1 Μετὰ δὲ τὸν θάνατον τοῦ Σαοὺλ, ἀφοῦ ἐπέστρεψεν ὁ Δαβὶδ ἀπὸ τῆς σφαγῆς τῶν Ἀμαληκιτῶν, ἐκάθησεν ὁ Δαβὶδ ἐν Σικλὰγ δύο ἡμέρας·
2 τὴν δὲ τρίτην ἡμέραν, ἰδού, ἦλθεν ἄνθρωπος ἐκ τοῦ στρατοπέδου ἀπὸ πλησίον τοῦ Σαούλ, ἔχων διεσχισμένα τὰ ἱμάτια αὑτοῦ καὶ χῶμα ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὑτοῦ· καὶ καθὼς εἰσῆλθε πρὸς τὸν Δαβίδ, ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν καὶ προσεκύνησε.
3 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Δαβίδ, Πόθεν ἔρχεσαι; Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν, Ἐγὼ ἐκ τοῦ στρατοπέδου τοῦ Ἰσραήλ διεσώθην.
4 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Δαβίδ, Τί συνέβη; εἰπὲ μοι, παρακαλῶ. Καὶ ἀπεκρίθη, Ὅτι ἔφυγεν ὁ λαὸς ἐκ τῆς μάχης, καὶ πολλοὶ μάλιστα ἐκ τοῦ λαοῦ ἔπεσον καὶ ἀπέθανον· ἀπέθανον δὲ καὶ Σαοὺλ καὶ Ἰωνάθαν ὁ υἱὸς αὐτοῦ.
5 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν νέον τὸν ἀπαγγέλλοντα πρὸς αὐτόν, Πῶς ἐξεύρεις ὅτι ἀπέθανεν ὁ Σαούλ, καὶ Ἰωνάθαν ὁ υἱὸς αὐτοῦ;
6 Καὶ εἶπεν ὁ νέος ὁ ἀπαγγέλλων πρὸς αὐτόν, Εὐρέθην κατὰ τύχην ἐν τῷ ὄρει Γελβουέ, καὶ ἰδού, ὁ Σαοὺλ ἦτο κεκλιμένος ἐπὶ τοῦ δόρατος αὑτοῦ, καὶ ἰδού, αἱ ἅμαξαι καὶ οἱ ἱππεῖς κατέφθανον αὐτόν.
7 καὶ ὅτε ἔβλεψεν εἰς τὰ ὀπίσω αὑτοῦ, μὲ εἶδε καὶ μὲ ἐκάλεσε· καὶ ἀπεκρίθην, Ἰδού, ἐγώ.
8 Καὶ εἶπε πρὸς ἐμέ, Ποῖος εἶσαι; Καὶ ἀπεκρίθην πρὸς αὐτόν, Εἶμαι Ἀμαληκίτης.
9 Πάλιν εἶπε πρὸς ἐμέ, Στῆθι ἐπάνω μου, παρακαλῶ, καὶ θανάτωσόν με· διότι σκοτοδινίασις μὲ κατέλαβεν, ἐπειδή ἡ ζωή μου εἶναι ἔτι ὅλη ἐν ἐμοί.
10 Ἐστάθην λοιπὸν ἐπ᾿ αὐτὸν καὶ ἐθανάτωσα αὐτόν· ἐπειδή ἤμην βέβαιος ὅτι δὲν ἠδύνατο νὰ ζήσῃ ἀφοῦ ἔπεσε· καὶ ἔλαβον τὸ διάδημα τὸ ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ καὶ τὸ βραχιόλιον τὸ ἐν τῷ βραχίονι αὐτοῦ, καὶ ἔφερα αὐτὰ ἐνταῦθα πρὸς τὸν κύριόν μου.
11 Τότε πιάσας ὁ Δαβὶδ τὰ ἱμάτια αὑτοῦ, διέσχισεν αὐτά· καὶ πάντες ὁμοίως οἱ ἄνδρες οἱ μετ᾿ αὐτοῦ.
12 Καὶ ἐπένθησαν καὶ ἔκλαυσαν καὶ ἐνήστευσαν ἕως ἑσπέρας διὰ τὸν Σαοὺλ καὶ διὰ Ἰωνάθαν τὸν υἱὸν αὐτοῦ καὶ διὰ τὸν λαὸν τοῦ Κυρίου καὶ διὰ τὸν οἶκον τοῦ Ἰσραήλ, διότι ἔπεσον διὰ ῥομφαίας.
13 Εἶπε δὲ ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν νέον, τὸν ἀπαγγέλλοντα πρὸς αὐτόν, Πόθεν εἶσαι; Καὶ ἀπεκρίθη, Εἶμαι υἱὸς παροίκου τινὸς Ἀμαληκίτου.
14 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Δαβίδ, Πῶς δὲν ἐφοβήθης νὰ ἐπιβάλῃς τὴν χεῖρά σου διὰ νὰ θανατώσῃς τὸν κεχρισμένον τοῦ Κυρίου;
15 Καὶ ἐκάλεσεν ὁ Δαβὶδ ἕνα ἐκ τῶν νέων καὶ εἶπε, Πλησίασον, πέσον ἐπ᾿ αὐτόν. Καὶ ἐπάταξεν αὐτόν, καὶ ἀπέθανε.
16 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Δαβίδ, Τὸ αἷμά σου ἐπὶ τῆς κεφαλῆς σου· διότι τὸ στόμα σου ἐμαρτύρησεν ἐναντίον σου, λέγων, Ἐγώ ἐθανάτωσα τὸν κεχρισμένον τοῦ Κυρίου.
17 Καὶ ἐθρήνησεν ὁ Δαβὶδ τὸν θρῆνον τοῦτον ἐπὶ τὸν Σαοὺλ καὶ ἐπὶ Ἰωνάθαν τὸν υἱὸν αὐτοῦ·
18 καὶ παρήγγειλε νὰ διδάξωσι τοὺς υἱοὺς Ἰούδα τοῦτο τὸ σμα τοῦ τόξου· ἰδού, εἶναι γεγραμμένον ἐν τῷ βιβλίῳ τοῦ Ἰασήρ.
19 Ὦ δόξα τοῦ Ἰσραήλ, ἐπὶ τοὺς ὑψηλοὺς τόπους σου κατηκοντισμένη. Πῶς ἔπεσον οἱ δυνατοί.
20 Μή ἀναγγείλητε εἰς τὴν Γάθ, μή διακηρύξητε εἰς τὰς πλατείας τῆς Ἀσκάλωνος, μήποτε χαρῶσιν αἱ θυγατέρες τῶν Φιλισταίων, μήποτε ἀγαλλιάσωνται αἱ θυγατέρες τῶν ἀπεριτμήτων·
21 Ορη τὰ ἐν Γελβουέ, Ἄς μή ἦναι δρόσος μηδὲ βροχή ἐφ᾿ ὑμᾶς, μηδὲ ἀγροὶ δίδοντες ἀπαρχάς· διότι ἐκεῖ ἀπερρίφθη ἡ ἀσπὶς τῶν ἰσχυρῶν, Ἡ ἀσπὶς τοῦ Σαούλ, ὡς νὰ μή ἐχρίσθη δι᾿ ἐλαίου.
22 Ἀπὸ τοῦ αἵματος τῶν πεφονευμένων, ἀπὸ τοῦ στέατος τῶν ἰσχυρῶν, τὸ τόξον τοῦ Ἰωνάθαν δὲν ἐστρέφετο ὀπίσω, καὶ ἡ ῥομφαία τοῦ Σαοὺλ δὲν ἐπέστρεφε κενή.
23 Σαοὺλ καὶ Ἰωνάθαν ἦσαν οἱ ἠγαπημένοι καὶ ἐράσμιοι ἐν τῇ ζωῇ αὑτῶν, καὶ ἐν τῷ θανάτῳ αὑτῶν δὲν ἐχωρίσθησαν· ἦσαν ἐλαφρότεροι ἀετῶν, δυνατώτεροι λεόντων.
24 Θυγατέρες Ἰσραήλ, κλαύσατε ἐπὶ τὸν Σαοὺλ τὸν ἐνδύοντα ὑμᾶς κόκκινα μετὰ καλλωπισμῶν, τὸν ἐπιβάλλοντα στολισμοὺς χρυσοὺς ἐπὶ τὰ ἐνδύματα ὑμῶν.
25 Πῶς ἔπεσον οἱ δυνατοὶ ἐν μέσῳ τῆς μάχης· Ἰωνάθαν, ἐπὶ τοὺς ὑψηλοὺς τόπους σου τετραυματισμένε.
26 Περίλυπος εἶμαι διὰ σέ, ἀδελφὲ μου Ἰωνάθαν· προσφιλέστατος ἐστάθης εἰς ἐμέ· ἡ πρὸς ἐμὲ ἀγάπη σου ἦτο ἐξαίσιος. Ὑπερέβαινε τὴν ἀγάπην τῶν γυναικῶν.
27 Πῶς ἔπεσον οἱ δυνατοί, καὶ ἀπωλέσθησαν τὰ ὅπλα τοῦ πολέμου.
1 Μετὰ δὲ ταῦτα ἠρώτησεν ὁ Δαβὶδ τὸν Κύριον, λέγων, νὰ ἀναβῶ εἴς τινα τῶν πόλεων Ἰούδα; Ὁ δὲ Κύριος εἶπε πρὸς αὐτόν, Ἀνάβα. Καὶ εἶπεν ὁ Δαβίδ, ποῦ νὰ ἀναβῶ; Ὁ δὲ εἶπεν, εἰς Χεβρών.
2 Ἀνέβη λοιπὸν ἐκεῖ ὁ Δαβὶδ καὶ αἱ δύο γυναῖκες αὐτοῦ, Ἀχινοὰμ ἡ Ἰεζραηλίτις καὶ Ἀβιγαία ἡ γυνή Νάβαλ τοῦ Καρμηλίτου.
3 Καὶ τοὺς ἄνδρας τοὺς μετ᾿ αὐτοῦ ἀνεβίβασεν ὁ Δαβίδ, ἕκαστον μετὰ τῆς οἰκογενείας αὐτοῦ· καὶ κατῴκησαν ἐν ταῖς πόλεσι Χεβρών.
4 Καὶ ἦλθον οἱ ἄνδρες Ἰούδα καὶ ἔχρισαν ἐκεῖ τὸν Δαβὶδ βασιλέα ἐπὶ τὸν οἶκον Ἰούδα. Καὶ ἀπήγγειλαν πρὸς τὸν Δαβίδ, λέγοντες, Οἱ ἄνδρες τῆς Ἰαβεὶς-γαλαὰδ ἦσαν οἱ θάψαντες τὸν Σαούλ.
5 Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Δαβὶδ μηνυτὰς πρὸς τοὺς ἄνδρας τῆς Ἰαβεὶς-γαλαὰδ καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς, Εὐλογημένοι νὰ ἦσθε παρὰ τοῦ Κυρίου, διότι ἐκάμετε τὸ ἔλεος τοῦτο εἰς τὸν κύριόν σας, εἰς τὸν Σαούλ, καὶ ἐθάψατε αὐτόν!
6 εἴθε λοιπὸν τώρα νὰ κάμῃ ὁ Κύριος πρὸς ἐσᾶς ἔλεος καὶ ἀλήθειαν! καὶ ἐγὼ προσέτι θέλω ἀνταποδώσει εἰς ἐσᾶς τὸ καλὸν τοῦτο, ἐπειδή ἐκάμετε τοῦτο τὸ πρᾶγμα·
7 τώρα λοιπόν, ἄς κραταιωθῶσιν αἱ χεῖρές σας, καὶ γίνεσθε ἀνδρεῖοι διότι ὁ κύριός σας ὁ Σαοὺλ ἀπέθανε, καὶ προσέτι ὁ οἶκος Ἰούδα ἔχρισαν ἐμὲ βασιλέα ἐφ᾿ ἑαυτῶν.
8 Ὁ Ἀβενήρ ὅμως, ὁ υἱὸς τοῦ Νήρ, ὁ ἀρχιστράτηγος τοῦ Σαούλ, ἔλαβε τὸν Ἴς-βοσθέ, υἱὸν τοῦ Σαούλ, καὶ διεβίβασεν αὐτὸν εἰς Μαχαναΐμ,
9 καὶ ἔκαμεν αὐτὸν βασιλέα ἐπὶ τῆς Γαλαάδ, καὶ ἐπὶ τῶν Ἀσσουριτῶν, καὶ ἐπὶ τῆς Ἰεζραέλ, καὶ ἐπὶ τοῦ Ἐφραΐμ, καὶ ἐπὶ τοῦ Βενιαμίν, καὶ ἐπὶ παντὸς τοῦ Ἰσραήλ.
10 Τεσσαράκοντα ἐτῶν ἦτο Ἴς-βοσθὲ ὁ υἱὸς τοῦ Σαούλ, ὅτε ἔγεινε βασιλεὺς ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ· καὶ ἐβασίλευσε δύο ἔτη· ὁ οἶκος ὅμως Ἰούδα ἠκολούθησε τὸν Δαβίδ.
11 Καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν ἡμερῶν, καθ᾿ ἅς ἐβασίλευσεν ὁ Δαβὶδ ἐν Χεβρὼν ἐπὶ τοῦ οἴκου Ἰούδα, ἦσαν ἑπτὰ ἔτη καὶ ἕξ μῆνες.
12 Ἐξῆλθε δὲ Ἀβενήρ ὁ υἱὸς τοῦ Νήρ καὶ οἱ δοῦλοι τοῦ Ἴς-βοσθέ, υἱοῦ τοῦ Σαούλ, ἐκ Μαχαναΐμ εἰς Γαβαών.
13 Καὶ Ἰωάβ, ὁ υἱὸς τῆς Σερουΐας, καὶ οἱ δοῦλοι τοῦ Δαβὶδ ἐξῆλθον καὶ συναπηντήθησαν πλησίον τοῦ ὑδροστασίου τῆς Γαβαών· καὶ ἐκάθησαν οἱ μὲν ἐντεῦθεν τοῦ ὑδροστασίου, οἱ δὲ ἐκεῖθεν τοῦ ὑδροστασίου.
14 Καὶ εἶπεν ὁ Ἀβενήρ πρὸς τὸν Ἰωάβ, Ἄς σηκωθῶσι τώρα οἱ νέοι καὶ ἄς παίξωσιν ἔμπροσθεν ἡμῶν. Καὶ εἶπεν ὁ Ἰωάβ, Ἄς σηκωθῶσιν.
15 Ἐσηκώθησαν λοιπὸν καὶ ἐπέρασαν κατὰ ἀριθμόν, δώδεκα ἐκ τοῦ Βενιαμίν, ἀπὸ μέρους τοῦ Ἴς-βοσθέ, υἱοῦ τοῦ Σαούλ, καὶ δώδεκα ἐκ τῶν δούλων τοῦ Δαβίδ.
16 Καὶ ἐπίασαν ἕκαστος τὸν πλησίον αὑτοῦ ἀπὸ τῆς κεφαλῆς, καὶ διεπέρασε τὴν μάχαιραν αὑτοῦ εἰς τὴν πλευρὰν τοῦ πλησίον αὑτοῦ, καὶ ἔπεσον ὁμοῦ· ὅθεν ὁ τόπος ἐκεῖνος νομάσθη Χελκὰθ-ἀσουρείμ, ὅστις εἶναι ἐν Γαβαών.
17 Καὶ ἔγεινεν μάχη σκληροτάτη κατ᾿ ἐκείνην τὴν ἡμέραν· καὶ ὁ Ἀβενήρ καὶ οἱ ἄνδρες Ἰσραήλ ἐνικήθησαν ὑπὸ τῶν δούλων τοῦ Δαβίδ.
18 Ἦσαν δὲ ἐκεῖ οἱ τρεῖς υἱοὶ τῆς Σερουΐας, Ἰωὰβ καὶ Ἀβισαὶ καὶ Ἀσαήλ· ὁ δὲ Ἀσαήλ ἦτο ἐλαφρὸς τοὺς πόδας, ὡς μία τῶν δορκάδων τῶν ἐν ἀγρῷ.
19 Καὶ κατεδίωξεν ὁ Ἀσαήλ ὀπίσω τοῦ Ἀβενήρ· καὶ τρέχων, δὲν ἐξέκλινεν εἰς τὰ δεξιὰ οὐδὲ εἰς τὰ ἀριστερά, ἐξόπισθεν τοῦ Ἀβενήρ.
20 Καὶ ἔβλεψεν ὁ Ἀβενήρ εἰς τὰ ὀπίσω αὑτοῦ καὶ εἶπε, Σὺ εἶσαι ὁ Ἀσαήλ; Ὁ δὲ ἀπεκρίθη, Ἐγώ.
21 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Ἀβενήρ, Στρέψον σὺ εἰς τὰ δεξιὰ ἤ εἰς τὰ ἀριστερά, καὶ πίασον τινὰ ἐκ τῶν νέων καὶ λάβε εἰς σεαυτὸν τὴν πανοπλίαν αὐτοῦ· πλήν δὲν ἠθέλησεν ὁ Ἀσαήλ νὰ ἐκκλίνῃ ἀπὸ ὄπισθεν αὐτοῦ.
22 Καὶ πάλιν εἶπεν ὁ Ἀβενήρ πρὸς τὸν Ἀσαήλ, Στρέψον ἀπὸ ὄπισθέν μου· διὰ τί νὰ σὲ κτυπήσω ἕως ἐδάφους; πῶς θέλω σηκώσει τότε τὸ πρόσωπόν μου πρὸς Ἰωὰβ τὸν ἀδελφὸν σου;
23 Ἀλλὰ δὲν ἤθελε νὰ στρέψῃ· ὅθεν ἐπάταξεν αὐτὸν ὁ Ἀβενήρ μὲ τὸ ὄπισθεν τοῦ δόρατος αὑτοῦ εἰς τὴν πέμπτην πλευράν, καὶ ἐξῆλθε τὸ δόρυ ἀπὸ τῶν ὀπισθίων αὐτοῦ, καὶ ἔπεσεν ἐκεῖ καὶ ἀπέθανεν ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ· καὶ ὅσοι ἤρχοντο εἰς τὸν τόπον, ὅπου ὁ Ἀσαήλ ἔπεσε καὶ ἀπέθανεν, ἵσταντο.
24 Ὁ δὲ Ἰωὰβ καὶ ὁ Ἀβισαὶ κατεδίωκον ὀπίσω τοῦ Ἀβενήρ· καὶ ὁ ἥλιος ἔδυεν ὅτε αὐτοὶ ἦλθον ἕως τοῦ βουνοῦ Ἀμμά, τὸ ὁποῖον εἶναι ἀπέναντι Γιά, κατὰ τὴν ὁδὸν τῆς ἐρήμου Γαβαών.
25 Καὶ συνηθροίσθησαν οἱ υἱοὶ Βενιαμὶν ὀπίσω τοῦ Ἀβενήρ, καὶ ἔγειναν ἕν σῶμα καὶ ἐστάθησαν ἐπὶ τῆς κορυφῆς τινὸς βουνοῦ.
26 Τότε ὁ Ἀβενήρ ἐφώνησε πρὸς τὸν Ἰωὰβ καὶ εἶπε, Θέλει κατατρώγει ἀκαταπαύστως ἡ ῥομφαία; δὲν ἐξεύρεις ὅτι πικρία θέλει εἶσθαι εἰς τὸ τέλος; ἕως πότε λοιπὸν δὲν θέλεις προστάξει τὸν λαὸν νὰ ἐπιστρέψῃ ἀπὸ τοῦ νὰ καταδιώκωσι τοὺς ἀδελφοὺς αὑτῶν;
27 Καὶ εἶπεν ὁ Ἰωάβ, Ζῇ ὁ Θεός, ἐὰν δὲν ἤθελες λαλήσει, βεβαίως τότε ὁ λαὸς ἤθελεν ἀναβῆ τὸ πρωΐ, ἕκαστος ἀπὸ τῆς καταδιώξεως τοῦ ἀδελφοῦ αὑτοῦ.
28 Καὶ ἐσάλπισεν ὁ Ἰωὰβ ἐν τῇ σάλπιγγι· καὶ ἐστάθη πᾶς ὁ λαός, καὶ δὲν κατεδίωκον πλέον κατόπιν τοῦ Ἰσραήλ οὐδὲ ἐμάχοντο πλέον.
29 Καὶ ὡδοιπόρησαν ὁ Ἀβενήρ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ διὰ τῆς πεδιάδος ὅλην τὴν νύκτα ἐκείνην, καὶ διέβησαν τὸν Ἰορδάνην καὶ ἐπέρασαν δι᾿ ὅλης τῆς Βιθρὼν καὶ ἦλθον εἰς Μαχαναΐμ.
30 Ὁ δὲ Ἰωάβ ἐπέστρεψεν ἀπὸ τῆς καταδιώξεως τοῦ Ἀβενήρ· καὶ ὅτε συνήθροισε πάντα τὸν λαόν, ἔλειπον ἐκ τῶν δούλων τοῦ Δαβὶδ δεκαεννέα ἄνδρες καὶ ὁ Ἀσαήλ.
31 Οἱ δοῦλοι δέ τοῦ Δαβὶδ ἐπάταξαν ἐκ τοῦ Βενιαμὶν καὶ ἐκ τῶν ἀνδρῶν τοῦ Ἀβενήρ τριακοσίους ἑξήκοντα ἄνδρας, οἵτινες ἀπέθανον.
32 Καὶ ἐσήκωσαν τὸν Ἀσαήλ καὶ ἔθαψαν αὐτὸν ἐν τῷ τάφῳ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, τῷ ἐν Βηθλεέμ. Ὁ δὲ Ἰωὰβ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ ὡδοιπόρησαν ὅλην τὴν νύκτα καὶ ἔφθασαν εἰς Χεβρὼν περὶ τὰ χαράγματα.
1 Διήρκεσε δὲ πολὺ ὁ πόλεμος μεταξὺ τοῦ οἴκου τοῦ Σαοὺλ καὶ τοῦ οἴκου τοῦ Δαβίδ. Καὶ ὁ μὲν Δαβὶδ προέβαινε κραταιούμενος· ὁ δὲ οἶκος τοῦ Σαοὺλ προέβαινεν ἐξασθενούμενος.
2 Ἐγεννήθησαν δὲ εἰς τὸν Δαβὶδ υἱοὶ ἐν Χεβρών· καὶ ὁ μὲν πρωτότοκος αὐτοῦ ἦτο Ἀμνών, ἐκ τῆς Ἀχινοὰμ τῆς Ἰεζραηλίτιδος·
3 ὁ δὲ δεύτερος αὐτοῦ, Χιλεάβ, ἐκ τῆς Ἀβιγαίας, γυναικὸς τοῦ Νάβαλ τοῦ Καρμηλίτου· ὁ δὲ τρίτος, Ἀβεσσαλώμ, υἱὸς τῆς Μααχά, θυγατρὸς τοῦ Θαλμαΐ, βασιλέως τῆς Γεσσούρ·
4 ὁ δὲ τέταρτος, Ἀδωνίας, υἱὸς τῆς Ἀγγείθ· καὶ ὁ πέμπτος, Σεφατίας, υἱὸς τῆς Ἀβιτάλ·
5 καὶ ὁ ἕκτος, Ἰθραάμ, ἐκ τῆς Αἰγλά, τῆς γυναικὸς τοῦ Δαβίδ. Οὗτοι ἐγεννήθησαν εἰς τὸν Δαβὶδ ἐν Χεβρών.
6 Ἐνῷ δὲ ἐξηκολούθει ὁ πόλεμος μεταξὺ τοῦ οἴκου τοῦ Σαοὺλ καὶ τοῦ οἴκου τοῦ Δαβίδ, ὁ Ἀβενήρ ὑπεστήριζε τὸν οἶκον τοῦ Σαούλ.
7 Εἶχε δὲ ὁ Σαοὺλ παλλακήν, ὀνομαζομένην Ῥεσφά, θυγατέρα τοῦ Ἀϊά· καὶ εἶπεν ὁ Ἴς-βοσθὲ πρὸς τὸν Ἀβενήρ, Διὰ τί εἰσέρχεσαι πρὸς τὴν παλλακήν τοῦ πατρὸς μου;
8 Καὶ ἐθυμώθη σφόδρα ὁ Ἀβενήρ διὰ τοὺς λόγους τοῦ Ἴς-βοσθὲ καὶ εἶπε, Κεφαλή κυνὸς εἶμαι ἐγώ, ὅστις κάμνω σήμερον ἔλεος πρὸς τὸν οἶκον Σαοὺλ τοῦ πατρὸς σου, πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ καὶ πρὸς τοὺς φίλους αὐτοῦ, ἐναντίον τοῦ Ἰούδα, καὶ δὲν σὲ παρέδωκα εἰς τὴν χεῖρα τοῦ Δαβίδ, ὥστε νὰ ἐλέγχῃς σήμερον ἀδικίαν εἰς ἐμὲ περὶ τῆς γυναικὸς ταύτης;
9 οὕτω νὰ κάμῃ ὁ Θεὸς εἰς τὸν Ἀβενήρ καὶ οὕτω νὰ προσθέσῃ εἰς αὐτόν, ἐάν, καθὼς ὥμοσεν ὁ Κύριος εἰς τὸν Δαβίδ, δὲν κάμω οὕτως εἰς αὐτόν,
10 νὰ μεταβιβάσω τὴν βασιλείαν ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ Σαούλ, καὶ νὰ στήσω τὸν θρόνον τοῦ Δαβὶδ ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ καὶ ἐπὶ τὸν Ἰούδαν, ἀπὸ Δὰν ἕως Βήρ-σαβεέ.
11 Καὶ δὲν ἠδύνατο πλέον νὰ ἀποκριθῇ λόγον πρὸς τὸν Ἀβενήρ, ἐπειδή ἐφοβεῖτο αὐτόν.
12 Τότε ἀπέστειλεν ὁ Ἀβενήρ μηνυτὰς πρὸς τὸν Δαβὶδ ἀπὸ μέρους αὐτοῦ, λέγων, Τίνος εἶναι ἡ γῆ; λέγων προσέτι, Κάμε συνθήκην μετ᾿ ἐμοῦ, καὶ ἰδού, ἡ χεὶρ μου θέλει εἶσθαι μετὰ σοῦ, ὥστε νὰ φέρω ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν σου πάντα τὸν Ἰσραήλ.
13 Ὁ δὲ εἶπε, Καλῶς· ἐγὼ θέλω κάμει συνθήκην μετὰ σοῦ· πλήν ἕν πρᾶγμα ζητῶ ἐγὼ παρὰ σοῦ· καὶ εἶπε, Δὲν θέλεις ἰδεῖ τὸ πρόσωπόν μου, ἐὰν δὲν φέρῃς ἔμπροσθέν μου Μιχὰλ τὴν θυγατέρα τοῦ Σαούλ, ὅταν ἔλθῃς νὰ ἴδῃς τὸ πρόσωπόν μου.
14 Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Δαβὶδ μηνυτὰς πρὸς τὸν Ἴς-βοσθέ, υἱὸν τοῦ Σαοὺλ λέγων, Ἀπόδος τὴν γυναῖκά μου τὴν Μιχάλ, τὴν ὁποίαν ἐνυμφεύθην εἰς ἐμαυτὸν διὰ ἐκατὸν ἀκροβυστίας Φιλισταίων.
15 Καὶ ἔστειλεν ὁ Ἴς-βοσθέ καὶ ἔλαβεν αὐτήν παρὰ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς, παρὰ τοῦ Φαλτιήλ υἱοῦ τοῦ Λαείς.
16 Καὶ ὑπῆγε μετ᾿ αὐτῆς ὁ ἀνήρ αὐτῆς, πορευόμενος καὶ κλαίων κατόπιν αὐτῆς ἕως Βαουρείμ. Τότε εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Ἀβενήρ, Ὕπαγε, ἐπίστρεψον· καὶ ἐπέστρεψεν.
17 Ὁ δὲ Ἀβενήρ συνωμίλησε μετὰ τῶν πρεσβυτέρων τοῦ Ἰσραήλ, λέγων, Καὶ χθὲς καὶ προχθὲς ἐζητεῖτε τὸν Δαβὶδ νὰ βασιλεύσῃ ἐφ᾿ ὑμᾶς·
18 τώρα λοιπὸν κάμετε τοῦτο· διότι ὁ Κύριος ἐλάλησε περὶ τοῦ Δαβίδ, λέγων, Διὰ χειρὸς Δαβὶδ τοῦ δούλου μου θέλω σώσει τὸν λαὸν μου Ἰσραήλ ἐκ χειρὸς τῶν Φιλισταίων καὶ ἐκ χειρὸς πάντων τῶν ἐχθρῶν αὐτῶν.
19 Καὶ ἐλάλησε προσέτι ὁ Ἀβενήρ εἰς τὰ ὦτα τοῦ Βενιαμίν· καὶ ὑπῆγεν ὁ Ἀβενήρ νὰ λαλήσῃ καὶ εἰς τὰ ὦτα τοῦ Δαβὶδ εἰς Χεβρών, πάντα ὅσα ἦσαν ἀρεστὰ εἰς τὸν Ἰσραήλ καὶ εἰς πάντα τὸν οἶκον τοῦ Βενιαμίν.
