·
6 τὸ φῶς θέλει εἶσθαι σκότος ἐν τῇ σκηνῇ αὐτοῦ, καὶ ὁ λύχνος αὐτοῦ ἄνωθεν αὐτοῦ θέλει σβεσθῆ·
7 τὰ βήματα τῆς δυνάμεως αὐτοῦ θέλουσι συσταλθῆ, καὶ ἡ βουλή αὐτοῦ θέλει κατακρημνίσει αὐτόν.
8 Διότι μὲ τοὺς ἑαυτοῦ πόδας ἐρρίφθη εἰς δίκτυον, καὶ περιπατεῖ ἐπὶ βρόχων.
9 Παγὶς θέλει συλλάβει αὐτὸν ἀπὸ τῆς πτέρνας· ὁ κλέπτης θέλει ὑπερισχύσει κατ᾿ αὐτοῦ.
10 Ἡ παγὶς αὐτοῦ εἶναι κεκρυμμένη ἐν τῇ γῇ, καὶ ἡ ἐνέδρα αὐτοῦ ἐπὶ τῆς ὁδοῦ.
11 Τρόμοι θέλουσι φοβίζει αὐτὸν κυκλόθεν, καὶ θέλουσι καταδιώκει αὐτὸν κατὰ πόδας.
12 Ἡ δύναμις αὐτοῦ θέλει λιμοκτονήσει, καὶ ὄλεθρος θέλει εἶσθαι ἕτοιμος εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ.
13 Πρωτότοκος θάνατος θέλει καταφάγει τὸ κάλλος τοῦ δέρματος αὐτοῦ· τὸ κάλλος αὐτοῦ θέλει καταφάγει.
14 Τὸ θάρρος αὐτοῦ θέλει ἐκριζωθῆ ἀπὸ τῆς σκηνῆς αὐτοῦ, καὶ αὐτὸς θέλει συρθῆ πρὸς τὸν βασιλέα τῶν τρόμων.
15 Οὗτοι θέλουσι κατοικήσει ἐν τῇ σκηνῇ αὐτοῦ, ἥτις δὲν εἶναι πλέον αὐτοῦ· θεῖον θέλει διασπαρῆ ἐπὶ τὴν κατοικίαν αὐτοῦ.
16 Ὑποκάτωθεν αἱ ῥίζαι αὐτοῦ θέλουσι ξηρανθῆ, καὶ ἐπάνωθεν θέλει κοπῆ ὁ κλάδος αὐτοῦ.
17 Τὸ μνημόσυνον αὐτοῦ θέλει ἐξαλειφθῆ ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ δὲν θέλει ὑπάρχει πλέον τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐν ταῖς πλατείαις.
18 Θέλει ἐξωσθῆ ἀπὸ τοῦ φωτὸς εἰς τὸ σκότος, καὶ θέλει ἐκβληθῆ ἀπὸ τοῦ κόσμου.
19 Δὲν θέλει ἔχει οὔτε υἱὸν οὔτε ἔγγονον μεταξὺ τοῦ λαοῦ αὑτοῦ, οὐδὲ ὑπόλοιπον ἐν ταῖς κατοικίαις αὑτοῦ.
20 Οἱ μεταγενέστεροι θέλουσιν ἐκπλαγῆ διὰ τὴν ἡμέραν αὐτοῦ, καθὼς οἱ προγενέστεροι ἔλαβον φρίκην.
21 Βεβαίως τοιαῦται εἶναι αἱ κατοικίαι τοῦ ἀσεβοῦς, καὶ οὗτος ὁ τόπος τοῦ μή γνωρίζοντος τὸν Θεόν.
1 Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἰὼβ καὶ εἶπεν·
2 Ἕως πότε θέλετε θλίβει τὴν ψυχήν μου, καὶ θέλετε μὲ κατασυντρίβει μὲ λόγους;
3 Δεκάκις ἤδη μὲ ὠνειδίσατε· δὲν αἰσχύνεσθε νὰ σκληρύνησθε ἐναντίον μου;
4 Καὶ ἐὰν τῳόντι ἔσφαλα, τὸ σφάλμα μου μένει ἐν ἐμοί.
5 Ἀλλ᾿ ἐὰν θέλητε ἐξάπαντος νὰ μεγαλυνθῆτε ἐναντίον μου, καὶ νὰ ῥίπτητε κατ᾿ ἐμοῦ τὸ ὄνειδός μου,
6 μάθετε τώρα ὅτι ὁ Θεὸς μὲ κατέστρεψε, καὶ μὲ περιεκύκλωσε μὲ τὸ δίκτυον αὑτοῦ.
7 Ἰδού, φωνάζω, Ἀδικία· ἀλλὰ δὲν εἰσακούομαι· ἐπικαλοῦμαι, ἀλλ᾿ οὐδεμία κρίσις.
8 Ἔφραξε τὴν ὁδὸν μου, καὶ δὲν δύναμαι νὰ περάσω, καὶ ἔθεσε σκότος εἰς τὰς τρίβους μου.
9 Μὲ ἐξέδυσε τὴν δόξαν μου, καὶ ἀφρεσε τὸν στέφανον τῆς κεφαλῆς μου.
10 Μὲ ἠφάνισε πανταχόθεν, καὶ χάνομαι· καὶ ἐξερρίζωσε τὴν ἐλπίδα μου ὡς δένδρον.
11 Καὶ ἐξῆψε κατ᾿ ἐμοῦ τὸν θυμὸν αὑτοῦ, καὶ μὲ στοχάζεται ὡς ἐχθρὸν αὑτοῦ.
12 Τὰ τάγματα αὐτοῦ ἦλθον ὁμοῦ καὶ ἡτοίμασαν τὴν ὁδὸν αὑτῶν ἐναντίον μου, καὶ ἐστρατοπέδευσαν πέριξ τῆς σκηνῆς μου.
13 Ἀπεμάκρυνεν ἀπ᾿ ἐμοῦ τοὺς ἀδελφοὺς μου, καὶ ἠλλοτριώθησαν ὅλως ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ γνώριμοί μου.
14 Οἱ πλησίον μου μὲ ἀφῆκαν, καὶ οἱ γνωστοὶ μου μὲ ἐλησμόνησαν.
15 Οἱ κατοικοῦντες ἐν τῷ οἴκῳ μου καὶ αἱ θεράπαιναί μου μὲ στοχάζονται ὡς ξένον· ξένος κατεστάθην εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν.
16 Καλῶ τὸν ὑπηρέτην μου, καὶ δὲν ἀποκρίνεται· μὲ τὸ στόμα μου ἱκέτευσα αὐτόν.
17 Ἡ πνοή μου ἔγεινε ξένη εἰς τὴν γυναῖκά μου, καὶ αἱ παρακλήσεις μου εἰς τὰ τέκνα τῆς κοιλίας μου.
18 Καὶ αὐτὰ τὰ παιδάρια μὲ κατεφρόνησαν· ἐσηκώθην, καὶ ἐλάλησαν ἐναντίον μου.
19 Πάντες οἱ μυστικοὶ φίλοι μου μὲ ἐβδελύχθησαν· καὶ ἐκεῖνοι, τοὺς ὁποίους ἠγάπησα, ἐστράφησαν ἐναντίον μου.
20 Τὰ ὀστᾶ μου ἐκολλήθησαν εἰς τὸ δέρμα μου καὶ εἰς τὴν σάρκα μου καὶ διεσώθην μὲ τὸ δέρμα τῶν ὁδόντων μου.
21 Ἐλεήσατέ με, ἐλεήσατέ με, σεῖς φίλοι μου· διότι χεὶρ Θεοῦ μὲ ἐπλήγωσε.
22 Διὰ τί μὲ κατατρέχετε ὡς ὁ Θεός, καὶ δὲν ἐχορτάσθητε ἀπὸ τῶν σαρκῶν μου;
23 Ὤ καὶ νὰ ἐγράφοντο οἱ λόγοι μου· νὰ ἐνετυποῦντο ἐν βιβλίῳ·
24 νὰ ἐνεχαράττοντο ἐπὶ βράχον διὰ σιδηρᾶς γραφίδος καὶ μολύβδου διαπαντός!
25 Διότι ἐξεύρω ὅτι ζῇ ὁ Λυτρωτής μου, καὶ θέλει ἐγερθῆ ἐν τοῖς ἐσχάτοις καιροῖς ἐπὶ τῆς γῆς·
26 καὶ ἀφοῦ μετὰ τὸ δέρμα μου τὸ σῶμα τοῦτο φθαρῆ, πάλιν μὲ τὴν σάρκα μου θέλω ἰδῆ τὸν Θεόν·
27 τὸν ὁποῖον αὐτὸς ἐγὼ θέλω ἰδεῖ, καὶ θέλουσι θεωρήσει οἱ ὀφθαλμοὶ μου, καὶ οὐχὶ ἄλλος· οἱ νεφροὶ μου κατατήκονται ἐν τῷ κόλπῳ μου.
28 Ἀλλὰ σεῖς ἔπρεπε νὰ εἴπητε, Διὰ τί κατατρέχομεν αὐτὸν; ἐπειδή ἡ ῥίζα τοῦ πράγματος εὑρίσκεται ἐν ἐμοί.
29 Φοβήθητε τὴν ῥομφαίαν· διότι ἡ ῥομφαία εἶναι ὁ ἐκδικητής τῶν ἀνομιῶν, διὰ νὰ γνωρίσητε ὅτι ὑπάρχει κρίσις.
1 Καὶ ἀπεκρίθη Σωφὰρ ὁ Νααμαθίτης καὶ εἶπε·
2 Διὰ τοῦτο οἱ στοχασμοὶ μου μὲ κινοῦσιν εἰς τὸ νὰ ἀποκριθῶ, καὶ διὰ τοῦτο σπεύδω.
3 Ἤκουσα τὴν εἰς ἐμὲ ὀνειδιστικήν ἐπίπληξιν, καὶ τὸ πνεῦμα τῆς συνέσεως μου μὲ κάμνει νὰ ἀποκριθῶ.
4 Δὲν γνωρίζεις τοῦτο παλαιόθεν ἀφ᾿ ὅτου ὁ ἄνθρωπος ἐτέθη ἐπὶ τῆς γῆς,
5 ὅτι ὁ θρίαμβος τῶν ἀσεβῶν εἶναι ὀλιγοχρόνιος, καὶ ἡ χαρὰ τοῦ ὑποκριτοῦ στιγμαία.
6 Καὶ ἄν τὸ μεγαλεῖον αὐτοῦ ἀναβῇ εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ ἡ κεφαλή αὐτοῦ φθάσῃ ἕως τῶν νεφελῶν,
7 θέλει ἀφανισθῆ διαπαντὸς ὡς κόπρος αὐτοῦ· ὅσοι ἔβλεπον αὐτὸν θέλουσι λέγει, Ποῦ ἐκεῖνος;
8 θέλει πετάξει ὡς ὄνειρον καὶ δὲν θέλει εὑρεθῆ· καὶ, ὡς ὄρασις τῆς νυκτὸς θέλει ἐξαφανισθῆ.
9 Καὶ ὁ ὀφθαλμὸς ὅστις ἔβλεπεν αὐτὸν δὲν θέλει ἰδεῖ αὐτὸν πλέον· καὶ ὁ τόπος αὐτοῦ δὲν θέλει πλέον γνωρίσει αὐτόν.
10 Οἱ υἱοὶ αὐτοῦ θέλουσι ζητήσει τὴν εὔνοιαν τῶν πτωχῶν, καὶ αἱ χεῖρες αὐτοῦ θέλουσιν ἐπιστρέψει τὰ ἀγαθὰ αὐτῶν.
11 Τὰ ὀστᾶ αὐτοῦ γέμουσιν ἀπὸ τῶν ἁμαρτημάτων τῆς νεότητος αὐτοῦ, καὶ θέλουσι κοιμηθῆ μετ᾿ αὐτοῦ ἐν χώματι.
12 Ἄν καὶ ἡ κακία ἦναι γλυκεῖα ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ, κρύπτῃ αὐτήν ὑπὸ τὴν γλῶσσαν αὑτοῦ·
13 ἄν καὶ περιθάλπῃ αὐτήν καὶ δὲν ἀφίνῃ αὐτήν, ἀλλὰ κρατῇ αὐτήν ἐν τῷ μέσῳ τοῦ οὐρανίσκου αὑτοῦ·
14 ὅμως ἡ τροφή αὐτοῦ θέλει ἀλλοιωθῆ εἰς τὰ ἐντόσθια αὐτοῦ· χολή ἀσπίδων θέλει γείνει ἐν αὐτῷ.
15 Τὰ πλούτη ὅσα κατέπιε, θέλει ἐξεμέσει· ὁ Θεὸς θέλει ἐκσπάσει αὐτὰ ἀπὸ τῆς κοιλίας αὐτοῦ.
16 Φαρμάκιον ἀσπίδων θέλει θηλάσει· γλῶσσα ἐχίδνης θέλει θανατώσει αὐτόν.
17 Δὲν θέλει ἰδεῖ τοὺς ποταμούς, τοὺς ῥύακας τοὺς ῥέοντας μέλι καὶ βούτυρον.
18 Ἐκεῖνο, διὰ τὸ ὁποῖον ἐκοπίασε, θέλει ἀποδώσει καὶ δὲν θέλει καταπίει αὐτό· κατὰ τὴν ἀπόκτησιν θέλει γείνει ἡ ἀπόδοσις αὐτοῦ, καὶ δὲν θέλει χαρῆ.
19 Διότι κατέθλιψεν, ἐγκατέλιπε τοὺς πένητας· ἥρπασεν οἰκίαν, τὴν ὁποίαν δὲν ᾠκοδόμησε.
20 Βεβαίως δὲν θέλει γνωρίσει ἀνάπαυσιν ἐν τῇ κοιλίᾳ αὑτοῦ· δὲν θέλει διασώσει οὐδὲν ἐκ τῶν ἐπιθυμητῶν αὑτοῦ.
21 Δὲν θέλει μείνει εἰς αὐτὸν οὐδὲν πρὸς τροφήν· ὅθεν δὲν θέλει ἐλπίσει ἐπὶ τὰ ἀγαθὰ αὑτοῦ.
22 Ἐν τῇ πλήρει ἀφθονίᾳ αὐτοῦ θέλει ἐπέλθει ἐπ᾿ αὐτὸν στενοχωρίᾳ· πᾶσα ἡ δύναμις τῆς ταλαιπωρίας θέλει ἐπιπέσει ἐπ᾿ αὐτόν.
23 Ἐνῷ καταγίνεται νὰ ἐμπλήσῃ τὴν κοιλίαν αὑτοῦ, ὁ Θεὸς θέλει ἀποστείλει τὸν θυμὸν τῆς ὀργῆς αὑτοῦ ἐπ᾿ αὐτόν, καὶ θέλει ἐπιβρέξει αὐτὸν κατ᾿ αὐτοῦ ἐνῷ τρώγει.
24 Ἐνῷ φεύγει τὸ ὅπλον τὸ σιδηροῦν, τὸ χάλκινον τόξον θέλει διαπεράσει αὐτόν.
25 Τὸ βέλος σύρεται καὶ διαπερᾷ τὸ σῶμα, καὶ ἡ ἀστράπτουσα ἀκμή ἐξέρχεται ἐκ τῆς χολῆς αὐτοῦ. Τρόμοι εἶναι ἐπ᾿ αὐτόν,
26 πᾶν σκότος κρύπτεται ἐν τοῖς ταμείοις αὐτοῦ· πῦρ ἄσβεστον θέλει κατατρώγει αὐτόν· ὅσοι ἐναπελείφθησαν ἐν τῇ σκηνῇ αὐτοῦ θέλουσι δυστυχεῖ.
27 Ὁ οὐρανὸς θέλει ἀνακαλύψει τὴν ἀνομίαν αὐτοῦ· καὶ ἡ γῆ θέλει σηκωθῆ κατ᾿ αὐτοῦ.
28 Ἡ περιουσία τοῦ οἴκου αὐτοῦ θέλει ἀφανισθῆ· θέλει διαρρεύσει ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς κατ᾿ αὐτοῦ ὀργῆς.
29 Αὕτη εἶναι ἡ παρὰ τοῦ Θεοῦ μερὶς τοῦ ἀσεβοῦς ἀνθρώπου, καὶ ἡ κληρονομία ἡ διωρισμένη εἰς αὐτὸν παρὰ τοῦ Θεοῦ.
1 Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἰώβ καὶ εἶπεν·
2 Ἀκούσατε μετὰ προσοχῆς τὴν ὁμιλίαν μου, καὶ τοῦτο ἄς ἦναι ἀντὶ τῶν παρηγοριῶν σας.
3 Ὑποφέρετέ με νὰ λαλήσω· καὶ ἀφοῦ λαλήσω, ἐμπαίζετε.
4 Μή εἰς ἄνθρωπον παραπονοῦμαι ἐγὼ; διὰ τί λοιπὸν νὰ μή ταραχθῇ τὸ πνεῦμά μου;
5 Ἐμβλέψατε εἰς ἐμὲ καὶ θαυμάσατε, καὶ βάλετε χεῖρα ἐπὶ στόματος.
6 Μόνον νὰ ἐνθυμηθῶ, ταράττομαι, καὶ τρόμος κυριεύει τὴν σάρκα μου.
7 Διὰ τί οἱ ἀσεβεῖς ζῶσι, γηράσκουσι, μάλιστα ἀκμάζουσιν εἰς πλούτη;
8 Τὸ σπέρμα αὐτῶν στερεοῦται ἔμπροσθεν αὐτῶν μετ᾿ αὐτῶν, καὶ τὰ ἔκγονα αὐτῶν ἔμπροσθεν τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν.