20 Ἦλθε λοιπὸν ὁ Ἀβενήρ πρὸς τὸν Δαβὶδ εἰς Χεβρών, καὶ μετ᾿ αὐτοῦ εἴκοσι ἄνδρες. Καὶ ἔκαμεν ὁ Δαβὶδ εἰς τὸν Ἀβενήρ καὶ εἰς τοὺς ἄνδρας τοὺς μετ᾿ αὐτοῦ συμπόσιον.
21 Καὶ εἶπεν ὁ Ἀβενήρ πρὸς τὸν Δαβίδ, Θέλω σηκωθῆ καὶ ὑπάγει, καὶ θέλω συνάξει πάντα τὸν Ἰσραήλ πρὸς τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα, διὰ νὰ κάμωσι συνθήκην μετὰ σοῦ, καὶ νὰ βασιλεύῃς καθ᾿ ὅλην τὴν ἐπιθυμίαν τῆς ψυχῆς σου. Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Δαβὶδ τὸν Ἀβενήρ· καὶ ἀνεχώρησεν ἐν εἰρήνῃ.
22 Καὶ ἰδού, οἱ δοῦλοι τοῦ Δαβὶδ καὶ ὁ Ἰωὰβ ἤρχοντο ἀπὸ ἐκδρομῆς, καὶ ἔφερον μεθ᾿ ἑαυτῶν πολλὰ λάφυρα· ἀλλ᾿ ὁ Ἀβενήρ δὲν ἦτο μετὰ τοῦ Δαβὶδ ἐν Χεβρών, διότι εἶχεν ἀποστείλει αὐτόν, καὶ εἶχεν ἀναχωρήσει ἐν εἰρήνῃ.
23 Ὅτε δὲ ἦλθεν ὁ Ἰωὰβ καὶ ἅπαν τὸ στράτευμα τὸ μετ᾿ αὐτοῦ, ἀπήγγειλαν πρὸς τὸν Ἰωάβ, λέγοντες, Ἀβενήρ ὁ υἱὸς τοῦ Νήρ ἦλθε πρὸς τὸν βασιλέα, καὶ ἐξαπέστειλεν αὐτὸν καὶ ἀνεχώρησεν ἐν εἰρήνῃ.
24 Τότε, εἰσῆλθεν ὁ Ἰωὰβ πρὸς τὸν βασιλέα καὶ εἶπε, Τί ἔκαμες; ἰδού, ὁ Ἀβενήρ ἦλθε πρὸς σέ· διὰ τί ἐξαπέστειλας αὐτόν, καὶ ἀπῆλθεν;
25 ἐξεύρεις τὸν Ἀβενήρ τὸν υἱὸν τοῦ Νήρ, ὅτι ἦλθε διὰ νὰ σὲ ἀπατήσῃ καὶ νὰ μάθῃ τὴν ἔξοδόν σου καὶ τὴν εἴσοδόν σου καὶ νὰ μάθῃ πάντα ὅσα σὺ πράττεις.
26 Καὶ καθὼς ἐξῆλθεν ὁ Ἰωὰβ ἀπὸ τοῦ Δαβίδ, ἔστειλε μηνυτὰς κατόπιν τοῦ Ἀβενήρ, καὶ ἐπέστρεψαν αὐτὸν ἀπὸ τοῦ φρέατος Σιρά· ὁ Δαβὶδ ὅμως δὲν ἤξευρε.
27 Καὶ ὅτε ἐπέστρεψεν ὁ Ἀβενήρ εἰς Χεβρών, ὁ Ἰωὰβ παρεμέρισεν αὐτὸν εἰς τὰ πλάγια τῆς πύλης, διὰ νὰ λαλήσῃ πρὸς αὐτὸν μυστικά· καὶ ἐκεῖ ἐπάταξεν αὐτὸν ὑπὸ τὴν πέμπτην πλευράν, καὶ ἀπέθανε, διὰ τὸ αἷμα Ἀσαήλ τοῦ ἀδελφοῦ αὑτοῦ.
28 Μετὰ δὲ ταῦτα ἀκούσας ὁ Δαβίδ, εἶπεν, Ἀθῶος εἶμαι ἐγὼ καὶ ἡ βασιλεία μου, ἐνώπιον τοῦ Κυρίου εἰς τὸν αἰῶνα, ἀπὸ τοῦ αἵματος τοῦ Ἀβενήρ, υἱοῦ τοῦ Νήρ·
29 ἄς μένῃ ἐπὶ τὴν κεφαλήν τοῦ Ἰωὰβ καὶ ἐπὶ πάντα τὸν οἶκον τοῦ πατρὸς αὐτοῦ· καὶ ἄς μή ἐκλείψῃ ἀπὸ τοῦ οἴκου τοῦ Ἰωὰβ γονόρροιος ἤ λεπρὸς ἤ ἐπιστηριζόμενος ἐπὶ βακτηρίαν ἤ πίπτων ἐν ῥομφαίᾳ ἤ στερούμενος ἄρτου.
30 Οὕτως ὁ Ἰωὰβ καὶ Ἀβισαὶ ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ ἐθανάτωσαν τὸν Ἀβενήρ, διότι εἶχε θανατώσει Ἀσαήλ τὸν ἀδελφὸν αὐτῶν ἐν Γαβαὼν ἐν τῇ μάχῃ.
31 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Ἰωὰβ καὶ πρὸς πάντα τὸν λαὸν τὸν μετ᾿ αὐτοῦ, Διασχίσατε τὰ ἱμάτιά σας καὶ περιζώσθητε σάκκον καὶ κλαύσατε ἔμπροσθεν τοῦ Ἀβενήρ. Καὶ ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ ἠκολούθει τὸ νεκροκράββατον.
32 Καὶ ἔθαψαν τὸν Ἀβενήρ ἐν Χεβρὼν· καὶ ὕψωσεν ὁ βασιλεὺς τὴν φωνήν αὑτοῦ καὶ ἔκλαυσεν ἐπὶ τοῦ τάφου τοῦ Ἀβενήρ· καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἔκλαυσε.
33 Καὶ ἐθρήνησεν ὁ βασιλεὺς ἐπὶ τὸν Ἀβενήρ καὶ εἶπεν, Ἀπέθανεν ὁ Ἀβενήρ ὡς ἀποθνήσκει ἄφρων;
34 αἱ χεῖρές σου δὲν ἐδέθησαν, οὐδὲ οἱ πόδες σου ἐτέθησαν ἐν δεσμοῖς· ἔπεσες, καθὼς πίπτει τις ἔμπροσθεν τῶν υἱῶν τῆς ἀδικίας. Καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἔκλαυσε πάλιν ἐπ᾿ αὐτόν.
35 Ἦλθεν ἔπειτα πᾶς ὁ λαὸς διὰ νὰ κάμωσι τὸν Δαβὶδ νὰ φάγῃ ἄρτον, ἐνῷ ἦτο ἔτι ἡμέρα· ἀλλ᾿ ὁ Δαβὶδ ὥμοσε λέγων, Οὕτω νὰ κάμῃ ὁ Θεὸς εἰς ἐμὲ καὶ οὕτω νὰ προσθέσῃ, ἐὰν γευθῶ ἄρτον ἤ ἄλλο τι, πρὶν δύσῃ ὁ ἥλιος.
36 Καὶ ἔμαθε τοῦτο πᾶς ὁ λαός, καὶ ἤρεσεν εἰς αὐτούς· καθὼς ἤρεσκεν εἰς πάντα τὸν λαὸν ὅ, τι ἔκαμεν ὁ βασιλεύς.
37 Διότι πᾶς ὁ λαὸς καὶ πᾶς ὁ Ἰσραήλ ἐγνώρισαν τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ὅτι δὲν ἦτο ἀπὸ τοῦ βασιλέως τὸ νὰ θανατωθῇ Ἀβενήρ ὁ υἱὸς τοῦ Νήρ.
38 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τοὺς δούλους αὑτοῦ, Δὲν ἐξεύρετε ὅτι στρατηγός, καὶ μέγας, ἔπεσε τὴν ἡμέραν ταύτην ἐν τῷ Ἰσραήλ;
39 ἐγὼ δὲ εἶμαι τὴν σήμερον ἀδύνατος, ἄν καὶ ἐχρίσθην βασιλεύς· καὶ οὗτοι οἱ ἄνδρες οἱ υἱοὶ τῆς Σερουΐας παραπολὺ δυνατοὶ ὡς πρὸς ἐμέ· ὁ Κύριος θέλει κάμει ἀνταπόδοσιν εἰς τὸν ἐργάτην τῆς κακίας κατὰ τὴν κακίαν αὐτοῦ.
1 Καὶ ὅτε ἤκουσεν ὁ υἱὸς τοῦ Σαοὺλ ὅτι ὁ Ἀβενήρ ἀπέθανεν ἐν Χεβρών, αἱ χεῖρες αὐτοῦ ἐνεκρώθησαν, καὶ πάντες οἱ Ἰσραηλῖται συνεταράχθησαν.
2 Εἶχε δὲ ὁ υἱὸς τοῦ Σαοὺλ δύο ἄνδρας, οἵτινες ἦσαν ὁπλαργηγοί, τὸ ὄνομα τοῦ ἑνὸς Βαανά, καὶ τὸ ὄνομα τοῦ ἄλλου Ῥηχάβ, υἱοὶ Ῥιμμὼν τοῦ Βηρωθαίου, ἐκ τῶν υἱῶν Βενιαμίν· διότι καὶ ἡ Βηρὼθ ἐλογίζετο τοῦ Βενιαμίν·
3 οἱ δὲ Βηρωθαῖοι εἶχον φύγει εἰς Γιτθαΐμ καὶ ἦσαν ἐκεῖ παροικοῦντες ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης.
4 Ἰωνάθαν δέ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαοὺλ, εἶχεν υἱὸν βεβλαμμένον τοὺς πόδας. Ἦτο ἡλικίας πέντε ἐτῶν ὅτε ἦλθον αἱ ἀγγελίαι ἐξ Ἰεζραήλ περὶ τοῦ Σαοὺλ καὶ Ἰωνάθαν, καὶ ἐσήκωσεν αὐτὸν τροφὸς αὐτοῦ καὶ ἔφυγεν· ἐνῷ δὲ ἔσπευδε νὰ φύγῃ, ἔπεσεν αὐτὸς καὶ ἐχωλώθη· τὸ δὲ ὄνομα αὐτοῦ Μεμφιβοσθέ.
5 Καὶ ὑπῆγαν οἱ υἱοὶ Ῥιμμὼν τοῦ Βηρωθαίου, Ῥηχὰβ καὶ Βαανά, καὶ εἰς τὸ καῦμα τῆς ἡμέρας εἰσῆλθον εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Ἴς-βοσθὲ ὅστις ἐκοίτετο ἐπὶ κλίνης τὸ μεσημέριον·
6 καὶ εἰσῆλθον ἐκεῖ ἕως τοῦ μέσου τῆς οἰκίας, ὡς διὰ νὰ λάβωσι σῖτον· καὶ ἐκτύπησαν αὐτὸν ὑπὸ τὴν πέμπτην πλευράν· καὶ ὁ Ῥηχὰβ καὶ Βαανὰ ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ διεσώθησαν.
7 Διότι ὅτε εἰσῆλθον εἰς τὴν οἰκίαν, ἐκεῖνος ἐκοίτετο ἐπὶ τῆς κλίνης αὐτοῦ ἐντὸς τοῦ κοιτῶνος αὑτοῦ· καὶ ἐκτύπησαν αὐτὸν καὶ ἐθανάτωσαν αὐτὸν καὶ ἀπέκοψαν τὴν κεφαλήν αὐτοῦ, καὶ λαβόντες τὴν κεφαλήν αὐτοῦ, ἀνεχώρησαν ὁδοιποροῦντες διὰ τῆς πεδιάδος ὅλην τὴν νύκτα.
8 Καὶ ἔφερον τὴν κεφαλήν τοῦ Ἴς-βοσθὲ πρὸς τὸν Δαβὶδ εἰς Χεβρὼν καὶ εἶπον πρὸς τὸν βασιλέα, Ἰδού, ἡ κεφαλή τοῦ Ἴς-βοσθέ, υἱοῦ τοῦ Σαοὺλ τοῦ ἐχθροῦ σου, ὅστις ἐζήτει τὴν ζωήν σου· καὶ ὁ Κύριος ἔδωκεν ἐκδίκησιν εἰς τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα τὴν ἡμέραν ταύτην, ἀπὸ τοῦ Σαοὺλ καὶ ἀπὸ τοῦ σπέρματος αὐτοῦ.
9 Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Ῥηχὰβ καὶ πρὸς Βαανὰ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, τοὺς υἱοὺς Ῥιμμὼν τοῦ Βηρωθαίου, καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς, Ζῇ Κύριος, ὅστις ἐλύτρωσε τὴν ψυχήν μου ἀπὸ πάσης στενοχωρίας·
10 ἐκεῖνον, ὅστις ἀπήγγειλε πρὸς ἐμέ, λέγων, Ἰδού, ἀπέθανεν ὁ Σαούλ, καὶ ἐστοχάζετο ἑαυτὸν μηνυτήν ἀγαθῆς ἀγγελίας, ἐπίασα αὐτὸν καὶ ἐθανάτωσα αὐτὸν ἐν Σικλάγ, ἀντὶ νὰ βραβεύσω αὐτὸν διὰ τὴν ἀγγελίαν αὐτοῦ·
11 καὶ πόσῳ μᾶλλον ἀνθρώπους πονηρούς, φονεύσαντας ἄνδρα δίκαιον ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ ἐπὶ τῆς κλίνης αὐτοῦ; τώρα λοιπὸν δὲν θέλω ἐκζητήσει τὸ αἷμα αὐτοῦ ἐκ τῶν χειρῶν σας καὶ δὲν θέλω σᾶς ἐξολοθρεύσει ἀπὸ τῆς γῆς;
12 Καὶ προσέταξεν ὁ Δαβὶδ τοὺς νέους, καὶ ἐθανάτωσαν αὐτοὺς καὶ ἔκοψαν τὰς χεῖρας αὐτῶν καὶ τοὺς πόδας αὐτῶν καὶ ἐκρέμασαν αὐτὰ ἐπὶ τὸ ὑδροστάσιον ἐν Χεβρών· τὴν δὲ κεφαλήν τοῦ Ἴς-βοσθὲ ἔλαβον, καὶ ἔθαψαν ἐν τῷ τάφῳ τοῦ Ἀβενήρ ἐν Χεβρών.
1 Καὶ ἦλθον πᾶσαι αἱ φυλαὶ τοῦ Ἰσραήλ πρὸς τὸν Δαβὶδ εἰς Χεβρὼν καὶ εἶπον, λέγοντες, Ἰδού, ὀστοῦν σου καὶ σὰρξ σου εἴμεθα ἡμεῖς·
2 καὶ πρότερον ἔτι, ὅτε ὁ Σαοὺλ ἐβασίλευεν ἐφ᾿ ἡμᾶς, σὺ ἦσο ὁ ἐξάγων καὶ εἰσάγων τὸν Ἰσραήλ· καὶ πρὸς σὲ εἶπεν ὁ Κύριος, Σὺ θέλεις ποιμάνει τὸν λαὸν μου τὸν Ἰσραήλ, καὶ σὺ θέλεις εἶσθαι ἡγεμὼν ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ.
3 Καὶ ἦλθον πάντες οἱ πρεσβύτεροι τοῦ Ἰσραήλ πρὸς τὸν βασιλέα εἰς Χεβρών· καὶ ἔκαμεν ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ συνθήκην μετ᾿ αὐτῶν εἰς Χεβρὼν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· καὶ ἔχρισαν τὸν Δαβὶδ βασιλέα ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ.
4 Τριάκοντα ἐτῶν ἦτο ὁ Δαβὶδ ὅτε ἔγεινε βασιλεύς, καὶ ἐβασίλευσε τεσσαράκοντα ἔτη·
5 ἐν μὲν Χεβρὼν ἐβασίλευσεν ἐπὶ τὸν Ἰούδαν ἑπτὰ ἔτη καὶ ἕξ μῆνας· ἐν δὲ Ἱερουσαλήμ ἐβασίλευσε τριάκοντα τρία ἔτη ἐπὶ πάντα τὸν Ἰσραήλ καὶ Ἰούδαν.
6 Καὶ ὑπῆγεν ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ εἰς Ἱερουσαλήμ, πρὸς τοὺς Ἰεβουσαίους, τοὺς κατοικοῦντας τὴν γῆν· οἵτινες ἐλάλησαν πρὸς τὸν Δαβίδ, λέγοντες, Δὲν θέλεις εἰσέλθει ἐνταῦθα, ἐὰν δὲν ἐκβάλῃς τοὺς τυφλοὺς καὶ χωλούς· λέγοντες ὅτι ὁ Δαβὶδ δὲν ἤθελε δυνηθῆ να εἰσέλθῃ ἐκεῖ.
7 Ὁ Δαβὶδ ὅμως ἐκυρίευσε τὸ φρούριον Σιών· αὕτη εἶναι ἡ πόλις Δαβίδ.
8 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, Ὅστις φθάσῃ εἰς τὸν ὀχετὸν καὶ πατάξῃ τοὺς Ἰεβουσαίους, καὶ τοὺς χωλοὺς καὶ τοὺς τυφλούς, τοὺς μισουμένους ὑπὸ τῆς ψυχῆς τοῦ Δαβίδ, θέλει εἶσθαι ἀρχηγός. Διὰ τοῦτο λέγουσι, Τυφλὸς καὶ χωλὸς δὲν θέλουσιν εἰσέλθει εἰς τὸν οἶκον.
9 Καὶ κατῴκησεν ὁ Δαβὶδ ἐν τίνι φρουρίῳ καὶ νόμασεν αὐτό, Ἡ πόλις Δαβίδ. Καὶ ἔκαμεν ὁ Δαβὶδ οἰκοδομὰς κύκλῳ ἀπὸ Μιλλὼ καὶ ἔσω.
10 Καὶ προεχώρει ὁ Δαβὶδ καὶ ἐμεγαλύνετο, καὶ Κύριος ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων ἦτο μετ᾿ αὐτοῦ.
11 Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Χειράμ, βασιλεὺς τῆς Τύρου, πρέσβεις πρὸς τὸν Δαβίδ, καὶ ξύλα κέδρινα καὶ ξυλουργοὺς καὶ κτίστας, καὶ ᾠκοδόμησαν οἶκον εἰς τὸν Δαβίδ.
12 Καὶ ἐγνώρισεν ὁ Δαβίδ, ὅτι ὁ Κύριος κατέστησεν αὐτὸν βασιλέα ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ, καὶ ὅτι ὕψωσε τὴν βασιλείαν αὐτοῦ διὰ τὸν λαὸν αὑτοῦ Ἰσραήλ.
13 Καὶ ἔλαβε προσέτι ὁ Δαβὶδ παλλακὰς καὶ γυναῖκας ἐκ τῆς Ἱερουσαλήμ, ἀφοῦ ἦλθεν ἐκ Χεβρών· καὶ ἐγεννήθησαν ἔτι εἰς τὸν Δαβὶδ υἱοὶ καὶ θυγατέρες.
14 ταῦτα δὲ εἶναι τὰ ὀνόματα τῶν εἰς αὐτὸν γεννηθέντων ἐν Ἱερουσαλήμ· Σαμμουὰ καὶ Σωβὰβ καὶ Νάθαν καὶ Σολομών,
15 καὶ Ἰεβὰρ καὶ Ἐλισουὰ καὶ Νεφὲγ καὶ Ἰαφιὰ,
16 καὶ Ἐλισαμὰ καὶ Ἐλιαδὰ καὶ Ἐλιφαλέτ.
17 Ὅτε δὲ ἤκουσαν οἱ Φιλισταῖοι ὅτι ἔχρισαν τὸν Δαβὶδ βασιλέα ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ, ἀνέβησαν πάντες οἱ Φιλισταῖοι νὰ ζητήσωσι τὸν Δαβίδ· καὶ ὁ Δαβὶδ ἤκουσε περὶ τούτου καὶ κατέβη εἰς τὸ φρούριον.
18 Καὶ ἦλθον οἱ Φιλισταῖοι καὶ διεχύθησαν εἰς τὴν κοιλάδα Ῥαφαείμ.
19 Καὶ ἐρώτησεν ὁ Δαβὶδ τὸν Κύριον, λέγων, Νὰ ἀναβῶ πρὸς τοὺς Φιλισταίους; θέλεις παραδώσει αὐτοὺς εἰς τὴν χειρά μου; Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Δαβίδ, Ἀνάβα· διότι βεβαίως θέλω παραδώσει τοὺς Φιλισταίους εἰς τὴν χεῖρά σου.
20 Καὶ ἦλθεν ὁ Δαβὶδ εἰς Βάαλ-φερασείμ, καὶ ἐκεῖ ἐπάταξεν αὐτοὺς ὁ Δαβὶδ καὶ εἶπεν, Ὁ Κύριος διέκοψε τοὺς ἐχθροὺς μου ἔμπροσθέν μου, καθὼς διακόπτονται τὰ ὕδατα. Διὰ τοῦτο ἐκαλέσθη τὸ ὄνομα τοῦ τόπου ἐκείνου Βάαλ-φερασείμ.
21 Καὶ ἐκεῖ κατέλιπον τὰ εἴδωλα αὺτῶν, καὶ ἐσήκωσαν αὐτὰ ὁ Δαβὶδ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ.
22 Καὶ ἀνέβησαν πάλιν οἱ Φιλισταῖοι καὶ διεχύθησαν εἰς τὴν κοιλάδα Ῥαφαείμ.
23 Καὶ ὅτε ἠρώτησεν ὁ Δαβὶδ τὸν Κύριον, εἶπε, Μή ἀναβῇς· στρέψον ὀπίσω αὐτῶν καὶ ἐπίπεσον ἐπ᾿ αὐτοὺς ἀπέναντι τῶν συκαμίνων.
24 καὶ ὅταν ἀκούσῃς θόρυβον διαβάσεως ἐπὶ τῶν κορυφῶν τῶν συκαμίνων, τότε θέλεις σπεύσει διότι τότε ὁ Κύριος θέλει ἐξέλθει ἔμπροσθέν σου, διὰ νὰ πατάξῃ τὸ στρατόπεδον τῶν Φιλισταίων.
25 Καὶ ἔκαμεν ὁ Δαβίδ, καθὼς προσέταξεν εἰς αὐτὸν ὁ Κύριος· καὶ ἐπάταξε τοὺς Φιλισταίους ἀπὸ Γαβαὰ ἕως τῆς εἰσόδου Γεζέρ.
1 Καὶ πάλιν συνήθροισεν ὁ Δαβὶδ πάντας τοὺς ἐκλεκτοὺς ἐκ τοῦ Ἰσραήλ, τριάκοντα χιλιάδας.
2 Καὶ ἐσηκώθη ὁ Δαβὶδ καὶ ὑπῆγε, καὶ πᾶς ὁ λαὸς ὁ μετ᾿ αὐτοῦ, ἀπὸ Βάαλ τοῦ Ἰούδα, διὰ νὰ ἀναγάγῃ ἐκεῖθεν τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ, εἰς τὴν ὁποίαν ἐπικαλεῖται τὸ Ονομα, τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων, τοῦ καθημένου ὑπεράνω αὐτῆς ἐπὶ τῶν χερουβείμ.
3 Καὶ ἐπεβίβασαν τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ ἐπὶ νέας ἁμάξης καὶ ἐσήκωσαν αὐτήν ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ Ἀβιναδάβ, τοῦ ἐν τῷ βουνῷ· ὡδήγησαν δὲ τὴν ἅμαξαν τὴν νέαν ὁ Οὐζὰ καὶ Ἀχιώ, υἱοὶ τοῦ Ἀβιναδάβ.
4 Καὶ ἐσήκωσαν αὐτήν ἀπὸ τοῦ οἴκου τοῦ Ἀβιναδάβ, τοῦ ἐν τῷ βουνῷ, μετὰ τῆς κιβωτοῦ τοῦ Θεοῦ· καὶ ὁ Ἀχιὼ προεπορεύετο τῆς κιβωτοῦ.
5 Ὁ δὲ Δαβὶδ καὶ πᾶς ὁ οἶκος τοῦ Ἰσραήλ ἔπαιζον ἔμπροσθεν τοῦ Κυρίου πᾶν εἶδος ὀργάνων ἀπὸ ξύλου ἐλάτης καὶ κιθάρας καὶ ψαλτήρια καὶ τύμπανα καὶ σείστρα καὶ κύμβαλα.
6 Καὶ ὅτε ἦλθον ἕως τοῦ ἁλωνίου τοῦ Ναχών, ἐξήπλωσεν ὁ Οὐζὰ τὴν χεῖρα αὑτοῦ εἰς τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐκράτησεν αὐτήν· διότι ἔσεισαν αὐτήν οἱ βόες.
7 Καὶ ἐξήφθη ὁ θυμὸς τοῦ Κυρίου κατὰ τοῦ Οὐζά· καὶ ἐπάταξεν αὐτὸν ὁ Θεὸς ἐκεῖ διὰ τὴν προπέτειαν αὐτοῦ· καὶ ἀπέθανεν ἐκεῖ παρὰ τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ.
8 Καὶ ἐλυπήθη ὁ Δαβίδ, ὅτι ὁ Κύριος ἔκαμε χαλασμὸν εἰς τὸν Οὐζά· καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα τοῦ τόπου Φαρὲς-οὐζά, ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης.
9 Καὶ ἐφοβήθη ὁ Δαβὶδ τὸν Κύριον τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ εἶπε, Πῶς θέλει εἰσέλθει πρὸς ἐμὲ ἡ κιβωτὸς τοῦ Κυρίου;
10 Καὶ δὲν ἠθέλησεν ὁ Δαβὶδ νὰ μετακινήσῃ τὴν κιβωτὸν τοῦ Κυρίου πρὸς ἑαυτὸν εἰς τὴν πόλιν Δαβίδ, ἀλλ᾿ ἔστρεψεν αὐτήν ὁ Δαβὶδ εἰς τὸν οἶκον Ὠβήδ-ἐδὼμ τοῦ Γετθαίου.
11 Καὶ ἐκάθησεν ἡ κιβωτὸς τοῦ Κυρίου ἐν τῷ οἴκῳ Ὠβήδ-ἐδὼμ τοῦ Γετθαίου τρεῖς μῆνας· καὶ εὐλόγησεν ὁ Κύριος τὸν Ὠβήδ-ἐδὼμ καὶ πάντα τὸν οἶκον αὐτοῦ.
12 Καὶ ἀπήγγειλαν πρὸς τὸν βασιλέα Δαβίδ, λέγοντες, Ὁ Κύριος εὐλόγησε τὸν οἶκον τοῦ Ὠβήδ-ἐδὼμ καὶ πάντα τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ ἕνεκα τῆς κιβωτοῦ τοῦ Θεοῦ. Τότε ὑπῆγεν ὁ Δαβὶδ καὶ ἀνεβίβασε τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ Ὠβήδ-ἐδὼμ εἰς τὴν πόλιν Δαβὶδ ἐν εὐφροσύνῃ.
13 Καί ὅτε ἐβάδιζον οἱ βαστάζοντες τὴν κιβωτὸν τοῦ Κυρίου ἕξ βήματα, ἐθυσίαζον βοῦν καὶ σιτευτόν.
14 Καὶ ἐχόρευεν ὁ Δαβὶδ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ἐξ ὅλης δυνάμεως· καὶ ἦτο ὁ Δαβὶδ περιεζωσμένος λινοῦν ἐφόδ.
15 Καὶ ὁ Δαβὶδ καὶ πᾶς ὁ οἶκος Ἰσραήλ ἀνεβίβασαν τὴν κιβωτὸν τοῦ Κυρίου ἐν ἀλαλαγμῷ καὶ ἐν φωνῇ σάλπιγγος.
16 Ἐνῷ δὲ ἡ κιβωτὸς τοῦ Κυρίου εἰσήρχετο εἰς τὴν πόλιν Δαβίδ, Μιχάλ, ἡ θυγάτηρ τοῦ Σαοὺλ, ἔκυψε διὰ τῆς θυρίδος, καὶ ἰδοῦσα τὸν βασιλέα Δαβὶδ ὀρχούμενον καὶ χορεύοντα ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ἐξουδένωσεν αὐτὸν ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτῆς.
17 Καὶ ἔφεραν τὴν κιβωτὸν τοῦ Κυρίου καὶ ἔθεσαν αὐτήν εἰς τὸν τόπον αὐτῆς, εἰς τὸ μέσον τῆς σκηνῆς τὴν ὁποίαν ἔστησε δι᾿ αὐτήν ὁ Δαβίδ· καὶ προσέφερεν ὁ Δαβὶδ ὁλοκαυτώματα καὶ εἰρηνικὰς προσφορὰς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.
18 Καὶ ἀφοῦ ἐτελείωσεν ὁ Δαβὶδ προσφέρων τὰ ὁλοκαυτώματα καὶ τὰς εἰρηνικὰς προσφοράς, εὐλόγησε τὸν λαὸν ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων.
19 Καὶ διεμοίρασεν εἰς πάντα τὸν λαόν, εἰς ἅπαν τὸ πλῆθος τοῦ Ἰσραήλ, ἀπὸ ἀνδρὸς ἕως γυναικός, εἰς ἕκαστον ἄνθρωπον ἕν ψωμίον καὶ ἕν τμῆμα κρέατος καὶ μίαν φιάλην οἴνου. Τότε πᾶς ὁ λαὸς ἀνεχώρησεν, ἕκαστος εἰς τὴν οἰκίαν αὑτοῦ.
20 Καὶ ἐπέστρεψεν ὁ Δαβὶδ διὰ νὰ εὐλογήσῃ τὸν οἶκον αὑτοῦ. Καὶ ἐξελθοῦσα Μιχάλ, ἡ θυγάτηρ τοῦ Σαοὺλ, εἰς συνάντησιν τοῦ Δαβίδ, εἶπε, Πόσον ἔνδοξος ἦτο σήμερον ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, ὅστις ἐγυμνώθη σήμερον εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν θεραπαινίδων τῶν δούλων αὑτοῦ, καθὼς γυμνόνεται ἀναισχύντως εἷς τῶν μηδαμινῶν ἀνθρώπων.
21 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὴν Μιχάλ, Ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ὅστις μὲ ἐξέλεξεν ὑπὲρ τὸν πατέρα σου καὶ ὑπὲρ πάντα τὸν οἶκον αὐτοῦ, ὥστε νὰ μὲ καταστήσῃ ἡγεμόνα ἐπὶ τὸν λαὸν τοῦ Κυρίου, ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ, ναί, ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ἔπαιξα·
22 καὶ θέλω ἐξευτελισθῆ ἔτι περισσότερον καὶ θέλω ταπεινωθῆ εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς μου· καὶ μετὰ τῶν θεραπαινίδων, περὶ τῶν ὁποίων σὺ ἐλάλησας, μετ᾿ αὐτῶν θέλω δοξασθῆ.
23 Διὰ τοῦτο ἡ Μιχάλ, ἡ θυγάτηρ τοῦ Σαούλ, δὲν ἐγέννησε τέκνον ἕως τῆς ἡμέρας τοῦ θανάτου αὑτῆς.
1 Ἀφοῦ δὲ ἐκάθησεν ὁ βασιλεὺς ἐν τῷ οἴκῳ αὑτοῦ καὶ ἀνέπαυσεν αὐτὸν ὁ Κύριος πανταχόθεν ἀπὸ πάντων τῶν ἐχθρῶν αὐτοῦ·
2 εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς Νάθαν τὸν προφήτην, Ἰδέ τώρα, ἐγὼ κατοικῶ ἐν οἴκῳ κεδρίνῳ· ἡ δὲ κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ κάθηται ἐν μέσῳ παραπετασμάτων.
3 Καὶ εἶπεν ὁ Νάθαν πρὸς τὸν βασιλέα, Ὕπαγε, κάμε πᾶν τὸ ἐν τῇ καρδίᾳ σου· διότι ὁ Κύριος εἶναι μετὰ σοῦ.
4 Καὶ τὴν νύκτα ἐκείνην ἔγεινε λόγος τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν Νάθαν, λέγων,
5 Ὕπαγε καὶ εἰπὲ πρὸς τὸν δοῦλόν μου τὸν Δαβίδ, Οὕτω λέγει Κύριος· σὺ θέλεις οἰκοδομήσει εἰς ἐμὲ οἶκον, διὰ νὰ κατοικῶ;
6 Διότι δὲν κατῴκησα ἐν οἴκῳ, ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἀνεβίβασα τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ ἐξ Αἰγύπτου μέχρι τῆς ἡμέρας ταύτης, ἀλλὰ περιηρχόμην ἐντὸς σκηνῆς καὶ παραπετασμάτων.
7 Πανταχοῦ ὅπου περιεπάτησα μετὰ πάντων τῶν υἱῶν Ἰσραήλ, ἐλάλησα ποτὲ πρὸς τινα ἐκ τῶν φυλῶν τοῦ Ἰσραήλ, εἰς τὸν ὁποῖον προσέταξα νὰ ποιμαίνῃ τὸν λαὸν μου τὸν Ἰσραήλ, λέγων, Διὰ τί δὲν ᾠκοδομήσατε εἰς ἐμὲ οἶκον κέδρινον;
8 Τώρα λοιπόν, οὕτω θέλεις εἰπεῖ πρὸς τὸν δοῦλόν μου τὸν Δαβίδ· Οὕτω λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων· Ἐγὼ σὲ ἔλαβον ἐκ τῆς μάνδρας, ἀπὸ ὄπισθεν τῶν προβάτων, διὰ νὰ ἦσαι ἡγεμὼν ἐπὶ τὸν λαὸν μου, ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ·
9 καὶ ἤμην μετὰ σοῦ πανταχοῦ ὅπου περιεπάτησας, καὶ ἐξωλόθρευσα πάντας τοὺς ἐχθροὺς σου ἀπ᾿ ἔμπροσθέν σου, καὶ σὲ ἔκαμον ὀνομαστόν, κατὰ τὸ ὄνομα τῶν μεγάλων τῶν ἐπὶ τῆς γῆς·
10 καὶ θέλω διορίσει τόπον διὰ τὸν λαὸν μου τὸν Ἰσραήλ καὶ θέλω φυτεύσει αὐτούς, καὶ θέλουσι κατοικεῖ ἐν τόπῳ ἰδίῳ ἑαυτῶν καὶ δὲν θέλουσι μεταφέρεσθαι πλέον· καὶ οἱ υἱοὶ τῆς ἀδικίας δὲν θέλουσι καταθλίβει αὐτοὺς πλέον ὡς τὸ πρότερον,
11 καὶ ὡς ἀπὸ τῶν ἡμερῶν καθ᾿ ἄς κατέστησα κριτὰς ἐπὶ τὸν λαὸν μου Ἰσραήλ· καὶ θέλω σὲ ἀναπαύσει ἀπὸ πάντων τῶν ἐχθρῶν σου. Ὁ Κύριος προσέτι ἀναγγέλλει πρὸς σὲ ὅτι ὁ Κύριος θέλει οἰκοδομήσει οἶκον εἰς σέ.
12 Ἀφοῦ πληρωθῶσιν αἱ ἡμέραι σου καὶ κοιμηθῇς μετὰ τῶν πατέρων σου, θέλω ἀναστήσει μετὰ σὲ τὸ σπέρμα σου, τὸ ὁποῖον θέλει ἐξέλθει ἐκ τῶν σπλάγχνων σου, καὶ θέλω στερεώσει τὴν βασιλείαν αὐτοῦ.
13 αὐτὸς θέλει οἰκοδομήσει οἶκον εἰς τὸ ὄνομά μου· καὶ θέλω στερεώσει τὸν θρόνον τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἕως αἰῶνος·
14 ἐγὼ θέλω εἶσθαι εἰς αὐτὸν πατήρ καὶ αὐτὸς θέλει εἶσθαι εἰς ἐμὲ υἱός· ἐὰν πράξῃ ἀνομίαν, θέλω σωφρονίσει αὐτὸν ἐν ῥάβδῳ ἀνδρῶν καὶ διὰ μαστιγώσεων υἱῶν ἀνθρώπων·
15 τὸ ἔλεός μου ὅμως δὲν θέλει ἀφαιρεθῆ ἀπ᾿ αὐτοῦ, ὡς ἀφρεσα αὐτὸ ἀπὸ τοῦ Σαούλ, τὸν ὁποῖον ἐξέβαλον ἀπ᾿ ἔμπροσθέν σου·
16 καὶ θέλει στερεωθῆ ὁ οἶκός σου καὶ ἡ βασιλεία σου ἔμπροσθέν σου ἕως αἰῶνος· ὁ θρόνος σου θέλει εἶσθαι ἐστερεωμένος εἰς τὸν αἰῶνα.
17 Κατὰ πάντας τοὺς λόγους τούτους καὶ καθ᾿ ὅλην ταύτην τὴν ὄρασιν, οὕτως ἐλάλησεν ὁ Νάθαν πρὸς τὸν Δαβίδ.
18 Τότε εἰσῆλθεν ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ καὶ ἐκάθησεν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ εἶπε, Τίς εἶμαι ἐγώ, Κύριε Θεέ; καὶ τίς ὁ οἶκός μου, ὥστε μὲ ἔφερες μέχρι τούτου.
19 Ἀλλὰ καὶ τοῦτο ἔτι ἐστάθη μικρὸν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς σου, Κύριε Θεέ· καὶ ἐλάλησας ἔτι περὶ τοῦ οἴκου τοῦ δούλου σου διὰ μέλλον μακρόν. Καὶ εἶναι οὗτος ὁ τρόπος τῶν ἀνθρώπων, Δέσποτα Κύριε;
20 Καὶ τί δύναται νὰ εἴπῃ πλέον ὁ Δαβὶδ πρὸς σέ; διότι σὺ γνωρίζεις τὸν δοῦλόν σου, Δέσποτα Κύριε.
21 Διὰ τὸν λόγον σου καὶ κατὰ τὴν καρδίαν σου ἔπραξας πάντα ταῦτα τὰ μεγαλεῖα, διὰ νὰ γνωστοποιήσῃς αὐτὰ εἰς τὸν δοῦλόν σου.
22 Διὰ τοῦτο μέγας εἶσαι, Κύριε Θεέ· διότι δὲν εἶναι ὅμοιός σου· οὐδὲ εἶναι Θεὸς ἐκτὸς σοῦ, κατὰ πάντα ὅσα ἠκούσαμεν μὲ τὰ ὦτα ἡμῶν.
23 Καὶ τί ἄλλο ἔθνος ἐπὶ τῆς γῆς εἶναι ὡς ὁ λαὸς σου, ὡς ὁ Ἰσραήλ, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς ἦλθε νὰ ἐξαγοράσῃ διὰ λαὸν ἑαυτοῦ καὶ διὰ νὰ κάμῃ αὐτὸν ὀνομαστόν, καὶ νὰ ἐνεργήσῃ ὑπὲρ ὑμῶν πράγματα μεγάλα καὶ θαυμαστά, ὑπὲρ τῆς γῆς σου, ἔμπροσθεν τοῦ λαοῦ σου, τὸν ὁποῖον ἐλύτρωσας διὰ σεαυτὸν ἐξ Αἰγύπτου, ἐκ τῶν ἐθνῶν καὶ ἐκ τῶν θεῶν αὐτῶν;
24 Διότι ἐστερέωσας εἰς σεαυτὸν τὸν λαὸν σου Ἰσραήλ, διὰ νὰ ἦναι λαὸς σου εἰς τὸν αἰῶνα· καὶ σύ, Κύριε, ἔγεινες Θεὸς αὐτῶν.
25 καὶ τώρα, Κύριε Θεέ, τὸν λόγον τὸν ὁποῖον ἐλάλησας περὶ τοῦ δούλου σου καὶ περὶ τοῦ οἴκου αὐτοῦ ἄς στερεωθῇ εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ κάμε ὡς ἐλάλησας.
26 Καὶ ἄς μεγαλυνθῇ τὸ ὄνομά σου ἕως αἰῶνος, ὥστε νὰ λέγωσιν, Ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων εἶναι ὁ Θεὸς ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ· καὶ ὁ οἶκος τοῦ δούλου σου Δαβὶδ ἄς ἦναι ἐστερεωμένος ἐνώπιόν σου.
27 Διότι σύ, Κύριε τῶν δυνάμεων, Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, ἀπεκάλυψας εἰς τὸν δοῦλόν σου, λέγων, Οἶκον θέλω οἰκοδομήσει εἰς σέ· διὰ τοῦτο ὁ δοῦλός σου εὕρηκε τὴν καρδίαν αὑτοῦ ἑτοίμην νὰ προσευχηθῇ πρὸς σὲ τὴν προσευχήν ταύτην.
28 Καὶ τώρα, Δέσποτα Κύριε, σὺ εἶσαι ὁ Θεός, καὶ οἱ λόγοι σου θέλουσιν εἶσθαι ἀληθινοί, καὶ σὺ ὑπεσχέθης τὰ ἀγαθὰ ταῦτα πρὸς τὸν δοῦλόν σου·
29 τώρα λοιπὸν εὐδόκησον νὰ εὐλογήσῃς τὸν οἶκον τοῦ δούλου σου, διὰ νὰ ἦναι ἐνώπιόν σου εἰς τὸν αἰῶνα· διότι σύ, Δέσποτα Κύριε, ἐλάλησας· καὶ ὑπὸ τῆς ευλογίας σου ἄς ἦναι ὁ οἶκος τοῦ δούλου σου εὐλογημένος εἰς τὸν αἰῶνα.
1 Μετὰ δὲ ταῦτα ἐπάταξεν ὁ Δαβὶδ τοὺς Φιλισταίους καὶ κατετρόπωσεν αὐτούς· καὶ ἔλαβεν ὁ Δαβὶδ τὴν Μεθὲγ-ἀμμὰ ἐκ χειρὸς τῶν Φιλισταίων.
2 Καὶ ἐπάταξε τοὺς Μωαβίτας καὶ διεμέτρησεν αὐτοὺς διὰ σχοινίων, ἁπλώσας αὐτοὺς κατὰ γῆς· καὶ διεμέτρησε διὰ δύο σχοινίων διὰ νὰ θανατώσῃ, καὶ δι᾿ ἑνὸς πλήρους σχοινίου διὰ νὰ ἀφήσῃ ζῶντας. Οὕτως οἱ Μωαβῖται ἔγειναν δοῦλοι τοῦ Δαβὶδ ὑποτελεῖς.
3 Ἐπάταξεν ἔτι ὁ Δαβὶδ τὸν Ἀδαδεζέρ, υἱὸν τοῦ Ῥεώβ, βασιλέα τῆς Σωβά, ἐνῷ ὑπήγαινε νὰ στήσῃ τὴν ἐξουσίαν αὑτοῦ ἐπὶ τὸν ποταμὸν Εὐφράτην.
4 Καὶ ἔλαβεν ὁ Δαβὶδ ἐξ αὑτοῦ χιλίους ἑπτακοσίους ἱππεῖς καὶ εἴκοσι χιλιάδας πεζῶν· καὶ ἐνευροκόπησεν ὁ Δαβὶδ πάντας τοὺς ἵππους τῶν ἁμαξῶν, καὶ ἐφύλαξεν ἐξ αὐτῶν ἑκατὸν ἁμάξας.
5 Καὶ ὅτε ἦλθον οἱ Σύριοι τῆς Δαμασκοῦ διὰ νὰ βοηθήσωσι τὸν Ἀδαδέζερ, βασιλέα τῆς Σωβά, ὁ Δαβὶδ ἐπάταξεν ἐκ τῶν Συρίων εἰκοσιδύο χιλιάδας ἀνδρῶν.
6 Καὶ ἔβαλεν ὁ Δαβὶδ φρουρὰς ἐν τῇ Συρίᾳ τῆς Δαμασκοῦ· καὶ οἱ Σύριοι ἔγειναν δοῦλοι ὑποτελεῖς τοῦ Δαβίδ. Καὶ ἔσωζεν ὁ Κύριος τὸν Δαβὶδ πανταχοῦ, ὅπου ἐπορεύετο.
7 Καὶ ἔλαβεν ὁ Δαβὶδ τὰς ἀσπίδας τὰς χρυσάς, αἵτινες ἦσαν ἐπὶ τοὺς δούλους τοῦ Ἀδαδέζερ, καὶ ἔφερεν αὐτὰς εἰς Ἱερουσαλήμ.
8 Καὶ ἐκ τῆς Βετὰχ καὶ ἐκ Βηρωθάϊ, πόλεων τοῦ Ἀδαδέζερ, ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ ἔλαβε χαλκὸν πολὺν σφόδρα.
9 Ἀκούσας δὲ ὁ Θοεί, βασιλεὺς τῆς Αἱμάθ, ὅτι ὁ Δαβὶδ ἐπάταξε πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ Ἀδαδέζερ,
10 ἀπέστειλεν ὁ Θοεὶ Ἰωράμ, τὸν υἱὸν αὑτοῦ, πρὸς τὸν βασιλέα Δαβίδ, διὰ νὰ χαιρετήσῃ αὐτὸν καὶ νὰ εὐλογήσῃ αὐτόν, ὅτι κατεπολέμησε τὸν Ἀδαδέζερ καὶ ἐπάταξεν αὐτόν· διότι ὁ Ἀδαδέζερ ἦτο πολέμιος τοῦ Θοεί. Καὶ ἔφερεν ὁ Ἰωρὰμ μεθ᾿ ἑαυτοῦ σκεύη ἀργυρὰ καὶ σκεύη χρυσὰ καὶ σκεύη χάλκινα·
11 καὶ ταῦτα ἀφιέρωσεν ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ εἰς τὸν Κύριον μετὰ τοῦ ἀργυρίου καὶ τοῦ χρυσίου, τὰ ὁποῖα εἶχεν ἀφιερώσει ἐκ πάντων τῶν ἐθνῶν, ὅσα ὑπέταξεν·
12 ἐκ τῆς Συρίας καὶ ἐκ τοῦ Μωὰβ καὶ ἐκ τῶν υἱῶν Ἀμμὼν καὶ ἐκ τῶν Φιλισταίων καὶ ἐκ τοῦ Ἀμαλήκ καὶ ἐκ τῶν λαφύρων τοῦ Ἀδαδέζερ, υἱοῦ τοῦ Ῥεώβ, βασιλέως τῆς Σωβά.
13 Καὶ ἀπέκτησεν ὁ Δαβὶδ ὄνομα, ὅτε ἐπέστρεφε, κατατροπώσας τοὺς Συρίους ἐν τῇ κοιλάδι τοῦ ἅλατος, δεκαοκτὼ χιλιάδας.
14 Καὶ ἔβαλε φρουρὰς ἐν τῇ Ἰδουμαίᾳ· καθ᾿ ὅλην τὴν Ἰδουμαίαν ἔβαλε φρουράς· καὶ πάντες οἱ Ἰδουμαῖοι ἔγειναν δοῦλοι τοῦ Δαβίδ. Καὶ ἔσωζεν ὁ Κύριος τὸν Δαβὶδ πανταχοῦ ὅπου ἐπορεύετο.
15 Καὶ ἐβασίλευσεν ὁ Δαβὶδ ἐπὶ πάντα τὸν Ἰσραήλ· καὶ ἔκαμεν ὁ Δαβὶδ κρίσιν καὶ δικαιοσύνην εἰς πάντα τὸν λαὸν αὑτοῦ.
16 Καὶ Ἰωάβ, ὁ υἱὸς τῆς Σερουΐας, ἦτο ἐπὶ τοῦ στρατεύματος· Ἰωσαφάτ δέ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀχιλούδ, ὑπομνηματογράφος·
17 καὶ Σαδώκ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀχιτώβ, καὶ Ἀχιμέλεχ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀβιάθαρ, ἱερεῖς· ὁ δὲ Σεραΐας, γραμματεύς.
18 Καὶ Βεναΐας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, ἦτο ἐπὶ τῶν Χερεθαίων καὶ ἐπὶ τῶν Φελεθαίων· οἱ δὲ υἱοὶ τοῦ Δαβὶδ ἦσαν αὐλάρχαι.
1 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβίδ, Μένει τις ἔτι ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ Σαούλ, διὰ νὰ κάμω ἔλεος πρὸς αὐτὸν χάριν τοῦ Ἰωνάθαν;
2 Ἦτο δὲ δοῦλός τις ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ Σαούλ, ὀνομαζόμενος Σιβά. Καὶ ἐκάλεσαν αὐτὸν πρὸς τὸν Δαβίδ, καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλεύς, Σὺ εἶσαι ὁ Σιβά; Ὁ δὲ εἶπεν, Ὁ δοῦλός σου.
3 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς, Δὲν μένει τις ἔτι ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ Σαούλ, διὰ νὰ κάμω πρὸς αὐτὸν ἔλεος Θεοῦ; Καὶ εἶπεν ὁ Σιβὰ πρὸς τὸν βασιλέα, Ἔτι ὑπάρχει υἱὸς τοῦ Ἰωνάθαν, βεβλαμμένος τοὺς πόδας.
4 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλεύς, Ποῦ εἶναι οὗτος; Ὁ δὲ Σιβὰ εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα, Ἰδού, εἶναι ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Μαχείρ, υἱοῦ τοῦ Ἀμμιήλ, ἐν Λὸ-δεβάρ.
5 Τότε ἔστειλεν ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ καὶ ἔλαβεν αὐτὸν ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ Μαχείρ, υἱοῦ τοῦ Ἀμμιήλ, ἐκ Λὸ-δεβάρ.
6 Καὶ ὅτε ἦλθε πρὸς τὸν Δαβὶδ ὁ Μεμφιβοσθέ, υἱὸς τοῦ Ἰωνάθαν, υἱοῦ τοῦ Σαούλ, ἔπεσε κατὰ πρόσωπον αὑτοῦ καὶ προσεκύνησε. Καὶ εἶπεν ὁ Δαβίδ, Μεμφιβοσθέ· Ὁ δὲ εἶπεν, Ἰδού, ὁ δοῦλός σου.
7 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς αὐτόν, Μή φοβοῦ· διότι βεβαίως θέλω κάμει πρὸς σὲ ἔλεος, χάριν Ἰωνάθαν τοῦ πατρὸς σου, καὶ θέλω ἀποδώσει εἰς σὲ πάντα τὰ κτήματα Σαοὺλ τοῦ πατρὸς σου· καὶ σὺ θέλεις τρώγει ἄρτον ἐπὶ τῆς τραπέζης μου διὰ παντός.
8 Ὁ δὲ προσεκύνησεν αὐτὸν καὶ εἶπε, Τίς εἶναι ὁ δοῦλός σου, ὥστε νὰ ἐπιβλέψῃς εἰς τοιοῦτον κύνα τεθνηκότα ὁποῖος ἐγώ;
9 Καὶ ἐκάλεσεν ὁ βασιλεὺς τὸν Σιβά, τὸν δοῦλον τοῦ Σαούλ, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Πάντα ὅσα εἶχεν ὁ Σαοὺλ καὶ πᾶς ὁ οἶκος αὐτοῦ ἔδωκα εἰς τὸν υἱὸν τοῦ κυρίου σου·
10 θέλεις λοιπὸν γεωργεῖ τὴν γῆν δι᾿ αὐτόν, σὺ καὶ οἱ υἱοὶ σου, καὶ οἱ δοῦλοί σου, καὶ θέλεις φέρει τὰ εἰσοδήματα, διὰ νὰ ἔχῃ ὁ υἱὸς τοῦ κυρίου σου τροφήν νὰ τρώγῃ· πλήν ὁ Μεμφιβοσθέ, ὁ υἱὸς τοῦ κυρίου σου, θέλει τρώγει διὰ παντὸς ἄρτον ἐπὶ τῆς τραπέζης μου. Εἶχε δὲ ὁ Σιβὰ δεκαπέντε υἱοὺς καὶ εἴκοσι δούλους.
11 Ὁ δὲ Σιβὰ εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα, Κατὰ πάντα ὅσα προσέταξεν ὁ κύριός μου ὁ βασιλεὺς τὸν δοῦλον αὑτοῦ, οὕτω θέλει κάμει ὁ δοῦλός σου. Ὁ δὲ Μεμφιβοσθέ, εἶπεν ὁ βασιλεύς, θέλει τρώγει ἐπὶ τῆς τραπέζης μου, ὡς εἰς τῶν υἱῶν τοῦ βασιλέως.
12 Εἶχε δὲ ὁ Μεμφιβοσθέ υἱὸν μικρόν, ὀνομαζόμενον Μιχά. Πάντες δὲ οἱ κατοικοῦντες ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Σιβὰ ἦσαν δοῦλοι τοῦ Μεμφιβοσθέ.
13 Καὶ ὁ Μεμφιβοσθέ κατῴκει ἐν Ἱερουσαλήμ· διότι ἔτρωγε διὰ παντὸς ἐπὶ τῆς τραπέζης τοῦ βασιλέως· ἦτο δὲ χωλὸς ἀμφοτέρους τοὺς πόδας.
1 Μετὰ δὲ ταῦτα ἀπέθανεν ὁ βασιλεὺς τῶν υἱῶν Ἀμμών, καὶ ἐβασίλευσεν ἀντ᾿ αὐτοῦ Ἀνοὺν ὁ υἱὸς αὐτοῦ.
2 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβίδ, Θέλω κάμει ἔλεος πρὸς Ἀνούν, τὸν υἱὸν τοῦ Ναάς, ἐπειδή ὁ πατήρ αὐτοῦ ἔκαμεν ἔλεος πρὸς ἐμέ. Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Δαβὶδ νὰ παρηγορήσῃ αὐτὸν περὶ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ διὰ χειρὸς τῶν δούλων αὑτοῦ. Καὶ ἦλθον οἱ δοῦλοι τοῦ Δαβὶδ εἰς τὴν γῆν τῶν υἱῶν Ἀμμών.
3 Καὶ εἶπον οἱ ἄρχοντες τῶν υἱῶν Ἀμμὼν πρὸς Ἀνοὺν τὸν κύριον αὑτῶν, Νομίζεις ὅτι ὁ Δαβὶδ τιμῶν τὸν πατέρα σου ἀπέστειλε πρὸς σὲ παρηγορητάς; δεν ἀπέστειλεν ὁ Δαβὶδ τοὺς δούλους αὑτοῦ πρὸς σέ, διὰ νὰ ἐρευνήσῃ τὴν πόλιν καὶ νὰ κατασκοπεύσῃ αὐτήν καὶ νὰ καταστρέψῃ αὐτήν;
4 Καὶ ἐπίασεν ὁ Ἀνοὺν τοὺς δούλους τοῦ Δαβίδ, καὶ ἐξύρισε τὸ ἥμισυ τοῦ πώγωνος αὐτῶν καὶ ἀπέκοψε τὸ ἥμισυ τῶν ἱματίων αὐτῶν μέχρι τῶν γλουτῶν αὐτῶν, καὶ ἀπέπεμψεν αὐτούς.
5 Ὅτε ἀπήγγειλαν τοῦτο πρὸς τὸν Δαβίδ, ἀπέστειλεν εἰς συνάντησιν αὐτῶν, ἐπειδή οἱ ἄνδρες ἦσαν ἠτιμασμένοι σφόδρα· καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς, Καθήσατε ἐν Ἱεριχὼ ἑωσοῦ αὐξηνθῶσιν οἱ πώγωνές σας, καὶ ἐπιστρέψατε.
6 Βλέποντες δὲ οἱ υἱοὶ Ἀμμὼν ὅτι ἦσαν βδελυκτοὶ εἰς τὸν Δαβίδ, ἀπέστειλαν οἱ υἱοὶ Ἀμμὼν καὶ ἐμίσθωσαν ἐκ τῶν Συρίων Βαὶθ-ρεὼβ καὶ τῶν Συρίων Σωβὰ εἴκοσι χιλιάδας πεζῶν, καὶ παρὰ τοῦ βασιλέως Μααχὰ χιλίους ἄνδρας, καὶ παρὰ τοῦ Ἴς-τὼβ δώδεκα χιλιάδας ἀνδρῶν.
7 Καὶ ὅτε ἤκουσε ταῦτα ὁ Δαβίδ, ἀπέστειλε τὸν Ἰωὰβ καὶ ἅπαν τὸ στράτευμα τῶν δυνατῶν.
8 Καὶ ἐξῆλθον οἱ υἱοὶ Ἀμμὼν καὶ παρετάχθησαν εἰς πόλεμον κατὰ τὴν εἴσοδον τῆς πύλης· καὶ οἱ Σύριοι Σωβὰ καὶ Ῥεὼβ καὶ Ἴς-τὼβ καὶ Μααχὰ ἦσαν καθ᾿ ἑαυτοὺς ἐν τῇ πεδιάδι.
9 Βλέπων δὲ ὁ Ἰωὰβ ὅτι ἡ μάχη παρετάχθη ἐναντίον αὐτοῦ ἔμπροσθεν καὶ ὄπισθεν, ἐξέλεξεν ἐκ πάντων τῶν ἐκλεκτῶν τοῦ Ἰσραήλ καὶ παρέταξεν αὐτοὺς ἐναντίον τῶν Συρίων·
10 τὸ δὲ ὑπόλοιπον τοῦ λαοῦ ἔδωκεν εἰς τὴν χεῖρα τοῦ Ἀβισαί, ἀδελφοῦ αὑτοῦ, καὶ παρέταξεν αὐτοὺς ἐναντίον τῶν υἱῶν Ἀμμών.
11 Καὶ εἶπεν, Ἐὰν οἱ Σύριοι ὑπερισχύσωσι κατ᾿ ἐμοῦ, τότε σὺ θέλεις μὲ σώσει ἐὰν δὲ οἱ υἱοὶ Ἀμμὼν ὑπερισχύσωσι κατὰ σοῦ, τότε ἐγὼ θέλω ἐλθεῖ διὰ νὰ σὲ σώσω·
12 ἀνδρίζου, καὶ ἄς κραταιωθῶμεν ὑπὲρ τοῦ λαοῦ ἡμῶν καὶ ὑπὲρ τῶν πόλεων τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· ὁ δὲ Κύριος ἄς κάμῃ τὸ ἀρεστὸν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ.
13 Καὶ προσῆλθεν ὁ Ἰωὰβ καὶ ὁ λαὸς ὁ μετ᾿ αὐτοῦ εἰς μάχην ἐναντίον τῶν Συρίων· οἱ δὲ ἔφυγον ἀπ᾿ ἔμπροσθεν αὐτοῦ.