9 Αἱ οἰκίαι αὐτῶν εἶναι ἀσφαλεῖς ἀπὸ φόβου· καὶ ῥάβδος Θεοῦ δὲν εἶναι ἐπ᾿ αὐτούς.
10 Ὁ βοῦς αὐτῶν συλλαμβάνει καὶ δὲν ἀποτυγχάνει· ἡ δάμαλις αὐτῶν τίκτει καὶ δὲν ἀποβάλλει.
11 Ἀπολύουσι τὰ τέκνα αὑτῶν ὡς πρόβατα, καὶ τὰ παιδία αὐτῶν σκιρτῶσι.
12 Λαμβάνουσι τὸ τύμπανον καὶ τὴν κιθάραν καὶ εὐφραίνονται εἰς τὸν ἦχον τοῦ ὀργάνου.
13 Διάγουσι τὰς ἡμέρας αὐτῶν ἐν ἀγαθοῖς καὶ ἐν μιᾷ στιγμῇ καταβαίνουσιν εἰς τὸν δην.
14 Καὶ λέγουσι πρὸς τὸν Θεόν, ἀπόστηθι ἀφ᾿ ἡμῶν, διότι δὲν θέλομεν νὰ γνωρίσωμεν τὰς ὁδοὺς σου·
15 τί εἶναι ὁ Παντοδύναμος διὰ νὰ δουλεύωμεν αὐτὸν; καὶ τί φελούμεθα ἐπικαλούμενοι αὑτὸν;
16 Ἰδού, τὰ ἀγαθὰ αὐτῶν δὲν εἶναι ἐν τῇ χειρὶ αὐτῶν· μακρὰν ἀπ᾿ ἐμοῦ ἡ βουλή τῶν ἀσεβῶν.
17 Ποσάκις σβύνεται ὁ λύχνος τῶν ἀσεβῶν, καὶ ἔρχεται ἡ καταστροφή αὐτῶν ἐπ᾿ αὐτούς! Ὁ Θεὸς διαμοιράζει εἰς αὐτοὺς δῖνας ἐν τῇ ὀργῇ αὑτοῦ.
18 Εἶναι ὡς ἄχυρον ἔμπροσθεν τοῦ ἀνέμου· καὶ ὡς κονιορτός, τὸν ὁποῖον ἁρπάζει ὁ ἀνεμοστρόβιλος.
19 Ὁ Θεὸς φυλάττει τὴν ποινήν τῆς ἀνομίας αὐτῶν διὰ τοὺς υἱοὺς αὐτῶν· ἀνταποδίδει εἰς αὐτούς, καὶ θέλουσι γνωρίσει τοῦτο.
20 Οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν θέλουσιν ἰδεῖ τὴν καταστροφήν αὐτῶν, καὶ θέλουσι πίει ἀπὸ τοῦ θυμοῦ τοῦ Παντοδυνάμου.
21 Διότι ὁ ἀσεβής ποίαν ἠδονήν ἔχει μεθ᾿ ἑαυτὸν ἐν τῷ οἴκῳ αὑτοῦ, ἀφοῦ κοπῇ εἰς τὸ μέσον ὁ ἀριθμὸς τῶν μηνῶν αὐτοῦ;
22 Θέλει διδάξει τις τὸν Θεὸν γνῶσιν; καὶ αὐτὸς κρίνει τοὺς ὑψηλούς.
23 Ὁ μὲν ἀποθνήσκει ἐν τῷ ἄκρῳ τῆς εὐδαιμονίας αὑτοῦ, ἐνῷ εἶναι κατὰ πάντα εὐτυχής καὶ ἥσυχος·
24 τὰ πλευρὰ αὐτοῦ εἶναι πλήρη πάχους, καὶ τὰ ὀστᾶ αὐτοῦ ποτίζονται μυελόν.
25 Ὁ δὲ ἀποθνήσκει ἐν πικρίᾳ ψυχῆς, καὶ ποτὲ δὲν ἔφαγεν ἐν εὐφροσύνῃ.
26 Θέλουσι κοίτεσθαι ὁμοῦ ἐν τῷ χώματι, καὶ σκώληκες θέλουσι σκεπάσει αὐτούς.
27 Ἰδού, γνωρίζω τοὺς διαλογισμοὺς σας, καὶ τὰς πονηρίας τὰς ὁποίας μηχανᾶσθε κατ᾿ ἐμοῦ.
28 Διότι λέγετε, Ποῦ ὁ οἶκος τοῦ ἄρχοντος; καὶ ποῦ ἡ σκηνή τῆς κατοικήσεως τῶν ἀσεβῶν;
29 Δὲν ἠρωτήσατε τοὺς διαβαίνοντας τὴν ὁδόν; καὶ τὰ σημεῖα αὐτῶν δὲν καταλαμβάνετε;
30 Ὅτι ὁ ἀσεβής φυλάττεται εἰς ἡμέραν ἀφανισμοῦ, εἰς ἡμέραν ὀργῆς φέρεται.
31 Τίς θέλει φανερώσει ἔμπροσθεν αὐτοῦ τὴν ὁδὸν αὐτοῦ; καὶ τίς θέλει ἀνταποδώσει εἰς αὐτὸν ὅ, τι αὐτὸς ἔπραξε;
32 καὶ αὐτὸς θέλει φερθῆ εἰς τὸν τάφον, καὶ θέλει διαμένει ἐν τῷ μνήματι.
33 Οἱ βῶλοι τῆς κοιλάδος θέλουσιν εἶσθαι γλυκεῖς εἰς αὐτόν, καὶ πᾶς ἄνθρωπος θέλει ὑπάγει κατόπιν αὐτοῦ, καθὼς ἀναρίθμητοι προπορεύονται αὐτοῦ.
34 Πῶς λοιπὸν μὲ παρηγορεῖτε ματαίως, ἀφοῦ εἰς τὰς ἀποκρίσεις σας μένει ψεῦδος;
1 Καὶ ἀπεκρίθη Ἐλιφὰς ὁ Θαιμανίτης καὶ εἶπε·
2 Δύναται ἄνθρωπος νὰ φελήσῃ τὸν Θεόν, διότι φρόνιμος ὤν δύναται νὰ φελῇ ἑαυτόν;
3 Εἶναι εὐχαρίστησις εἰς τὸν Παντοδύναμον, ἐὰν ἦσαι δίκαιος; ἤ κέρδος, ἐὰν καθιστᾷς ἀμέμπτους τὰς ὁδοὺς σου;
4 Μήπως φοβούμενός σε θέλει σὲ ἐλέγξει καὶ θέλει ἐλθεῖ εἰς κρίσιν μετὰ σοῦ;
5 Ἡ κακία σου δὲν εἶναι μεγάλη; καὶ αἱ ἀνομίαι σου ἄπειροι;
6 Διότι ἔλαβες ἐνέχυρον παρὰ τοῦ ἀδελφοῦ σου ἀναιτίως καὶ ἐστέρησας τοὺς γυμνοὺς ἀπὸ τοῦ ἐνδύματος αὐτῶν.
7 Δὲν ἐπότισας ὕδωρ τὸν διψῶντα, καὶ ἠρνήθης ἄρτον εἰς τὸν πεινῶντα.
8 Ὁ δὲ ἰσχυρὸς ἄνθρωπος ἀπελάμβανε τὴν γῆν· καὶ ὁ περίβλεπτος κατῴκει ἐν αὐτῇ.
9 Χήρας ἀπέβαλες ἀβοηθήτους, καὶ οἱ βραχίονες τῶν ὀρφανῶν συνετρίβησαν ὑπὸ σοῦ.
10 Διὰ τοῦτο παγίδες σὲ περιεκύκλωσαν, καὶ φόβος αἰφνίδιος σὲ ταράττει·
11 καὶ σκότος, ὥστε δὲν βλέπεις· καὶ πλημμύρα ὑδάτων σὲ σκεπάζει.
12 Δὲν εἶναι ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ὑψηλοῖς τοῦ οὐρανοῦ; καὶ θεώρησον τὸ ὕψος τῶν ἄστρων, πόσον ὑψηλὰ εἶναι!
13 Καὶ σὺ λέγεις, Τί γνωρίζει ὁ Θεὸς; δύναται νὰ κρίνῃ διὰ τοῦ γνόφου;
14 Νέφη ἀποκρύπτουσιν αὐτόν, καὶ δὲν βλέπει, καὶ τὸν γῦρον τοῦ οὐρανοῦ διαπορεύεται.
15 Μήπως θέλεις φυλάξει τὴν παντοτεινήν ὁδόν, τὴν ὁποίαν ἐπάτησαν οἱ ἄνομοι;
16 Οἵτινες ἀφηρπάσθησαν ἀώρως, καὶ τὸ θεμέλιον αὐτῶν κατεπόντισε χείμαρρος·
17 οἵτινες εἶπον πρὸς τὸν Θεόν, ἀπόστηθι ἀφ᾿ ἡμῶν· καὶ τί θέλει κάμει ὁ Παντοδύναμος εἰς αὐτούς;
18 Ἀλλ᾿ αὐτὸς ἐνέπλησεν ἀγαθῶν τοὺς οἴκους αὐτῶν· πλήν μακρὰν ἀπ᾿ ἐμοῦ ἡ βουλή τῶν ἀσεβῶν.
19 Οἱ δίκαιοι βλέπουσι καὶ ἀγάλλονται· καὶ οἱ ἀθῶοι μυκτηρίζουσιν αὐτούς.
20 Ἡ μὲν περιουσία ἡμῶν δὲν ἠφανίσθη, τὸ ὑπόλοιπον ὅμως αὐτῶν κατατρώγει πῦρ.
21 Οἰκειώθητι λοιπὸν μετ᾿ αὐτοῦ καὶ ἔσο ἐν εἰρήνῃ· οὕτω θέλει ἐλθεῖ καλὸν εἰς σέ.
22 Δέχθητι λοιπὸν τὸν νόμον ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ, καὶ βάλε τοὺς λόγους αὐτοῦ ἐν τῇ καρδίᾳ σου.
23 Ἐὰν ἐπιστρέψῃς πρὸς τὸν Παντοδύναμον, θέλεις ἀνοικοδομηθῆ, ἐκδιώξας τὴν ἀνομίαν μακρὰν ἀπὸ τῶν σκηνῶν σου.
24 Καὶ θέλεις ἐπισωρεύσει τὸ χρυσίον ὡς χῶμα καὶ τὸ χρυσίον τοῦ Ὀφεὶρ ὡς τὰς πέτρας τῶν χειμάρρων.
25 Καὶ ὁ Παντοδύναμος θέλει εἶσθαι ὁ ὑπερασπιστής σου, καὶ θέλεις ἔχει πλῆθος ἀργυρίου.
26 Διότι τότε θέλεις εὐφραίνεσθε εἰς τὸν Παντοδύναμον, καὶ θέλεις ὑψώσει τὸ πρόσωπόν σου πρὸς τὸν Θεόν.
27 Θέλεις δεηθῆ αὐτοῦ, καὶ θέλει σοῦ εἰσακούσει, καὶ θέλεις ἀποδώσει τὰς εὐχὰς σου.
28 Καὶ ὅ, τι ἀποφασίσῃς, θέλει κατορθοῦσθαι εἰς σέ· καὶ τὸ φῶς θέλει φέγγει ἐπὶ τὰς ὁδοὺς σου.
29 Ὅταν ταπεινωθῇ τις, τότε θέλεις εἰπεῖ, Εἶναι ὕψωσις· διότι θέλει σώσει τὸν κεκυφότα τοὺς ὀφθαλμούς.
30 Θέλει σώσει καὶ τὸν μή ἀθῷον· ναί, διὰ τῆς καθαρότητος τῶν χειρῶν σου θέλει σωθῆ.
1 Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἰὼβ καὶ εἶπε·
2 Καὶ τὴν σήμερον τὸ παράπονόν μου εἶναι πικρόν· ἡ πληγή μου εἶναι βαρυτέρα τοῦ στεναγμοῦ μου.
3 Εἴθε νὰ ἤξευρον ποῦ νὰ εὕρω αὐτόν· ἤθελον ὑπάγει ἕως τοῦ θρόνου αὐτοῦ·
4 ἤθελον ἐκθέσει κρίσιν ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ ἤθελον ἐμπλήσει τὸ στόμα μου ἀποδείξεων·
5 ἤθελον γνωρίσει τοὺς λόγους τοὺς ὁποίους ἤθελε μοὶ ἀποκριθῆ, καὶ ἤθελον νοήσει τί ἤθελε μοὶ εἰπεῖ.
6 Μή ἐν πλήθει δυνάμεως θέλει διαμάχεσθαι μετ᾿ ἐμοῦ; οὐχί· ἀλλ᾿ ἤθελε βάλει εἰς ἐμὲ προσοχήν.
7 Τότε ἠδύνατο ὁ δίκαιος νὰ διαλεχθῇ μετ᾿ αὐτοῦ· καὶ ἤθελον ἐλευθερωθῆ διαπαντὸς ἀπὸ τοῦ κριτοῦ μου.
8 Ἰδού, ὑπάγω ἐμπρός, ἀλλὰ δὲν εἶναι· καὶ ὀπίσω, ἀλλὰ δὲν βλέπω αὐτόν·
9 εἰς τὰ ἀριστερά, ὅταν ἐργάζηται, ἀλλὰ δὲν δύναμαι νὰ ἴδω αὐτόν. Κρύπτεται εἰς τὰ δεξιά, καὶ δὲν βλέπω αὐτόν.
10 Γνωρίζει ὅμως τὴν ὁδὸν μου· μὲ ἐδοκίμασε· θέλω ἐξέλθει ὡς χρυσίον.
11 Ὁ ποῦς μου ἐνέμεινεν εἰς τὰ βήματα αὐτοῦ· ἐφύλαξα τὴν ὁδὸν αὐτοῦ καὶ δὲν ἐξέκλινα·
12 τὴν ἐντολήν τῶν χειλέων αὐτοῦ, καὶ δὲν πισθοδρόμησα· διετήρησα τοὺς λόγους τοῦ στόματος αὐτοῦ, μᾶλλον παρὰ τὴν ἀναγκαίαν μου τροφήν.
13 Διότι αὐτὸς εἶναι ἐν μιᾷ βουλῇ· καὶ τίς δύναται νὰ ἀποστρέψῃ αὐτόν; καὶ ὅ, τι ἐπιθυμεῖ ἡ ψυχή αὐτοῦ, κάμνει.
14 Διότι ἐκτελεῖ τὸ ὁρισθὲν εἰς ἐμέ· καὶ πολλὰ τοιαῦτα εἶναι μετ᾿ αὐτοῦ.
15 Διὰ τοῦτο καταπλήττομαι ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ· συλλογίζομαι καὶ φρίττω ἀπ᾿ αὐτοῦ·
16 διότι ὁ Θεὸς ἐμαλάκωσε τὴν καρδίαν μου, καὶ ὁ Παντοδύναμος μὲ κατέπληξεν·
17 ἐπειδή δὲν ἀπεκόπην πρὸ τοῦ σκότους, καὶ δὲν ἔκρυψε τὸν γνόφον ἀπὸ τοῦ προσώπου μου.
1 Ἐπειδή οἱ καιροὶ δὲν εἶναι κεκρυμμένοι ἀπὸ τοῦ Παντοδυνάμου, διὰ τί οἱ γνωρίζοντες αὐτὸν δὲν βλέπουσι τὰς ἡμέρας αὐτοῦ;
2 Μετακινοῦσιν ὅρια· ἁρπάζουσι ποίμνια καὶ ποιμαίνουσιν·
3 ἀφαιροῦσι τὴν ὄνον τῶν ὀρφανῶν· λαμβάνουσι τὸν βοῦν τῆς χήρας εἰς ἐνέχυρον·
4 ἐξωθοῦσι τοὺς ἐνδεεῖς ἀπὸ τῆς ὁδοῦ· οἱ πτωχοὶ τῆς γῆς ὁμοῦ κρύπτονται.
5 Ἰδού, ὡς ἄγριοι ὄνοι ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἐξέρχονται εἰς τὰ ἔργα αὑτῶν ἐγειρόμενοι πρωΐ διὰ ἁρπαγήν· ἡ ἔρημος δίδει τροφήν δι᾿ αὐτοὺς καὶ διὰ τὰ τέκνα αὐτῶν.
6 Θερίζουσιν ἀγρὸν μή ὄντα ἑαυτῶν, καὶ τρυγῶσιν ἄμπελον ἀδικίας.
7 Κάμνουσι τοὺς γυμνοὺς νὰ νυκτερεύωσιν ἄνευ ἱματίου, καὶ δὲν ἔχουσι σκέπασμα εἰς τὸ ψῦχος.
8 Ὑγραίνονται ἐκ τῶν βροχῶν τῶν ὀρέων καὶ ἐναγκαλίζονται τὸν βράχον, μή ἔχοντες καταφύγιον.
9 Ἐκεῖνοι ἁρπάζουσι τὸν ὀρφανὸν ἀπὸ τοῦ μαστοῦ, καὶ λαμβάνουσιν ἐνέχυρον παρὰ τοῦ πτωχοῦ·
10 κάμνουσιν αὐτὸν νὰ ὑπάγῃ γυμνὸς ἄνευ ἱματίου, καὶ οἱ βαστάζοντες τὰ χειρόβολα μένουσι πεινῶντες.