14 Καί ὅτε εἶδον οἱ υἱοὶ Ἀμμὼν ὅτι οἱ Σύριοι ἔφυγον, τότε ἔφυγον καὶ αὐτοὶ ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τοῦ Ἀβισαὶ καὶ εἰσῆλθον εἰς τὴν πόλιν. Καὶ ὁ Ἰωὰβ ἐπέστρεψεν ἀπὸ τῶν υἱῶν Ἀμμὼν καὶ ἦλθεν εἰς Ἱερουσαλήμ.
15 Ἰδόντες δὲ οἱ Σύριοι ὅτι κατετροπώθησαν ἔμπροσθεν τοῦ Ἰσραήλ, συνηθροίσθησαν ὁμοῦ.
16 Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Ἀδαρέζερ καὶ ἐξήγαγε τοὺς Συρίους τοὺς πέραν τοῦ ποταμοῦ· καὶ ἦλθον εἰς Αἰλάμ· καὶ Σωβάκ, ὁ ἀρχιστράτηγος τοῦ Ἀδαρέζερ, προεπορεύετο ἔμπροσθεν αὐτῶν.
17 Καί ὅτε ἀπηγγέλθη πρὸς τὸν Δαβίδ, συνήθροισε πάντα τὸν Ἰσραήλ καὶ διέβη τὸν Ἰορδάνην καὶ ἦλθεν εἰς Αἰλάμ. Οἱ δὲ Σύριοι παρετάχθησαν ἐναντίον τοῦ Δαβὶδ καὶ ἐπολέμησαν μὲ αὐτόν.
18 Καὶ ἔφυγον οἱ Σύριοι ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τοῦ Ἰσραήλ· καὶ ἐξωλόθρευσεν ὁ Δαβὶδ ἐκ τῶν Συρίων ἑπτακοσίας ἁμάξας καὶ τεσσαράκοντα χιλιάδας ἱππέων, καὶ Σωβὰκ τὸν ἀρχιστράτηγον αὐτῶν ἐπάταξε, καὶ ἀπέθανεν ἐκεῖ.
19 Καὶ ἰδόντες πάντες οἱ βασιλεῖς, οἱ δοῦλοι τοῦ Ἀδαρέζερ, ὅτι κατετροπώθησαν ἔμπροσθεν τοῦ Ἰσραήλ, ἔκαμον εἰρήνην μετὰ τοῦ Ἰσραήλ καὶ ἔγειναν δοῦλοι αὐτῶν. Καὶ οἱ Σύριοι ἐφοβοῦντο νὰ βοηθήσωσι πλέον τοὺς υἱοὺς Ἀμμών.
1 Ἐν δὲ τῷ ἀκολούθῳ ἔτει, καθ᾿ ὅν καιρὸν ἐκστρατεύουσιν οἱ βασιλεῖς, ἀπέστειλεν ὁ Δαβὶδ τὸν Ἰωὰβ καὶ τοὺς δούλους αὐτοῦ μετ᾿ αὐτοῦ καὶ πάντα τὸν Ἰσραήλ· καὶ κατέστρεψαν τοὺς υἱοὺς Ἀμμὼν καὶ ἐπολιόρκησαν τὴν Ῥαββά. Ὁ δὲ Δαβὶδ ἔμεινεν ἐν Ἱερουσαλήμ.
2 Καὶ πρὸς τὸ ἑσπέρας, ὅτε ὁ Δαβὶδ ἐσηκώθη ἀπὸ τῆς κλίνης αὑτοῦ, περιεπάτει ἐπὶ τοῦ δώματος τοῦ βασιλικοῦ οἴκου· καὶ εἶδεν ἀπὸ τοῦ δώματος γυναῖκα λουομένην· καὶ ἡ γυνή ἦτο ὡραία τὴν ὄψιν σφόδρα.
3 Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Δαβὶδ καὶ ἠρεύνησε περὶ τῆς γυναικός. Καὶ εἶπέ τις, Δὲν εἶναι αὕτη Βηθ-σαβεέ, ἡ θυγάτηρ τοῦ Ἐλιάμ, ἡ γυνή Οὐρίου τοῦ Χετταίου;
4 Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Δαβὶδ μηνυτὰς καὶ ἔλαβεν αὐτήν· καὶ ὅτε ἦλθε πρὸς αὐτόν, ἐκοιμήθη μετ᾿ αὐτῆς, διότι εἶχε καθαρισθῆ ἀπὸ τῆς ἀκαθαρσίας αὑτῆς· καὶ ἐπέστρεψεν εἰς τὸν οἶκον αὑτῆς.
5 Καὶ συνέλαβεν ἡ γυνή· καὶ ἀποστείλασα ἀπήγγειλε πρὸς τὸν Δαβὶδ καὶ εἶπεν, Ἔγκυος εἶμαι.
6 Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Ἰωάβ, λέγων, Ἀπόστειλόν μοι Οὐρίαν τὸν Χετταῖον. Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Ἰωὰβ τὸν Οὐρίαν πρὸς τὸν Δαβίδ.
7 Καί ὅτε ἦλθε πρὸς αὐτὸν ὁ Οὐρίας, ἠρώτησεν ὁ Δαβὶδ πῶς ἔχει ὁ Ἰωὰβ καὶ πῶς ἔχει ὁ λαὸς καὶ πῶς ἔχουσι τὰ τοῦ πολέμου.
8 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Οὐρίαν, Κατάβα εἰς τὸν οἶκόν σου καὶ νίψον τοὺς πόδας σου· καὶ ἐξῆλθεν ὁ Οὐρίας ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ βασιλέως· καὶ κατόπιν αὐτοῦ ἦλθε μερίδιον ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ βασιλέως.
9 Ἀλλ᾿ ὁ Οὐρίας ἐκοιμήθη παρὰ τὴν θύραν τοῦ οἴκου τοῦ βασιλέως, μετὰ πάντων τῶν δούλων τοῦ κυρίου αὑτοῦ καὶ δὲν κατέβη εἰς τὸν οἶκον αὑτοῦ.
10 Καὶ ὅτε ἀπήγγειλαν πρὸς τὸν Δαβίδ, λέγοντες, Δὲν κατέβη ὁ Οὐρίας εἰς τὸν οἶκον αὑτοῦ, εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Οὐρίαν, Σὺ δὲν ἔρχεσαι ἐξ ὁδοιπορίας; διὰ τί δὲν κατέβης εἰς τὸν οἶκόν σου;
11 Καὶ εἶπεν ὁ Οὐρίας πρὸς τὸν Δαβίδ, Ἡ κιβωτὸς καὶ ὁ Ἰσραήλ καὶ ὁ Ἰούδας κατοικοῦσιν ἐν σκηναῖς, καὶ ὁ κύριός μου Ἰωὰβ καὶ οἱ δοῦλοι τοῦ κυρίου μου, εἶναι ἐστρατοπεδευμένοι ἐπὶ τὸ πρόσωπον τῆς πεδιάδος· καὶ ἐγὼ θέλω ὑπάγει εἰς τὸν οἶκόν μου, διὰ νὰ φάγω καὶ νὰ πίω καὶ να κοιμηθῶ μετὰ τῆς γυναικὸς μου; ζῇς καὶ ζῇ ἡ ψυχή σου, δὲν θέλω κάμει τὸ πρᾶγμα τοῦτο.
12 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Οὐρίαν, Μεῖνε ἐνταῦθα καὶ σήμερον, καὶ αὔριον θέλω σὲ ἐξαποστείλει. Καὶ ἔμεινεν ὁ Οὐρίας ἐν Ἱερουσαλήμ τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ τὴν ἐπαύριον.
13 Καὶ ἐκάλεσεν αὐτὸν ὁ Δαβίδ, καὶ ἔφαγεν ἐνώπιον αὐτοῦ καὶ ἔπιεν· καὶ ἐμέθυσεν αὐτόν· καὶ τὸ ἑσπέρας ἐξῆλθε νὰ κοιμηθῇ ἐπὶ τῆς κλίνης αὑτοῦ μετὰ τῶν δούλων τοῦ κυρίου αὑτοῦ, πλήν εἰς τὸν οἶκον αὑτοῦ δὲν κατέβη.
14 Καὶ τὸ πρωΐ ἔγραψεν ὁ Δαβὶδ ἐπιστολήν πρὸς τὸν Ἰωάβ, καὶ ἔστειλεν αὐτήν διὰ χειρὸς τοῦ Οὐρίου.
15 Καὶ ἔγραψεν ἐν τῇ ἐπιστολῇ, λέγων, Θέσατε τὸν Οὐρίαν ἀπέναντι τῆς σκληροτέρας μάχης· ἔπειτα σύρθητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, διὰ νὰ κτυπηθῇ καὶ νὰ ἀποθάνῃ.
16 Καὶ ἀφοῦ παρετήρησε τὴν πόλιν ὁ Ἰωάβ, διώρισε τὸν Οὐρίαν εἰς θέσιν, ὅπου ἤξευρεν ὅτι ἦσαν ἄνδρες δυνάμεως.
17 Καὶ ἐξῆλθον οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως, καὶ ἐπολέμησαν μετὰ τοῦ Ἰωάβ· καὶ ἔπεσον ἐκ τοῦ λαοῦ τινὲς τῶν δούλων τοῦ Δαβίδ· ἐθανατώθη δὲ καὶ Οὐρίας ὁ Χετταῖος.
18 Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Ἰωὰβ καὶ ἀνήγγειλε πρὸς τὸν Δαβὶδ πάντα τὰ περὶ τοῦ πολέμου.
19 Καὶ προσέταξε τὸν μηνυτήν, λέγων, Ἀφοῦ τελειώσῃς λαλῶν πρὸς τὸν βασιλέα πάντα τὰ περὶ τοῦ πολέμου,
20 ἐάν ἐξαφθῆ ὁ θυμὸς τοῦ βασιλέως, καὶ εἴπῃ πρὸς σέ, Διὰ τί ἐπλησιάσατε εἰς τὴν πόλιν μαχόμενοι; δὲν ἠξεύρετε ὅτι ἤθελον τοξεύσει ἀπὸ τοῦ τείχους;
21 τίς ἐπάταξεν Ἀβιμέλεχ τὸν υἱὸν τοῦ Ἱερουβέσεθ; γυνή τις δὲν ἔρριψεν ἐπ᾿ αὐτὸν τμῆμα μυλοπέτρας ἀπὸ τοῦ τείχους, καὶ ἀπέθανεν ἐν Θαιβαίς; Διὰ τί ἐπλησιάσατε εἰς τὸ τεῖχος; τότε εἰπέ, Ἀπέθανε καὶ ὁ δοῦλός σου Οὐρίας ὁ Χετταῖος.
22 Ὑπῆγε λοιπὸν ὁ μηνυτής καὶ ἐλθών, ἀπήγγειλε πρὸς τὸν Δαβὶδ πάντα ἐκεῖνα, διὰ τὰ ὁποῖα ἀπέστειλεν αὐτὸν ὁ Ἰωάβ.
23 Καὶ εἶπεν ὁ μηνυτής πρὸς τὸν Δαβίδ, ὅτι ὑπερίσχυσαν καθ᾿ ἡμῶν οἱ ἄνδρες καὶ ἐξῆλθον πρὸς ἡμᾶς εἰς τὴν πεδιάδα, καὶ κατεδιώξαμεν αὐτοὺς μέχρι τῆς εἰσόδου τῆς πύλης·
24 ἀλλ᾿ οἱ τοξόται ἐτόξευσαν ἀπὸ τοῦ τείχους ἐπὶ τοὺς δούλους σου· καὶ τινες τῶν δούλων τοῦ βασιλέως ἀπέθανον, καὶ ὁ δοῦλός σου ἔτι Οὐρίας ὁ Χετταῖος ἀπέθανε.
25 Τότε εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν μηνυτήν, Οὕτω θέλεις εἰπεῖ πρὸς τὸν Ἰωάβ· Μή σὲ ἀνησυχῇ τοῦτο τὸ πρᾶγμα· διότι ἡ ῥομφαία κατατρώγει ποτὲ μὲν ἕνα, ποτὲ δὲ ἄλλον· ἐνίσχυσον τὴν μάχην σου ἐναντίον τῆς πόλεως καὶ κατάστρεψον αὐτήν· καὶ σὺ ἐνθάρρυνε αὐτόν.
26 Ὅτε δὲ ἤκουσεν ἡ γυνή τοῦ Οὐρίου, ὅτι Οὐρίας ὁ ἀνήρ αὐτῆς ἀπέθανεν, ἐπένθησε διὰ τὸν ἄνδρα αὑτῆς.
27 Καὶ ἀφοῦ ἐπέρασε τὸ πένθος, ἀπέστειλεν ὁ Δαβὶδ καὶ παρέλαβεν αὐτήν εἰς τὸν οἶκον αὑτοῦ· καὶ ἔγεινε γυνή αὐτοῦ καὶ ἐγέννησεν εἰς αὐτὸν υἱόν· τὸ πρᾶγμα ὅμως τὸ ὁποῖον ἔπραξεν ὁ Δαβίδ, ἐφάνη κακὸν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ Κυρίου.
1 Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Κύριος τὸν Νάθαν πρὸς τὸν Δαβίδ. Καὶ ἦλθε πρὸς αὐτὸν καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Ἦσαν δύο ἄνδρες ἐν πόλει τινί, ὁ εἷς πλούσιος, ὁ δὲ ἄλλος πτωχός.
2 Ὁ πλούσιος εἶχε ποίμνια καὶ βουκόλια πολλὰ σφόδρα·
3 ὁ δὲ πτωχὸς δὲν εἶχεν ἄλλο, εἰμή μίαν μικρὰν ἀμνάδα, τὴν ὁποίαν ἠγόρασε καὶ ἔθρεψε· καὶ ἐμεγάλωσε μετ᾿ αὐτοῦ καὶ μετὰ τῶν τέκνων αὐτοῦ ὁμοῦ· ἀπὸ τοῦ ἄρτου αὐτοῦ ἔτρωγε, καὶ ἀπὸ τοῦ ποτηρίου αὐτοῦ ἔπινε, καὶ ἐν τῷ κόλπῳ αὐτοῦ ἐκοιμᾶτο, καὶ ἦτο εἰς αὐτὸν ὡς θυγάτηρ.
4 Ἦλθε δὲ τις διαβάτης πρὸς τὸν πλούσιον καὶ ἐφειδωλεύθη νὰ λάβῃ ἐκ τῶν ποιμνίων αὑτοῦ καὶ ἐκ τῶν ἀγέλων αὑτοῦ, διὰ νὰ ἑτοιμάσῃ εἰς τὸν ὁδοιπόρον τὸν ἐλθόντα πρὸς αὐτόν, καὶ ἔλαβε τὴν ἀμνάδα τοῦ πτωχοῦ καὶ ἡτοίμασεν αὐτήν διὰ τὸν ἄνθρωπον τὸν ἐλθόντα πρὸς αὐτόν.
5 Καὶ ἐξήφθη ἡ ὀργή τοῦ Δαβὶδ κατὰ τοῦ ἀνθρώπου σφόδρα· καὶ εἶπε πρὸς τὸν Νάθαν, Ζῇ Κύριος, ἄξιος θανάτου εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὅστις ἔπραξε τοῦτο·
6 καὶ θέλει πληρώσει τὴν ἀμνάδα τετραπλάσιον, ἐπειδή ἔπραξε τὸ πρᾶγμα τοῦτο καὶ ἐπειδή δὲν ἐσπλαγχνίσθη.
7 Καὶ εἶπεν ὁ Νάθαν πρὸς τὸν Δαβίδ, Σύ εἶσαι ὁ ἄνθρωπος· οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ· Ἐγώ σὲ ἔχρισα βασιλέα ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ, καὶ ἐγὼ σὲ ἠλευθέρωσα ἐκ χειρὸς τοῦ Σαούλ·
8 καὶ ἔδωκα εἰς σὲ τὸν οἶκον τοῦ κυρίου σου καὶ τὰς γυναῖκας τοῦ κυρίου σου εἰς τὸν κόλπον σου, καὶ ἔδωκα εἰς σὲ τὸν οἶκον τοῦ Ἰσραήλ καὶ τοῦ Ἰούδα· καὶ ἐὰν τοῦτο ἦτο ὀλίγον, ἤθελον προσθέσει εἰς σὲ τοιαῦτα καὶ τοιαῦτα·
9 διὰ τί κατεφρόνησας τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, ὥστε νὰ πράξῃς τὸ κακὸν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ; Οὐρίαν τὸν Χετταῖον ἐπάταξας ἐν ῥομφαίᾳ, καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ ἔλαβες εἰς σεαυτὸν γυναῖκα, καὶ αὐτὸν ἐθανάτωσας ἐν τῇ ῥομφαίᾳ τῶν υἱῶν Ἀμμών·
10 τώρα λοιπὸν δὲν θέλει ἀποσυρθῆ ποτὲ ῥομφαία ἐκ τοῦ οἴκου σου· ἐπειδή μὲ κατεφρόνησας καὶ ἔλαβες τὴν γυναῖκα Οὐρίου τοῦ Χετταίου, διὰ νὰ ἦναι γυνή σου.
11 Οὕτω λέγει Κύριος· Ἰδού, θέλω ἐπεγείρει ἐναντίον σου κακὰ ἐκ τοῦ οἴκου σου, καὶ θέλω λάβει τὰς γυναῖκάς σου ἔμπροσθεν τῶν ὀφθαλμῶν σου καὶ δώσει αὐτὰς εἰς τὸν πλησίον σου, καὶ θέλει κοιμηθῆ μετὰ τῶν γυναικῶν σου ἐνώπιον τοῦ ἡλίου τούτου·
12 διότι σὺ ἔπραξας κρυφίως· ἀλλ᾿ ἐγὼ θέλω κάμει τοῦτο τὸ πρᾶγμα ἔμπροσθεν παντὸς τοῦ Ἰσραήλ καὶ κατέναντι τοῦ ἡλίου.
13 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Νάθαν, Ἡμάρτησα εἰς τὸν Κύριον. Ὁ δὲ Νάθαν εἶπε πρὸς τὸν Δαβίδ, Καὶ ὁ Κύριος παρέβλεψε τὸ ἁμάρτημά σου· δὲν θέλεις ἀποθάνει·
14 ἐπειδή ὅμως διὰ ταύτης τῆς πράξεως ἔδωκας μεγάλην ἀφορμήν εἰς τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Κυρίου νὰ βλασφημῶσι, διὰ τοῦτο τὸ παιδίον τὸ γεννηθὲν εἰς σὲ ἐξάπαντος θέλει ἀποθάνει.
15 Καὶ ἀπῆλθεν ὁ Νάθαν εἰς τὸν οἶκον αὑτοῦ. Ὁ δὲ Κύριος ἐπάταξε τὸ παιδίον, τὸ ὁποῖον ἐγέννησεν ἡ γυνή τοῦ Οὐρίου εἰς τὸν Δαβίδ, καὶ ἠρρώστησε.
16 Καὶ ἱκέτευσεν ὁ Δαβὶδ τὸν Θεὸν ὑπὲρ τοῦ παιδίου· καὶ ἐνήστευσεν ὁ Δαβὶδ καὶ εἰσελθὼν διενυκτέρευσε, κοιτόμενος κατὰ γῆς.
17 Καὶ ἐσηκώθησαν οἱ πρεσβύτεροι τοῦ οἴκου αὐτοῦ, καὶ ἦλθον πρὸς αὐτὸν διὰ νὰ σηκώσωσιν αὐτὸν ἀπὸ τῆς γῆς· πλήν δὲν ἠθέλησεν οὐδὲ ἔφαγεν ἄρτον μετ᾿ αὐτῶν.
18 Καὶ τὴν ἡμέραν τὴν ἑβδόμην ἀπέθανε τὸ παιδίον. Καὶ ἐφοβήθησαν οἱ δοῦλοι τοῦ Δαβὶδ νὰ ἀναγγείλωσι πρὸς αὐτὸν ὅτι τὸ παιδίον ἀπέθανε· διότι ἔλεγον, Ἰδού, ἐνῷ ἔζη ἔτι τὸ παιδίον, ἐλαλοῦμεν πρὸς αὐτόν, καὶ δὲν εἰσήκουε τῆς φωνῆς ἡμῶν· πόσον λοιπὸν κακὸν θέλει κάμει, ἐὰν εἴπωμεν πρὸς αὐτὸν ὅτι τὸ παιδίον ἀπέθανεν;
19 Ἀλλ᾿ ἰδὼν ὁ Δαβὶδ ὅτι οἱ δοῦλοι αὐτοῦ ἐψιθύριζον μετ᾿ ἀλλήλων, ἐνόησεν ὁ Δαβὶδ ὅτι τὸ παιδίον ἀπέθανεν· ὅθεν εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τοὺς δούλους αὑτοῦ, Ἀπέθανε τὸ παιδίον; οἱ δὲ εἶπον, Ἀπέθανε.
20 Τότε ἐσηκώθη ὁ Δαβὶδ ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ἐλούσθη καὶ ἠλείφθη καὶ ἤλλαξε τὰ ἱμάτια αὑτοῦ, καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου, καὶ προσεκύνησεν· ἔπειτα εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὑτοῦ· καὶ ἐζήτησε νὰ φάγῃ καὶ ἔβαλον ἔμπροσθεν αὐτοῦ ἄρτον, καὶ ἔφαγεν.
21 Οἱ δὲ δοῦλοι αὐτοῦ εἶπον πρὸς αὐτόν, Τί εἶναι τοῦτο, τὸ ὁποῖον ἔκαμες; ἐνήστευες καὶ ἔκλαιες περὶ τοῦ παιδίου, ἐνῷ ἔζη· ἀφοῦ δὲ ἀπέθανε τὸ παιδίον, ἐσηκώθης καὶ ἔφαγες ἄρτον.
22 Καὶ εἶπεν, Ἐνῷ ἔτι ἔζη τὸ παιδίον, ἐνήστευσα καὶ ἔκλαυσα, διότι εἶπα, Τίς ἐξεύρει; ἴσως ὁ Θεὸς μὲ ἐλεήσῃ, καὶ ζήσῃ τὸ παιδίον·
23 ἀλλὰ τώρα ἀπέθανε· διὰ τί νὰ νηστεύω; μήπως δύναμαι νὰ ἐπιστρέψω αὐτὸ πάλιν; ἐγὼ θέλω ὑπάγει πρὸς αὐτό, αὐτὸ ὅμως δὲν θέλει ἀναστρέψει πρὸς ἐμέ.
24 Καὶ παρηγόρησεν ὁ Δαβὶδ τὴν Βήθ-σαβεὲ τὴν γυναῖκα αὑτοῦ, καὶ εἰσῆλθε πρὸς αὐτήν καὶ ἐκοιμήθη μετ᾿ αὐτῆς, καὶ ἐγέννησεν υἱόν, καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Σολομών· καὶ ὁ Κύριος ἠγάπησεν αὐτόν.
25 Καὶ ἔστειλε διὰ χειρὸς Νάθαν τοῦ προφήτου, καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰεδιδία, διὰ τὸν Κύριον.
26 Ὁ δὲ Ἰωὰβ ἐπολέμησεν ἐναντίον τῆς Ῥαββὰ τῶν υἱῶν Ἀμμών, καὶ ἐκυρίευσε τὴν βασιλικήν πόλιν.
27 Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Ἰωὰβ μηνυτὰς πρὸς τὸν Δαβὶδ καὶ εἶπεν, Ἐπολέμησα ἐναντίον τῆς Ῥαββά, μάλιστα ἐκυρίευσα τὴν πόλιν τῶν ὑδάτων·
28 τώρα λοιπὸν σύναξον τὸ ἐπίλοιπον τοῦ λαοῦ, καὶ στρατοπέδευσον ἐναντίον τῆς πόλεως καὶ κυρίευσον αὐτήν, διὰ νὰ μή κυριεύσω ἐγὼ τὴν πόλιν, καὶ ὀνομασθῇ τὸ ὄνομά μου ἐπ᾿ αὐτήν.
29 Καὶ συνήθροισεν ὁ Δαβὶδ πάντα τὸν λαόν, καὶ ὑπῆγεν εἰς Ῥαββὰ καὶ ἐπολέμησεν ἐναντίον αὐτῆς καὶ ἐκυρίευσεν αὐτήν·
30 καὶ ἔλαβε τὸν στέφανον τοῦ βασιλέως αὐτῶν ἀπὸ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ, τὸ βάρος τοῦ ὁποίου ἦτο ἕν τάλαντον χρυσίου μὲ λίθους πολυτίμους· καὶ ἐτέθη ἐπὶ τῆς κεφαλῆς τοῦ Δαβίδ· καὶ λάφυρα τῆς πόλεως ἐξέφερε πολλὰ σφόδρα·
31 καὶ τὸν λαὸν τὸν ἐν αὐτῇ ἐξήγαγε καὶ ἔβαλεν ὑπὸ πρίονας καὶ ὑπὸ τριβόλους σιδηροῦς καὶ ὑπὸ πελέκεις σιδηροῦς, καὶ ἐπέρασεν αὐτοὺς διὰ τῆς καμίνου τῶν πλίνθων. Καὶ οὕτως ἔκαμεν εἰς πάσας τὰς πόλεις τῶν υἱῶν Ἀμμών. Τότε ἐπέστρεψεν ὁ Δαβὶδ καὶ πᾶς ὁ λαὸς εἰς Ἱερουσαλήμ.
1 Μετὰ δὲ ταῦτα Ἀβεσσαλὼμ ὁ υἱὸς τοῦ Δαβὶδ εἶχεν ἀδελφήν ὡραίαν, ὀνόματι Θάμαρ, καὶ ἠγάπησεν αὐτήν Ἀμνὼν ὁ υἱὸς τοῦ Δαβίδ.
2 Καὶ ἔπασχε τόσον ὁ Ἀμνών, ὥστε ἠρρώστησε διὰ τὴν ἀδελφήν αὑτοῦ Θάμαρ· διότι ἦτο παρθένος, καὶ ἐφαίνετο εἰς τὸν Ἀμνὼν δυσκολώτατον νὰ πράξῃ τί εἰς αὐτήν.
3 εἶχε δὲ ὁ Ἀμνὼν φίλον, ὀνομαζόμενον Ἰωναδάβ, υἱὸν τοῦ Σαμαά, ἀδελφοῦ τοῦ Δαβίδ· ἦτο δὲ ὁ Ἰωναδὰβ ἄνθρωπος πανοῦργος σφόδρα.
4 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Διὰ τί σύ, υἱὲ τοῦ βασιλέως, ἀδυνατεῖς τόσον ἀπὸ ἡμέρας εἰς ἡμέραν; δὲν θέλεις φανερώσει τοῦτο πρὸς ἐμέ; Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Ἀμνών, Ἀγαπῶ Θάμαρ, τὴν ἀδελφήν Ἀβεσσαλὼμ τοῦ ἀδελφοῦ μου.
5 Καὶ ὁ Ἰωναδὰβ εἶπε πρὸς αὐτόν, Πλαγίασον ἐπὶ τῆς κλίνης σου καὶ προσποιήθητι τὸν ἄρρωστον· καὶ ὅταν ὁ πατήρ σου ἔλθῃ νὰ σὲ ἴδῃ, εἰπὲ πρὸς αὐτόν, Ἄς ἔλθῃ, παρακαλῶ, Θάμαρ ἡ ἀδελφή μου, καὶ ἄς μοὶ δώσῃ νὰ φάγω, καὶ ἄς ἑτοιμάσῃ ἔμπροσθέν μου τὸ φαγητόν, διὰ νὰ ἴδω καὶ νὰ φάγω ἐκ τῆς χειρὸς αὐτῆς.
6 Καὶ ἐπλαγίασεν ὁ Ἀμνὼν καὶ προσεποιήθη τὸν ἄρρωστον· καὶ ὅτε ἦλθεν ὁ βασιλεὺς νὰ ἴδῃ αὐτόν, εἶπεν ὁ Ἀμνὼν πρὸς τὸν βασιλέα, Ἄς ἔλθῃ, παρακαλῶ, Θάμαρ ἡ ἀδελφή μου, καὶ ἄς κάμῃ ἔμπροσθέν μου δύο κολλύρια, διὰ νὰ φάγω ἐκ τῆς χειρὸς αὐτῆς.
7 Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Δαβὶδ εἰς τὸν οἶκον πρὸς τὴν Θάμαρ, λέγων, Ὕπαγε τώρα εἰς τὸν οἶκον τοῦ ἀδελφοῦ σου Ἀμνών, καὶ ἑτοίμασον εἰς αὐτὸν φαγητόν.
8 Καὶ ὑπῆγεν ἡ Θάμαρ εἰς τὸν οἶκον τοῦ ἀδελφοῦ αὑτῆς Ἀμνών, ὅστις ἦτο πλαγιασμένος· καὶ ἔλαβε τὸ ἄλευρον καὶ ἐζύμωσε καὶ ἔκαμε κολλύρια ἔμπροσθεν αὐτοῦ καὶ ἔψησε τὰ κολλύρια.
9 Ἔπειτα ἔλαβε τὸ τηγάνιον καὶ ἐκένωσεν αὐτὰ ἔμπροσθεν αὐτοῦ· πλήν δὲν ἠθέλησε νὰ φάγῃ. Καὶ εἶπεν ὁ Ἀμνών, Ἐκβάλετε πάντα ἄνθρωπον ἀπ᾿ ἔμπροσθέν μου. Καὶ ἐξῆλθον ἀπ᾿ αὐτοῦ πάντες.
10 Καὶ εἶπεν ὁ Ἀμνὼν πρὸς τὴν Θάμαρ, Φέρε τὸ φαγητὸν εἰς τὸν κοιτῶνα, διὰ νὰ φάγω ἐκ τῆς χειρὸς σου. Καὶ ἡ Θάμαρ ἔλαβε τὰ κολλύρια, τὰ ὁποῖα ἔκαμε, καὶ ἔφερεν εἰς τὸν κοιτῶνα πρὸς Ἀμνὼν τὸν ἀδελφὸν αὑτῆς.
11 Καί ὅτε προσέφερε πρὸς αὐτὸν διὰ νὰ φάγῃ, ἐπίασεν αὐτήν καὶ εἶπε πρὸς αὐτήν, Ἐλθέ, κοιμήθητι μετ᾿ ἐμοῦ, ἀδελφή μου.
12 Ἡ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν, Μή, ἀδελφέ μου, μή μὲ ταπεινώσῃς· διότι δὲν πρέπει τοιοῦτον πρᾶγμα νὰ γείνῃ ἐν τῷ Ἰσραήλ· μή κάμῃς τὴν ἀφροσύνην ταύτην·
13 καὶ ἐγὼ πῶς θέλω ἀπαλείψει τὸ ὄνειδός μου; ἀλλὰ καὶ σὺ θέλεις εἶσθαι ὡς εἷς ἐκ τῶν ἀφρόνων ἐν τῷ Ἰσραήλ· τώρα λοιπόν, παρακαλῶ, λάλησον πρὸς τὸν βασιλέα· διότι δὲν θέλει μὲ ἀρνηθῆ εἰς σέ.
14 Δὲν ἠθέλησεν ὅμως νὰ εἰσακούσῃ τῆς φωνῆς αὐτῆς· ἀλλ᾿ ὑπερισχύσας ἐκείνης, ἐβίασεν αὐτήν καὶ ἐκοιμήθη μετ᾿ αὐτῆς.
15 Τότε ὁ Ἀμνὼν ἐμίσησεν αὐτήν μῖσος μέγα σφόδρα· ὥστε τὸ μίσος, μὲ τὸ ὁποῖον ἐμίσησεν αὐτήν, ἦτο μεγαλήτερον παρὰ τὴν ἀγάπην, μὲ τὴν ὁποίαν ἠγάπησεν αὐτήν. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτήν ὁ Ἀμνών, Σηκώθητι, ὕπαγε.
16 Ἡ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν, Δὲν εἶναι αἰτία· τὸ κακὸν τοῦτο, τὸ νὰ μὲ ἀποβάλης, εἶναι μεγαλήτερον τοῦ ἄλλου, τὸ ὁποῖον ἔπραξας εἰς ἐμέ. Δὲν ἠθέλησεν ὅμως νὰ εἰσακούσῃ αὐτῆς.
17 Καὶ ἔκραξε τὸν νέον αὑτοῦ τὸν ὑπηρετοῦντα αὐτὸν καὶ εἶπεν, Ἔκβαλε τώρα ταύτην ἀπ᾿ ἐμοῦ ἔξω, καὶ μόχλωσον τὴν θύραν κατόπιν αὐτῆς.
18 Ἦτο δὲ ἐνδεδυμένη χιτῶνα ποικιλόχρουν· διότι αἱ θυγατέρες τοῦ βασιλέως, αἱ παρθένοι, τοιαῦτα ἐπενδύματα ἐνεδύοντο. Καὶ ἐξέβαλεν αὐτήν ἔξω ὁ ὑπηρέτης αὐτοῦ καὶ ἐμόχλωσε τὴν θύραν κατόπιν αὐτῆς.
19 Λαβοῦσα δὲ ἡ Θάμαρ στάκτην ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὑτῆς, καὶ διασχίσασα τὸν ἐφ᾿ αὑτῆς χιτῶνα τὸν ποικιλόχρουν, καὶ βαλοῦσα τὰς χεῖρας αὑτῆς ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὑτῆς, ἀπήρχετο, πορευομένη καὶ κράζουσα.
20 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτήν Ἀβεσσαλὼμ ὁ ἀδελφὸς αὐτῆς, Μήπως Ἀμνὼν ὁ ἀδελφὸς σου εὑρέθη μετὰ σοῦ; πλήν τώρα σιώπησον, ἀδελφή μου· ἀδελφὸς σου εἶναι μή κατάθλιβε τὴν καρδίαν σου διὰ τὸ πρᾶγμα τοῦτο. Ἡ Θάμαρ λοιπὸν ἐκάθητο χηρεύουσα ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ ἀδελφοῦ αὑτῆς Ἀβεσσαλώμ.
21 Ἀκούσας δὲ ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ πάντα ταῦτα τὰ πράγματα, ἐθυμώθη σφόδρα.
22 Ὁ δὲ Ἀβεσσαλὼμ δὲν ἐλάλησε μετὰ τοῦ Ἀμνὼν οὔτε καλὸν οὔτε κακόν· διότι ἐμίσει ὁ Ἀβεσσαλὼμ τὸν Ἀμνών, ἐπειδή ἐταπείνωσε τὴν ἀδελφήν αὐτοῦ Θάμαρ.
23 Καὶ μετὰ δύο ὁλόκληρα ἔτη, ὁ Ἀβεσσαλὼμ εἶχε κουρευτὰς ἐν Βαὰλ-ἀσώρ, ἥτις εἶναι πλησίον τοῦ Ἐφραΐμ, καὶ προσεκάλεσεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ πάντας τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλέως.
24 Καὶ ἦλθεν ὁ Ἀβεσσαλώμ πρὸς τὸν βασιλέα καὶ εἶπεν, Ἰδού, τώρα, ὁ δοῦλός σου ἔχει κουρευτάς· ἄς ἔλθῃ, παρακαλῶ, ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ δοῦλοι αὐτοῦ μετὰ τοῦ δούλου σου.
25 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Ἀβεσσαλώμ, Οὐχί, υἱὲ μου, ἄς μή ἔλθωμεν τώρα πάντες, διὰ νὰ μή ἤμεθα βάρος εἰς σέ. Καὶ ἐβίασεν αὐτόν, πλήν δὲν ἠθέλησε νὰ ὑπάγῃ, ἀλλ᾿ εὐλόγησεν αὐτόν.
26 Τότε εἶπεν ὁ Ἀβεσσαλώμ, Ἄν ὄχι, ἄς ἔλθῃ κἄν μεθ᾿ ἡμῶν Ἀμνών, ὁ ἀδελφὸς μου. Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς αὐτόν, Διὰ τί νὰ ἔλθῃ μετὰ σοῦ;
27 πλήν ὁ Ἀβεσσαλώμ ἐβίασεν αὐτόν, ὥστε ἀπέστειλε μετ᾿ αὐτοῦ τὸν Ἀμνὼν καὶ πάντας τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλέως.
28 Τότε προσέταξεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ τοὺς ὑπηρέτας αὑτοῦ λέγων. Ἰδέτε τώρα ὅταν εὐφρανθῇ ἡ καρδία τοῦ Ἀμνὼν ἐκ τοῦ οἴνου, καὶ εἴπω πρὸς ἐσᾶς, Πατάξατε τὸν Ἀμνών, τότε θανατώσατε αὐτόν· μή φοβεῖσθε· δὲν εἶμαι ἐγὼ ὅστις σᾶς προστάζω; ἀνδρίζεσθε καὶ γίνεσθε υἱοὶ δυνάμεως.
29 Καὶ ἔκαμον οἱ ὑπηρέται τοῦ Ἀβεσσαλὼμ πρὸς τὸν Ἀμνών, ὡς προσέταξεν ὁ Ἀβεσσαλώμ. Τότε σηκωθέντες πάντες οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως, ἐκάθησαν ἕκαστος ἐπὶ τῆς ἡμιόνου αὑτοῦ καὶ ἔφυγον.
30 Ἐνῷ δὲ οὗτοι ἦσαν καθ᾿ ὁδόν, ἡ φήμη ἔφθασε πρὸς τὸν Δαβίδ, λέγουσα, Ὁ Ἀβεσσαλώμ ἐπάταξε πάντας τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλέως, καὶ δὲν ἐναπελείφθη ἐξ αὐτῶν οὐδὲ εἷς.
31 Τότε σηκωθεὶς ὁ βασιλεὺς διέσχισε τὰ ἱμάτια αὑτοῦ καὶ ἐπλαγίασε κατὰ γῆς· καὶ πάντες οἱ δοῦλοι αὐτοῦ οἱ περιεστῶτες διέσχισαν τὰ ἱμάτια αὑτῶν.
32 Καὶ ἀπεκρίθη Ἰωναδάβ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαμαά, ἀδελφοῦ τοῦ Δαβίδ, καὶ εἶπεν, Ἄς μή λέγῃ ὁ κύριός μου ὅτι ἐθανατώθησαν πάντες οἱ νέοι, οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως· διότι ὁ Ἀμνὼν μόνος ἀπέθανεν· ἐπειδή ὁ Ἀβεσσαλὼμ εἶχεν ἀποφασίσει τοῦτο, ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἐταπείνωσε Θάμαρ τὴν ἀδελφήν αὐτοῦ·
33 τώρα λοιπὸν ἄς μή βάλῃ ὁ κύριός μου ὁ βασιλεὺς τὸ πρᾶγμα ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ, λέγων ὅτι πάντες οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως ἀπέθανον· διότι ὁ Ἀμνὼν μόνος ἀπέθανεν.
34 Ὁ δὲ Ἀβεσσαλώμ ἔφυγε. Καὶ ὑψώσας ὁ νέος, ὁ σκοπός, τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ, εἶδε, καὶ ἰδού, λαὸς πολὺς ἐπορεύετο διὰ τῆς ὁδοῦ ὄπισθεν αὐτοῦ κατὰ τὸ πλευρὸν τοῦ ὄρους.
35 Καὶ εἶπεν ὁ Ἰωναδὰβ πρὸς τὸν βασιλέα, Ἰδού, οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως ἔρχονται κατὰ τὸν λόγον τοῦ δούλου σου, οὕτως ἔγεινε.
36 Καὶ ὡς ἐτελείωσε λαλῶν, ἰδού, οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως ἦλθον καὶ ὕψωσαν τὴν φωνήν αὑτῶν καὶ ἔκλαυσαν· καὶ ὁ βασιλεὺς ἔτι, καὶ πάντες οἱ δοῦλοι αὐτοῦ ἔκλαυσαν κλαυθμὸν μέγαν σφόδρα.
37 Ὁ δὲ Ἀβεσσαλὼμ ἔφυγε καὶ ὑπῆγε πρὸς τὸν Θαλμαΐ, υἱὸν τοῦ Ἀμμιούδ, βασιλέα τῆς Γεσσούρ· καὶ ἐπένθησεν ὁ Δαβὶδ διὰ τὸν υἱὸν αὑτοῦ πάσας τὰς ἡμέρας.
38 Ὁ Ἀβεσσαλὼμ λοιπὸν ἔφυγε καὶ ὑπῆγεν εἰς Γεσσούρ, καὶ ἦτο ἐκεῖ τρία ἔτη.
39 Ἐπεπόθησε δὲ ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ νὰ ὑπάγῃ πρὸς τὸν Ἀβεσσαλώμ, διότι εἶχε παρηγορηθῆ διὰ τὸν θάνατον τοῦ Ἀμνών.
1 Καὶ ἐγνώρισεν ὁ Ἰωὰβ ὁ υἱὸς τῆς Σερουΐας, ὅτι ἡ καρδία τοῦ βασιλέως ἦτο εἰς τὸν Ἀβεσσαλώμ.
2 Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Ἰωὰβ εἰς Θεκουὲ καὶ ἔφερεν ἐκεῖθεν γυναῖκα σοφήν, καὶ εἶπε πρὸς αὐτήν, Προσποιήθητι, παρακαλῶ, ὅτι εἶσαι ἐν πένθει καὶ ἐνδύθητι ἱμάτια πενθικά, καὶ μή ἀλειφθῇς ἔλαιον, ἀλλ᾿ ἔσο ὡς γυνή πενθοῦσα ἤδη ἡμέρας πολλὰς διὰ ἀποθανόντα·
3 καὶ ὕπαγε πρὸς τὸν βασιλέα καὶ λάλησον πρὸς αὐτὸν κατὰ τούτους τοὺς λόγους. Καὶ ἔβαλεν ὁ Ἰωὰβ τοὺς λόγους εἰς τὸ στόμα αὑτῆς.
4 Λαλοῦσα δὲ ἡ γυνή ἡ Θεκωΐτις πρὸς τὸν βασιλέα, ἔπεσε κατὰ πρόσωπον αὑτῆς ἐπὶ τῆς γῆς καὶ προσεκύνησε καὶ εἶπε, Σῶσον, βασιλεῦ.
5 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτήν ὁ βασιλεύς, Τί ἔχεις; Ἡ δὲ εἶπε, Γυνή χήρα, φεῦ! εἶμαι ἐγώ, καὶ ἀπέθανεν ὁ ἀνήρ μου·
6 καὶ ἡ δούλη σου εἶχε δύο υἱούς, οἵτινες ἐλογομάχησαν ἀμφότεροι ἐν τῷ ἀγρῷ, καὶ δὲν ἦτο ὁ χωρίζων αὐτούς, ἀλλ᾿ ἐπάταξεν ὁ εἷς τὸν ἄλλον καὶ ἐθανάτωσεν αὐτόν·
7 καὶ ἰδού, ἐσηκώθη πᾶσα ἡ συγγένεια ἐναντίον τῆς δούλης σου καὶ εἶπον, Παράδος τὸν πατάξαντα τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ, διὰ νὰ θανατώσωμεν αὐτόν, ἀντὶ τῆς ζωῆς τοῦ ἀδελφοῦ αὑτοῦ τὸν ὁποῖον ἐφόνευσε, καὶ νὰ ἐξολοθρεύσωμεν ἐνταυτῷ τὸν κληρονόμον· καὶ οὕτω θέλουσι σβέσει τὸν ἄνθρακά μου τὸν ἐναπολειφθέντα, ὥστε νὰ μή ἀφήσωσιν εἰς τὸν ἄνδρα μου ὄνομα μηδὲ ἀπομεινάριον ἐπὶ τὸ πρόσωπον τῆς γῆς.
8 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὴν γυναῖκα, Ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου, καὶ ἐγὼ θέλω προστάξει ὑπὲρ σοῦ.
9 Καὶ εἶπεν ἡ γυνή ἡ Θεκωΐτις πρὸς τὸν βασιλέα, Κύριέ μου βασιλεῦ, ἐπ᾿ ἐμὲ ἄς ἦναι ἡ ἀνομία καὶ ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦ πατρὸς μου· ὁ δὲ βασιλεὺς καὶ ὁ θρόνος αὐτοῦ ἀθῶοι.
10 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς, Ὅστις λαλήσῃ ἐναντίον σου, φέρε αὐτὸν πρὸς ἐμέ, καὶ δὲν θέλει πλέον σὲ ἐγγίσει.
11 Ἡ δὲ εἶπεν, Ἄς ἐνθυμηθῇ, παρακαλῶ, ὁ βασιλεὺς Κύριον τὸν Θεὸν σου, καὶ ἄς μή ἀφήσῃ τοὺς ἐκδικητὰς τοῦ αἵματος νὰ πληθύνωσι τὴν φθορὰν καὶ νὰ ἀπολέσωσι τὸν υἱὸν μου. Ὁ δὲ εἶπε, Ζῇ Κύριος, οὐδὲ μία θρὶξ τοῦ υἱοῦ σου δὲν θέλει πέσει εἰς τὴν γῆν.
12 Τότε εἶπεν ἡ γυνή, Ἄς λαλήσῃ, παρακαλῶ, ἡ δούλη σου λόγον πρὸς τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα. Καὶ εἶπε, Λάλησον.
13 Καὶ εἶπεν ἡ γυνή, Καὶ διὰ τί ἐστοχάσθης τοιοῦτον πρᾶγμα κατὰ τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ; διότι ὁ βασιλεὺς λαλεῖ τοῦτο ὡς ἄνθρωπος ἔνοχος, ἐπειδή ὁ βασιλεὺς δὲν στέλλει νὰ ἐπαναφέρῃ τὸν ἐξόριστον αὑτοῦ.
14 Διότι ἀφεύκτως θέλομεν ἀποθάνει, καὶ εἴμεθα ὡς ὕδωρ διακεχυμένον ἐπὶ τῆς γῆς, τὸ ὁποῖον δὲν ἐπισυνάγεται πάλιν· καὶ ὁ Θεὸς δὲν θέλει νὰ ἀπολεσθῇ ψυχή, ἀλλ᾿ ἐφευρίσκει μέσα, ὥστε ὁ ἐξόριστος νὰ μή μένῃ ἐξωσμένος ἀπ᾿ αὐτοῦ.
15 Τώρα διὰ τοῦτο ἦλθον νὰ λαλήσω τὸν λόγον τοῦτον πρὸς τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα, διότι ὁ λαὸς μὲ ἐφόβισε· καὶ ἡ δούλη σου εἶπε, Θέλω τώρα λαλήσει πρὸς τὸν βασιλέα· ἴσως κάμῃ ὁ βασιλεὺς τὴν αἴτησιν τῆς δούλης αὑτοῦ.
16 Διότι ὁ βασιλεὺς θέλει εἰσακούσει, διὰ νὰ ἐλευθερώσῃ τὴν δούλην αὑτοῦ ἐκ χειρὸς τοῦ ἀνθρώπου τοῦ ζητοῦντος νὰ ἐξαλείψῃ ἐμὲ καὶ τὸν υἱὸν μου ἐνταυτῷ ἀπὸ τῆς κληρονομίας τοῦ Θεοῦ.
17 Εἶπε μάλιστα ἡ δούλη σου, Ὁ λόγος τοῦ κυρίου μου τοῦ βασιλέως θέλει εἶσθαι τώρα παρηγορητικός· διότι ὡς ἄγγελος Θεοῦ, οὕτως εἶναι ὁ κύριός μου ὁ βασιλεύς, εἰς τὸ νὰ διακρίνῃ τὸ καλὸν καὶ τὸ κακόν· καὶ Κύριος ὁ Θεὸς σου θέλει εἶσθαι μετὰ σοῦ.
18 Τότε ἀπεκρίθη ὁ βασιλεὺς καὶ εἶπε πρὸς τὴν γυναῖκα, Μή κρύψῃς ἀπ᾿ ἐμοῦ τώρα τὸ πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον θέλω σὲ ἐρωτήσει ἐγώ. Καὶ εἶπεν ἡ γυνή, Ἄς λαλήσῃ, παρακαλῶ, ὁ κύριός μου ὁ βασιλεύς.
19 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς, Δὲν εἶναι εἰς ὅλον τοῦτο ἡ χεὶρ τοῦ Ἰωὰβ μετὰ σοῦ; Καὶ ἡ γυνή ἀπεκρίθη καὶ εἶπε, Ζῇ ἡ ψυχή σου, κύριέ μου βασιλεῦ, οὐδὲν ἐκ τῶν ὅσα εἶπεν ὁ κύριός μου ὁ βασιλεὺς δὲν ἔκλινεν οὔτε δεξιὰ οὔτε ἀριστερά· διότι ὁ δοῦλός σου Ἰωάβ, αὐτὸς προσέταξεν εἰς ἐμέ, καὶ αὐτὸς ἔβαλε πάντας τοὺς λόγους τούτους εἰς τὸ στόμα τῆς δούλης σου·
20 ὁ δοῦλός σου Ἰωὰβ ἔκαμε τοῦτο, νὰ μεταστρέψω τὴν μορφήν τοῦ πράγματος τούτου· καὶ ὁ κύριός μου εἶναι σοφός, κατὰ τὴν σοφίαν ἀγγέλου τοῦ Θεοῦ, εἰς τὸ νὰ γνωρίζῃ πάντα τὰ ἐν τῇ γῇ.
21 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Ἰωάβ, Ἰδού, τώρα, ἔκαμα τὸ πρᾶγμα τοῦτο· ὕπαγε λοιπόν, ἐπανάφερε τὸν νέον, τὸν Ἀβεσσαλώμ.
22 Καὶ ἔπεσεν ὁ Ἰωὰβ κατὰ πρόσωπον αὑτοῦ εἰς τὴν γῆν καὶ προσεκύνησε καὶ εὐλόγησε τὸν βασιλέα· καὶ εἶπεν ὁ Ἰωάβ, Σήμερον ὁ δοῦλός σου γνωρίζει ὅτι εὕρηκα χάριν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς σου, κύριέ μου βασιλεῦ, καθότι ὁ βασιλεὺς ἔκαμε τὸν λόγον τοῦ δούλου αὑτοῦ.
23 Τότε ἐσηκώθη ὁ Ἰωὰβ καὶ ὑπῆγεν εἰς Γεσσοὺρ καὶ ἔφερε τὸν Ἀβεσσαλὼμ εἰς Ἱερουσαλήμ.
24 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς, Ἄς ἐπιστρέψῃ εἰς τὸν οἶκον αὑτοῦ καὶ ἄς μή ἴδῃ τὸ πρόσωπόν μου. Οὕτως ἐπέστρεψεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ εἰς τὸν οἶκον αὑτοῦ, καὶ δὲν εἶδε τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως.
25 Εἰς πάντα δὲ τὸν Ἰσραήλ δὲν ὑπῆρχεν ἄνθρωπος οὕτω θαυμαζόμενος διὰ τὴν ὡραιότητα αὑτοῦ ὡς ὁ Ἀβεσσαλώμ· ἀπὸ τοῦ ἴχνους τοῦ ποδὸς αὐτοῦ ἕως τῆς κορυφῆς αὐτοῦ δὲν ὑπῆρχεν ἐν αὐτῷ ἐλάττωμα·
26 καὶ ὁπότε ἐκούρευε τὴν κεφαλήν αὑτοῦ, διότι εἰς τὸ τέλος ἑκάστου ἔτους ἐκούρευεν αὐτήν· ἐπειδή τὰ μαλλία ἐβάρυνον αὐτὸν διὰ τοῦτο ἔκοπτεν αὐτά· ἐζύγιζε τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς αὑτοῦ, καὶ ἦσαν διακοσίων σίκλων κατὰ τὸ βασιλικὸν ζύγιον.
27 Ἐγεννήθησαν δὲ εἰς τὸν Ἀβεσσαλὼμ τρεῖς υἱοὶ καὶ μία θυγάτηρ, ὀνόματι Θάμαρ· αὕτη ἦτο γυνή ὡραιοτάτη.
28 Καὶ κατῴκησεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐν Ἱερουσαλήμ δύο ὁλόκληρα ἔτη, καὶ τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως δὲν εἶδεν.
29 Ὅθεν ἀπέστειλεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ πρὸς τὸν Ἰωάβ, διὰ νὰ πέμψῃ αὐτὸν πρὸς τὸν βασιλέα· πλήν δὲν ἠθέλησε νὰ ἔλθῃ πρὸς αὐτόν· ἀπέστειλε πάλιν ἐκ δευτέρου, ἀλλὰ δὲν ἠθέλησε νὰ ἔλθῃ.
30 Τότε εἶπε πρὸς τοὺς δούλους αὑτοῦ, Ἰδέτε, ὁ ἀγρὸς τοῦ Ἰωὰβ εἶναι πλησίον τοῦ ἰδικοῦ μου, καὶ ἔχει κριθήν ἐκεῖ· ὑπάγετε καὶ κατακαύσατε αὐτήν ἐν πυρί· καὶ κατέκαυσαν οἱ δοῦλοι τοῦ Ἀβεσσαλὼμ τὸν ἀγρὸν ἐν πυρί.
31 Καὶ ἐσηκώθη ὁ Ἰωὰβ καὶ ἦλθε πρὸς τὸν Ἀβεσσαλώμ εἰς τὴν οἰκίαν καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Διὰ τί κατέκαυσαν οἱ δοῦλοί σου τὸν ἀγρὸν μου ἐν πυρί;
32 Ὁ δὲ Ἀβεσσαλώμ ἀπεκρίθη πρὸς τὸν Ἰωάβ, Ἰδού, ἀπέστειλα πρὸς σέ, λέγων, Ἐλθέ ἐνταῦθα, διὰ νὰ σὲ πέμψω πρὸς τὸν βασιλέα νὰ εἴπῃς, Διὰ τί ἦλθον ἀπὸ Γεσσούρ; ἤθελεν εἶσθαι καλήτερον δι᾿ ἐμὲ νὰ ἤμην ἔτι ἐκεῖ· τώρα λοιπὸν ἄς ἴδω τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως· καὶ ἄν ἦναι ἀδικίᾳ ἐν ἐμοί, ἄς μὲ θανατώσῃ.
33 Τότε ὁ Ἰωὰβ ἦλθε πρὸς τὸν βασιλέα καὶ ἀνήγγειλε ταῦτα πρὸς αὐτόν· καὶ ἐκάλεσε τὸν Ἀβεσσαλώμ, καὶ ἦλθε πρὸς τὸν βασιλέα, καὶ πεσὼν ἐπὶ πρόσωπον αὑτοῦ εἰς τὴν γῆν, προσεκύνησεν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως· καὶ ὁ βασιλεὺς ἐφίλησε τὸν Ἀβεσσαλώμ.
1 Μετὰ δὲ ταῦτα ἡτοίμασεν εἰς ἑαυτὸν ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἁμάξας καὶ ἵππους καὶ πεντήκοντα ἄνδρας, διὰ νὰ τρέχωσιν ἔμπροσθεν αὐτοῦ.
2 Καὶ ἐσηκόνετο ὁ Ἀβεσσαλὼμ πρωΐ, καὶ ἵστατο εἰς τὰ πλάγια τῆς ὁδοῦ τῆς πύλης· καὶ ὁπότε τις ἔχων διαφορὰν τινα ἤρχετο πρὸς τὸν βασιλέα διὰ κρίσιν, τότε ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐκάλει αὐτὸν πρὸς ἑαυτὸν καὶ ἔλεγεν, Ἐκ ποίας πόλεως εἶσαι; Ὁ δὲ ἀπεκρίνετο, Ὁ δοῦλός σου εἶναι ἐκ τῆς δεῖνος φυλῆς τοῦ Ἰσραήλ.
3 Καὶ ἔλεγε πρὸς αὐτὸν ὁ Ἀβεσσαλώμ, Ἰδέ, ἡ ὑπόθεσίς σου εἶναι καλή καὶ ὀρθή· πλήν δὲν εἶναι οὐδεὶς ὁ ἀκούων σε ἀπὸ μέρους τοῦ βασιλέως.
4 Ἔλεγε προσέτι ὁ Ἀβεσσαλώμ, Τίς νὰ μὲ ἐδιώριζε κριτήν τοῦ τόπου, διὰ νὰ ἔρχηται πρὸς ἐμὲ πᾶς ὅστις ἔχει διαφορὰν ἤ κρίσιν, καὶ νὰ δικαιόνω αὐτόν.
5 Καὶ ὁπότε τις ἐπλησίαζε διὰ νὰ προσκυνήσῃ αὐτόν, ἥπλονε τὴν χεῖρα αὑτοῦ καὶ ἐπίανεν αὐτὸν καὶ ἐφίλει αὐτόν.
6 Καὶ ἔκαμνεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ κατὰ τοῦτον τὸν τρόπον εἰς πάντα Ἰσραηλίτην ἐρχόμενον πρὸς τὸν βασιλέα διὰ κρίσιν· καὶ ὑπέκλεπτεν ὁ Ἀβεσσαλώμ τὰς καρδίας τῶν ἀνδρῶν Ἰσραήλ.
7 Καὶ εἰς τὸ τέλος τεσσαράκοντα ἐτῶν εἶπεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ πρὸς τὸν βασιλέα, Ἄς ὑπάγω, παρακαλῶ, διὰ νὰ ἐκπληρώσω τὴν εὐχήν μου, τὴν ὁποίαν ηὐχήθην εἰς τὸν Κύριον, ἐν Χεβρών·
8 διότι ὁ δοῦλός σου ηὐχήθη εὐχήν, ὅτε κατῴκει ἐν Γεσσοὺρ ἐν Συρίᾳ, λέγων· Ἐὰν ὁ Κύριος μὲ ἐπιστρέψῃ τῳόντι εἰς Ἱερουσαλήμ, τότε θέλω προσφέρει θυσίαν εἰς τὸν Κύριον.
9 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλεύς, Ὕπαγε ἐν εἰρήνῃ. Καὶ σηκωθείς, ὑπῆγεν εἰς Χεβρών.
10 Ἀπέστειλε δὲ ὁ Ἀβεσσαλὼμ κατασκόπους εἰς πάσας τὰς φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ, λέγων, Καθὼς ἀκούσητε τὴν φωνήν τῆς σάλπιγγος, θέλετε εἰπεῖ Ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐβασίλευσεν ἐν Χεβρών.
11 Καὶ ὑπῆγαν μετὰ τοῦ Ἀβεσσαλὼμ διακόσιοι ἄνδρες ἐξ Ἱερουσαλήμ, κεκλημένοι καὶ ὑπῆγαν ἐν τῇ ἁπλότητι αὑτῶν καὶ δὲν ἤξευραν οὐδέν.