11 Οἱ ἐκπιέζοντες τὸ ἔλαιον ἐντὸς τῶν τοίχων αὐτῶν καὶ πατοῦντες τοὺς ληνοὺς αὐτῶν, διψῶσιν.
12 Ἄνθρωποι στενάζουσιν ἐκ τῆς πόλεως, καὶ ἡ ψυχή τῶν πεπληγωμένων βοᾷ· ἀλλ᾿ ὁ Θεὸς δὲν ἐπιθέτει εἰς αὐτοὺς ἀφροσύνην.
13 Οὗτοι εἶναι ἐκ τῶν ἀνθισταμένων εἰς τὸ φῶς· δὲν γνωρίζουσι τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ, καὶ δὲν μένουσιν ἐν ταῖς τρίβοις αὐτοῦ.
14 Ὁ φονεὺς ἐγειρόμενος τὴν αὐγήν φονεύει τὸν πτωχὸν καὶ τὸν ἐνδεῆ, τὴν δὲ νύκτα γίνεται ὡς κλέπτης.
15 Ὁ ὀφθαλμὸς ὁμοίως τοῦ μοιχοῦ παραφυλάττει τὸ νύκτωμα, λέγων, Ὀφθαλμὸς δὲν θέλει μὲ ἰδεῖ· καὶ καλύπτει τὸ πρόσωπον αὑτοῦ.
16 Ἐν τῷ σκότει διατρυπῶσι τὰς οἰκίας, τὰς ὁποίας τὴν ἡμέραν ἐσημείωσαν δι᾿ ἑαυτούς. Δὲν γνωρίζουσι φῶς·
17 διότι ἡ αὐγή εἶναι εἰς πάντας αὐτοὺς σκιὰ θανάτου· ἐὰν τις γνωρίσῃ αὐτούς, εἶναι τρόμοι σκιᾶς θανάτου.
18 Εἶναι ἐλαφροὶ ἐπὶ τὸ πρόσωπον τῶν ὑδάτων· ἡ μερὶς αὐτῶν εἶναι κατηραμένη ἐπὶ τῆς γῆς· δὲν βλέπουσι τὴν ὁδὸν τῶν ἀμπέλων.
19 Ἡ ξηρασία καὶ ἡ θερμότης ἁρπάζουσι τὰ ὕδατα τῆς χιόνος, ὁ δὲ τάφος τοὺς ἁμαρτωλούς.
20 Ἡ μήτρα θέλει λησμονήσει αὐτούς· ὁ σκώληξ θέλει βόσκεσθαι ἐπ᾿ αὐτούς· δὲν θέλουσιν ἐλθεῖ πλέον εἰς ἐνθύμησιν· καὶ ἡ ἀδικία θέλει συντριφθῆ ὡς ξύλον.
21 Κακοποιοῦσι τὴν στεῖραν τὴν ἄτεκνον· καὶ δὲν ἀγαθοποιοῦσι τὴν χήραν·
22 καὶ κατακρατοῦσι τοὺς δυνατοὺς διὰ τῆς δυνάμεως αὑτῶν· ἐγείρονται, καὶ δὲν εἶναι οὐδεὶς ἀσφαλής ἐν τῇ ζωῇ αὑτοῦ.
23 Ἔδωκε μὲν ὁ Θεὸς εἰς αὐτοὺς ἀσφάλειαν καὶ ἀναπαύονται· ὅμως οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ εἶναι ἐπὶ τὰς ὁδοὺς αὐτῶν.
24 Ὑψόνονται ὀλίγον καιρὸν καὶ δὲν ὑπάρχουσι, καὶ καταβάλλονται ὡς πάντες· σηκόνονται ἐκ τοῦ μέσου καὶ ἀποκόπτονται ὡς ἡ κεφαλή τῶν ἀσταχύων·
25 καὶ ἐὰν τώρα δὲν ἦναι οὕτω, τίς θέλει μὲ διαψεύσει καὶ ἐξουθενίσει τοὺς λόγους μου;
1 Καὶ ἀπεκρίθη Βιλδὰδ ὁ Σαυχίτης καὶ εἶπεν·
2 Ἐξουσία καὶ φόβος εἶναι μετ᾿ αὐτοῦ· ἐκτελεῖ εἰρήνην εἰς τὰ ὕψη αὑτοῦ.
3 Ὑπάρχει ἀριθμὸς τῶν στρατευμάτων αὐτοῦ; καὶ ἐπὶ τίνα δὲν ἀνατέλλει τὸ φῶς αὐτοῦ;
4 Πῶς λοιπὸν δύναται ἄνθρωπος νὰ δικαιωθῆ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ; ἤ πῶς δύναται νὰ ἦναι καθαρὸς ὁ γεγεννημένος ἐκ γυναικὸς;
5 Ἰδού, καὶ αὐτή ἡ σελήνη δὲν εἶναι λαμπρά, καὶ οἱ ἀστέρες δὲν εἶναι καθαροὶ ἐνώπιον αὐτοῦ.
6 Πόσον ὀλιγώτερον ὁ ἄνθρωπος, ἡ σαπρία; καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ σκώληξ;
1 Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἰὼβ καὶ εἶπε·
2 Πόσον ἐβοήθησας τὸν ἀδύνατον· ἔσωσας βραχίονα ἀνίσχυρον.
3 Πόσον συνεβούλευσας τὸν ἄσοφον! καὶ ἐντελῆ σύνεσιν ἔδειξας!
4 Πρὸς τίνα ἀπήγγειλας τοὺς λόγους; καὶ τίνος πνοή ἐξῆλθεν ἀπὸ σοῦ;
5 Οἱ νεκροὶ τρέμουσιν αὐτὸν ὑποκάτωθεν τῶν ὑδάτων, καὶ οἱ συγκατοικοῦντες μετ᾿ αὐτῶν.
6 Γυμνὸς ὁ δης ἔμπροσθεν αὐτοῦ, καὶ ἡ ἀπώλεια δὲν ἔχει σκέπασμα.
7 Ἐκτείνει τὸν βορέαν ἐπὶ τὸ κενόν· κρεμᾶ τὴν γῆν ἐπὶ τὸ μηδέν.
8 Δεσμεύει τὰ ὕδατα εἰς τὰς νεφέλας αὑτοῦ· καὶ ἡ νεφέλη δὲν σχίζεται ὑποκάτω αὐτῶν.
9 Σκεπάζει τὸ πρόσωπον τοῦ θρόνου αὑτοῦ· ἐκτείνει τὸ νέφος αὑτοῦ ἐπ᾿ αὐτόν.
10 Περιεκύκλωσε τὰ ὕδατα μὲ ὅρια, ἕως τῆς συντελείας τοῦ φωτὸς καὶ τοῦ σκότους.
11 Οἱ στύλοι τοῦ οὐρανοῦ τρέμουσι καὶ ἐξίστανται ἀπὸ τῆς ἐπιτιμήσεως αὐτοῦ.
12 Ταράττει τὴν θάλασσαν διὰ τῆς δυνάμεως αὑτοῦ, καὶ διὰ τῆς συνέσεως αὑτοῦ καταδαμάζει τὴν ὑπερηφανίαν αὐτῆς.
13 Διὰ τοῦ πνεύματος αὑτοῦ ἐκόσμησε τοὺς οὐρανούς· ἡ χεὶρ αὐτοῦ ἐσχημάτισε τὸν συστρεφόμενον ὄφιν.
14 Ἰδού, ταῦτα εἶναι μέρη τῶν ὁδῶν αὐτοῦ· ἀλλὰ πόσον ἐλάχιστον πρᾶγμα ἀκούομεν περὶ αὐτοῦ; τὴν δὲ βροντήν τῆς δυνάμεως αὐτοῦ τίς δύναται νὰ ἐννοήσῃ;
1 Καὶ ἐξηκολούθησεν ὁ Ἰὼβ τὴν παραβολήν αὑτοῦ καὶ εἶπε·
2 Ζῇ ὁ Θεός, ὁ ἀποβαλὼν τὴν κρίσιν μου, καὶ ὁ Παντοδύναμος, ὁ πικράνας τὴν ψυχήν μου,
3 ὅτι πάντα τὸν χρόνον ἐνόσῳ ἡ πνοή μου εἶναι ἐν ἐμοὶ καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ εἰς τοὺς μυκτῆράς μου,
4 τὰ χείλη μου δὲν θέλουσι λαλήσει ἀδικίαν καὶ ἡ γλῶσσά μου δὲν θέλει μελετήσει δόλον.
5 Μή γένοιτο εἰς ἐμὲ νὰ σᾶς δικαιώσω· ἕως νὰ ἐκπνεύσω, δὲν θέλω ἀπομακρύνει τὴν ἀκεραιότητά μου ἀπ᾿ ἐμοῦ.
6 Θέλω κρατεῖ τὴν δικαιοσύνην μου καὶ δὲν θέλω ἀφήσει αὐτήν· ἡ καρδία μου δὲν θέλει μὲ ἐλέγξει ἐνόσῳ ζῶ.
7 Ὁ ἐχθρὸς μου νὰ ἦναι ὡς ὁ ἀσεβής καὶ ὁ ἀνιστάμενος κατ᾿ ἐμοῦ ὡς ὁ παράνομος.
8 Διότι τίς ἡ ἐλπὶς τοῦ ὑποκριτοῦ, ἄν καὶ ἐπλεονέκτησεν, ὅταν ὁ Θεὸς ἀποσπᾷ τὴν ψυχήν αὐτοῦ;
9 Ἄρά γε θέλει ἀκούσει ὁ Θεὸς τὴν κραυγήν αὐτοῦ, ὅταν ἐπέλθῃ ἐπ᾿ αὐτὸν συμφορά;
10 Θέλει εὐφραίνεσθαι εἰς τὸν Παντοδύναμον; θέλει ἐπικαλεῖσθαι τὸν Θεὸν ἐν παντὶ καιρῷ;
11 θέλω σᾶς διδάξει τί εἶναι ἐν τῇ χειρὶ τοῦ Θεοῦ· ὅ, τι εἶναι παρὰ τῷ Παντοδυνάμῳ, δὲν θέλω κρύψει αὐτό.
12 Ἰδού, σεῖς πάντες εἴδετε· διὰ τί λοιπὸν εἶσθε ὅλως τόσον μάταιοι;
13 Τοῦτο εἶναι παρὰ Θεοῦ ἡ μερὶς τοῦ ἀσεβοῦς ἀνθρώπου, καὶ ἡ κληρονομία τῶν δυναστῶν, τὴν ὁποίαν θέλουσι λάβει παρὰ τοῦ Παντοδυνάμου.
14 Ἐὰν οἱ υἱοὶ αὐτοῦ πολλαπλασιασθῶσιν, εἶναι διὰ τὴν ῥομφαίαν· καὶ οἱ ἔκγονοι αὐτοῦ δὲν θέλουσι χορτασθῆ ἄρτον.
15 Οἱ ἐναπολειφθέντες αὐτοῦ θέλουσι ταφῆ ἐν θανάτῳ· καὶ αἱ χῆραι αὐτοῦ δὲν θέλουσι κλαύσει.
16 Καὶ ἄν ἐπισωρεύσῃ ἀργύριον ὡς τὸ χῶμα καὶ ἑτοιμάσῃ ἱμάτια ὡς τὸν πηλόν·
17 δύναται μὲν νὰ ἑτοιμάσῃ, πλήν ὁ δίκαιος θέλει ἐνδυθῆ αὐτά· καὶ ὁ ἀθῶος θέλει διαμοιρασθῆ τὸ ἀργύριον.
18 Οἰκοδομεῖ τὸν οἶκον αὑτοῦ ὡς τὸ σαράκιον, καὶ ὡς καλύβην, τὴν ὁποίαν κάμνει ὁ ἀγροφύλαξ.
19 Πλαγιάζει πλούσιος, πλήν δὲν θέλει συναχθῆ· ἀνοίγει τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ καὶ δὲν ὑπάρχει.
20 Τρόμοι συλλαμβάνουσιν αὐτὸν ὡς ὕδατα, ἀνεμοστρόβιλος ἁρπάζει αὐτὸν τὴν νύκτα.
21 Σηκόνει αὐτὸν ἀνατολικὸς ἄνεμος, καὶ ὑπάγει· καὶ ἀποσπᾷ αὐτὸν ἀπὸ τοῦ τόπου αὐτοῦ.
22 Διότι ὁ Θεὸς θέλει ῥίψει κατ᾿ αὐτοῦ συμφορὰς καὶ δὲν θέλει φεισθῆ· ἀπὸ τῆς χειρὸς αὐτοῦ σπεύδει νὰ φύγῃ.
23 Θέλουσι κροτήσει τὰς χεῖρας αὑτῶν ἐπ᾿ αὐτόν, καὶ θέλουσι συρίξει αὐτὸν ἀπὸ τοῦ τόπου αὑτῶν.
1 Βεβαίως εἶναι τόπος τοῦ ἀργυρίου ὅθεν ἐξάγεται, καὶ τόπος τοῦ χρυσίου ὅπου καθαρίζεται·
2 ὁ σίδηρος λαμβάνεται ἐκ τῆς γῆς καὶ ὁ χαλκὸς χύνεται ἐκ τῆς πέτρας.
3 Βάλλει μὲν ὁ ἄνθρωπος ὅρια εἰς τὸ σκότος καὶ ἀνιχνεύει τὰ πάντα μέχρι τελειότητος· τοὺς λίθους τοῦ σκότους καὶ τῆς σκιᾶς τοῦ θανάτου.
4 Χείμαρρος ἐξορμᾷ ἐκ τοῦ τόπου ὅπου κατοικεῖ· ὕδατα ἀδοκίμαστα ὑπὸ τοῦ ποδός· ταῦτα ὀλιγοστεύουσι καὶ ἀναχωροῦσιν ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων.
5 Περὶ δὲ τῆς γῆς, ἐξ αὐτῆς ἐξέρχεται ὁ ἄρτος καὶ ὑποκάτωθεν αὐτῆς ἀνασκάπτεται ὡς ὑπὸ πυρός·
6 οἱ λίθοι αὐτῆς εἶναι τόπος σαπφείρων· καὶ ἐν αὐτῇ χῶμα χρυσίου.
7 τὴν ὁδὸν ἐκείνην δὲν γνωρίζει πτηνὸν καὶ ὀφθαλμὸς γυπὸς δὲν εἶδεν αὐτήν·
8 τὰ θηρία δὲν ἐπάτησαν αὐτήν, ὁ ἄγριος λέων δὲν ἐπέρασε δι᾿ αὐτῆς.
9 Ἐκτείνει τὴν χεῖρα αὑτοῦ ἐπὶ τὸν σκληρὸν βράχον· ἀνατρέπει τὰ ὄρη ἀπὸ τῆς ῥίζης.
10 Ἐγκόπτει ποταμοὺς μεταξὺ τῶν βράχων· καὶ ὁ ὀφθαλμὸς αὐτοῦ ἀνακαλύπτει πᾶν πολύτιμον.
11 Δεσμεύει τῶν ποταμῶν τὴν πλημμύραν· καὶ τὸ κεκρυμμένον ἐκφέρει εἰς φῶς.
12 Ἀλλ᾿ ἡ σοφία πόθεν θέλει εὑρεθῆ; καὶ ποῦ εἶναι ὁ τόπος τῆς συνέσεως;
13 Ὁ ἄνθρωπος δὲν γνωρίζει τὴν τιμήν αὐτῆς· καὶ δὲν εὑρίσκεται ἐν τῇ γῇ τῶν ζώντων.
14 Ἡ ἄβυσσος λέγει, δὲν εἶναι ἐν ἐμοί· καὶ ἡ θάλασσα λέγει, δὲν εἶναι μετ᾿ ἐμοῦ.
15 Δὲν δύναται νὰ δοθῆ χρυσίον ἀντ᾿ αὐτῆς· καὶ ἀργύριον δὲν δύναται νὰ ζυγισθῇ εἰς ἀντάλλαγμα αὐτῆς.
16 Δὲν δύναται νὰ ἐκτιμηθῇ μὲ τὸ χρυσίον τοῦ Ὀφείρ, μὲ τὸν πολύτιμον ὄνυχα καὶ σάπφειρον.
17 Τὸ χρυσίον καὶ ὁ κρύσταλλος δὲν δύναται νὰ ἐξισωθῶσι μὲ αὐτήν· καὶ ἀντάλλαγμα αὐτῆς νὰ γείνῃ μὲ σκεύη καθαρωτάτου χρυσίου.
18 Δὲν θέλει μνημονευθῆ κοράλλιον, ἤ μαργαρίται· διότι ἡ τιμή τῆς σοφίας εἶναι ὑπερτέρα τῶν πολυτίμων λίθων.
19 Τὸ τοπάζιον τῆς Αἰθιοπίας δὲν θέλει ἐξισωθῆ μὲ αὐτήν· δὲν θέλει ἐκτιμηθῆ μὲ καθαρὸν χρυσίον.
20 Πόθεν λοιπὸν ἔρχεται ἡ σοφία; καὶ ποῦ εἶναι ὁ τόπος τῆς συνέσεως;
21 Εἶναι βεβαίως κεκρυμμένη ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν πάντων τῶν ζώντων, καὶ ἐσκεπασμένη ἀπὸ τῶν πτηνῶν τοῦ ουρανοῦ.
22 Ἡ ἀπώλεια καὶ ὁ θάνατος λέγουσι, Διὰ τῶν ὤτων ἡμῶν ἠκούσαμεν τὴν φήμην αὐτῆς.
23 Ὁ Θεὸς ἐννοεῖ τὴν ὁδὸν αὐτῆς, καὶ αὐτὸς γνωρίζει τὸν τόπον αὐτῆς.
24 Ἐπειδή αὐτὸς θεωρεῖ ἕως τῶν περάτων τῆς γῆς, βλέπει ὑποκάτω παντὸς τοῦ οὐρανοῦ,
25 διὰ νὰ ζυγίζῃ τὸ βάρος τῶν ἀνέμων, καὶ νὰ σταθμίζῃ τὰ ὕδατα μὲ μέτρον.
26 Ὅτε ἔκαμε νόμον διὰ τὴν βροχήν καὶ ὁδὸν διὰ τὴν ἀστραπήν τῆς βροντῆς,
27 τότε εἶδε καὶ ἐφανέρωσεν αὐτήν· ἡτοίμασεν αὐτήν καὶ μάλιστα ἐξιχνίασεν αὐτήν.
28 Καὶ εἶπε πρὸς τὸν ἄνθρωπον, Ἰδού, ὁ φόβος τοῦ Κυρίου, οὗτος εἶναι ἡ σοφία, καὶ ἡ ἀποχή ἀπὸ τοῦ κακοῦ σύνεσις.
1 Καὶ ἐξηκολούθησεν ὁ Ἰὼβ τὴν παραβολήν αὑτοῦ καὶ εἶπεν·
2 Ὤ νὰ ἤμην ὡς εἰς τοὺς παρελθόντας μῆνας, ὡς ἐν ταῖς ἡμέραις ὅτε ὁ Θεὸς μὲ ἐφύλαττεν·
3 ὅτε ὁ λύχνος αὐτοῦ ἔφεγγεν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς μου, καὶ διὰ τοῦ φωτὸς αὐτοῦ περιεπάτουν ἐν τῷ σκότει·
4 καθὼς ἤμην ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς ἀκμῆς μου, ὅτε ἡ εὔνοια τοῦ Θεοῦ ἦτο ἐπὶ τὴν σκηνήν μου·
5 ὅτε ὁ Παντοδύναμος ἦτο μετ᾿ ἐμοῦ, καὶ τὰ παιδία μου κύκλῳ μου·
6 ὅτε ἔπλυνον τὰ βήματά μου μὲ βούτυρον, καὶ ὁ βράχος ἐξέχεε δι᾿ ἐμὲ ποταμοὺς ἐλαίου·
7 ὅτε διὰ τῆς πόλεως ἐξηρχόμην εἰς τὴν πύλην, ἡτοίμαζον τὴν καθέδραν μου ἐν τῇ πλατείᾳ!
8 Οἱ νέοι μὲ ἔβλεπον καὶ ἐκρύπτοντο· καὶ οἱ γέροντες ἐγειρόμενοι ἵσταντο.
9 Οἱ ἄρχοντες ἔπαυον ὁμιλοῦντες καὶ ἔβαλλον χεῖρα ἐπὶ τὸ στόμα αὑτῶν.
10 Ἡ φωνή τῶν ἐγκρίτων ἐκρατεῖτο, καὶ ἡ γλῶσσα αὐτῶν ἐκολλᾶτο εἰς τὸν οὐρανίσκον αὐτῶν.
11 Ὅτε τὸ τίον ἤκουε καὶ μὲ ἐμακάριζε, καὶ ὁ ὀφθαλμὸς ἔβλεπε καὶ ἐμαρτύρει ὑπὲρ ἐμοῦ·
12 διότι ἠλευθέρουν τὸν πτωχὸν βοῶντα καὶ τὸν ὀρφανὸν τὸν μή ἔχοντα βοηθόν.
13 Ἡ εὐλογία τοῦ ἀπολλυμένου ἤρχετο ἐπ᾿ ἐμέ· καὶ τὴν καρδίαν τῆς χήρας εὔφραινον.
14 Ἐφόρουν δικαιοσύνην καὶ ἐνεδυόμην τὴν εὐθύτητά μου ὡς ἐπενδύτην καὶ διάδημα.
15 Ἤμην ὀφθαλμὸς εἰς τὸν τυφλὸν καὶ ποῦς εἰς τὸν χωλὸν ἐγώ.
16 Ἤμην πατήρ εἰς τοὺς πτωχούς, καὶ τὴν δίκην τὴν ὁποίαν δὲν ἐγνώριζον ἐξιχνίαζον.
17 Καὶ συνέτριβον τοὺς κυνόδοντας τοῦ ἀδίκου καὶ ἀπέσπων τὸ θήραμα ἀπὸ τῶν ὁδόντων αὐτοῦ.
18 Τότε ἔλεγον, θέλω ἀποθάνει ἐν τῇ φωλεᾷ μου καὶ ὡς τὴν ἄμμον θέλω πολλαπλασιάσει τὰς ἡμέρας μου.
19 Ἡ ῥίζα μου ἦτο ἀνοικτή πρὸς τὰ ὕδατα, καὶ ἡ δρόσος διενυκτέρευεν ἐπὶ τῶν κλάδων μου.
20 Ἡ δόξα μου ἀνενεοῦτο ἐν ἐμοί, καὶ τὸ τόξον μου ἐκρατύνετο ἐν τῇ χειρὶ μου.
21 Μὲ ἠκροάζοντο προσέχοντες καὶ εἰς τὴν συμβουλήν μου ἐσιώπων.
22 Μετὰ τοὺς λόγους μου δὲν προσέθετον οὐδέν, καὶ ἡ ὁμιλία μου ἐστάλαζεν ἐπ᾿ αὐτούς.
23 Καὶ μὲ περιέμενον ὡς τὴν βροχήν· καὶ ἦσαν κεχηνότες ὡς διὰ τὴν ὄψιμον βροχήν.
24 Ἐγέλων πρὸς αὐτούς, καὶ δὲν ἐπίστευον· καὶ τὴν φαιδρότητα τοῦ προσώπου μου δὲν ἄφινον νὰ πέσῃ.
25 Ἐὰν ἠρεσκόμην εἰς τὴν ὁδὸν αὐτῶν, ἐκαθήμην πρῶτος, καὶ κατεσκήνουν ὡς βασιλεὺς ἐν τῷ στρατεύματι, ὡς ὁ παρηγορῶν τοὺς τεθλιμμένους.
1 30:1 Ἀλλὰ τώρα οἱ νεώτεροί μου τὴν ἡλικίαν μὲ περιγελῶσι, τῶν ὁποίων τοὺς πατέρας δὲν ἤθελον καταδεχθῇ νὰ βάλω μετὰ τῶν κυνῶν τοῦ ποιμνίου μου.
2 Καὶ εἰς τί τῳόντι ἠδύνατο νὰ μὲ φελήσῃ ἡ δύναμις τῶν χειρῶν αὐτῶν, εἰς τοὺς ὁποίους ἡ ἰσχὺς ἐξέλιπε;
3 Δι᾿ ἔνδειαν καὶ πεῖναν ἦσαν ἀπομεμονωμένοι· ἔφευγον εἰς γῆν ἄνυδρον, σκοτεινήν, ἠφανισμένην καὶ ἔρημον·
4 ἔκοπτον μολόχην πλησίον τῶν θάμνων καὶ τὴν ῥίζαν τῶν ἀρκεύθων διὰ τροφήν αὑτῶν.
5 Ἦσαν ἐκ μέσου δεδιωγμένοι· ἐφώναζον ἐπ᾿ αὐτοὺς ὡς κλέπτας.
6 Κατῴκουν ἐν τοῖς κρημνοῖς τῶν χειμάρρων, ταῖς τρύπαις τῆς γῆς καὶ τοῖς βρόχοις.
7 Μεταξὺ των θάμνων γκῶντο· ὑποκάτω τῶν ἀκανθῶν συνήγοντο·
8 ἄφρονες καὶ δύσφημοι, ἐκδεδιωγμένοι ἐκ τῆς γῆς.
9 Καὶ τώρα ἐγὼ εἶμαι τὸ τραγῴδιον αὐτῶν, εἶμαι καὶ ἡ παροιμία αὐτῶν.
10 Μὲ βδελύττονται, ἀπομακρύνονται ἀπ᾿ ἐμοῦ, καὶ δὲν συστέλλονται νὰ πτύωσιν εἰς τὸ πρόσωπόν μου.
11 Ἐπειδή ὁ Θεὸς διέλυσε τὴν ὑπεροχήν μου καὶ μὲ ἔθλιψεν, ἀπέρριψαν καὶ αὐτοὶ τὸν χαλινὸν ἔμπροσθέν μου.
12 Ἐκ δεξιῶν ἀνίστανται οἱ νέοι· ἀπωθοῦσι τοὺς πόδας μου, καὶ ἑτοιμάζουσι κατ᾿ ἐμοῦ τὰς ὀλεθρίους ὁδοὺς αὑτῶν.
13 Ἀνατρέπουσι τὴν ὁδὸν μου, ἐπαυξάνουσι τὴν συμφοράν μου, χωρὶς νὰ ἔχωσι βοηθόν.
14 Ἐφορμῶσιν ὡς σφοδρὰ πλημμύρα, ἐπὶ τῆς ἐρημώσεώς μου περικυλίονται.
15 Τρόμοι ἐστράφησαν ἐπ᾿ ἐμέ· καταδιώκουσι τὴν ψυχήν μου ὡς ἄνεμος· καὶ ἡ σωτηρία μου παρέρχεται ὡς νέφος.
16 Καὶ τώρα ἡ ψυχή μου ἐξεχύθη ἐντὸς μου· ἡμέραι θλίψεως μὲ κατέλαβον.
17 τὴν νύκτα τὰ ὀστᾶ μου διεπεράσθησαν ἐν ἐμοί, καὶ τὰ νεῦρά μου δὲν ἀναπαύονται.
18 Ὑπὸ τῆς σφοδρᾶς δυνάμεως ἠλλοιώθη τὸ ἔνδυμά μου· μὲ περισφίγγει ὡς τὸ περιλαίμιον τοῦ χιτῶνος μου.
19 Μὲ ἔρριψεν εἰς τὸν πηλόν, καὶ ὡμοιώθην μὲ χῶμα καὶ κόνιν.
20 Κράζω πρὸς σέ, καὶ δὲν μοὶ ἀποκρίνεσαι· ἵσταμαι, καὶ μὲ παραβλέπεις.
21 Ἔγεινες ἀνελεήμων πρὸς ἐμέ· διὰ τῆς κραταιᾶς χειρὸς σου μὲ μαστιγόνεις.
22 Μὲ ἐσήκωσας ἐπὶ τὸν ἄνεμον· μὲ ἐπεβίβασας καὶ διέλυσας τὴν οὐσίαν μου.
23 Ἐξεύρω μὲν ὅτι θέλεις μὲ φέρει εἰς θάνατον καὶ τὸν οἶκον τὸν προσδιωρισμένον εἰς πάντα ζῶντα.
24 Ἀλλὰ δὲν θέλει ἐκτείνει χεῖρα εἰς τὸν τάφον, ἐὰν κράζωσι πρὸς αὐτὸν ὅταν ἀφανίζῃ.
25 Δὲν ἔκλαυσα ἐγὼ διὰ τὸν ὄντα ἐν ἡμέραις σκληραῖς, καὶ ἐλυπήθη ἡ ψυχή μου διὰ τὸν πτωχόν;
26 Ἐνῷ περιέμενον τὸ καλόν, τότε ἦλθε τὸ κακόν· καὶ ἐνῷ ἀνέμενον τὸ φῶς, τότε ἦλθε τὸ σκότος.
27 Τὰ ἐντόσθιά μου ἀνέβρασαν καὶ δὲν ἀνεπαύθησαν· ἡμέραι θλίψεως μὲ προέφθασαν.
28 Περιεπάτησα μελαγχροινὸς οὐχὶ ὑπὸ ἡλίου· ἐσηκώθην, ἐβοήσα ἐν συνάξει.
29 Ἔγεινα ἀδελφὸς τῶν δρακόντων καὶ σύντροφος τῶν στρουθοκαμήλων.
30 Τὸ δέρμα μου ἐμαύρισεν ἐπ᾿ ἐμέ, καὶ τὰ ὀστᾶ μου κατεκαύθησαν ὑπὸ τῆς φλογώσεως.
31 Ἡ δὲ κιθάρα μου μετεβλήθη εἰς πένθος καὶ τὸ ὄργανόν μου εἰς φωνήν κλαιόντων.
1 Ἔκαμον συνθήκην μετὰ τῶν ὀφθαλμῶν μου· καὶ πῶς νὰ ἔχω τὸν στοχασμὸν μου ἐπὶ παρθένον;
2 καὶ τί τὸ μερίδιον παρὰ Θεοῦ ἄνωθεν; καὶ ἡ κληρονομία τοῦ Παντοδυνάμου ἐκ τῶν ὑψηλῶν;
3 Οὐχὶ ἀφανισμὸς διὰ τὸν ἀσεβῆ; καὶ ταλαιπωρία διὰ τοὺς ἐργάτας τῆς ἀνομίας;
4 δὲν βλέπει αὐτὸς τὰς ὁδοὺς μου καὶ ἀπαριθμεῖ πάντα τὰ βήματά μου;
5 Ἐὰν περιεπάτησα μὲ ψεῦδος, ἤ ὁ ποῦς μου ἔσπευσεν εἰς δόλον,
6 ἄς μὲ ζυγίσῃ διὰ τῆς στάθμης τῆς δικαιοσύνης καὶ ἄς γνωρίσῃ ὁ Θεὸς τὴν ἀκεραιότητά μου·
7 ἄν τὸ βῆμά μου ἐξετράπη ἀπὸ τῆς ὁδοῦ καὶ ἡ καρδία μου ἐπηκολούθησε τοὺς ὀφθαλμοὺς μου, καὶ ἄν κηλὶς προσεκολλήθη εἰς τὰς χεῖρας μου·
8 νὰ σπείρω, καὶ ἄλλος νὰ φάγῃ· καὶ νὰ ἐκριζωθῶσιν οἱ ἔκγονοί μου.
9 Ἄν ἡ καρδία μου ἠπατήθη ὑπὸ γυναικός, ἤ παρεμόνευσα εἰς τὴν θύραν τοῦ πλησίον μου,
10 ἡ γυνή μου νὰ ἀλέσῃ δι᾿ ἄλλον, καὶ ἄλλοι νὰ πέσωσιν ἐπ᾿ αὐτήν.
11 Διότι μιαρὸν ἀνόμημα τοῦτο καὶ ἁμάρτημα κατάδικον·
12 διότι εἶναι πῦρ κατατρῶγον μέχρις ἀφανισμοῦ, καὶ ἤθελεν ἐκριζώσει πάντα τὰ γεννήματά μου.
13 Ἄν κατεφρόνησα τὴν κρίσιν τοῦ δούλου μου ἤ τῆς δούλης μου, ὅτε διεφέροντο πρὸς ἐμέ,
14 τί θέλω κάμει τότε, ὅταν ἐγερθῇ ὁ Θεὸς; καὶ ὅταν ἐπισκεφθῇ, τί θέλω ἀποκριθῆ πρὸς αὐτὸν;
15 Ὁ ποιήσας ἐμὲ ἐν τῇ κοιλίᾳ, δὲν ἐποίησε καὶ ἐκεῖνον; καὶ δὲν ἐμόρφωσεν ἡμᾶς ὁ αὐτὸς ἐν τῇ μήτρᾳ;
16 Ἄν ἠρνήθην τὴν ἐπιθυμίαν τῶν πτωχῶν, ἤ ἐμάρανα τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς χήρας,
17 ἤ ἔφαγον μόνος τὸν ἄρτον μου, καὶ ὁ ὀρφανὸς δὲν ἔφαγεν ἐξ αὐτοῦ·
18 διότι ὁ μὲν ἐκ νεότητος μου ἐτρέφετο μετ᾿ ἐμοῦ, ὡς μετὰ πατρός, τὴν δὲ ἐκ κοιλίας τῆς μητρὸς μου ὡδήγησα·
19 ἄν εἶδον τινὰ ἀπολλύμενον δι᾿ ἔλλειψιν ἐνδύματος ἤ πτωχὸν χωρὶς σκεπάσματος,
20 ἄν οἱ νεφροὶ αὐτοῦ δὲν μὲ εὐλόγησαν καὶ δὲν ἐθερμάνθη μὲ τὸ μαλλίον τῶν προβάτων μου,
21 ἄν ἐσήκωσα τὴν χεῖρά μου κατὰ τοῦ ὀρφανοῦ, βλέπων ὅτι ὑπερίσχυον ἐν τῇ πύλῃ,
22 νὰ πέσῃ ὁ βραχίων μου ἐκ τοῦ ὤμου, καὶ ἡ χεὶρ μου νὰ συντριφθῇ ἐκ τοῦ ἀγκῶνος.
23 Διότι ὁ παρὰ τοῦ Θεοῦ ὄλεθρος ἦτο εἰς ἐμὲ φρίκη καὶ διὰ τὴν μεγαλειότητα αὐτοῦ δὲν ἤθελον δυνηθῆ νὰ ἀνθέξω.
24 Ἄν ἔθεσα εἰς τὸ χρυσίον τὴν ἐλπίδα μου, ἤ εἶπα πρὸς τὸ καθαρὸν χρυσίον, Σὺ εἶσαι τὸ θάρρος μου,
25 ἄν εὐφράνθην διότι ὁ πλοῦτός μου ἦτο μέγας καὶ διότι ἡ χεὶρ μου εὕρηκεν ἀφθονίαν,
26 ἄν ἐθεώρουν τὸν ἥλιον ἀναλάμποντα ἤ τὴν σελήνην περιπατοῦσαν ἐν τῇ λαμπρότητι αὑτῆς,
27 καὶ ἡ καρδία μου ἐθέλχθη κρυφίως, ἤ μὲ τὸ στόμα μου ἐφίλησα τὴν χεῖρά μου,
28 καὶ τοῦτο ἤθελεν εἶσθαι ἀνόμημα κατάδικον· διότι ἤθελον ἀρνηθῆ τὸν Θεὸν τὸν Ὕψιστον.