12 Καὶ προσεκάλεσεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ Ἀχιτόφελ τὸν Γιλωναῖον, τὸν σύμβουλον τοῦ Δαβίδ, ἐκ τῆς πόλεως αὐτοῦ, ἐκ Γιλώ, ἐνῷ προσέφερε τὰς θυσίας. Καὶ ἡ συνωμοσία ἦτο δυνατή καὶ ὁ λαὸς ἐπληθύνετο ἀδιακόπως πλησίον τοῦ Ἀβεσσαλώμ.
13 Ἦλθε δὲ μηνυτής πρὸς τὸν Δαβὶδ λέγων, Αἱ καρδίαι τῶν ἀνδρῶν Ἰσραήλ ἐστράφησαν κατόπιν τοῦ Ἀβεσσαλώμ.
14 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς πάντας τοὺς δούλους αὑτοῦ τοὺς μεθ᾿ αὑτοῦ ἐν Ἱερουσαλήμ, Σηκώθητε, καὶ ἄς φύγωμεν· διότι δὲν θέλομεν δυνηθῆ νὰ διασωθῶμεν ἀπὸ προσώπου τοῦ Ἀβεσσαλώμ· σπεύσατε νὰ ἀναχωρήσωμεν, διὰ νὰ μή ἐπιταχύνῃ καὶ καταφθάσῃ ἡμᾶς καὶ σπρώξῃ τὸ κακὸν ἐφ᾿ ἡμᾶς καὶ πατάξῃ τὴν πόλιν ἐν στόματι μαχαίρας.
15 Καὶ οἱ δοῦλοι τοῦ βασιλέως εἶπαν πρὸς τὸν βασιλέα, Εἰς πᾶν, ὅ, τι ἐκλέξῃ ὁ κύριός μου ὁ βασιλεύς, ἰδού, οἱ δοῦλοί σου.
16 Καὶ ἐξῆλθεν ὁ βασιλεὺς καὶ πᾶς ὁ οἶκος αὐτοῦ κατόπιν αὐτοῦ. Καὶ ἀφῆκεν ὁ βασιλεὺς τὰς δέκα γυναῖκας τὰς παλλακὰς διὰ νὰ φυλάττωσι τὸν οἶκον.
17 Καὶ ἐξῆλθεν ὁ βασιλεὺς καὶ πᾶς ὁ λαὸς κατόπιν αὐτοῦ, καὶ ἐστάθησαν εἰς τόπον μακρὰν ἀπέχοντα.
18 Καὶ πάντες οἱ δοῦλοι αὐτοῦ ἐπορεύοντο πλησίον αὐτοῦ· καὶ πάντες οἱ Χερεθαῖοι καὶ πάντες οἱ Φελεθαῖοι καὶ πάντες οἱ Γετθαῖοι, ἑξακόσιοι ἄνδρες, οἱ ἐλθόντες ὀπίσω αὐτοῦ ἀπὸ Γάθ, προεπορεύοντο ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως.
19 Τότε εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς Ἰτταΐ τὸν Γετθαῖον, Διὰ τί ἔρχεσαι καὶ σὺ μεθ᾿ ἡμῶν; ἐπίστρεψον καὶ κατοίκει μετὰ τοῦ βασιλέως, διότι εἶσαι ξένος, καὶ μάλιστα εἶσαι μετῳκισμένος ἐκ τοῦ τόπου σου·
20 χθὲς ἦλθες, καὶ σήμερον θέλω σὲ κάμει νὰ περιπλανᾶσαι μεθ᾿ ἡμῶν; ἐγὼ δὲ ὑπάγω ὅπου δυνηθῶ· ἐπίστρεψον καὶ λάβε καὶ τοὺς ἀδελφοὺς σου· ἔλεος καὶ ἀλήθεια μετὰ σοῦ.
21 Ὁ δὲ Ἰτταΐ ἀπεκρίθη πρὸς τὸν βασιλέα καὶ εἶπε, Ζῇ Κύριος, καὶ ζῇ ὁ κύριός μου ὁ βασιλεύς, ὅπου καὶ ἄν ἦναι ὁ κύριός μου ὁ βασιλεύς, εἴτε εἰς θάνατον, εἴτε εἰς ζωήν, βεβαίως ἐκεῖ θέλει εἶσθαι καὶ ὁ δοῦλός σου.
22 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Ἰτταΐ, Ἐλθὲ λοιπόν, καὶ διάβαινε. Καὶ διέβη ὁ Ἰτταΐ ὁ Γετθαῖος καὶ πάντες οἱ ἄνδρες αὐτοῦ καὶ πάντα τὰ παιδία τὰ μετ᾿ αὐτοῦ.
23 Ὅλος δὲ ὁ τόπος ἔκλαιε μετὰ φωνῆς μεγάλης, καὶ διέβαινε πᾶς ὁ λαός· διέβη καὶ ὁ βασιλεὺς τὸν χείμαρρον Κέδρων· καὶ πᾶς ὁ λαὸς διέβη κατὰ τὴν ὁδὸν τῆς ἐρήμου.
24 Καὶ ἰδού, προσέτι ὁ Σαδὼκ καὶ πάντες οἱ Λευΐται μετ᾿ αὐτοῦ, φέροντες τὴν κιβωτὸν τῆς διαθήκης τοῦ Θεοῦ· καὶ ἔστησαν τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ· ἀνέβη δὲ ὁ Ἀβιάθαρ, ἀφοῦ ἐτελείωσε πᾶς ὁ λαὸς διαβαίνων ἀπὸ τῆς πόλεως.
25 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Σαδώκ, Ἀπόστρεψον τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν πόλιν· ἐὰν εὕρω χάριν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ Κυρίου, θέλει μὲ κάμει νὰ ἐπιστρέψω καὶ νὰ ἴδω αὐτήν καὶ τὸ κατοικητήριον αὐτοῦ·
26 ἀλλ᾿ ἐὰν εἴπῃ οὕτω, Δὲν ἔχω εὐαρέσκειαν εἰς σέ, ἰδού, ἐγώ, ἄς κάμῃ εἰς ἐμὲ ὅ, τι φανῇ ἀρεστὸν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ.
27 Ὁ βασιλεὺς εἶπεν ἔτι πρὸς Σαδὼκ τὸν ἱερέα, Δὲν εἶσαι σὺ ὁ βλέπων; ἐπίστρεψον εἰς τὴν πόλιν ἐν εἰρήνῃ, καὶ Ἀχιμάας ὁ υἱὸς σου καὶ Ἰωνάθαν ὁ υἱὸς τοῦ Ἀβιάθαρ, οἱ δύο υἱοὶ σας μεθ᾿ ὑμῶν·
28 ἰδέτε, ἐγὼ θέλω μένει εἰς τὰς πεδιάδας τῆς ἐρήμου, ἑωσοῦ ἔλθῃ λόγος παρ᾿ ὑμῶν διὰ νὰ μοὶ ἀναγγείλῃ.
29 Ὁ Σαδὼκ λοιπὸν καὶ ὁ Ἀβιάθαρ ἐπανέφεραν τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ εἰς Ἱερουσαλήμ καὶ ἔμειναν ἐκεῖ.
30 Ὁ δὲ Δαβὶδ ἀνέβαινε διὰ τῆς ἀναβάσεως τῶν Ἐλαιῶν, ἀναβαίνων καὶ κλαίων καὶ ἔχων τὴν κεφαλήν αὑτοῦ κεκαλυμμένην καὶ περιπατῶν ἀνυπόδητος· καὶ πᾶς ὁ λαὸς ὁ μετ᾿ αὐτοῦ εἶχεν ἕκαστος κεκαλυμμένην τὴν κεφαλήν αὑτοῦ, καὶ ἀνέβαινον πορευόμενοι καὶ κλαίοντες.
31 Καὶ ἀπήγγειλαν πρὸς τὸν Δαβίδ, λέγοντες, Ὁ Ἀχιτόφελ εἶναι μεταξὺ τῶν συνωμοτῶν μετὰ τοῦ Ἀβεσσαλώμ. Καὶ εἶπεν ὁ Δαβίδ, Κύριε, δέομαί σου, διασκέδασον τὴν βουλήν τοῦ Ἀχιτόφελ.
32 Καὶ ὅτε ἦλθεν ὁ Δαβὶδ εἰς τὴν κορυφήν τοῦ ὄρους, ὅπου προσεκύνησε τὸν Θεόν, ἰδού, ἦλθεν εἰς συνάντησιν αὐτοῦ Χουσαΐ ὁ Ἀρχίτης, ἔχων διεσχισμένον τὸν χιτῶνα αὑτοῦ καὶ χῶμα ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὑτοῦ.
33 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Δαβίδ, Ἐὰν διαβῇς μετ᾿ ἐμοῦ, θέλεις βεβαίως εἶσθαι φορτίον ἐπ᾿ ἐμέ·
34 ἐάν ὅμως ἐπιστρέψῃς εἰς τὴν πόλιν καὶ εἴπῃς πρὸς τὸν Ἀβεσσαλώμ, Θέλω εἶσθαι δοῦλός σου, βασιλεῦ· καθὼς ἐστάθην δοῦλος τοῦ πατρὸς σου μέχρι τοῦδε, οὕτω θέλω εἶσθαι τώρα δοῦλός σου· τότε δύνασαι ὑπὲρ ἐμοῦ νὰ ἀνατρέψῃς τὴν βουλήν τοῦ Ἀχιτόφελ·
35 καὶ δὲν εἶναι ἐκεῖ μετὰ σοῦ ὁ Σαδὼκ καὶ ὁ Ἀβιάθαρ, οἱ ἱερεῖς; πᾶν ὅ, τι λοιπὸν ἤθελες ἀκούσει ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ βασιλέως, θέλεις ἀναγγείλει πρὸς τὸν Σαδὼκ καὶ Ἀβιάθαρ, τοὺς ἱερεῖς·
36 ἰδού, ἐκεῖ μετ᾿ αὐτῶν οἱ δύο υἱοὶ αὐτῶν, Ἀχιμάας ὁ τοῦ Σαδώκ καὶ Ἰωνάθαν ὁ τοῦ Ἀβιάθαρ· καὶ δι᾿ αὐτῶν θέλετε ἀποστέλλει πρὸς ἐμὲ πᾶν ὅ, τι ἀκούσητε.
37 Καὶ καθὼς εἰσῆλθεν εἰς τὴν πόλιν ὁ Χουσαΐ ὁ φίλος τοῦ Δαβίδ, ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἦλθεν εἰς Ἱερουσαλήμ.
1 Καὶ ὅτε ὁ Δαβὶδ ἐπέρασεν ὀλίγον τὴν κορυφήν, ἰδού, Σιβά, ὁ ὑπηρέτης τοῦ Μεμφιβοσθέ, συνήντησεν αὐτόν, μετὰ δύο ὄνων σαμαρωμένων, ἔχων ἐπ᾿ αὐτοὺς διακοσίους ἄρτους καὶ ἑκατὸν βότρυς σταφίδων καὶ ἑκατὸν ἀρμαθιὰς θερινῶν καρπῶν καὶ ἀσκὸν οἴνου.
2 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Σιβά, Διά τί φέρεις ταῦτα; Ὁ δὲ Σιβὰ εἶπεν, Οἱ ὄνοι εἶναι διὰ τὴν οἰκογένειαν τοῦ βασιλέως διὰ νὰ ἐπικάθηται, καὶ οἱ ἄρτοι καὶ οἱ θερινοὶ καρποὶ διὰ νὰ τρώγωσιν οἱ νέοι· ὁ δὲ οἶνος, διὰ νὰ πίνωσιν ὅσοι ἀτονίσωσιν ἐν τῇ ἐρήμῳ.
3 Τότε εἶπεν ὁ βασιλεύς, Καὶ ποῦ εἶναι ὁ υἱὸς τοῦ κυρίου σου; Καὶ εἶπεν ὁ Σιβὰ πρὸς τὸν βασιλέα, Ἰδού, κάθηται ἐν Ἱερουσαλήμ· διότι εἶπε, Σήμερον ὁ οἶκος Ἰσραήλ θέλει ἐπιστρέψει πρὸς ἐμὲ τὴν βασιλείαν τοῦ πατρὸς μου.
4 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Σιβά, Ἰδού, ἰδικὰ σου εἶναι πάντα τὰ ὑπάρχοντα τοῦ Μεμφιβοσθέ. Καὶ εἶπεν ὁ Σιβά, Δέομαι ὑποκλινῶς νὰ εὕρω χάριν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς σου, κύριέ μου βασιλεῦ.
5 Καὶ ὅτε ἦλθεν ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ ἕως Βαουρείμ, ἰδού, ἐξήρχετο ἐκεῖθεν ἄνθρωπος ἐκ τῆς συγγενείας τοῦ οἴκου τοῦ Σαούλ, ὀνομαζόμενος Σιμεΐ, υἱὸς τοῦ Γηρά· καὶ ἐξελθὼν, ἤρχετο καταρώμενος.
6 Καὶ ἔρριπτε λίθους ἐπὶ τὸν Δαβὶδ καὶ ἐπὶ πάντας τοὺς δούλους τοῦ βασιλέως Δαβίδ· πᾶς δὲ ὁ λαὸς καὶ πάντες οἱ δυνατοὶ ἦσαν ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ καὶ ἐξ ἀριστερῶν αὐτοῦ.
7 Καὶ οὕτως ἔλεγεν ὁ Σιμεΐ καταρώμενος, Ἔξελθε, ἔξελθε, ἀνήρ αἱμάτων καὶ ἀνήρ κακοποιέ·
8 ἐπέστρεψεν ὁ Κύριος κατὰ σοῦ πάντα τὰ αἵματα τοῦ οἴκου τοῦ Σαούλ, ἀντὶ τοῦ ὁποίου ἐβασίλευσας· καὶ παρέδωκεν ὁ Κύριος τὴν βασιλείαν εἰς τὴν χεῖρα Ἀβεσσαλὼμ τοῦ υἱοῦ σου· καὶ ἰδού, σὺ ἐπιάσθης ἐν τῇ κακίᾳ σου, διότι εἶσαι ἀνήρ αἱμάτων.
9 Τότε εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα Ἀβισαὶ ὁ υἱὸς τῆς Σερουΐας, Διὰ τί οὗτος ὁ νεκρὸς κύων καταρᾶται τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα; ἄφες, παρακαλῶ, νὰ περάσω καὶ νὰ κόψω τὴν κεφαλήν αὐτοῦ.
10 Ὁ δὲ βασιλεὺς εἶπε, Τί μεταξὺ ἐμοῦ καὶ ἡμῶν, υἱοὶ τῆς Σερουΐας; ἄς καταρᾶται, διότι ὁ Κύριος εἶπε πρὸς αὐτόν, Καταράσθητι τὸν Δαβίδ. Τίς λοιπὸν θέλει εἰπεῖ, Διὰ τί ἔκαμες οὕτω;
11 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Ἀβισαὶ καὶ πρὸς πάντας τοὺς δούλους αὑτοῦ, Ἰδού, ὁ υἱὸς μου, ὁ ἐξελθὼν ἐκ τῶν σπλάγχνων μου ζητεῖ τὴν ζωήν μου· πόσῳ μᾶλλον τώρα ὁ Βενιαμίτης; ἀφήσατε αὐτόν, καὶ ἄς καταρᾶται, διότι ὁ Κύριος προσέταξεν αὐτόν·
12 ἴσως ἐπιβλέψῃ ὁ Κύριος ἐπὶ τὴν θλῖψιν μου, καὶ ἀνταποδώσῃ ὁ Κύριος εἰς ἐμὲ ἀγαθὸν ἀντὶ τῆς κατάρας τούτου τὴν ἡμέραν ταύτην.
13 Καὶ ἐπορεύοντο ὁ Δαβὶδ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ εἰς τὴν ὁδόν, ὁ δὲ Σιμεΐ ἐπορεύετο κατὰ τὰ πλευρὰ τοῦ ὄρους ἀπέναντι αὐτοῦ, καὶ κατηρᾶτο πορευόμενος καὶ ἔρριπτε λίθους κατ᾿ αὐτοῦ καὶ ἐσκόνιζε μὲ χῶμα.
14 Καὶ ἦλθεν ὁ βασιλεύς, καὶ πᾶς ὁ λαὸς ὁ μετ᾿ αὐτοῦ, ἐκλελυμένοι καὶ ἀνεπαύθησαν ἐκεῖ.
15 Ὁ δὲ Ἀβεσσαλὼμ καὶ πᾶς ὁ λαός, οἱ ἄνδρες Ἰσραήλ, ἦλθον εἰς Ἰερουσαλήμ, καὶ ὁ Ἀχιτόφελ μετ᾿ αὐτοῦ.
16 Καὶ ὅτε ἦλθε πρὸς τὸν Ἀβεσσαλὼμ Χουσαΐ ὁ Ἀρχίτης, ὁ φίλος τοῦ Δαβίδ, εἶπεν ὁ Χουσαΐ πρὸς τὸν Ἀβεσσαλώμ, Ζήτω ὁ βασιλεύς· ζήτω ὁ βασιλεύς.
17 Ὁ δὲ Ἀβεσσαλὼμ εἶπε πρὸς τὸν Χουσαΐ, Τοῦτο εἶναι τὸ ἔλεός σου πρὸς τὸν φίλον σου; διὰ τί δὲν ὑπῆγες μετὰ τοῦ φίλου σου;
18 Καὶ εἶπεν ὁ Χουσαΐ πρὸς τὸν Ἀβεσσαλώμ, Οὐχί· ἀλλ᾿ ἐκείνου, τὸν ὁποῖον ἐξέλεξεν ὁ Κύριος καὶ οὗτος ὁ λαὸς καὶ πάντες οἱ ἄνδρες Ἰσραήλ, τούτου θέλω εἶσθαι καὶ μετὰ τούτου θέλω κατοικεῖ·
19 καὶ ἔπειτα, ποῖον θέλω δουλεύει ἐγώ; οὐχὶ ἔμπροσθεν τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ; καθὼς ἐδούλευσα ἔμπροσθεν τοῦ πατρὸς σου, οὕτω θέλω εἶσθαι ἔμπροσθέν σου.
20 Τότε εἶπεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ πρὸς τὸν Ἀχιτόφελ, Συμβουλεύθητε μεταξὺ σας τί θέλομεν κάμει.
21 Καὶ εἶπεν ὁ Ἀχιτόφελ πρὸς τὸν Ἀβεσσαλώμ, Εἴσελθε εἰς τὰς παλλακὰς τοῦ πατρὸς σου, τὰς ὁποίας ἀφῆκε διὰ νὰ φυλάττωσι τὸν οἶκον· καὶ θέλει ἀκούσει πᾶς ὁ Ἰσραήλ, ὅτι ἔγεινες μισητὸς εἰς τὸν πατέρα σου· καὶ θέλουσιν ἐνδυναμωθῆ αἱ χεῖρες πάντων τῶν μετὰ σοῦ.
22 Ἔστησαν λοιπὸν εἰς τὸν Ἀβεσσαλὼμ σκηνήν ἐπὶ τοῦ δώματος, καὶ εἰσῆλθεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ εἰς τὰς παλλακὰς τοῦ πατρὸς αὑτοῦ, ἐνώπιον παντὸς τοῦ Ἰσραήλ.
23 Καὶ ἡ συμβουλή τοῦ Ἀχιτόφελ, τὴν ὁποίαν ἔδιδε κατ᾿ ἐκείνας τὰς ἡμέρας, ἦτο ὡς ἐὰν τις ἤθελε συμβουλευθῆ τὸν Θεόν· οὕτως ἐνομίζετο πᾶσα συμβουλή τοῦ Ἀχιτόφελ καὶ εἰς τὸν Δαβὶδ καὶ εἰς τὸν Ἀβεσσαλώμ.
1 Καὶ ὁ Ἀχιτόφελ εἶπε πρὸς τὸν Ἀβεσσαλώμ, Ἄς ἐκλέξω τώρα δώδεκα χιλιάδας ἀνδρῶν καὶ σηκωθείς, ἄς καταδιώξω ὀπίσω τοῦ Δαβὶδ τὴν νύκτα·
2 καὶ θέλω ἐπέλθει κατ᾿ αὐτοῦ, ἐνῷ εἶναι ἀποκαμωμένος καὶ ἐκλελυμένος τὰς χεῖρας, καὶ θέλω κατατρομάξει αὐτόν· καὶ πᾶς ὁ λαὸς ὁ μετ᾿ αὐτοῦ θέλει φύγει, καὶ θέλω πατάξει τὸν βασιλέα μεμονωμένον·
3 καὶ θέλω ἐπιστρέψει πάντα τὸν λαὸν πρὸς σέ· διότι ὁ ἀνήρ, τὸν ὁποῖον σὺ ζητεῖς, εἶναι ὡς ἐὰν πάντες ἐπέστρεφον· πᾶς δὲ ὁ λαὸς θέλει εἶσθαι ἐν εἰρήνῃ.
4 Καὶ ἤρεσεν ὁ λόγος εἰς τὸν Ἀβεσσαλὼμ καὶ εἰς πάντας τοὺς πρεσβυτέρους τοῦ Ἰσραήλ.
5 Τότε εἶπεν ὁ Ἀβεσσαλώμ, Κάλεσον τώρα καὶ Χουσαΐ τὸν Ἀρχίτην, καὶ ἄς ἀκούσωμεν τί λέγει καὶ αὐτός.
6 Καὶ ὅτε εἰσῆλθεν ὁ Χουσαΐ πρὸς τὸν Ἀβεσσαλώμ, εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Ἀβεσσαλώμ, λέγων, Ὁ Ἀχιτόφελ ἐλάλησε κατὰ τοῦτον τὸν τρόπον· πρέπει νὰ κάμωμεν κατὰ τὸν λόγον αὐτοῦ ἤ οὐχί; λάλησον σύ.
7 Καὶ εἶπεν ὁ Χουσαΐ πρὸς τὸν Ἀβεσσαλώμ, Δὲν εἶναι καλή ἡ συμβουλή, τὴν ὁποίαν ἔδωκεν ὁ Ἀχιτόφελ ταύτην τὴν φοράν.
8 Καὶ εἶπεν ὁ Χουσαΐ, σὺ ἐξεύρεις τὸν πατέρα σου καὶ τοὺς ἄνδρας αὐτοῦ, ὅτι εἶναι δυνατοὶ καὶ κατάπικροι τὴν ψυχήν, ὡς ἄρκτος στερηθεῖσα τῶν τέκνων αὑτῆς ἐν τῇ πεδιάδι καὶ ὁ πατήρ σου εἶναι ἀνήρ πολεμιστής καὶ δὲν θέλει μείνει τὴν νύκτα μετὰ τοῦ λαοῦ·
9 ἰδοὺ, τώρα εἶναι κεκρυμμένος ἐν λάκκῳ τινὶ ἤ ἐν ἄλλῳ τινὶ τόπῳ· καὶ ἐὰν πέσωσί τινες ἐξ αὐτῶν εἰς τὴν ἀρχήν, πᾶς ὅστις ἀκούσῃ θέλει εἰπεῖ, θραῦσις ἔγεινεν εἰς τὸν λαόν, τὸν ἀκολουθοῦντα τὸν Ἀβεσσαλώμ·
10 τότε καὶ ὁ ἀνδρεῖος, τοῦ ὁποίου ἡ καρδία εἶναι ὡς ἡ καρδία τοῦ λέοντος, θέλει παντάπασι νεκρωθῆ· διότι πᾶς ὁ Ἰσραήλ ἐξεύρει, ὅτι ὁ πατήρ σου εἶναι δυνατός· καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ, ἄνδρες δυνάμεως·
11 διὰ ταῦτα ἐγὼ συμβουλεύω νὰ συναχθῇ πρὸς σὲ πᾶς ὁ Ἰσραήλ, ἀπὸ Δάν ἕως Βήρ-σαβεέ, ὡς ἡ ἄμμος ἡ παρὰ τὴν θάλασσαν κατὰ τὸ πλῆθος, καὶ νὰ ὑπάγῃς προσωπικῶς νὰ πολεμήσῃς·
12 οὕτω θέλομεν ἐπέλθει κατ᾿ αὐτοῦ εἰς ὅντινα τόπον εὑρεθῇ, καὶ θέλομεν πέσει ἐπ᾿ αὐτὸν ὡς πίπτει ἡ δρόσος ἐπὶ τὴν γῆν· ὥστε ἐξ αὐτοῦ καὶ ἐκ πάντων τῶν ἀνθρώπων τῶν μετ᾿ αὐτοῦ δὲν θέλει μείνει οὐδὲ εἷς·
13 ἐὰν δὲ καταφύγῃ εἰς πόλιν τινά, τότε πᾶς ὁ Ἰσραήλ θέλει φέρει κατὰ τῆς πόλεως ἐκείνης σχοινία, καὶ θέλομεν σύρει αὐτήν ἕως τοῦ χειμάρρου, ὥστε νὰ μή μείνῃ ἐκεῖ οὐδὲ λιθάριον.
14 Καὶ εἶπεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ καὶ πάντες οἱ ἄνδρες Ἰσραήλ, Καλητέρα εἶναι ἡ συμβουλή τοῦ Χουσαΐ τοῦ Ἀρχίτου παρὰ τὴν συμβουλήν τοῦ Ἀχιτόφελ. Διότι ὁ Κύριος διέταξε νὰ διασκεδάσῃ τὴν καλήν συμβουλήν τοῦ Ἀχιτόφελ, διὰ νὰ ἐπιφέρῃ ὁ Κύριος τὸ κακὸν ἐπὶ τὸν Ἀβεσσαλώμ.
15 Καὶ εἶπεν ὁ Χουσαΐ πρὸς τὸν Σαδὼκ καὶ πρὸς τὸν Ἀβιάθαρ τοὺς ἱερεῖς, Οὕτω καὶ οὕτω συνεβούλευσεν ὁ Ἀχιτόφελ τὸν Ἀβεσσαλὼμ καὶ τοὺς πρεσβυτέρους τοῦ Ἰσραήλ, καὶ οὕτω καὶ οὕτω συνεβούλευσα ἐγώ·
16 τώρα λοιπὸν ἀποστείλατε ταχέως καὶ ἀναγγείλατε πρὸς τὸν Δαβίδ, λέγοντες, Μή μείνῃς τὴν νύκτα ταύτην ἐν ταῖς πεδιάσι τῆς ἐρήμου, ἀλλὰ σπεῦσον νὰ διαπεράσῃς, διὰ νὰ μή καταποθῇ ὁ βασιλεὺς καὶ πᾶς ὁ λαὸς ὁ μετ᾿ αὐτοῦ.
17 Ὁ δὲ Ἰωνάθαν καὶ ὁ Ἀχιμάας ἵσταντο πλησίον τῆς Ἔν-ρωγήλ, διότι δὲν ἐτόλμων νὰ φανῶσιν ὅτι εἰσήρχοντο εἰς τὴν πόλιν· καὶ ὑπῆγε παιδίσκη τίς καὶ ἀπήγγειλε πρὸς αὐτοὺς τὸ πρᾶγμα· οἱ δὲ ὑπῆγαν καὶ ἀπήγγειλαν πρὸς τὸν βασιλέα Δαβίδ.
18 Νέος τίς δὲ ἰδὼν αὐτούς, ἀπήγγειλε πρὸς τὸν Ἀβεσσαλώμ· πλήν καὶ οἱ δύο ὑπῆγαν ταχέως καὶ εἰσῆλθον εἰς τὴν οἰκίαν τινὸς ἐν Βαουρείμ, ὅστις εἶχε φρέαρ ἐν τῇ αὐλῇ αὑτοῦ, καὶ κατέβησαν ἐκεῖ.
19 Καὶ ἡ γυνή λαβοῦσα κάλυμμα ἐξήπλωσεν ἐπὶ τὸ στόμιον τοῦ φρέατος, καὶ ἔχυσεν ἐπ᾿ αὐτὸ κοπανισμένον σῖτον· ὥστε δὲν ἐγνώσθη τὸ πρᾶγμα.
20 Καὶ ἐλθόντες οἱ δοῦλοι τοῦ Ἀβεσσαλὼμ εἰς τὴν οἰκίαν πρὸς τὴν γυναῖκα, εἶπον, Ποῦ εἶναι ὁ Ἀχιμάας καὶ ὁ Ἰωνάθαν; Ἡ δὲ γυνή εἶπε πρὸς αὐτούς, Διέβησαν τὸ ῥυάκιον τοῦ ὕδατος. Καὶ ἀφοῦ ἐζήτησαν καὶ δὲν εὕρηκαν αὐτούς, ἐπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλήμ.
21 Ἀφοῦ δὲ ἐκεῖνοι ἀνεχώρησαν, ἀνέβησαν ἐκ τοῦ φρέατος καὶ ὑπῆγαν καὶ ἀπήγγειλαν πρὸς τὸν βασιλέα Δαβὶδ καὶ εἶπον πρὸς τὸν Δαβίδ, Σηκώθητε καὶ περάσατε ταχέως τὸ ὕδωρ· διότι οὕτω συνεβούλευσεν ἐναντίον σας ὁ Ἀχιτόφελ.
22 Τότε ἐσηκώθη ὁ Δαβὶδ καὶ πᾶς ὁ λαὸς ὁ μετ᾿ αὐτοῦ καὶ διέβησαν τὸν Ἰορδάνην· μέχρι τοῦ χαράγματος τῆς ἡμέρας δὲν ἔλειψεν οὐδὲ εἷς ἐξ αὐτῶν, ὅστις δὲν διέβη τὸν Ἰορδάνην.