29 Ἄν ἐχάρην εἰς τὸν ἀφανισμὸν τοῦ μισοῦντός με, ἤ ἐπεχάρην ὅτε εὕρηκεν αὐτὸν κακόν·
30 διότι οὐδὲ ἀφῆκα τὸ στόμα μου νὰ ἁμαρτήσῃ, εὐχόμενος κατάραν εἰς τὴν ψυχήν αὐτοῦ·
31 ἄν οἱ ἄνθρωποι τῆς σκηνῆς μου δὲν εἶπον, Τίς θέλει δείξει ἄνθρωπον μή χορτασθέντα ἀπὸ τῶν κρεάτων αὐτοῦ;
32 Ὁ ξένος δὲν διενυκτέρευεν ἔξω· ἤνοιγον τὴν θύραν μου εἰς τὸν ὁδοιπόρον·
33 ἄν ἐσκέπασα τὴν παράβασίν μου ὡς ὁ Ἀδάμ, κρύπτων τὴν ἀνομίαν μου ἐν τῷ κόλπῳ μου·
34 διότι μήπως ἐφοβούμην μέγα πλῆθος, ἤ μὲ ἐτρόμαζεν ἡ καταφρόνησις τῶν οἰκογενειῶν, ὥστε νὰ σιωπήσω καὶ νὰ μή ἐκβῶ ἐκ τῆς θύρας;
35 Ὦ νὰ ἦτό τις νὰ μὲ ἤκουεν. Ἰδού, ἡ ἐπιθυμία μου εἶναι νὰ ἀπεκρίνετο ὁ Παντοδύναμος εἰς ἐμέ, καὶ ὁ ἀντίδικός μου νὰ ἔγραφε βιβλίον.
36 Βεβαίως ἤθελον βαστάσει αὐτὸ ἐπὶ τοῦ ὤμου μου, ἤθελον περιδέσει αὐτὸ στέφανον ἐπ᾿ ἐμέ·
37 ἤθελον φανερώσει πρὸς αὐτὸν τὸν ἀριθμὸν τῶν βημάτων μου· ὡς ἄρχων ἤθελον πλησιάσει εἰς αὐτόν.
38 Ἄν ὁ ἀγρὸς μου καταβοᾷ ἐναντίον μου καὶ κλαίωσιν ὁμοῦ οἱ αὔλακες αὐτοῦ,
39 ἄν ἔφαγον τὸν καρπὸν αὐτοῦ χωρὶς μισθόν, ἤ ἔκαμον νὰ ἐκβῇ ἡ ψυχή τῶν γεωργῶν αὐτοῦ,
40 Ἄς φυτρώσωσι τρίβολοι ἀντὶ σίτου καὶ ζιζάνια ἀντὶ κριθῆς. Ἐτελείωσαν οἱ λόγοι τοῦ Ἰώβ.
1 Ἔπαυσαν δὲ καὶ οἱ τρεῖς οὗτοι ἄνθρωποι ἀποκρινόμενοι πρὸς τὸν Ἰώβ, διότι ἦτο δίκαιος εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ.
2 Τότε ἐξήφθη ὁ θυμὸς τοῦ Ἐλιοὺ, υἱοῦ τοῦ Βαραχιήλ τοῦ Βουζίτου, ἐκ τῆς συγγενείας τοῦ Ἀράμ· κατὰ τοῦ Ἰὼβ ἐξήφθη ὁ θυμὸς αὐτοῦ, διότι ἐδικαίονεν ἑαυτὸν μᾶλλον παρὰ τὸν Θεόν.
3 Καὶ κατὰ τῶν τριῶν αὐτοῦ φίλων ἐξήφθη ὁ θυμὸς αὐτοῦ, διότι δὲν εὕρηκαν ἀπόκρισιν καὶ κατεδίκασαν τὸν Ἰώβ.
4 Ὁ δὲ Ἐλιοὺ περιέμενε νὰ λαλήσῃ πρὸς τὸν Ἰώβ, διότι ἐκεῖνοι ἦσαν γεροντότεροι αὐτοῦ.
5 Ὅτε δὲ ὁ Ἐλιοὺ εἶδεν, ὅτι δὲν ἦτο ἀπόκρισις ἐν τῷ στόματι τῶν τριῶν ἀνδρῶν, ἐξήφθη ὁ θυμὸς αὐτοῦ.
6 καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἐλιοὺ ὁ υἱὸς τοῦ Βαραχιήλ τοῦ Βουζίτου καὶ εἶπεν· Ἐγὼ εἶμαι νέος τὴν ἡλικίαν, καὶ σεῖς γέροντες· διὰ τοῦτο ἐφοβήθην καὶ συνεστάλην νὰ σᾶς φανερώσω τὴν γνώμην μου.
7 Ἐγὼ εἶπα, Αἱ ἡμέραι ἄς λαλήσωσι καὶ τὸ πλῆθος τῶν ἐτῶν ἄς διδάξῃ, σοφίαν.
8 Βεβαίως εἶναι πνεῦμα ἐν τῷ ἀνθρώπῳ ἡ ἔμπνευσις ὅμως τοῦ Παντοδυνάμου συνετίζει αὐτόν.
9 Οἱ μεγαλήτεροι δὲν εἶναι πάντοτε σοφοί· οὔτε οἱ γέροντες νοοῦσι κρίσιν.
10 Διὰ τοῦτο εἶπα, Ἀκούσατέ μου· θέλω φανερώσει καὶ ἐγὼ τὴν γνώμην μου.
11 Ἰδού, ἐπρόσμενα τοὺς λόγους σας· ἠκροάσθην τὰ ἐπιχειρήματά σας, ἑωσοῦ ἐξετάσητε τοὺς λόγους.
12 Καὶ σᾶς παρετήρουν, καὶ ἰδού, οὐδεὶς ἐξ ὑμῶν ἠδυνήθη νὰ καταπείση τὸν Ἰώβ, ἀποκρινόμενος εἰς τοὺς λόγους αὐτοῦ·
13 διὰ νὰ μή εἴπητε, Ἡμεῖς εὑρήκαμεν σοφίαν. Ὁ Θεὸς θέλει καταβάλει αὐτόν, οὐχὶ ἄνθρωπος.
14 Ἐκεῖνος δὲ δὲν διηύθυνε λόγους πρὸς ἐμέ· καὶ δὲν θέλω ἀποκριθῆ πρὸς αὐτὸν κατὰ τὰς ὁμιλίας σας.
15 Ἐκεῖνοι ἐτρόμαξαν, δὲν ἀπεκρίθησαν πλέον· ἔχασαν τοὺς λόγους αὑτῶν.
16 Καὶ περιέμενον, ἐπειδή δὲν ἐλάλουν· ἀλλ᾿ ἵσταντο· δὲν ἀπεκρίνοντο πλέον.
17 Ἄς ἀποκριθῶ καὶ ἐγὼ τὸ μέρος μου· ἄς φανερώσω καὶ ἐγὼ τὴν γνώμην μου.
18 Διότι εἶμαι πλήρης λόγων· τὸ πνεῦμα ἐντὸς μου μὲ ἀναγκάζει.
19 Ἰδού, ἡ κοιλία μου εἶναι ὡς οἶνος ὅστις δὲν ἠνοίχθη· εἶναι ἑτοίμη νὰ σπάσῃ, ὡς ἀσκοὶ γλεύκους.
20 Θέλω λαλήσει διὰ νὰ ἀναπνεύσω· θέλω ἀνοίξει τὰ χείλη μου καὶ ἀποκριθῆ.
21 Μή γένοιτο νὰ γείνω προσωπολήπτης, μηδὲ νὰ κολακεύσω ἄνθρωπον.
22 Διότι δὲν ἐξεύρω νὰ κολακεύω· ὁ Ποιητής μου ἤθελε μὲ ἀναρπάσει εὐθύς.
1 Διὰ τοῦτο, Ἰώβ, ἄκουσον τώρα τὰς ὁμιλίας μου, καὶ ἀκροάσθητι πάντας τοὺς λόγους μου.
2 Ἰδού, τώρα ἤνοιξα τὸ στόμα μου· ἡ γλῶσσά μου λαλεῖ ἐν τῷ στόματί μου.
3 Οἱ λόγοι μου θέλουσιν εἶσθαι κατὰ τὴν εὐθύτητα τῆς καρδίας μου· καὶ τὰ χείλη μου θέλουσι προφέρει γνῶσιν καθαράν.
4 Τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ μὲ ἔκαμε καὶ ἡ πνοή τοῦ Παντοδυνάμου μὲ ἐζωοποίησεν.
5 Ἐὰν δύνασαι, ἀποκρίθητί μοι· παρατάχθητι ἔμπροσθέν μου· στῆθι.
6 Ἰδού, ἐγὼ εἶμαι κατὰ τὸν λόγόν σου ἀπὸ μέρους τοῦ Θεοῦ· ἐκ πηλοῦ εἶμαι καὶ ἐγὼ μεμορφωμένος.
7 Ἰδού, ὁ τρόμος μου δὲν θέλει σὲ ταράξει, οὐδὲ ἡ χεὶρ μου θέλει εἶσθαι βαρεῖα ἐπὶ σέ.
8 Σὺ τῳόντι εἶπας εἰς τὰ ὦτά μου, καὶ ἤκουσα τὴν φωνήν τῶν λόγων σου,
9 Εἶμαι καθαρὸς χωρὶς ἁμαρτίας· εἶμαι ἀθῶος· καὶ ἀνομία δὲν ὑπάρχει ἐν ἐμοί·
10 ἰδού, εὑρίσκει ἀφορμὰς ἐναντίον μου· μὲ νομίζει ἐχθρὸν αὑτοῦ·
11 βάλλει τοὺς πόδας μου ἐν τῷ ξύλῳ· παραφυλάττει πάσας τὰς ὁδοὺς μου.
12 Ἰδού, κατὰ τοῦτο δὲν εἶσαι δίκαιος· θέλω ἀποκριθῆ πρὸς σέ, διότι ὁ Θεὸς εἶναι μεγαλήτερος τοῦ ἀνθρώπου.
13 Διὰ τί ἀντιμάχεσαι πρὸς αὐτόν; διότι δὲν δίδει λόγον περὶ οὐδεμιᾶς τῶν πράξεων αὑτοῦ.
14 Διότι ὁ Θεὸς λαλεῖ ἅπαξ καὶ δίς, ἀλλ᾿ ὁ ἄνθρωπος δὲν προσέχει.
15 Ἐν ἐνυπνίῳ, ἐν ὀράσει νυκτερινῇ, ὅτε βαθὺς ὕπνος πίπτει ἐπὶ τοὺς ἀνθρώπους, ὅτε ὑπνώττουσιν ἐπὶ τῆς κλίνης·
16 τότε ἀνοίγει τὰ ὦτα τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἐπισφραγίζει τὴν πρὸς αὐτοὺς νουθεσίαν·
17 διὰ νὰ ἀποστρέψῃ τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τῶν πράξεων αὐτοῦ καὶ νὰ ἐκβάλῃ τὴν ὑπερηφανίαν ἐκ τοῦ ἀνθρώπου.
18 Προλαμβάνει τὴν ψυχήν αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ λάκκου καὶ τὴν ζωήν αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ νὰ διαπερασθῇ ὑπὸ ῥομφαίας.
19 Πάλιν, τιμωρεῖται μὲ πόνους ἐπὶ τῆς κλίνης αὐτοῦ, καὶ τὸ πλῆθος τῶν ὀστέων αὐτοῦ μὲ δυνατοὺς πόνους·
20 ὥστε ἡ ζωή αὐτοῦ ἀποστρέφεται τὸν ἄρτον καὶ ἡ ψυχή αὐτοῦ τὸ ἐπιθυμητὸν φαγητόν·
21 ἡ σὰρξ αὐτοῦ ἀναλίσκεται, ὥστε δὲν φαίνεται, καὶ τὰ ὀστᾶ αὐτοῦ τὰ ἀφανῆ ἐξέχουσιν·
22 ἡ δὲ ψυχή αὐτοῦ πλησίαζει εἰς τὸν λάκκον καὶ ἡ ζωή αὐτοῦ εἰς τοὺς φονευτάς.
23 Ἐὰν ἦναι μηνυτής μετ᾿ αὐτοῦ ἤ ἑρμηνευτής, εἷς μεταξὺ χιλίων, διὰ νὰ ἀναγγείλῃ πρὸς τὸν ἄνθρωπον τὴν εὐθύτητα αὐτοῦ·
24 τότε θέλει εἶσθαι ἵλεως εἰς αὐτὸν καὶ θέλει εἰπεῖ, Λύτρωσον αὐτὸν ἀπὸ τοῦ νὰ καταβῇ εἰς τὸν λάκκον· ἐγὼ εὕρηκα ἐξιλασμόν.
25 Ἡ σὰρξ αὐτοῦ θέλει εἶσθαι ἀνθηροτέρα νηπίου· θέλει ἐπιστρέψει εἰς τὰς ἡμέρας τῆς νεότητος αὑτοῦ·
26 θέλει δεηθῆ τοῦ Θεοῦ καὶ θέλει εὐνοήσει πρὸς αὐτόν· καὶ θέλει βλέπει τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἐν χαρᾷ· καὶ θέλει ἀποδώσει εἰς τὸν ἄνθρωπον τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ.
27 Θέλει βλέπει πρὸς τοὺς ἀνθρώπους καὶ θέλει λέγει, Ἡμάρτησα καὶ διέστρεψα τὸ ὀρθόν, καὶ δὲν μὲ φέλησεν·
28 ἀλλ᾿ αὐτὸς ἐλύτρωσε τὴν ψυχήν μου ἀπὸ τοῦ νὰ ὑπάγῃ εἰς τὸν λάκκον· καὶ ἡ ζωή μου θέλει ἰδεῖ τὸ φῶς.
29 Ἰδού, πάντα ταῦτα ἐργάζεται ὁ Θεὸς δὶς καὶ τρὶς μετὰ τοῦ ἀνθρώπου,
30 διὰ νὰ ἀποστρέψῃ τὴν ψυχήν αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ λάκκου, ὥστε νὰ φωτισθῇ ἐν τῷ φωτὶ τῶν ζώντων.
31 Πρόσεχε, Ἰώβ, ἄκουσόν μου· σιώπα, καὶ ἐγὼ θέλω λαλήσει.
32 Ἐὰν ἔχῃς τί νὰ εἴπῃς, ἀποκρίθητί μοι· λάλησον, διότι ἐπιθυμῶ νὰ δικαιωθῇς.
33 Εἰ δὲ μή, σὺ ἄκουσόν μου· σιώπα καὶ θέλω σὲ διδάξει σοφίαν.
1 Ἐπανελάβε δὲ ὁ Ἐλιοὺ καὶ εἶπεν·
2 Ἀκούσατε τοὺς λόγους μου, ὦ σοφοί· καὶ δότε ἀκρόασιν εἰς ἐμέ, οἱ νοήμονες·
3 Διότι τὸ τίον δοκιμάζει τοὺς λόγους, ὁ δὲ οὐρανίσκος γεύεται τὸ φαγητόν.
4 Ἄς ἐκλέξωμεν εἰς ἑαυτοὺς κρίσιν· ἄς γνωρίσωμεν μεταξὺ ἡμῶν τί τὸ καλόν.
5 Διότι ὁ Ἰὼβ εἶπεν, Εἶμαι δίκαιος· καὶ ὁ Θεὸς ἀφρεσε τὴν κρίσιν μου·
6 ἐψεύσθην εἰς τὴν κρίσιν μου· ἡ πληγή μου εἶναι ἀνίατος, ἄνευ παραβάσεως.
7 Τίς ἄνθρωπος ὡς ὁ Ἰώβ, ὅστις καταπίνει τὸν χλευασμὸν ὡς ὕδωρ·
8 καὶ ὑπάγει ἐν συνοδίᾳ μετὰ τῶν ἐργατῶν τῆς ἀνομίας, καὶ περιπατεῖ μετὰ ἀνθρώπων ἀσεβῶν;
9 Διότι εἶπεν, οὐδὲν φελεῖ τὸν ἄνθρωπον τὸ νὰ εὐαρεστῇ εἰς τὸν Θεόν.
10 Διὰ τοῦτο ἀκούσατέ μου, ἄνδρες συνετοί· μή γένοιτο νὰ ὑπάρχῃ εἰς τὸν Θεὸν ἀδικία, καὶ εἰς τὸν Παντοδύναμον ἀνομία.
11 Ἐπειδή κατὰ τὸ ἔργον τοῦ ἀνθρώπου θέλει ἀποδώσει εἰς αὐτόν, καὶ θέλει κάμει ἕκαστον νὰ εὕρῃ κατὰ τὴν ὁδὸν αὑτοῦ.
12 Ναί, βεβαίως ὁ Θεὸς δὲν θέλει πράξει ἀσεβῶς, οὐδὲ θέλει διαστρέψει ὁ Παντοδύναμος τὴν κρίσιν.
13 Τίς κατέστησεν αὐτὸν ἐπιτηρητήν τῆς γῆς; ἤ τίς διέταξε πᾶσαν τὴν οἰκουμένην;
14 Ἐὰν βάλῃ τὴν καρδίαν αὑτοῦ ἐπὶ τὸν ἄνθρωπον, θέλει σύρει εἰς ἑαυτὸν τὸ πνεῦμα αὐτοῦ καὶ τὴν πνοήν αὐτοῦ·
15 πᾶσα σὰρξ θέλει ἐκπνεύσει ὁμοῦ, καὶ ὁ ἄνθρωπος θέλει ἐπιστρέψει εἰς τὸ χῶμα.
16 Ἐὰν τώρα ἔχῃς σύνεσιν· ἄκουσον τοῦτο· ἀκροάσθητι τῆς φωνῆς τῶν λόγων μου.
17 Μήπως κυβερνᾷ ὁ μισῶν τὴν εὐθύτητα; καὶ θέλεις καταδικάσει τὸν κατ᾿ ἐξοχήν δίκαιον;
18 ὅστις λέγει πρὸς βασιλέα, Εἶσαι ἀσεβής, πρὸς ἄρχοντας, Εἶσθε κακοί;
19 Ὅστις δὲν προσωποληπτεῖ εἰς ἄρχοντας οὐδὲ ἀποβλέπει εἰς τὸν πλούσιον μᾶλλον παρὰ εἰς τὸν πτωχόν; ἐπειδή πάντες οὗτοι εἶναι ἔργον τῶν χειρῶν αὐτοῦ.
20 Ἐν μιᾷ στιγμῇ θέλουσιν ἀποθάνει, καὶ τὸ μεσονύκτιον ὁ λαὸς θέλει ταραχθῆ καὶ θέλει παρέλθει· καὶ ὁ ἰσχυρὸς θέλει ἀναρπαχθῆ, οὐχὶ ὑπὸ χειρός.
21 Διότι οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ εἶναι ἐπὶ τὰς ὁδοὺς τοῦ ἀνθρώπου, καὶ βλέπει πάντα τὰ βήματα αὐτοῦ.
22 Δὲν εἶναι σκότος οὐδὲ σκιὰ θανάτου, ὅπου οἱ ἐργάται τῆς ἀνομίας νὰ κρυφθῶσιν.
23 Ἐπειδή δὲν θέλει ἀφήσει πλέον τὸν ἄνθρωπον νὰ ἔλθῃ εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ Θεοῦ.
24 Θέλει συντρίψει ἀναριθμήτους ἰσχυροὺς καὶ βάλει ἄλλους ἀντ᾿ αὐτῶν
25 διότι γνωρίζει τὰ ἔργα αὐτῶν, καὶ ἀνατρέπει αὐτοὺς τὴν νύκτα, καὶ συντρίβονται.
26 Κτυπᾷ αὐτοὺς ὡς ἀσεβεῖς ἐν τῷ τόπῳ τῶν θεατῶν·
27 ἐπειδή ἐξέκλιναν ἀπ᾿ αὐτοῦ καὶ δὲν ἐθεώρησαν οὐδεμίαν τῶν ὁδῶν αὐτοῦ·
28 καὶ ἔκαμον νὰ ἔλθῃ πρὸς αὐτὸν ἡ κραυγή τῶν πτωχῶν, καὶ ἤκουσε τὴν φωνήν τῶν τεθλιμμένων.
29 Καὶ ὅταν αὐτὸς δίδῃ ἡσυχίαν, τίς θέλει διαταράξει αὐτήν; καὶ ὅταν κρύπτῃ τὸ πρόσωπον αὑτοῦ, τίς δύναται νὰ ἴδῃ αὐτόν; εἴτε ἐπὶ ἔθνος εἴτε ἐπὶ ἄνθρωπον ὁμοῦ·
30 ὥστε νὰ μή βασιλεύῃ ὑποκριτής, διὰ νὰ μή παγιδεύηται ὁ λαός.
31 Βεβαίως πρέπει νὰ λέγῃ τις πρὸς τὸν Θεόν, Ἔπαθον, δὲν θέλω πλέον πράξει κακῶς·
32 ὅ, τι δὲν βλέπω, σὺ δίδαξόν με· ἐὰν ἔπραξα ἀνομίαν, δὲν θέλω πράξει πλέον.
33 Ἀλλὰ μήπως θέλει γείνει κατὰ τὸν στοχασμὸν σου; εἴτε σὺ ἀποβάλῃς εἴτε ἐκλέξῃς, αὐτὸς θέλει ἀνταποδώσει, καὶ οὐχὶ ἐγώ· λέγε λοιπὸν ὅ, τι ἐξεύρεις.
34 Ἄνδρες συνετοὶ θέλουσιν εἰπεῖ πρὸς ἐμέ, καὶ ὁ σοφὸς ἄνθρωπος ὅστις μὲ ἀκούει,
35 Ὁ Ἰὼβ δὲν ἐλάλησεν ἐν γνώσει, καὶ οἱ λόγοι αὐτοῦ δὲν ἦσαν μετὰ συνέσεως.
36 Ἡ ἐπιθυμία μου εἶναι, ὁ Ἰὼβ νὰ ἐξετασθῇ ἕως τέλους· ἐπειδή ἀπεκρίθη ὡς οἱ ἄνθρωποι οἱ ἀσεβεῖς.
37 Διότι εἰς τὴν ἁμαρτίαν αὑτοῦ προσθέτει ἀσέβειαν· καυχᾶται μεταξὺ ἡμῶν, καὶ πολλαπλασιάζει τοὺς λόγους αὑτοῦ ἐναντίον τοῦ Θεοῦ.
1 Καὶ ἐπανέλαβεν ὁ Ἐλιοὺ καὶ εἶπε·
2 Στοχάζεσαι ὅτι εἶναι ὀρθὸν τοῦτο, τὸ ὁποῖον εἶπας, Εἶμαι δικαιότερος τοῦ Θεοῦ;
3 Διότι εἶπας, Τίς φέλεια θέλει εἶσθαι εἰς σέ; Τί κέρδος θέλω λάβει ἐκ τούτου μᾶλλον παρὰ ἐκ τῆς ἁμαρτίας μου;
4 Ἐγὼ θέλω ἀποκριθῆ πρὸς σὲ καὶ πρὸς τοὺς φίλους σου μετὰ σοῦ.
5 Ἀνάβλεψον εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ ἰδέ· καὶ θεώρησον τὰ νέφη, πόσον ὑψηλότερά σου εἶναι.
6 Ἐὰν ἁμαρτάνῃς, τί πράττεις κατ᾿ αὐτοῦ; ἤ ἄν αἱ παραβάσεις σου πολλαπλασιασθῶσι, τί κατορθόνεις κατ᾿ αὐτοῦ;
7 Ἐὰν ἦσαι δίκαιος, τί θέλεις δώσει εἰς αὐτὸν; ἤ τί θέλει λάβει ἐκ τῆς χειρὸς σου;
8 Ἡ ἀσέβειά σου δύναται νὰ βλάψῃ ἄνθρωπον ὡς σέ· καὶ ἡ δικαιοσύνη σου δύναται νὰ φελήσῃ υἱὸν ἀνθρώπου.
9 Ἐκ τοῦ πλήθους τῶν καταθλιβόντων καταβοῶσι· κραυγάζουσιν ἕνεκεν τοῦ βραχίονος τῶν ἰσχυρῶν·
10 Ἀλλ᾿ οὐδεὶς λέγει, ποῦ εἶναι ὁ Θεὸς ὁ Ποιητής μου, ὅστις δίδει σματα εἰς τὴν νύκτα,
11 Ὅστις συνετίζει ἡμᾶς ὑπὲρ τὰ κτήνη τῆς γῆς, καὶ σοφίζει ἡμᾶς ὑπὲρ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ;
12 Ἐκεῖ βοῶσι διὰ τὴν ὑπερηφανίαν τῶν πονηρῶν, δὲν θέλει ὅμως ἀποκριθῆ.
13 Ὁ Θεὸς βεβαίως δὲν θέλει εἰσακούσει τῆς ματαιολογίας, οὐδὲ θέλει ἐπιβλέψει ὁ Παντοδύναμος εἰς αὐτήν·
14 πόσον ὀλιγώτερον ὅταν σὺ λέγῃς, ὅτι δὲν θέλεις ἰδεῖ αὐτόν· ἡ κρίσις ὅμως εἶναι ἐνώπιον αὐτοῦ· ὅθεν ἔχε τὸ θάρρος σου ἐπ᾿ αὐτόν.
15 Ἀλλὰ τώρα, ἐπειδή δὲν ἐπεσκέφθη ἐν τῷ θυμῷ αὑτοῦ καὶ δὲν παρετήρησε μετὰ μεγάλης αὐστηρότητος,
16 διὰ τοῦτο ὁ Ἰὼβ ἀνοίγει τὸ στόμα αὑτοῦ ματαίως· ἐπισωρεύει λόγους ἐν ἀγνωσίᾳ.
1 Καὶ ὁ Ἐλιοὺ ἐξηκολούθησε καὶ εἶπεν·
2 Ὑπόμεινόν με ὀλίγον, καὶ θέλω σὲ διδάξει· διότι ἔχω ἔτι λόγους ὑπὲρ τοῦ Θεοῦ.
3 Θέλω λάβει τὰ ἐπιχειρήματά μου μακρόθεν, καὶ θέλω ἀποδώσει δικαιοσύνην εἰς τὸν Ποιητήν μου·
4 διότι οἱ λόγοι μου ἐπ᾿ ἀληθείας δὲν θέλουσιν εἶσθαι ψευδεῖς· πλησίον σου εἶναι ὁ τέλειος κατὰ τὴν γνῶσιν.
5 Ἰδού, ὁ Θεὸς εἶναι ἰσχυρός, ὅμως δὲν καταφρονεῖ οὐδένα· ἰσχυρὸς εἰς δύναμιν σοφίας.
6 Δὲν θέλει ζωοποιήσει τὸν ἀσεβῆ· εἰς δὲ τοὺς πτωχοὺς δίδει τὸ δίκαιον.
7 Δὲν ἀποσύρει τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ ἀπὸ τῶν δικαίων, ἀλλὰ καὶ μετὰ βασιλέων βάλλει αὐτοὺς ἐπὶ θρόνου· μάλιστα καθίζει αὐτοὺς διαπαντός, καὶ εἶναι ὑψωμένοι.
8 Καὶ ἐὰν ἤθελον εἶσθαι δεδεμένοι μὲ δεσμὰ καὶ πιασθῆ μὲ σχοινία θλίψεως,
9 τότε φανερόνει εἰς αὐτοὺς τὰ ἔργα αὐτῶν καὶ τὰς παραβάσεις αὐτῶν, ὅτι ὑπερηύξησαν,
10 καὶ ἀνοίγει τὸ τίον αὐτῶν εἰς διδασκαλίαν, καὶ ἀπὸ τῆς ἀνομίας προστάζει νὰ ἐπιστρέψωσιν.
11 Ἐὰν ὑπακούσωσι καὶ δουλεύσωσι, θέλουσι τελειώσει τὰς ἡμέρας αὑτῶν ἐν ἀγαθοῖς καὶ τὰ ἔτη αὑτῶν ἐν εὐφροσύναις.
12 Ἀλλ᾿ ἐὰν δὲν ὑπακούσωσι, θέλουσι διαπερασθῆ ὑπὸ ῥομφαίας καὶ θέλουσι τελευτήσει ἐν ἀγνωσίᾳ.
13 Οἱ δὲ ὑποκριταὶ τὴν καρδίαν ἐπισωρεύουσιν ὀργήν· δὲν θέλουσι βοήσει ὅταν δέσῃ αὐτούς·
14 αὐτοὶ ἀποθνήσκουσιν ἐν τῇ νεότητι, καὶ ἡ ζωή αὐτῶν τελειόνει μεταξὺ τῶν ἀσελγῶν.
15 Λυτρόνει τὸν τεθλιμμένον ἐν τῇ θλίψει αὐτοῦ καὶ ἀνοίγει τὰ ὦτα αὐτῶν ἐν συμφορᾷ·
16 καὶ οὕτως ἤθελε σὲ ἐκβάλει ἀπὸ τῆς στενοχωρίας εἰς εὐρυχωρίαν, ὅπου δὲν ὑπάρχει στενοχωρία· καὶ τὸ παρατιθέμενον ἐπὶ τῆς τραπέζης σου θέλει εἶσθαι πλήρες πάχους.
17 Ἀλλὰ σὺ ἐξεπλήρωσας δίκην ἀσεβοῦς· δίκη καὶ κρίσις θέλουσι σὲ καταλάβει.
18 Ἐπειδή ὑπάρχει θυμός, πρόσεχε μή σὲ ἐξαφανίσῃ διὰ τῆς προσβολῆς αὑτοῦ· τότε οὐδὲ μέγα λύτρον ἤθελε σὲ λυτρώσει.
19 Θέλει ἀποβλέψει εἰς τὰ πλούτη σου, οὔτε εἰς χρυσίον οὔτε εἰς πᾶσαν τὴν ἰσχὺν τῆς δυνάμεως;
20 Μή ἐπιπόθει τὴν νύκτα, καθ᾿ ἥν οἱ λαοὶ ἐκκόπτονται ἐν τῷ τόπῳ αὑτῶν.
21 Πρόσεχε, μή στραφῇς πρὸς τὴν ἀνομίαν· διότι σὺ προέκρινας τοῦτο μᾶλλον παρὰ τὴν θλῖψιν.
22 Ἰδού, ὁ Θεὸς εἶναι ὑψωμένος διὰ τῆς δυνάμεως αὑτοῦ· τίς διδάσκει ὡς αὐτὸς;
23 Τίς διώρισεν εἰς αὐτὸν τὴν ὁδὸν αὐτοῦ; ἤ τίς δύναται νὰ εἴπῃ, Ἔπραξας ἀνομίαν;
24 Ἐνθυμοῦ νὰ μεγαλύνῃς τὸ ἔργον αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον θεωροῦσιν οἱ ἄνθρωποι.
25 Πᾶς ἄνθρωπος βλέπει αὐτό· ὁ ἄνθρωπος θεωρεῖ αὐτὸ μακρόθεν.
26 Ἰδού, ὁ Θεὸς εἶναι μέγας καὶ ἀκατανόητος εἰς ἡμᾶς, καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐτῶν αὐτοῦ ἀνεξερεύνητος.
27 Ὅταν ἀνασύρῃ τὰς ῥανίδας τοῦ ὕδατος, αὐταὶ καταχέουσιν ἐκ τῶν ἀτμῶν αὐτοῦ βροχήν,
28 τὴν ὁποίαν τὰ νέφη ῥαίνουσιν· ἀφθόνως σταλάζουσιν ἐπὶ τὸν ἄνθρωπον.
29 Δύναταί τις ἔτι νὰ ἐννοήσῃ τὰς ἐφαπλώσεις τῶν νεφελῶν, τὸν κρότον τῆς σκηνῆς αὐτοῦ;
30 Ἰδού, ἐφαπλόνει τὸ φῶς αὑτοῦ ἐπ᾿ αὐτήν καὶ σκεπάζει τοὺς πυθμένας τῆς θαλάσσης·
31 ἐπειδή δι᾿ αὐτῶν δικάζει τοὺς λαοὺς καὶ δίδει τροφήν ἀφθόνως.
32 Ἐν ταῖς παλάμαις αὑτοῦ κρύπτει τὴν ἀστραπήν· καὶ προστάζει αὐτήν εἰς ὅ, τι ἔχει νὰ ἀπαντήσῃ.
33 Παραγγέλλει εἰς αὐτήν ὑπὲρ τοῦ φίλου αὑτοῦ, κατὰ δὲ τοῦ ἀσεβοῦς ἑτοιμάζει ὀργήν.
1 Εἰς τοῦτο ἔτι ἡ καρδία μου τρέμει καὶ ἐκπηδᾷ ἀπὸ τοῦ τόπου αὑτῆς.
2 Ἀκούσατε προσεκτικῶς τὴν τρομερὰν φωνήν αὐτοῦ καὶ τὸν ἦχον τὸν ἐξερχόμενον ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ.
3 Ἀποστέλλει αὐτήν ὑποκάτω παντὸς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὸ φῶς αὑτοῦ ἐπὶ τὰ ἔσχατα τῆς γῆς.
4 Κατόπιν αὐτοῦ βοᾷ φωνή· βροντᾷ μὲ τὴν φωνήν τῆς μεγαλωσύνης αὑτοῦ· καὶ δὲν θέλει στήσει αὐτά, ἀφοῦ ἡ φωνή αὑτοῦ ἀκουσθῇ.
5 Ὁ Θεὸς βροντᾷ θαυμασίως μὲ τὴν φωνήν αὑτοῦ· κάμνει μεγαλεῖα, καὶ δὲν ἐννοοῦμεν.
6 Διότι λέγει πρὸς τὴν χιόνα, γίνου ἐπὶ τὴν γῆν· καὶ πρὸς τὴν ψεκάδα καὶ πρὸς τὸν ὑετὸν τῆς δυνάμεως αὑτοῦ.
7 Κατασφραγίζει τὴν χεῖρα παντὸς ἀνθρώπου· διὰ νὰ γνωρίσωσι πάντες οἱ ἄνθρωποι τὸ ἔργον αὐτοῦ.
8 Τότε τὰ θηρία εἰσέρχονται εἰς τὰ σπήλαια καὶ κατασκηνοῦσιν ἐν τοῖς τόποις αὑτῶν.
9 Ἐκ τοῦ νότου ἔρχεται ὁ ἀνεμοστρόβιλος, καὶ τὸ ψῦχος ἐκ τοῦ βορρᾶ.