23 Ὁ δὲ Ἀχιτόφελ, ἰδὼν ὅτι ἡ συμβουλή αὐτοῦ δὲν ἐξετελέσθη, ἐσαμάρωσε τὸν ὄνον αὑτοῦ καὶ σηκωθείς, ἀνεχώρησε πρὸς τὸν οἶκον αὑτοῦ, εἰς τὴν πόλιν αὑτοῦ· καὶ ἀφοῦ διέταξε τὰ τοῦ οἴκου αὑτοῦ, ἐκρεμάσθη καὶ ἀπέθανε καὶ ἐτάφη ἐν τῷ τάφῳ τοῦ πατρὸς αὑτοῦ.
24 Καὶ ὁ Δαβὶδ ἦλθεν εἰς Μαχαναΐμ· ὁ δὲ Ἀβεσσαλὼμ διέβη τὸν Ἰορδάνην, αὐτὸς καὶ πάντες οἱ ἄνδρες Ἰσραήλ μετ᾿ αὐτοῦ.
25 Καὶ κατέστησεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἀρχιστράτηγον τὸν Ἀμασὰ ἀντὶ τοῦ Ἰωάβ. Ἦτο δὲ ὁ Ἀμασὰ υἱὸς ἀνδρὸς ὀνομαζομένου Ἰθρά, Ἰσραηλίτου, ὅστις εἰσῆλθε πρὸς τὴν Ἀβιγαίαν, θυγατέρα τοῦ Νάας, ἀδελφήν Σερουΐας, τῆς μητρὸς τοῦ Ἰωάβ.
26 Καὶ ἐστρατοπέδευσαν ὁ Ἰσραήλ καὶ ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐν γῇ Γαλαάδ.
27 Ὅτε δὲ ἦλθεν ὁ Δαβὶδ εἰς Μαχαναΐμ, Σωβεί, ὁ υἱὸς τοῦ Νάας ἀπὸ Ῥαββὰ ἐκ τῶν υἱῶν Ἀμμών, καὶ Μαχείρ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀμμήλ ἀπὸ Λὸ-δεβάρ, καὶ Βαρζελλαΐ ὁ Γαλααδίτης ἀπὸ Ῥωγελλίμ,
28 ἔφεραν κλίνας καὶ λεκάνας καὶ σκεύη πήλινα καὶ σῖτον καὶ κριθήν καὶ ἄλευρον καὶ σῖτον πεφρυγανισμένον καὶ κυάμους καὶ φακήν καὶ ὄσπρια πεφρυγανισμένα,
29 καὶ μέλι καὶ βούτυρον καὶ πρόβατα καὶ τυροὺς βοὸς πρὸς τὸν Δαβὶδ καὶ πρὸς τὸν λαὸν τὸν μετ᾿ αὐτοῦ, διὰ νὰ φάγωσι διότι εἶπον, Ὁ λαὸς εἶναι πεινασμένος καὶ ἐκλελυμένος καὶ διψασμένος ἐν τῇ ἐρήμῳ.
1 Καὶ ἀπηρίθμησεν ὁ Δαβὶδ τὸν λαὸν τὸν μετ᾿ αὐτοῦ, καὶ κατέστησεν ἐπ᾿ αὐτοὺς χιλιάρχους καὶ ἑκατοντάρχους.
2 Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Δαβὶδ τὸν λαόν, ἕν τρίτον ὑπὸ τὴν χεῖρα τοῦ Ἰωάβ, καὶ ἕν τρίτον ὑπὸ τὴν χεῖρα τοῦ Ἀβισαί, υἱοῦ τῆς Σερουΐας, ἀδελφοῦ τοῦ Ἰωάβ, καὶ ἕν τρίτον ὑπὸ τὴν χεῖρα Ἰτταΐ τοῦ Γετθαίου. Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν λαόν, Θέλω βεβαίως ἐξέλθει καὶ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν.
3 Ὁ λαὸς ὅμως ἀπεκρίθη, Δὲν θέλεις ἐξέλθει διότι, ἐὰν τραπῶμεν εἰς φυγήν, δὲν μέλει αὐτοὺς περὶ ἡμῶν· οὐδὲ ἐὰν τὸ ἥμισυ ἐξ ἡμῶν ἀποθάνῃ, δὲν μέλει αὐτοὺς περὶ ἡμῶν· ἐπειδή τώρα σὺ εἶσαι ὡς ἡμεῖς δέκα χιλιάδες· ὅθεν τώρα εἶναι καλήτερον νὰ ἦσαι βοηθὸς ἡμῶν ἐκ τῆς πόλεως.
4 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ὁ βασιλεύς, Ὅ, τι σᾶς φαίνεται καλόν, θέλω κάμει. Καὶ ἐστάθη ὁ βασιλεὺς εἰς τὸ πλάγιον τῆς πύλης· καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἐξήρχετο κατὰ ἑκατοντάδας καὶ κατὰ χιλιάδας.
5 Καὶ προσέταξεν ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν Ἰωὰβ καὶ εἰς τὸν Ἀβισαὶ καὶ εἰς τὸν Ἰτταΐ, λέγων, Σώσατέ μοι τὸν νέον, τὸν Ἀβεσσαλώμ. Καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἤκουσεν, ἐνῷ ὁ βασιλεὺς προσέταττεν εἰς πάντας τοὺς ἄρχοντας ὑπὲρ τοῦ Ἀβεσσαλώμ.
6 Ἐξῆλθε λοιπὸν ὁ λαὸς εἰς τὸ πεδίον ἐναντίον τοῦ Ἰσραήλ· καὶ ἡ μάχη ἔγεινεν ἐν τῷ δάσει Ἐφραΐμ.
7 Καὶ κατετροπώθη ἐκεῖ ὁ λαὸς Ἰσραήλ ὑπὸ τῶν δούλων τοῦ Δαβίδ· καὶ ἔγεινεν ἐκεῖ τὴν ἡμέραν ἐκείνην θραῦσις μεγάλη, εἴκοσι χιλιάδων.
8 διότι ἡ μάχη ἔγεινεν ἐκεῖ διεσπαρμένη ἐπὶ τὸ πρόσωπον ὅλου τοῦ τόπου· καὶ τὸ δάσος κατέφαγε πλειότερον λαόν, παρ᾿ ὅσον κατέφαγεν ἡ μάχαιρα, τὴν ἡμέραν ἐκείνην.
9 Καὶ συνήντησεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ τοὺς δούλους τοῦ Δαβίδ. Καὶ ἐκάθητο ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐπὶ ἡμιόνου, καὶ εἰσῆλθεν ὁ ἡμίονος ὑπὸ τοὺς πυκνοὺς κλάδους μεγάλης δρυός, καὶ ἐπιάσθη ἡ κεφαλή αὐτοῦ εἰς τὴν δρῦν, καὶ ἐκρεμάσθη ἀναμέσον τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς· ὁ δὲ ἡμίονος ὁ ὑποκάτω αὐτοῦ διεπέρασεν.
10 Ἰδὼν δὲ ἀνήρ τις, ἀπήγγειλε πρὸς τὸν Ἰωάβ, καὶ εἶπεν, Ἰδού, εἶδον τὸν Ἀβεσσαλὼμ κρεμάμενον εἰς δρῦν.
11 Καὶ εἶπεν ὁ Ἰωὰβ πρὸς τὸν ἄνδρα, τὸν ἀπαγγείλαντα πρὸς αὐτόν, Καὶ ἰδού, εἶδες, καὶ διὰ τί πατάξας δὲν κατέβαλες αὐτὸν ἐκεῖ εἰς τὴν γῆν; βεβαίως ἤθελον σοὶ δώσει δέκα σίκλους ἀργυρίου καὶ μίαν ζώνην.
12 Ὁ δὲ ἀνήρ εἶπε πρὸς τὸν Ἰωάβ, Καὶ χίλιοι σίκλοι ἀργυρίου ἄν ἤθελον μετρηθῇ εἰς τὴν παλάμην μου, δὲν ἤθελον βάλει τὴν χεῖρά μου ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ βασιλέως· διότι εἰς ἐπήκοον ἡμῶν προσέταξεν ὁ βασιλεὺς εἰς σὲ καὶ εἰς τὸν Ἀβισαὶ καὶ εἰς τὸν Ἰτταΐ, λέγων, Φυλάχθητε μή ἐγγίσῃ μηδεὶς τὸν νέον, τὸν Ἀβεσσαλώμ·
13 ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἤθελον πράξει δολίως ἐναντίον τῆς ζωῆς μου, δὲν κρύπτεται οὐδὲν ἀπὸ τοῦ βασιλέως· καὶ σὺ ἤθελες σταθῇ ἐναντίος.
14 Τότε εἶπεν ὁ Ἰωάβ, Δὲν πρέπει νὰ χρονοτριβῶ οὕτω μετὰ σοῦ. Καὶ λαβὼν εἰς τὴν χεῖρα αὑτοῦ τρία βέλη, διεπέρασεν αὐτὰ διὰ τῆς καρδίας τοῦ Ἀβεσσαλώμ, ἐνῷ ἔτι ἔζη ἐν τῷ μέσῳ τῆς δρυός.
15 Καὶ περικυκλώσαντες δέκα νέοι, οἱ βαστάζοντες τὰ ὅπλα τοῦ Ἰωάβ, ἐπάταξαν τὸν Ἀβεσσαλὼμ καὶ ἐθανάτωσαν αὐτόν.
16 Καὶ ἐσάλπισεν ὁ Ἰωὰβ διὰ τῆς σάλπιγγος, καὶ ἐπέστρεψεν ὁ λαὸς ἀπὸ τοῦ νὰ καταδιώκῃ ὀπίσω τοῦ Ἰσραήλ· διότι ἀνεχαίτισεν ὁ Ἰωὰβ τὸν λαόν.
17 Καὶ λαβόντες τὸν Ἀβεσσαλώμ, ἔρριψαν αὐτὸν εἰς λάκκον μέγαν ἐντὸς τοῦ δάσους· καὶ ἔστησαν ἐπ᾿ αὐτὸν σωρὸν λίθων μέγαν σφόδρα· καὶ πᾶς ὁ Ἰσραήλ ἔφυγεν ἕκαστος εἰς τὴν σκηνήν αὑτοῦ.
18 Ἔτι δὲ ζῶν ὁ Ἀβεσσαλὼμ εἶχε λάβει καὶ στήσει δι᾿ ἑαυτὸν στήλην, τὴν ἐν τῇ κοιλάδι τοῦ βασιλέως· διότι εἶπεν, Δὲν ἔχω υἱὸν διὰ νὰ διατηρῇ τὴν μνήμην τοῦ ὀνόματός μου· καὶ ἐκάλεσε τὴν στήλην μὲ τὸ ὄνομα αὑτοῦ· καὶ καλεῖται ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης Στήλη τοῦ Ἀβεσσαλώμ.
19 Τότε εἶπεν Ἀχιμάας ὁ υἱὸς τοῦ Σαδώκ, Ἄς τρέξω τώρα καὶ ἄς φέρω πρὸς τὸν βασιλέα ἀγγελίας, ὅτι ὁ Κύριος ἐξεδίκησεν αὐτὸν ἐκ χειρὸς τῶν ἐχθρῶν αὐτοῦ.
20 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰωάβ, Δὲν θέλεις εἶσθαι τὴν ἡμέραν ταύτην ἀγγελιαφόρος, ἀλλ᾿ εἰς ἄλλην ἡμέραν θέλεις φέρει ἀγγελίας· εἰς ταύτην δὲ τὴν ἡμέραν δὲν θέλεις φέρει ἀγγελίας, ἐπειδή ὁ υἱὸς τοῦ βασιλέως ἀπέθανε.
21 Τότε εἶπεν ὁ Ἰωὰβ πρὸς τὸν Χουσεί, Ὕπαγε, ἀπάγγειλον πρὸς τὸν βασιλέα ὅσα εἶδες. Καὶ ὁ Χουσεὶ προσεκύνησε τὸν Ἰωὰβ καὶ ἔτρεξε.
22 Τότε Ἀχιμάας ὁ υἱὸς τοῦ Σαδὼκ εἶπε πάλιν πρὸς τὸν Ἰωάβ, Ἀλλ᾿ ὅ, τι καὶ ἄν ἦναι, ἄς τρέξω καὶ ἐγώ, παρακαλῶ, κατόπιν τοῦ Χουσεί. Ὁ δὲ Ἰωὰβ εἶπε, Διὰ τί θέλεις νὰ τρέξῃς, τέκνον μου, ἐνῷ δὲν ἔχεις ἁρμοδίους ἀγγελίας;
23 Ἀλλ᾿ ὅ, τι καὶ ἄν ἦναι, εἶπεν, ἄς τρέξω. Τότε εἶπε πρὸς αὐτόν, Τρέχε. Καὶ ἔτρεξεν ὁ Ἀχιμάας διὰ τῆς ὁδοῦ τῆς πεδιάδος καὶ ἐπέρασε τὸν Χουσεί.
24 Ἐκάθητο δὲ ὁ Δαβὶδ μεταξὺ τῶν δύο πυλῶν· καὶ ἀνέβη ὁ σκοπὸς εἰς τὸ δῶμα τῆς πύλης, ἐπὶ τὸ τεῖχος, καὶ ὑψώσας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ, εἶδε, καὶ ἰδού, ἄνθρωπος τρέχων μόνος.
25 Καὶ ἀνεβόησεν ὁ σκοπὸς καὶ ἀπήγγειλε πρὸς τὸν βασιλέα. Καὶ ὁ βασιλεὺς εἶπεν, Ἐὰν ἦναι μόνος, ἔχει ἀγγελίας εἰς τὸ στόμα αὑτοῦ. Καὶ ἤρχετο προχωρῶν καὶ ἐπλησίαζε.
26 Καὶ εἶδεν ὁ σκοπὸς ἄλλον ἄνθρωπον τρέχοντα· καὶ ἀνεβόησεν ὁ σκοπὸς πρὸς τὸν θυρωρόν, καὶ εἶπεν, Ἰδού, ἄλλος ἄνθρωπος τρέχων μόνος. Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς, Καὶ οὗτος εἶναι ἀγγελιαφόρος.
27 Καὶ εἶπεν ὁ σκοπός, Τὸ τρέξιμον τοῦ πρώτου μοὶ φαίνεται ὡς τὸ τρέξιμον τοῦ Ἀχιμάας, υἱοῦ τοῦ Σαδώκ. Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς, Καλὸς ἄνθρωπος εἶναι οὗτος καὶ ἔρχεται μὲ ἀγαθὰς ἀγγελίας.
28 Καὶ ἐβόησεν ὁ Ἀχιμάας καὶ εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα, Χαῖρε. καὶ προσεκύνησε τὸν βασιλέα κατὰ πρόσωπον αὑτοῦ ἕως ἐδάφους· καὶ εἶπεν, Εὐλογητὸς Κύριος ὁ Θεὸς σου, ὅστις παρέδωκε τοὺς ἀνθρώπους, τοὺς σηκώσαντας τὴν χεῖρα αὑτῶν κατὰ τοῦ κυρίου μου τοῦ βασιλέως.
29 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς, Ὑγιαίνει ὁ νέος, ὁ Ἀβεσσαλώμ; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἀχιμάας, Ὅτε ὁ Ἰωὰβ ἀπέστελλε τὸν δοῦλον τοῦ βασιλέως, καὶ ἐμὲ τὸν δοῦλόν σου, εἶδον τὸν μέγαν θόρυβον, πλήν δὲν ἤξευρον τί ἦτο.
30 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς, Στρέψον, στάθητι ἐκεῖ. Καὶ ἐστράφη καὶ ἐστάθη.
31 Καὶ ἰδού, ἦλθεν ὁ Χουσεί· καὶ εἶπεν ὁ Χουσεί, Ἀγγελίας, κύριέ μου βασιλεῦ· διότι ὁ Κύριος σὲ ἐξεδίκησε τὴν ἡμέραν ταύτην ἐκ χειρὸς πάντων τῶν ἐπανισταμένων ἐπὶ σέ.
32 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Χουσεί, Ὑγιαίνει ὁ νέος, ὁ Ἀβεσσαλώμ; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Χουσεί, εἴθε νὰ γείνωσιν ὡς ὁ νέος ἐκεῖνος οἱ ἐχθροὶ τοῦ κυρίου μου τοῦ βασιλέως, καὶ πάντες οἱ ἐπανιστάμενοι ἐπὶ σὲ διὰ κακόν.
33 Καὶ ἐταράχθη ὁ βασιλεὺς καὶ ἀνέβη εἰς τὸ ὑπερῷον τῆς πύλης, καὶ ἔκλαυσε· καὶ ἐνῷ ἐπορεύετο, ἔλεγεν οὕτως· Υἱὲ μου Ἀβεσσαλώμ, υἱὲ μου, υἱὲ μου Ἀβεσσαλώμ· εἴθε νὰ ἀπέθνησκον ἐγὼ ἀντὶ σοῦ, Ἀβεσσαλώμ, υἱὲ μου, υἱὲ μου.
1 Καὶ ἀνηγγέλθη πρὸς τὸν Ἰωάβ, Ἰδού, ὁ βασιλεὺς κλαίει καὶ πενθεῖ διὰ τὸν Ἀβεσσαλώμ.
2 Καὶ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἡ σωτηρία μετεβλήθη εἰς πένθος ἐν παντὶ τῷ λαῷ· διότι ἤκουσεν ὁ λαὸς νὰ λέγωσιν ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ, Ὁ βασιλεὺς εἶναι περίλυπος διὰ τὸν υἱὸν αὑτοῦ.
3 Καὶ εἰσήρχετο ὁ λαὸς ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ κρυφίως εἰς τὴν πόλιν, ὡς λαὸς ὅστις κρύπτεται αἰσχυνόμενος, ὅταν ἐν τῇ μάχῃ τραπῇ εἰς φυγήν.
4 Ὁ δὲ βασιλεὺς ἐκάλυψε τὸ πρόσωπον αὑτοῦ, καὶ ἐβόα ὁ βασιλεὺς ἐν φωνῇ μεγάλῃ, Υἱὲ μου Ἀβεσσαλώμ, Ἀβεσσαλώμ, υἱὲ μου, υἱὲ μου.
5 Καὶ εἰσελθὼν ὁ Ἰωὰβ εἰς τὸν οἶκον πρὸς τὸν βασιλέα, εἶπε, Κατσχυνας σήμερον τὰ πρόσωπα πάντων τῶν δούλων σου, οἵτινες ἔσωσαν σήμερον τὴν ζωήν σου καὶ τὴν ζωήν τῶν υἱῶν σου καὶ τῶν θυγατέρων σου καὶ τὴν ζωήν τῶν γυναικῶν σου καὶ τὴν ζωήν τῶν παλλακῶν σου·
6 ἐπειδή ἀγαπᾷς τοὺς μισοῦντάς σε καὶ μισεῖς τοὺς ἀγαπῶντάς σε· διότι ἔδειξας σήμερον, ὅτι δὲν εἶναι παρὰ σοὶ οὐδὲν οἱ ἄρχοντές σου καὶ οἱ δοῦλοί σου· διότι σήμερον ἐγνώρισα, ὅτι ἐὰν ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἔζη καὶ ἡμεῖς πάντες ἀπεθνήσκομεν σήμερον, τότε ἤθελεν εἶσθαι ἀρεστὸν εἰς σέ·
7 τώρα λοιπὸν σηκώθητι, ἔξελθε καὶ λάλησον κατὰ τὴν καρδίαν τῶν δούλων σου· διότι ὁμνύω εἰς τὸν Κύριον, ἐὰν δὲν ἐξέλθῃς, δὲν θέλει μείνει μετὰ σοῦ τὴν νύκτα ταύτην οὐδὲ εἷς· καὶ τοῦτο θέλει εἶσθαι εἰς σὲ χειρότεραν ὑπὲρ πάντα τὰ κακά, ὅσα ἦλθον ἐπὶ σὲ ἐκ νεότητός σου μέχρι τοῦ νῦν.
8 Τότε ἐσηκώθη ὁ βασιλεὺς καὶ ἐκάθησεν ἐν τῇ πύλῃ. Καὶ ἀνήγγειλαν πρὸς πάντα τὸν λαόν, λέγοντες, Ἰδού, ὁ βασιλεὺς κάθηται ἐν τῇ πύλῃ. Καὶ ἦλθε πᾶς ὁ λαὸς ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως. Ὁ δὲ Ἰσραήλ ἔφυγεν ἕκαστος εἰς τὴν σκηνήν αὑτοῦ.
9 Καὶ ἦτο πᾶς ὁ λαὸς εἰς ἔριδα κατὰ πάσας τὰς φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ, λέγοντες, Ὁ βασιλεὺς ἔσωσεν ἡμᾶς ἐκ χειρὸς τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν· καὶ αὐτὸς ἠλευθέρωσεν ἡμᾶς ἐκ χειρὸς τῶν Φιλισταίων· καὶ τώρα ἔφυγεν ἐκ τοῦ τόπου ἐξ αἰτίας τοῦ Ἀβεσσαλώμ·
10 ὁ δὲ Ἀβεσσαλώμ, τὸν ὁποῖον ἐχρίσαμεν βασιλέα ἐφ᾿ ἡμᾶς, ἀπέθανεν ἐν τῇ μάχῃ· τώρα λοιπὸν διὰ τί δὲν λαλεῖτε νὰ ἐπιστρέψωμεν τὸν βασιλέα;
11 Καὶ ἀπέστειλεν ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ πρὸς τὸν Σαδὼκ καὶ πρὸς τὸν Ἀβιάθαρ, τοὺς ἱερεῖς, λέγων, Λαλήσατε πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους τοῦ Ἰούδα, λέγοντες, Διὰ τί εἶσθε οἱ ἔσχατοι εἰς τὸ νὰ ἐπιστρέψητε τὸν βασιλέα εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ; διότι οἱ λόγοι παντὸς τοῦ Ἰσραήλ ἔφθασαν πρὸς τὸν βασιλέα εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ·
12 σεῖς εἶσθε ἀδελφοὶ μου, σεῖς ὀστᾶ μου καὶ σὰρξ μου· διὰ τί λοιπὸν εἶσθε οἱ ἔσχατοι εἰς τὸ νὰ ἐπιστρέψητε τὸν βασιλέα;
13 πρὸς τὸν Ἀμασὰ μάλιστα εἴπατε, Δὲν εἶσαι σὺ ὀστοῦν μου καὶ σὰρξ μου; οὕτω νὰ κάμῃ ὁ Θεὸς εἰς ἐμὲ καὶ οὕτω νὰ προσθέση, ἐὰν δὲν γείνῃς ἀρχιστράτηγος πάντοτε ἔμπροσθέν μου ἀντὶ τοῦ Ἰωάβ.
14 Καὶ ἔκλινε τὴν καρδίαν πάντων τῶν ἀνδρῶν Ἰούδα ὡς ἑνὸς ἀνθρώπου· καὶ ἀπέστειλαν πρὸς τὸν βασιλέα, λέγοντες, Ἐπίστρεψον σὺ καὶ πάντες οἱ δοῦλοί σου.
15 Ἐπέστρεψε λοιπὸν ὁ βασιλεὺς καὶ ἦλθεν ἕως τοῦ Ἰορδάνου. Καὶ ὁ Ἰούδας ἦλθεν εἰς Γάλγαλα, διὰ νὰ ὑπάγῃ εἰς συνάντησιν τοῦ βασιλέως, νὰ διαβιβάσῃ τὸν βασιλέα διὰ τοῦ Ἰορδάνου.
16 Ἔσπευσε δὲ Σιμεΐ ὁ υἱὸς τοῦ Γηρά, ὁ Βενιαμίτης, ἐκ Βαουρείμ, καὶ κατέβη μετὰ τῶν ἀνδρῶν Ἰούδα εἰς συνάντησιν τοῦ βασιλέως Δαβίδ.
17 Καὶ ἦσαν μετ᾿ αὐτοῦ χίλιοι ἄνδρες ἐκ τοῦ Βενιαμίν, καὶ Σιβὰ ὁ δοῦλος τοῦ οἴκου τοῦ Σαούλ, καὶ οἱ δεκαπέντε υἱοὶ αὐτοῦ καὶ εἴκοσι δοῦλοι αὐτοῦ μετ᾿ αὑτοῦ· καὶ διέβησαν τὸν Ἰορδάνην ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.
18 Ἔπειτα ἐπέρασεν ἡ λέμβος διὰ νὰ διαβιβάσῃ τὴν οἰκογένειαν τοῦ βασιλέως, καὶ νὰ κάμῃ ὅ, τι ἤθελε φανῇ εἰς αὐτὸν ἀρεστόν. Καὶ Σιμεΐ ὁ υἱὸς τοῦ Γηρὰ ἔπεσεν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως, ἐνῷ διέβαινε τὸν Ἰορδάνην·
19 καὶ εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα, Ἄς μή λογαριάσῃ ὁ κύριός μου ἀνομίαν εἰς ἐμέ, καὶ μή ἐνθυμηθῇς τὴν ἀνομίαν, τὴν ὁποίαν ἔπραξεν ὁ δοῦλός σου, καθ᾿ ἥν ἡμέραν ἐξήρχετο ὁ κύριός μου ὁ βασιλεὺς ἐξ Ἱερουσαλήμ, ὥστε νὰ βάλῃ τοῦτο ὁ βασιλεὺς ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ·
20 διότι ὁ δοῦλός σου ἐγνώρισεν ὅτι ἐγὼ ἥμαρτον· καὶ ἰδοὺ ἐγὼ ἦλθον σήμερον πρότερος παντὸς τοῦ οἴκου Ἰωσήφ, διὰ νὰ καταβῶ εἰς συνάντησιν τοῦ κυρίου μου τοῦ βασιλέως.
21 Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἀβισαὶ ὁ υἱὸς τῆς Σερουΐας, λέγων, Δὲν πρέπει ὁ Σιμεΐ νὰ θανατωθῇ διὰ τοῦτο, διότι κατηράσθη τὸν κεχρισμένον τοῦ Κυρίου;
22 Ἀλλ᾿ ὁ Δαβὶδ εἶπε, Τί μεταξὺ ἐμοῦ καὶ ὑμῶν, υἱοὶ τῆς Σερουΐας, ὥστε γίνεσθε σήμερον ἐπίβουλοι εἰς ἐμέ; πρέπει τὴν ἡμέραν ταύτην νὰ θανατωθῇ ἄνθρωπος ἐν Ἰσραήλ; διότι δὲν γνωρίζω ἐγὼ ὅτι σήμερον εἶμαι βασιλεὺς ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ;
23 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Σιμεΐ, Δὲν θέλεις ἀποθάνει. Καὶ ὥμοσε πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλεύς.
24 Καὶ Μεμφιβοσθέ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαούλ, κατέβη εἰς συνάντησιν τοῦ βασιλέως· καὶ οὔτε τοὺς πόδας αὑτοῦ εἶχε νίψει οὔτε τὸν πώγωνα αὑτοῦ εὐπρεπίσει οὔτε τὰ ἱμάτια αὑτοῦ εἶχε πλύνει, ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ὁ βασιλεὺς ἀνεχώρησε μέχρι τῆς ἡμέρας καθ᾿ ἥν ἐπέστρεψεν ἐν εἰρήνῃ.
25 Καὶ ὅτε ἦλθεν εἰς Ἱερουσαλήμ πρὸς συνάντησιν τοῦ βασιλέως, ὁ βασιλεὺς εἶπε πρὸς αὐτόν, Διὰ τί δὲν ἦλθες μετ᾿ ἐμοῦ, Μεμφιβοσθέ;
26 Ὁ δὲ ἀπεκρίθη, Κύριέ μου βασιλεῦ, ὁ δοῦλός μου μὲ ἠπάτησε· διότι ὁ δοῦλός σου εἶπε, Θέλω στρώσει δι᾿ ἐμαυτὸν τὸν ὄνον, καὶ θέλω ἀναβῆ ἐπ᾿ αὐτὸν καὶ ὑπάγει πρὸς τὸν βασιλέα· διότι ὁ δοῦλός σου εἶναι χωλός·
27 καὶ ἐσυκοφάντησε τὸν δοῦλόν σου πρὸς τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα· πλήν ὁ κύριός μου ὁ βασιλεὺς εἶναι ὡς ἄγγελος Θεοῦ· κάμε λοιπὸν τὸ ἀρεστὸν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς σου·
28 διότι πᾶς ὁ οἶκος τοῦ πατρὸς μου δὲν ἦτο παρὰ ἄξιος θανάτου ἐνώπιον τοῦ κυρίου μου τοῦ βασιλέως· σὺ ὅμως κατέταξας τὸν δοῦλόν σου μεταξὺ ἐκείνων οἵτινες ἔτρωγον ἐπὶ τῆς τραπέζης σου· καὶ τί δίκαιον ἔχω ἐγὼ πλέον, καὶ διὰ τί νὰ παραπονῶμαι ἔτι πρὸς τὸν βασιλέα;
29 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλεύς, Διὰ τί λαλεῖς ἔτι περὶ τῶν πραγμάτων σου; ἐγὼ εἶπα, Σὺ καὶ ὁ Σιβὰ διαμοιράσθητε τοὺς ἀγρούς.
30 Καὶ εἶπεν ὁ Μεμφιβοσθὲ πρὸς τὸν βασιλέα, Καὶ τὰ πάντα ἄς λάβῃ, ἀφοῦ ὁ κύριός μου ὁ βασιλεὺς ἐπέστρεψεν εἰς τὸν οἶκον αὑτοῦ ἐν εἰρήνῃ.