10 Ἐκ τοῦ φυσήματος τοῦ Θεοῦ δίδεται πάγος· καὶ τὸ πλάτος τῶν ὑδάτων στερεοῦται.
11 Πάλιν ἡ γαλήνη διασκεδάζει τὴν νεφέλην· τὸ φῶς αὐτοῦ διασκορπίζει τὰ νέφη·
12 καὶ αὐτὰ περιφέρονται κύκλῳ ὑπὸ τὰς ὁδηγίας αὐτοῦ, διὰ νὰ κάμνωσι πᾶν ὅ, τι προστάζει εἰς αὐτὰ ἐπὶ τὸ πρόσωπον τῆς οἰκουμένης·
13 κάμνει αὐτὰ νὰ ἔρχωνται, ἤ διὰ παιδείαν, ἤ διὰ τὴν γῆν αὑτοῦ, ἤ διὰ ἔλεος.
14 Ἀκροάσθητι τοῦτο, Ἰώβ· στάθητι καὶ συλλογίσθητι τὰ θαυμάσια τοῦ Θεοῦ.
15 Ἐννοεῖς πῶς ὁ Θεὸς διατάττει αὐτά, καὶ κάμνει νὰ λάμπῃ τὸ φῶς τῆς νεφέλης αὑτοῦ;
16 Ἐννοεῖς τὰ ζυγοσταθμίσματα τῶν νεφῶν, τὰ θαυμάσια τοῦ τελείου κατὰ τὴν γνῶσιν;
17 Διὰ τί τὰ ἐνδύματά σου εἶναι θερμά, ὅταν ἀναπαύῃ τὴν γῆν διὰ τοῦ νότου;
18 Ἐξήπλωσας μετ᾿ αὐτοῦ τὸ στερέωμα τὸ δυνατὸν ὡς κάτοπτρον χυτόν;
19 Δίδαξον ἡμᾶς τί νὰ εἴπωμεν πρὸς αὐτόν· ἡμεῖς δὲν δυνάμεθα νὰ διατάξωμεν τοὺς λόγους ἡμῶν ἐξ αἰτίας τοῦ σκότους.
20 Θέλει ἀναγγελθῆ πρὸς αὐτόν, ἐὰν ἐγὼ λαλῶ; ἐὰν λαλήσῃ ἄνθρωπος, βεβαίως θέλει καταποθῆ.
21 Τώρα δὲ οἱ ἄνθρωποι δὲν δύνανται νὰ ἀτενίσωσιν εἰς τὸ λαμπρὸν φῶς, τὸ ἐν τῷ στερεώματι, ἀφοῦ ὁ ἄνεμος περάσῃ καὶ καθαρίσῃ αὐτό,
22 καὶ χρυσαυγής καιρὸς ἔλθῃ ἀπὸ βορρᾶ. Φοβερὰ δόξα ὑπάρχει ἐν τῷ Θεῷ.
23 Τὸν Παντοδύναμον, δὲν δυνάμεθα νὰ ἐννοήσωμεν αὐτόν· εἶναι ὑπέροχος κατὰ τὴν δύναμιν καὶ κατὰ τὴν κρίσιν καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῆς δικαιοσύνης, δὲν καταθλίβει.
24 Διὰ τοῦτο οἱ ἄνθρωποι φοβοῦνται αὐτόν· οὐδεὶς σοφὸς τὴν καρδίαν δύναται νὰ ἐννοήσῃ αὐτόν.
1 Τότε ἀπεκρίθη ὁ Κύριος πρὸς τὸν Ἰὼβ ἐκ τοῦ ἀνεμοστροβίλου καὶ εἶπε·
2 Τίς οὗτος, ὅστις σκοτίζει τὴν βουλήν μου διὰ λόγων ἀσυνέτων;
3 Ζῶσον ἤδη τὴν ὀσφὺν σου ὡς ἀνήρ· διότι θέλω σὲ ἐρωτήσει, καὶ φανέρωσόν μοι.
4 Ποῦ ἦσο ὅτε ἐθεμελίονον τὴν γῆν; ἀπάγγειλον, ἐὰν ἔχῃς σύνεσιν.
5 Τίς ἔθεσε τὰ μέτρα αὐτῆς, ἐάν ἐξεύρῃς; ἤ τίς ἥπλωσε στάθμην ἐπ᾿ αὐτήν;
6 Ἐπὶ τίνος εἶναι ἐστηριγμένα τὰ θεμέλια αὐτῆς; ἤ τίς ἔθεσε τὸν ἀκρογωνιαῖον λίθον αὐτῆς,
7 ὅτε τὰ ἄστρα τῆς αὐγῆς ἔψαλλον ὁμοῦ καὶ πάντες οἱ υἱοὶ τοῦ Θεοῦ ἠλάλαζον;
8 ἤ τίς συνέκλεισε τὴν θάλασσαν μὲ θύρας, ὅτε ἐξορμῶσα ἐξῆλθεν ἐκ μήτρας;
9 ὅτε περιέβαλον αὐτήν μὲ νεφέλην καὶ μὲ ὀμίχλην ἐσπαργάνωσα αὐτήν,
10 καὶ περιώρισα αὐτήν διὰ προστάγματός μου, καὶ ἔβαλον μοχλοὺς καὶ πύλας,
11 καὶ εἶπα, Ἕως αὐτοῦ θέλεις ἔρχεσθαι καὶ δὲν θέλεις ὑπερβῆ· καὶ ἐδὼ θέλει συντρίβεσθαι ἡ ὑπερηφανία τῶν κυμάτων σου;
12 Προσέταξας σὺ τὴν πρωΐαν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν σου; ἔδειξας εἰς τὴν αὐγήν τὸν τόπον αὐτῆς,
13 διὰ νὰ πιάσῃ τὰ ἔσχατα τῆς γῆς, ὥστε οἱ κακοῦργοι νὰ ἐκτιναχθῶσιν ἀπ᾿ αὐτῆς;
14 Αὐτή μεταμορφοῦται ὡς πηλὸς σφραγιζόμενος· καὶ τὰ πάντα παρουσιάζονται ὡς στολή.
15 Καὶ τὸ φῶς τῶν ἀσεβῶν ἀφαιρεῖται ἀπ᾿ αὐτῶν, ὁ δὲ βραχίων τῶν ὑπερηφάνων συντρίβεται.
16 Εἰσῆλθες ἕως τῶν πηγῶν τῆς θαλάσσης; ἤ περιεπάτησας εἰς ἐξιχνίασιν τῆς ἀβύσσου;
17 Ἠνοίχθησαν εἰς σὲ τοῦ θανάτου αἱ πύλαι; ἤ εἶδες τὰς θύρας τῆς σκιᾶς τοῦ θανάτου;
18 Ἐγνώρισας τὸ πλάτος τῆς γῆς; ἀπάγγειλον, ἐὰν ἐνόησας πάντα ταῦτα.
19 Ποῦ εἶναι ἡ ὁδὸς τῆς κατοικίας τοῦ φωτὸς; καὶ τοῦ σκότους, ποῦ εἶναι ὁ τόπος αὐτοῦ,
20 διὰ νὰ συλλάβῃς αὐτὸ εἰς τὸ ὅριον αὐτοῦ καὶ νὰ γνωρίσῃς τὰς τρίβους τῆς οἰκίας αὐτοῦ;
21 Γνωρίζεις αὐτό, διότι τότε ἐγεννήθης; ἤ διότι ὁ ἀριθμὸς τῶν ἡμερῶν σου εἶναι πολύς;
22 Εἰσῆλθες εἰς τοὺς θησαυροὺς τῆς χιόνος; ἤ εἶδες τοὺς θησαυροὺς τῆς χαλάζης,
23 τοὺς ὁποίους φυλάττω διὰ τὸν καιρὸν τῆς θλίψεως διὰ τὴν ἡμέραν τῆς μάχης καὶ τοῦ πολέμου;
24 Διὰ τίνος ὁδοῦ διαδίδεται τὸ φῶς, ἤ ὁ ἀνατολικὸς ἄνεμος διαχέεται ἐπὶ τὴν γῆν;
25 Τίς ἤνοιξε ῥύακας διὰ τὰς ῥαγδαίας βροχὰς, ἤ δρόμον διὰ τὴν ἀστραπήν τῆς βροντῆς,
26 διὰ νὰ φέρῃ βροχήν ἐπὶ γῆν ἀκατοίκητον, εἰς ἔρημον, ὅπου ἄνθρωπος δὲν ὑπάρχει,
27 διὰ νὰ χορτάσῃ τὴν ἄβατον καὶ ἀκατοίκητον, καὶ νὰ ἀναβλαστήσῃ τὸν βλαστὸν τῆς χλόης;
28 Ἔχει πατέρα ἡ βροχή; ἤ τίς ἐγέννησε τὰς σταγόνας τῆς δρόσου;
29 Ἀπὸ μήτρας τίνος ἐξέρχεται ὁ πάγος; καὶ τὴν πάχνην τοῦ οὐρανοῦ, τίς ἐγέννησε;
30 Τὰ ὕδατα σκληρύνονται ὡς λίθος, καὶ τὸ πρόσωπον τῆς ἀβύσσου πηγνύεται.
31 Δύνασαι νὰ δεσμεύσῃς τὰς γλυκείας ἐπιρροὰς τῆς Πλειάδος ἤ νὰ λύσῃς τὰ δεσμὰ τοῦ Ὠρίωνος;
32 Δύνασαι νὰ ἐκβάλῃς τὰ Ζώδια εἰς τὸν καιρὸν αὐτῶν; ἤ δύνασαι νὰ ὁδηγήσῃς τὸν Ἀρκτοῦρον μετὰ τῶν υἱῶν αὐτοῦ;
33 Γνωρίζεις τοὺς νόμους τοῦ οὐρανοῦ; δύνασαι νὰ διατάξῃς τὰς ἐπιρροὰς αὐτοῦ ἐπὶ τὴν γῆν;
34 Δύνασαι νὰ ὑψώσῃς τὴν φωνήν σου εἰς τὰ νέφη, διὰ νὰ σὲ σκεπάσῃ ἀφθονία ὑδάτων;
35 Δύνασαι νὰ ἀποστείλης ἀστραπάς, ὥστε νὰ ἐξέλθωσι καὶ νὰ εἴπωσι πρὸς σέ, Ἰδού, ἡμεῖς;
36 Τίς ἔβαλε σοφίαν ἐντὸς τοῦ ἀνθρώπου; ἤ τίς ἔδωκε σύνεσιν εἰς τὴν καρδίαν αὐτοῦ;
37 Τίς δύναται νὰ ἀριθμήσῃ τὰ νέφη διὰ σοφίας; ἤ τίς δύναται νὰ κενόνῃ τὰ δοχεῖα τοῦ οὐρανοῦ,
38 διὰ νὰ χωνευθῇ τὸ χῶμα εἰς σύμπηξιν καὶ οἱ βῶλοι νὰ συγκολλῶνται;
39 Θέλεις κυνηγήσει θήραμα διὰ τὸν λέοντα; ἤ χορτάσει τὴν ὄρεξιν τῶν σκύμνων,
40 ὅταν κοίτωνται ἐν τοῖς σπηλαίοις καὶ κάθηνται εἰς τοὺς κρυπτῆρας διὰ νὰ ἐνεδρεύωσι;
41 Τίς ἑτοιμάζει εἰς τὸν κόρακα τὴν τροφήν αὐτοῦ, ὅταν οἱ νεοσσοὶ αὐτοῦ κράζωσι πρὸς τὸν Θεόν, περιπλανώμενοι δι᾿ ἔλλειψιν τροφῆς;
1 Γνωρίζεις τὸν καιρὸν τοῦ τοκετοῦ τῶν ἀγρίων αἰγῶν τοῦ βράχου; δύνασαι νὰ σημειώσῃς πότε γεννῶσιν αἱ ἔλαφοι;
2 Δύνασαι νὰ ἀριθμήσῃς τοὺς μῆνας τοὺς ὁποίους πληροῦσιν; ἤ γνωρίζεις τὸν καιρὸν τοῦ τοκετοῦ αὐτῶν;
3 Αὐταὶ συγκάμπτονται, γεννῶσι τὰ παιδία αὑτῶν, ἐλευθερόνονται ἀπὸ τῶν δίνων αὑτῶν.
4 Τὰ τέκνα αὐτῶν ἐνδυναμοῦνται, αὐξάνουσιν ἐν τῇ πεδιάδι· ἐξέρχονται καὶ δὲν ἐπιστρέφουσι πλέον εἰς αὐτάς.
5 Τίς ἐξαπέστειλεν ἐλεύθερον τὸν ἄγριον ὄνον; ἤ τίς ἔλυσε τοὺς δεσμοὺς αὐτοῦ;
6 τοῦ ὁποίου οἰκίαν ἔκαμον τὴν ἔρημον, καὶ τὴν ἁλμυρίδα κατοικίαν αὐτοῦ.
7 Καταγελᾷ τοῦ θορύβου τῆς πόλεως· δὲν ἀκούει τὴν κραυγήν τοῦ ἐργοδιώκτου.
8 Κατασκοπεύει τὰ ὄρη διὰ βοσκήν αὑτοῦ, καὶ ὑπάγει ζητῶν κατόπιν παντὸς εἴδους χλόης.
9 Θέλει εὐχαριστηθῆ ὁ μονόκερως νὰ σὲ δουλεύῃ, ἤ θέλει διανυκτερεύσει ἐν τῇ φάτνῃ σου;
10 Δύνασαι νὰ δέσῃς τὸν μονόκερων μὲ τὸν δεσμὸν αὐτοῦ πρὸς ἀροτρίασιν; ἤ θέλει ὁμαλίζει τὰς πεδιάδας ὀπίσω σου;
11 Θέλεις βάλει τὸ θάρρος σου εἰς αὐτόν, διότι ἡ δύναμις αὐτοῦ εἶναι μεγάλη; ἤ θέλεις ἀφήσει τὴν ἐργασίαν σου ἐπ᾿ αὐτὸν;
12 Θέλεις ἐμπιστευθῆ εἰς αὐτὸν νὰ σοὶ φέρῃ τὸν σπόρον σου καὶ νὰ συνάξῃ αὐτὸν ἐν τῷ ἁλωνίῳ σου;
13 Ἔδωκας σὺ τὰς ὡραίας πτέρυγας εἰς τους ταῶνας; ἤ πτέρυγας καὶ πτερὰ εἰς τὴν στρουθοκάμηλον;
14 ἥτις ἀφίνει τὰ ὰ αὑτῆς εἰς τὴν γῆν καὶ θάλπει αὐτὰ ἐπὶ τοῦ χώματος,
15 καὶ λησμονεῖ ὅτι ὁ ποῦς ἐνδέχεται νὰ συντρίψῃ αὐτά, ἤ τὸ θηρίον τοῦ ἀγροῦ νὰ καταπατήσῃ αὐτά·
16 σκληρύνεται κατὰ τῶν τέκνων αὑτῆς, ὡς νὰ μή ἦσαν αὐτῆς· ματαίως ἐκοπίασε, μή φοβουμένη·
17 διότι ὁ Θεὸς ἐστέρησεν αὐτήν ἀπὸ σοφίας καὶ δὲν ἐμοίρασεν εἰς αὐτήν σύνεσιν·
18 ὁσάκις σηκόνεται ὄρθιος, καταγελᾷ τοῦ ἵππου καὶ τοῦ ἀναβάτου αὐτοῦ.
19 Σὺ ἔδωκας δύναμιν εἰς τὸν ἵππον; περιενέδυσας τὸν τράχηλον αὐτοῦ μὲ βροντήν;
20 σὺ κάμνεις αὐτὸν νὰ πηδᾷ ὡς ἀκρίς; τὸ γαυρίαμα τῶν μυκτήρων αὐτοῦ εἶναι τρομερόν·
21 ἀνασκάπτει ἐν τῇ κοιλάδι καὶ ἀγάλλεται εἰς τὴν δύναμιν αὑτοῦ· ἐξέρχεται εἰς ἀπάντησιν τῶν ὅπλων·
22 καταγελᾷ τοῦ φόβου καὶ δὲν τρομάζει· οὐδὲ στρέφει ἀπὸ προσώπου ῥομφαίας·
23 ἡ φαρέτρα κροταλίζει κατ᾿ αὐτοῦ, ἡ ἐξαστράπτουσα λόγχη καὶ τὸ δόρυ.
24 Καταπίνει τὴν γῆν ἐν ἀγριότητι καὶ μανίᾳ· καὶ δὲν πιστεύει ὅτι ἠχεῖ σάλπιγξ·
25 ἅμα δὲ τῇ φωνῇ τῆς σάλπιγγος, λέγει, Ἄ, ἄ! καὶ μακρόθεν ὀσφραίνεται τὴν μάχην, τὴν κραυγήν τῶν στρατηγῶν καὶ τὸν ἀλαλαγμόν.
26 Διὰ τῆς σοφίας σου πετᾷ ὁ ἱέραξ καὶ ἁπλόνει τὰς πτέρυγας αὑτοῦ πρὸς νότον;
27 Εἰς τὴν προσταγήν σου ἀνυψοῦται ὁ ἀετὸς καὶ κάμνει τὴν φωλεὰν αὑτοῦ ἐν τοῖς ὑψηλοῖς;
28 Κατοικεῖ ἐπὶ βράχου καὶ διατρίβει, ἐπὶ ἀποτόμου βράχου καὶ ἐπὶ ἀβάτων τόπων·
29 ἐκεῖθεν ἀναζητεῖ τροφήν· οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ σκοπεύουσι μακρόθεν·
30 καὶ οἱ νεοσσοὶ αὐτοῦ αἷμα πίνουσι· καὶ ὅπου πτώματα, ἐκεῖ καὶ αὐτός.
1 40:1 Ὁ Κύριος ἀπεκρίθη ἔτι πρὸς τὸν Ἰὼβ καὶ εἶπεν·
2 Ὁ διαδικαζόμενος πρὸς τὸν Παντοδύναμον θέλει διδάξει αὐτόν; ὁ ἐλέγχων τὸν Θεὸν ἄς ἀποκριθῇ πρὸς τοῦτο.
3 Τότε ὁ Ἰὼβ ἀπεκρίθη πρὸς τὸν Κύριον καὶ εἶπεν·
4 Ἰδού, ἐγὼ εἶμαι οὐτιδανός· τί δύναμαι νὰ ἀποκριθῶ πρὸς σέ; θέλω βάλει τὴν χεῖρά μου ἐπὶ τὸ στόμα μου·
5 ἅπαξ ἐλάλησα καὶ δὲν θέλω ἀποκριθῆ πλέον· μάλιστα, δίς· ἀλλὰ δὲν θέλω ἐπιπροσθέσει.
6 Τότε ἀπεκρίθη ὁ Κύριος πρὸς τὸν Ἰὼβ ἐκ τοῦ ἀνεμοστροβίλου καὶ εἶπε·
7 Ζῶσον ἤδη ὡς ἀνήρ τὴν ὀσφὺν σου· ἐγὼ θέλω σὲ ἐρωτήσει, καὶ ἀπάγγειλόν μοι.
8 Θέλεις ρα ἀναιρέσει τὴν κρίσιν μου; θέλεις μὲ καταδικάσει, διὰ νὰ δικαιωθῇς;
9 Ἔχεις βραχίονα ὡς ὁ Θεὸς; ἤ δύνασαι νὰ βροντᾷς μὲ φωνήν ὡς αὐτός;
10 Στολίσθητι τώρα μεγαλοπρέπειαν καὶ ὑπεροχήν· καὶ ἐνδύθητι δόξαν καὶ ὡραιότητα.
11 Ἔκχεε τὰς φλόγας τῆς ὀργῆς σου· καὶ βλέπε πάντα ὑπερήφανον καὶ ταπείνονε αὐτόν.
12 Βλέπε πάντα ὑπερήφανον· κρήμνιζε αὐτόν· καὶ καταπάτει τοὺς ἀσεβεῖς ἐν τῷ τόπῳ αὐτῶν.
13 Κρύψον αὐτοὺς ὁμοῦ ἐν τῷ χώματι· κάλυψον τὰ πρόσωπα αὐτῶν ἐν ἀφανείᾳ.
14 Τότε καὶ ἐγὼ θέλω ὁμολογήσει πρὸς σέ, ὅτι ἡ δεξιὰ σου δύναται νὰ σὲ σώσῃ.
15 Ἰδοὺ τώρα, ὁ Βεεμώθ, τὸν ὁποῖον ἔκαμα μετὰ σοῦ, τρώγει χόρτον ὡς βοῦς.
16 Ἰδοὺ τώρα, ἡ δύναμις αὐτοῦ εἶναι ἐν τοῖς νεφροῖς αὐτοῦ καὶ ἡ ἰσχὺς αὐτοῦ ἐν τῷ ὀμφαλῷ τῆς κοιλίας αὐτοῦ.
17 40:17 Ὑψόνει τὴν οὐρὰν αὑτοῦ ὡς κέδρον· τὰ νεῦρα τῶν μηρῶν αὐτοῦ εἶναι συμπεπλεγμένα.
18 Τὰ ὀστᾶ αὐτοῦ εἶναι χάλκινοι σωλῆνες· τὰ ὀστᾶ αὐτοῦ ὡς μοχλοὶ σιδήρου.
19 Τοῦτο εἶναι τὸ ἀριστούργημα τοῦ Θεοῦ· ὁ ποιήσας αὐτὸν δύναται νὰ πλησιάσῃ εἰς αὐτὸν τὴν ῥομφαίαν αὑτοῦ.
20 Διότι τὰ ὄρη προμηθεύουσιν εἰς αὐτὸν τὴν τροφήν, ὅπου παίζουσι πάντα τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ.
21 Πλαγιάζει ὑποκάτω τῶν σκιερῶν δένδρων, ὑπὸ τὴν σκέπην τῶν καλάμων καὶ ἐν τοῖς βάλτοις.
22 Τὰ σκιερὰ δένδρα σκεπάζουσιν αὐτὸν μὲ τὴν σκιὰν αὑτῶν· αἱ ἰτέαι τῶν ῥυάκων περικαλύπτουσιν αὐτόν.
23 Ἰδού, ἐὰν πλημμυρίσῃ ποταμός, δὲν σπεύδει νὰ φύγῃ· ἔχει θάρρος, καὶ ἄν ὁ Ἰορδάνης προσβάλλῃ εἰς τὸ στόμα αὐτοῦ.
24 Δύναταί τις φανερὰ νὰ συλλάβῃ αὐτόν; ἤ διὰ παγίδων νὰ διατρυπήσῃ τὴν ῥῖνα αὐτοῦ;
1 Δύνασαι νὰ σύρῃς ἔξω τὸν Λευϊάθαν διὰ ἀγκίστρου; ἤ νὰ περιδέσῃς τὴν γλῶσσαν αὐτοῦ μὲ φορβιάν;
2 Δύνασαι νὰ βάλῃς χαλινὸν εἰς τὴν ῥῖνα αὐτοῦ; ἤ νὰ τρυπήσῃς τὴν σιαγόνα αὐτοῦ μὲ ἄκανθαν;
3 Θέλει πληθύνει πρὸς σὲ ἱκεσίας; θέλει σοὶ λαλήσει μετὰ γλυκύτητος;
4 Θέλει κάμει συνθήκην μετὰ σοῦ; θέλεις πάρει αὐτὸν διὰ δοῦλον παντοτεινόν;
5 Θέλεις παίζει μετ᾿ αὐτοῦ ὡς μετὰ πτηνοῦ; ἤ θέλεις δέσει αὐτὸν διὰ τὰς θεραπαίνας σου;
6 Θέλουσι κάμει οἱ φίλοι συμπόσιον ἐξ αὐτοῦ; θέλουσι μοιράσει αὐτὸν μεταξὺ τῶν ἐμπόρων;
7 Δύνασαι νὰ γεμίσῃς τὸ δέρμα αὐτοῦ μὲ βέλη; ἤ τὴν κεφαλήν αὐτοῦ μὲ ἁλιευτικὰ καμάκια;
8 Βάλε τὴν χεῖρά σου ἐπ᾿ αὐτόν· ἐνθυμήθητι τὸν πόλεμον· μή κάμῃς πλέον τοῦτο.
9 Ἰδού, ἡ ἐλπὶς νὰ πιάσῃ τις αὐτὸν εἶναι ματαία· δὲν ἤθελε μάλιστα ἐκπλαγῇ εἰς τὴν θεωρίαν αὐτοῦ;
10 Οὐδεὶς εἶναι τόσον τολμηρὸς ὥστε νὰ ἐγείρῃ αὐτόν· καὶ τίς δύναται νὰ σταθῇ ἔμπροσθεν ἐμοῦ;
11 Τίς πρότερον ἔδωκεν εἰς ἐμὲ καὶ νὰ ἀνταποδόσω; τὰ ὑποκάτω παντὸς τοῦ οὐρανοῦ εἶναι ἐμοῦ.
12 Δὲν θέλω σιωπήσει τὰ μέλη αὐτοῦ οὐδὲ τὴν δύναμιν οὐδὲ τὴν εὐάρεστον αὐτοῦ συμμετρίαν.
13 Τίς νὰ ἐξιχνιάσῃ τὴν ἐπιφάνειαν τοῦ ἐνδύματος αὐτοῦ; τίς νὰ εἰσέλθῃ ἐντὸς τῶν διπλῶν σιαγόνων αὐτοῦ;
14 Τίς δύναται νὰ ἀνοίξῃ τὰς πύλας τοῦ προσώπου αὐτοῦ; οἱ ὀδόντες αὐτοῦ κύκλῳ εἶναι τρομεροί.
15 Αἱ ἰσχυραὶ ἀσπίδες αὐτοῦ εἶναι τὸ ἐγκαύχημα αὐτοῦ, συγκεκλεισμέναι ὁμοῦ διὰ σφιγκτοῦ σφραγίσματος·
16 ἡ μία ἑνοῦται μετὰ τῆς ἄλλης, ὥστε οὐδὲ ἀήρ δύναται νὰ περάσῃ δι᾿ αὐτῶν·
17 εἶναι προσκεκολλημέναι ἡ μία μετὰ τῆς ἄλλης· συνέχονται οὕτως, ὥστε δὲν δύνανται νὰ ἀποσπασθῶσιν.
18 Εἰς τὸν πταρνισμὸν αὐτοῦ λάμπει φῶς, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ εἶναι ὡς τὰ βλέφαρα τῆς αὐγῆς.
19 Ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ ἐξέρχονται λαμπάδες καιόμεναι καὶ σπινθῆρες πυρὸς ἐξακοντίζονται.
20 Ἐκ τῶν μυκτήρων αὐτοῦ ἐξέρχεται καπνός, ὡς ἐξ ἀγγείου κοχλάζοντος ἤ λέβητος.
21 Ἡ πνοή αὐτοῦ ἀνάπτει ἄνθρακας, καὶ φλὸξ ἐξέρχεται ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ·
22 Ἐν τῷ τραχήλῳ αὐτοῦ κατοικεῖ δυναμις, καὶ τρόμος προπορεύεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ.
23 Τὰ στρώματα τῆς σαρκὸς αὐτοῦ εἶναι συγκεκολλημένα· εἶναι στερεὰ ἐπ᾿ αὐτόν· δὲν δύνανται νὰ σαλευθῶσιν.
24 Ἡ καρδία αὐτοῦ εἶναι στερεὰ ὡς λίθος· σκληρὰ μάλιστα ὡς ἡ κάτω μυλόπετρα.
25 Ὅτε ἀνεγείρεται, φρίττουσιν οἱ δυνατοί, καὶ ἐκ τοῦ φόβου παραφρονοῦσιν.
26 Ἡ ῥομφαία τοῦ συναπαντῶντος αὐτὸν δὲν δύναται νὰ ἀνθέξῃ· ἡ λόγχη, τὸ δόρυ, οὐδὲ ὁ θώραξ.
27 Θεωρεῖ τὸν σίδηρον ὡς ἄχυρον, τὸν χαλκὸν ὡς ξύλον σαθρόν.
28 Τὰ βέλη δὲν δύνανται νὰ τρέψωσιν αὐτὸν εἰς φυγήν· αἱ πέτραι τῆς σφενδόνης εἶναι εἰς αὐτὸν ὡς στυπίον.
29 Τὰ ἀκόντια λογίζονται ὡς στυπίον· γελᾷ εἰς τὸ σεῖσμα τῆς λόγχης.
30 Ὀξεῖς λίθοι κοίτονται ὑποκάτω αὐτοῦ· ὑποστρόνει τὰ ἀγκυλωτὰ σώματα ἐπὶ πηλοῦ.
31 Κάμνει τὴν ἄβυσσον ὡς λέβητα νὰ κοχλάζῃ· καθιστᾷ τὴν θάλασσαν ὡς σκεῦος μυρεψοῦ.
32 Ἀφίνει ὀπίσω τὴν πορείαν φωτεινήν· ἤθελέ τις ὑπολάβει τὴν ἄβυσσον ὡς πολιάν.
33 Ἐπὶ τῆς γῆς δὲν ὑπάρχει ὅμοιον αὐτοῦ, δεδημιουργημένον οὕτως ἄφοβον.
34 Περιορᾷ πάντα τὰ ὑψηλά· εἶναι βασιλεὺς ἐπὶ πάντας τοὺς υἱοὺς τῆς ὑπερηφανίας.
1 42:1 Τότε ἀπεκρίθη ὁ Ἰὼβ πρὸς τὸν Κύριον καὶ εἶπεν·
2 Ἐξεύρω ὅτι δύνασαι τὰ πάντα, καὶ οὐδεὶς στοχασμὸς σου δύναται νὰ ἐμποδισθῇ.
3 Τίς οὗτος ὁ κρύπτων τὴν βουλήν ἀσυνέτως; Ἐγὼ λοιπὸν προέφερα ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον δὲν ἐνόουν. Πράγματα ὑπερθαύμαστα δι᾿ ἐμέ, τὰ ὁποῖα δὲν ἐγνώριζον.
4 Ἄκουσον, δέομαι· καὶ ἐγὼ θέλω λαλήσει· θέλω σὲ ἐρωτήσει, καὶ σὺ δίδαξόν με.
5 Ἤκουον περὶ σοῦ μὲ τὴν ἀκοήν τοῦ τίου, ἀλλὰ τώρα ὁ ὀφθαλμὸς μου σὲ βλέπει·
6 διὰ τοῦτο βδελύττομαι ἐμαυτόν, καὶ μετανοῶ ἐν χώματι καὶ σποδῷ.
7 Ἀφοῦ δὲ ὁ Κύριος ἐλάλησε τοὺς λόγους τούτους πρὸς τὸν Ἰώβ, εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς Ἐλιφὰς τὸν Θαιμανίτην, Ὁ θυμὸς μου ἐξήφθη κατὰ σοῦ καὶ κατὰ τῶν δύο φίλων σου· διότι δὲν ἐλαλήσατε περὶ ἐμοῦ τὸ ὀρθὸν ὡς ὁ δοῦλός μου Ἰώβ·
8 διὰ τοῦτο λάβετε τώρα εἰς ἑαυτοὺς ἐπτὰ μόσχους καὶ ἑπτὰ κριοὺς καὶ ὑπάγετε πρὸς τὸν δοῦλόν μου Ἰώβ, καὶ προσφέρετε ὁλοκαύτωμα ὑπὲρ ἑαυτῶν· ὁ δὲ Ἰὼβ ὁ δοῦλός μου θέλει ἱκετεύσει ὑπὲρ ὑμῶν· διότι θέλω δεχθῆ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ· διὰ νὰ μή πράξω μὲ σᾶς κατὰ τὴν ἀφροσύνην σας· διότι δὲν ἐλαλήσατε περὶ ἐμοῦ τὸ ὀρθὸν ὡς ὁ δοῦλός μου Ἰώβ.
9 Καὶ ὑπῆγον Ἐλιφὰς ὁ Θαιμανίτης καὶ Βιλδὰδ ὁ Σαυχίτης καὶ Σωφὰρ ὁ Νααμαθίτης, καὶ ἔκαμον ὡς προσέταξεν εἰς αὐτοὺς ὁ Κύριος· ὁ δὲ Κύριος ἐδέχθη τὸ πρόσωπον τοῦ Ἰώβ.
10 Καὶ ἔστρεψεν ὁ Κύριος τὴν αἰχμαλωσίαν τοῦ Ἰώβ, ἀφοῦ προσηυχήθη ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ· καὶ ἔδωκεν ὁ Κύριος εἰς τὸν Ἰὼβ διπλάσια πάντων τῶν ὅσα εἶχε πρότερον.
11 Τότε ἦλθον πρὸς αὐτὸν πάντες οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ καὶ πᾶσαι αἱ ἀδελφαὶ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ γνωρίζοντες αὐτὸν πρότερον, καὶ ἔφαγον ἄρτον μετ᾿ αὐτοῦ ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ· καὶ συνέκλαυσαν μὲ αὐτὸν καὶ παρηγόρησαν αὐτὸν περὶ παντὸς τοῦ κακοῦ, τὸ ὁποῖον ὁ Κύριος ἐπέφερεν ἐπ᾿ αὐτόν· καὶ ἔδωκαν ἕκαστος εἰς αὐτὸν ἕν ἀργύριον καὶ ἕκαστος ἕν χρυσοῦν ἐνώτιον.
12 Καὶ εὐλόγησεν ὁ Κύριος τὰ ἔσχατα τοῦ Ἰὼβ μᾶλλον παρὰ τὰ πρῶτα· ὥστε ἀπέκτησε δεκατέσσαρας χιλιάδας προβάτων καὶ ἑξακισχιλίας καμήλους καὶ χίλια ζεύγη βοῶν καὶ χιλίας ὄνους.
13 Ἐγεννήθησαν ἔτι εἰς αὐτὸν ἑπτὰ υἱοὶ καὶ τρεῖς θυγατέρες·
14 καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα τῆς πρώτης Ἰεμιμά· καὶ τὸ ὄνομα τῆς δευτέρας Κεσιά· καὶ τὸ ὄνομα τῆς τρίτης Κερὲν-ἀππούχ·
15 καὶ δὲν εὑρίσκοντο ἐφ᾿ ὅλης τῆς γῆς γυναῖκες ὡραῖαι ὡς αἱ θυγατέρες τοῦ Ἰώβ· καὶ ὁ πατήρ αὐτῶν ἔδωκεν εἰς αὐτὰς κληρονομίαν μεταξὺ τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν.
16 Μετὰ ταῦτα ἔζησεν ὁ Ἰὼβ ἑκατὸν τεσσαράκοντα ἔτη, καὶ εἶδε τοὺς υἱοὺς αὑτοῦ καὶ τοὺς υἱοὺς τῶν υἱῶν αὑτοῦ, τετάρτην γενεάν.
17 καὶ ἐτελεύτησεν ὁ Ἰώβ, γέρων καὶ πλήρης ἡμερῶν.