31 Καὶ ὁ Βαρζελλαΐ ὁ Γαλααδίτης κατέβη ἀπὸ Ῥωγελλὶμ καὶ διέβη τὸν Ἰορδάνην μετὰ τοῦ βασιλέως, διὰ νὰ συμπροπέμψῃ αὐτὸν ἕως πέραν τοῦ Ἰορδάνου.
32 Ἦτο δὲ ὁ Βαρζελλαΐ ἄνθρωπος γέρων σφόδρα, ὀγδοήκοντα ἐτῶν ἡλικίας· καὶ διέτρεφε τὸν βασιλέα, ὅτε ἐκάθητο ἐν Μαχαναΐμ· διότι ἦτο ἄνθρωπος μέγας σφόδρα.
33 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Βαρζελλαΐ, Διάβα σὺ μετ᾿ ἐμοῦ, καὶ θέλω σὲ τρέφει μετ᾿ ἐμοῦ ἐν Ἱερουσαλήμ.
34 Ὁ δὲ Βαρζελλαΐ εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα, Πόσαι εἶναι αἱ ἡμέραι τῶν ἐτῶν τῆς ζωῆς μου, ὥστε νὰ ἀναβῶ μετὰ τοῦ βασιλέως εἰς Ἱερουσαλήμ;
35 εἶμαι σήμερον ὀγδοήκοντα ἐτῶν ἡλικίας· δύναμαι νὰ κάμω διάκρισιν μεταξὺ καλοῦ καὶ κακοῦ; δύναται ὁ δοῦλός σου νὰ αἰσθανθῇ τί τρώγω, ἤ τί πίνω; δύναμαι νὰ ἀκούσω πλέον τὴν φωνήν τῶν δόντων ἤ τῶν δουσῶν; διὰ τί λοιπὸν ὁ δοῦλός σου νὰ ἦναι ἔτι καὶ φορτίον εἰς τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα;
36 ὁ δοῦλός σου θέλει διαβῆ τὸν Ἰορδάνην μετὰ τοῦ βασιλέως μέχρις ὀλίγου διαστήματος· καὶ διὰ τί ὁ βασιλεὺς ἤθελε κάμει εἰς ἐμὲ τὴν ἀνταπόδοσιν ταύτην;
37 ἄς ἐπιστρέψῃ ὁ δοῦλός σου, παρακαλῶ, διὰ νὰ ἀποθάνω ἐν τῇ πόλει μου καὶ νὰ ἐνταφιασθῶ πλησίον τοῦ τάφου τοῦ πατρὸς μου καὶ τῆς μητρὸς μου· πλήν ἰδού, ὁ δοῦλός σου Χιμάμ· ἄς διαβῇ μετὰ τοῦ κυρίου μου τοῦ βασιλέως· καὶ κάμε εἰς αὐτὸν ὅ, τι φανῇ ἀρεστὸν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς σου.
38 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς, Μετ᾿ ἐμοῦ θέλει διαβῆ ὁ Χιμάμ, καὶ ἐγὼ θέλω κάμει εἰς αὐτὸν ὅ, τι φαίνεται ἀρεστὸν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς σου· καὶ εἰς σὲ θέλω κάμει πᾶν ὅ, τι ζητήσῃς παρ᾿ ἐμοῦ.
39 Καὶ διέβη πᾶς ὁ λαὸς τὸν Ἰορδάνην. Καὶ ὅτε διέβη ὁ βασιλεύς, κατεφίλησεν ὁ βασιλεὺς τὸν Βαρζελλαΐ καὶ εὐλόγησεν αὐτόν· ὁ δὲ ἐπέστρεψεν εἰς τὸν τόπον αὑτοῦ.
40 Τότε διέβη ὁ βασιλεὺς εἰς Γάλγαλα, καὶ ὁ Χιμὰμ διέβη μετ᾿ αὐτοῦ· καὶ πᾶς ὁ λαὸς τοῦ Ἰούδα καὶ ἔτι τὸ ἥμισυ τοῦ λαοῦ Ἰσραήλ διεβίβασαν τὸν βασιλέα.
41 Καὶ ἰδού, πάντες οἱ ἄνδρες Ἰσραήλ ἦλθον πρὸς τὸν βασιλέα καὶ εἶπον πρὸς τὸν βασιλέα, Διὰ τί σὲ ἔκλεψαν οἱ ἀδελφοὶ ἡμῶν, οἱ ἄνδρες Ἰούδα, καὶ διεβίβασαν τὸν βασιλέα καὶ τὴν οἰκογένειαν αὐτοῦ, διὰ τοῦ Ἰορδάνου, καὶ πάντας τοὺς ἄνδρας τοῦ Δαβὶδ μετ᾿ αὐτοῦ;
42 Καὶ ἀπεκρίθησαν πάντες οἱ ἄνδρες Ἰούδα πρὸς τοὺς ἄνδρας Ἰσραήλ, Διότι ὁ βασιλεὺς εἶναι συγγενής ἡμῶν· καὶ τί θυμόνετε διὰ τὸ πρᾶγμα τούτο; μήπως ἐφάγομεν τὶ ἐκ τοῦ βασιλέως; ἤ ἔδωκεν εἰς ἡμᾶς δῶρον;
43 Καὶ ἀπεκρίθησαν οἱ ἄνδρες Ἰσραήλ πρὸς τοὺς ἄνδρας Ἰούδα καὶ εἶπον, Ἡμεῖς ἔχομεν δέκα μέρη εἰς τὸν βασιλέα, καὶ μάλιστα ἔχομεν εἰς τὸν Δαβὶδ πλειότερον παρὰ σεῖς· διὰ τί λοιπὸν περιφρονεῖτε ἡμᾶς; καὶ δὲν ἐλαλήσαμεν ἡμεῖς πρῶτοι μεταξὺ ἡμῶν περὶ τῆς ἐπιστροφῆς τοῦ βασιλέως ἡμῶν; Καὶ οἱ λόγοι τῶν ἀνδρῶν Ἰούδα ἦσαν σκληρότεροι παρὰ τοὺς λόγους τῶν ἀνδρῶν Ἰσραήλ.
1 Συνέπεσε δὲ νὰ ἦναι ἐκεῖ ἄνθρωπός τις διεστραμμένος, ὀνομαζόμενος Σεβά, υἱὸς τοῦ Βιχρεί, Βενιαμίτης· καὶ ἐσάλπισε διὰ τῆς σάλπιγγος καὶ εἶπε, Δὲν ἔχομεν ἡμεῖς μέρος εἰς τὸν Δαβίδ, οὐδὲ ἔχομεν κληρονομίαν εἰς τὸν υἱὸν τοῦ Ἰεσσαί· Ἰσραήλ, εἰς τὰς σκηνὰς αὑτοῦ ἕκαστος.
2 Καὶ ἀνέβη πᾶς ἀνήρ Ἰσραήλ ἀπὸ ὄπισθεν τοῦ Δαβίδ, καὶ ἠκολούθησε Σεβὰ τὸν υἱὸν τοῦ Βιχρεί· οἱ δὲ ἄνδρες Ἰούδα ἔμειναν προσκεκολλημένοι εἰς τὸν βασιλέα αὑτῶν, ἀπὸ τοῦ Ἰορδάνου ἕως Ἱερουσαλήμ.
3 Καὶ ἦλθεν ὁ Δαβὶδ εἰς τὸν οἶκον αὑτοῦ εἰς Ἱερουσαλήμ· καὶ ἔλαβεν ὁ βασιλεὺς τὰς δέκα γυναῖκας τὰς παλλακάς, τὰς ὁποίας εἶχεν ἀφήσει διὰ νὰ φυλάττωσι τὸν οἶκον, καὶ ἔβαλεν αὐτὰς εἰς οἶκον φυλάξεως καὶ ἔτρεφεν αὐτάς· πλήν δὲν εἰσῆλθε πρὸς αὐτάς· καὶ ἔμειναν ἀποκεκλεισμέναι μέχρι τῆς ἡμέρας τοῦ θανάτου αὑτῶν, ζῶσαι ἐν χηρείᾳ.
4 Εἶπε δὲ ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Ἀμασά, Σύναξον εἰς ἐμὲ τοὺς ἄνδρας Ἰούδα ἐντὸς τριῶν ἡμερῶν, καὶ σὺ νὰ παρευρεθῇς ἐνταῦθα.
5 Καὶ ὑπῆγεν ὁ Ἀμασὰ νὰ συνάξῃ τὸν Ἰούδαν· ἐβράδυνεν ὅμως ὑπὲρ τὸν ὡρισμένον καιρόν, τὸν ὁποῖον εἶχε διορίσει εἰς αὐτόν.
6 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Ἀβισαί, Τώρα ὁ Σεβὰ ὁ υἱὸς τοῦ Βιχρεὶ θέλει κάμει εἰς ἡμᾶς μεγαλήτερον κακὸν παρὰ τὸν Ἀβεσσαλώμ· λάβε σὺ τοὺς δούλους τοῦ κυρίου σου καὶ καταδίωξον ὀπίσω αὐτοῦ, διὰ νὰ μή εὕρῃ εἰς ἑαυτὸν πόλεις ὀχυρὰς καὶ διασωθῇ ἀπ᾿ ἔμπροσθεν ἡμῶν.
7 Καὶ ἐξῆλθον ὀπίσω αὐτοῦ οἱ ἄνδρες τοῦ Ἰωὰβ καὶ οἱ Χερεθαῖοι καὶ οἱ Φελεθαῖοι καὶ πάντες οἱ δυνατοί· καὶ ἐξῆλθον ἀπὸ Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ καταδιώξωσιν ὀπίσω τοῦ Σεβά, υἱοῦ τοῦ Βιχρεί.
8 Ὅτε ἔφθασαν πλησίον τῆς μεγάλης πέτρας, τῆς ἐν Γαβαών, ὁ Ἀμασὰ ἦλθεν εἰς συνάντησιν αὐτῶν. Ὁ δὲ Ἰωὰβ εἶχε περιεζωσμένον τὸ ἱμάτιον, τὸ ὁποῖον ἦτο ἐνδεδυμένος, καὶ ἐπ᾿ αὐτὸ περιεζωσμένην τὴν μάχαιραν, κρεμαμένην εἰς τὴν ὀσφὺν αὐτοῦ ἐν τῇ θήκῃ αὑτῆς· καὶ καθὼς ἐξῆλθεν αὐτός, ἔπεσε.
9 Καὶ εἶπεν ὁ Ἰωὰβ πρὸς τὸν Ἀμασά, Ὑγιαίνεις, ἀδελφέ μου; Καὶ ἐπίασεν ὁ Ἰωὰβ τὸν Ἀμασὰ μὲ τὴν δεξιὰν αὑτοῦ χεῖρα ἀπὸ τοῦ πώγωνος, διὰ νὰ φιλήσῃ αὐτόν.
10 Ὁ δὲ Ἀμασὰ δὲν ἐφυλάχθη τὴν μάχαιραν, ἥτις ἦτο ἐν τῇ χειρὶ τοῦ Ἰωάβ· καὶ ὁ Ἰωὰβ ἐπάταξεν αὐτὸν δι᾿ αὐτῆς εἰς τὴν πέμπτην πλευράν, καὶ ἔχυσε τὰ ἐντόσθια αὐτοῦ κατὰ γῆς καὶ δὲν ἐδευτέρωσεν εἰς αὐτόν· καὶ ἀπέθανε. Τότε ὁ Ἰωὰβ καὶ Ἀβισαὶ ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ κατεδίωξαν ὀπίσω τοῦ Σεβά, υἱοῦ τοῦ ἐν Βιχρεί.
11 Εἷς δὲ ἐκ τῶν ἀνθρώπων τοῦ Ἰωὰβ ἐστάθη πλησίον τοῦ Ἀμασὰ καὶ εἶπεν, Ὅστις ἀγαπᾷ τὸν Ἰωάβ, καὶ ὅστις εἶναι τοῦ Δαβίδ, ἄς ἀκολουθῇ τὸν Ἰωάβ.
12 Ὁ δὲ Ἀμασὰ ἔκειτο αἱματοκυλισμένος ἐκ μέσῳ τῆς ὁδοῦ. Καὶ ὅτε εἶδεν οὗτος ὁ ἀνήρ ὅτι πᾶς ὁ λαὸς ἵστατο, ἔσυρε τὸν Ἀμασὰ ἐκ τῆς ὁδοῦ εἰς τὸν ἀγρόν, καὶ ἔρριψεν ἐπ᾿ αὐτὸν ἱμάτιον, καθὼς εἶδεν ὅτι πᾶς ὁ ἐρχόμενος πρὸς αὐτὸν ἵστατο.
13 Ἀφοῦ μετετοπίσθη ἐκ τῆς ὁδοῦ, πᾶς ὁ λαὸς ἐπέρασεν ὀπίσω τοῦ Ἰωάβ, διὰ νὰ καταδιώξωσι τὸν Σεβά, υἱὸν τοῦ Βιχρεί.
14 Ἐκεῖνος δὲ διῆλθε διὰ πασῶν τῶν φυλῶν τοῦ Ἰσραήλ εἰς Ἀβὲλ καὶ εἰς Βαὶθ-μααχά, μετὰ πάντων τῶν Βηριτῶν, οἵτινες συνήχθησαν ὁμοῦ καὶ ἠκολούθησαν αὐτὸν καὶ αὐτοί.
15 Τότε ἦλθον καὶ ἐπολιόρκησαν αὐτὸν ἐν Ἀβὲλ-βαὶθ-μααχά, καὶ ὕψωσαν πρόχωμα ἐναντίον τῆς πόλεως, στήσαντες αὐτὸ πλησίον τοῦ προτειχίσματος, καὶ πᾶς ὁ λαός, ὁ μετὰ τοῦ Ἰωάβ, διώρυσσον τὸ τεῖχος διὰ νὰ κρημνίσωσιν αὐτό.
16 Τότε γυνή τις σοφή ἐβόησεν ἐκ τῆς πόλεως, Ἀκούσατε, ἀκούσατε· εἴπατε, παρακαλῶ, πρὸς τὸν Ἰωάβ, Πλησίασον ἕως ἐνταῦθα, καὶ θέλω λαλήσει πρὸς σέ.
17 Καὶ ὅτε ἐπλησίασεν εἰς αὐτήν, ἡ γυνή εἶπε, Σὺ εἶσαι ὁ Ἰωάβ; Ὁ δὲ ἀπεκρίθη, Ἐγώ. Τότε εἶπε πρὸς αὐτόν, Ἄκουσον τοὺς λόγους τῆς δούλης σου. Καὶ ἀπεκρίθη, Ἀκούω.
18 Καὶ εἶπε, λέγουσα, Ἐσυνείθιζον νὰ λέγωσι τὸν παλαιὸν καιρόν, λέγοντες, Ἄς ὑπάγωσι νὰ ζητήσωσι συμβουλήν εἰς Ἀβέλ· καὶ οὕτως ἐτελείοναν τὴν ὑπόθεσιν·
19 ἐγὼ εἶμαι ἐκ τῶν εἰρηνικῶν καὶ πιστῶν τοῦ Ἰσραήλ· σὺ ζητεῖς νὰ καταστρέψῃς πόλιν, μάλιστα μητρόπολιν μεταξὺ τοῦ Ἰσραήλ· διὰ τί θέλεις νὰ ἀφανίσῃς τὴν κληρονομίαν τοῦ Κυρίου;
20 Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰωάβ, εἶπε, Μή γένοιτο, μή γένοιτο εἰς ἐμὲ νὰ ἀφανίσω ἤ νὰ καταστρέψω!
21 τὸ πρᾶγμα δὲν εἶναι οὕτως· ἀλλὰ ἀνήρ τις ἐκ τοῦ ὄρους Ἐφραΐμ, ὀνομαζόμενος Σεβά, υἱὸς Βιχρεί, ἐσήκωσε τὴν χεῖρα αὑτοῦ κατὰ τοῦ βασιλέως, κατὰ τοῦ Δαβίδ· παράδος αὐτὸν μόνον, καὶ θέλω ἀναχωρήσει ἀπὸ τῆς πόλεως. Καὶ εἶπεν ἡ γυνή πρὸς τὸν Ἰωάβ, Ἰδού, ἡ κεφαλή αὐτοῦ θέλει ῥιφθῆ πρὸς σὲ ἀπὸ τοῦ τείχους.
22 Καὶ ἦλθεν ἡ γυνή πρὸς πάντα τὸν λαὸν λαλοῦσα ἐν τῇ σοφίᾳ αὑτῆς. Καὶ ἔκοψαν τὴν κεφαλήν τοῦ Σεβά, υἱοῦ τοῦ Βιχρεί, καὶ ἔρριψαν πρὸς τὸν Ἰωάβ. Τότε ἐσάλπισε διὰ τῆς σάλπιγγος καὶ διεκορπίσθησαν ἀπὸ τῆς πόλεως, ἕκαστος εἰς τὴν σκηνήν αὑτοῦ. Καὶ ὁ Ἰωὰβ ἔστρεψεν εἰς Ἱερουσαλήμ πρὸς τὸν βασιλέα.
23 Ἦτο δὲ ὁ Ἰωὰβ ἐπὶ παντὸς τοῦ στρατεύματος τοῦ Ἰσραήλ· ὁ δὲ Βεναΐας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, ἐπὶ τῶν Χερεθαίων καὶ ἐπὶ τῶν Φελεθαίων·
24 καὶ Ἀδωρὰμ ἦτο ἐπὶ τῶν φόρων· καὶ Ἰωσαφάτ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀχιλούδ, ὑπομνηματογράφος·
25 καὶ ὁ Σεβά, Γραμματεύς· ὁ δὲ Σαδὼκ καὶ Ἀβιάθαρ, ἱερεῖς·
26 καὶ ἔτι Ἰράς, ὁ Ἰαειρίτης, ἦτο αὐλάρχης πλησίον τοῦ Δαβίδ.
1 Ἔγεινε δὲ πεῖνα ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ Δαβὶδ τρία ἔτη κατὰ συνέχειαν· καὶ ἠρώτησεν ὁ Δαβὶδ τὸν Κύριον· καὶ ὁ Κύριος ἀπεκρίθη, Τοῦτο ἔγεινεν ἐξ αἰτίας τοῦ Σαοὺλ καὶ τοῦ φονικοῦ οἴκου αὐτοῦ, διότι ἐθανάτωσε τοὺς Γαβαωνίτας.
2 Καὶ ἐκάλεσεν ὁ βασιλεὺς τοὺς Γαβαωνίτας καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· οἱ δὲ Γαβαωνῖται δὲν ἦσαν τῶν υἱῶν Ἰσραήλ, ἀλλ᾿ ἐκ τῶν ἐναπολειφθέντων Ἀμορραίων· καὶ οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ εἶχον ὁμόσει πρὸς αὐτούς· ὁ δὲ Σαοὺλ ἐζήτησε νὰ θανατώσῃ αὐτοὺς ἀπὸ τοῦ ζήλου αὑτοῦ πρὸς τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ καὶ Ἰούδα.
3 Ὁ Δαβὶδ λοιπὸν εἶπε πρὸς τοὺς Γαβαωνίτας, Τί θέλω κάμει εἰς ἐσᾶς; καὶ μὲ τί θέλω κάμει ἐξιλέωσιν, διὰ νὰ εὐλογήσητε τὴν κληρονομίαν τοῦ Κυρίου;
4 Οἱ δὲ Γαβαωνῖται εἶπον πρὸς αὐτόν, Ἡμεῖς οὔτε περὶ ἀργυρίου οὔτε περὶ χρυσίου ἔχομεν νὰ κάμωμεν μετὰ τοῦ Σαοὺλ ἤ μετὰ τοῦ οἴκου αὐτοῦ· οὐδὲ ζητοῦμεν νὰ θανατώσῃς διὰ ἡμᾶς ἄνθρωπον ἐκ τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ εἶπεν, Ὅ, τι εἴπητε, θέλω κάμει εἰς ἐσᾶς.
5 Καὶ ἀπεκρίθησαν πρὸς τὸν βασιλέα, Τοῦ ἀνθρώπου, ὅστις ἠφάνισεν ἡμᾶς καὶ ὅστις ἐμηχανεύθη νὰ ἐξολοθρεύσῃ ἡμᾶς, ὥστε νὰ μή ὑπάρχωμεν εἰς οὐδὲν ἐκ τῶν ὁρίων τοῦ Ἰσραήλ,
6 ἄς παραδοθῶσιν εἰς ἡμᾶς ἑπτὰ ἄνθρωποι ἐκ τῶν υἱῶν αὑτοῦ, καὶ θέλομεν κρεμάσει αὐτοὺς πρὸς τὸν Κύριον ἐν Γαβαὰ τοῦ Σαούλ, τοῦ ἐκλεκτοῦ τοῦ Κυρίου. Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς, Ἐγὼ θέλω παραδώσει αὐτούς.
7 Τὸν Μεμφιβοσθὲ ὅμως, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωνάθαν, υἱοῦ τοῦ Σαούλ, ἐφείσθη ὁ βασιλεύς, διὰ τὸν ὅρκον τοῦ Κυρίου τὸν μεταξὺ αὐτῶν, μεταξὺ τοῦ Δαβὶδ καὶ Ἰωνάθαν υἱοῦ τοῦ Σαούλ.
8 Ἔλαβε δὲ ὁ βασιλεὺς τοὺς δύο υἱοὺς τῆς Ῥεσφά, θυγατρὸς τοῦ Ἀϊά, τοὺς ὁποίους ἐγέννησεν εἰς τὸν Σαούλ, τὸν Ἀρμονεὶ καὶ Μεμφιβοσθέ· καὶ τοὺς πέντε υἱοὺς τῆς Μιχάλ, θυγατρὸς τοῦ Σαούλ, τοὺς ὁποίους ἐγέννησεν εἰς τὸν Ἀδριήλ, υἱὸν τοῦ Βαρζελλαΐ τοῦ Μεωλαθίτου·
9 καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς εἰς τὰς χεῖρας τῶν Γαβαωνιτῶν, καὶ ἐκρέμασαν αὐτοὺς εἰς τὸν λόφον ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· καὶ ἔπεσον ὁμοῦ καὶ οἱ ἑπτὰ καὶ ἐθανατώθησαν ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ θερισμοῦ, ἐν ταῖς πρώταις, κατὰ τὴν ἀρχήν τοῦ θερισμοῦ τῶν κριθῶν.
10 Ἡ δὲ Ῥεσφά, ἡ θυγάτηρ τοῦ Ἀϊά, ἔλαβε σάκκον καὶ ἔστρωσεν αὐτὸν εἰς ἑαυτήν ἐπὶ τὸν βράχον, ἀπὸ τῆς ἀρχῆς τοῦ θερισμοῦ ἑωσοῦ ἔσταξεν ἐπ᾿ αὐτῶν ὕδωρ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ δὲν ἄφινεν οὔτε τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ νὰ καθίσωσιν ἐπ᾿ αὐτῶν τὴν ἡμέραν οὔτε τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ τὴν νύκτα.
11 Καὶ ἀνηγγέλθη πρὸς τὸν Δαβὶδ τί ἔκαμεν ἡ Ῥεσφά, ἡ θυγάτηρ τοῦ Ἀϊά, παλλακή τοῦ Σαούλ.
12 Καὶ ὑπῆγεν ὁ Δαβὶδ καὶ ἔλαβε τὰ ὀστᾶ τοῦ Σαούλ καὶ τὰ ὀστᾶ τοῦ Ἰωνάθαν τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, παρὰ τῶν ἀνδρῶν τῆς Ἰαβεὶς-γαλαάδ, οἵτινες εἶχον κλέψει αὐτὰ ἐκ τῆς πλατείας Βαὶθ-σάν, ὅπου οἱ Φιλισταῖοι ἐκρέμασαν αὐτούς, καθ᾿ ἥν ἡμέραν οἱ Φιλισταῖοι ἐθανάτωσαν τὸν Σαοὺλ ἐν Γελβουέ·
13 καὶ ἀνεβίβασεν ἐκεῖθεν τὰ ὁστᾶ τοῦ Σαοὺλ καὶ τὰ ὀστᾶ Ἰωνάθαν τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ· καὶ ἐσύναξαν τὰ ὀστᾶ τῶν κρεμασθέντων.
14 Καὶ ἔθαψαν τὰ ὀστᾶ τοῦ Σαοὺλ καὶ Ἰωνάθαν τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ ἐν γῇ Βενιαμὶν ἐν Σηλά, ἐν τῷ τάφῳ τοῦ Κείς, τοῦ πατρὸς αὐτοῦ· καὶ ἔκαμον πάντα ὅσα προσέταξεν ὁ βασιλεύς. Καὶ μετὰ ταῦτα ἐξιλεώθη ὁ Θεὸς πρὸς τὴν γῆν.
15 Ἔγεινε δὲ πάλιν πόλεμος τῶν Φιλισταίων μετὰ τοῦ Ἰσραήλ· καὶ κατέβη ὁ Δαβὶδ καὶ οἱ δοῦλοι αὐτοῦ μετ᾿ αὐτοῦ καὶ ἐπολέμησαν ἐναντίον τῶν Φιλισταίων, καὶ ἀπέκαμεν ὁ Δαβίδ.
16 Ὁ δὲ Ἰσβὶ-βενώβ, ὁ ἐκ τῶν τέκνων τοῦ Ῥαφά, τοῦ ὁποίου τῆς λόγχης τὸ βάρος ἦτο τριακόσιοι σίκλοι χαλκοῦ, ὅστις ἦτο περιεζωσμένος ῥομφαίαν νέαν, ἐσκόπευε νὰ θανατώσῃ τὸν Δαβίδ.
17 Ἐβοήθησεν ὅμως αὐτὸν Ἀβισαί, ὁ υἱὸς τῆς Σερουΐας, καὶ ἐπάταξε τὸν Φιλισταῖον καὶ ἐθανάτωσεν αὐτόν. Τότε οἱ ἄνδρες τοῦ Δαβὶδ ὥμοσαν πρὸς αὐτόν, λέγοντες, Δὲν θέλεις ἐξέλθει πλέον μεθ᾿ ἡμῶν εἰς πόλεμον, διὰ νὰ μή σβέσῃς τὸν λύχνον τοῦ Ἰσραήλ.
18 Μετὰ δὲ ταῦτα ἔγεινε πάλιν πόλεμος μετὰ τῶν Φιλισταίων ἐν Γώβ, ἐν τῷ ὁποίῳ Σιββεχαΐ ὁ Χουσαθίτης ἐθανάτωσε τὸν Σάφ, ὅστις ἦτο ἐκ τῶν τέκνων τοῦ Ῥαφά·
19 Καὶ πάλιν ἔγεινε πόλεμος ἐν Γὼβ μετὰ τῶν Φιλισταίων, καὶ ὁ Ἐλχανὰν ὁ υἱὸς τοῦ Ἰαρὲ-ὀρεγείμ, Βηθλεεμίτης, ἐθανάτωσε τὸν ἀδελφὸν τοῦ Γολιὰθ τοῦ Γετθαίου, καὶ τὸ ξύλον τῆς λόγχης αὐτοῦ ἦτο ὡς ἀντίον ὑφαντοῦ.
20 Ἔγεινεν ἔτι πόλεμος ἐν Γάθ, καὶ ἦτο ἀνήρ ὑπερμεγέθης, καὶ οἱ δάκτυλοι τῶν χειρῶν αὐτοῦ καὶ οἱ δάκτυλοι τῶν ποδῶν αὐτοῦ ἦσαν ἕξ καὶ ἕξ, εἰκοσιτέσσαρες τὸν ἀριθμόν· καὶ οὗτος ἔτι ἦτο ἐκ τῆς γενεᾶς τοῦ Ῥαφά.
21 Καὶ νείδισε τὸν Ἰσραήλ· καὶ Ἰωνάθαν ὁ υἱὸς τοῦ Σαμαά, ἀδελφοῦ τοῦ Δαβίδ, ἐπάταξεν αὐτόν.
22 Οἱ τέσσαρες οὗτοι ἐγεννήθησαν εἰς τὸν Ῥαφὰ ἐν Γάθ, καὶ ἔπεσον διὰ χειρὸς τοῦ Δαβὶδ καὶ διὰ χειρὸς τῶν δούλων αὐτοῦ.
1 Καὶ ἐλάλησεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Κύριον τοὺς λόγους τῆς ᾠδῆς ταύτης, καθ᾿ ἥν ἡμέραν ὁ Κύριος ἠλευθέρωσεν αὐτὸν ἐκ χειρὸς πάντων τῶν ἐχθρῶν αὐτοῦ καὶ ἐκ χειρὸς τοῦ Σαούλ·
2 καὶ εἶπεν, Ὁ Κύριος εἶναι πέτρα μου καὶ φρούριόν μου καὶ ἐλευθερωτής μου·
3 ὁ Θεὸς εἶναι ὁ βράχος μου· ἐπ᾿ αὐτὸν θέλω ἐλπίζει· ἡ ἀσπὶς μου καὶ τὸ κέρας τῆς σωτηρίας μου, ὁ ὑψηλὸς πύργος μου καὶ ἡ καταφυγή μου, ὁ σωτήρ μου· σὺ ἔσωσάς με ἐκ τῆς ἀδικίας.
4 Θέλω ἐπικαλεσθῆ τὸν ἀξιμνητον Κύριον, καὶ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου θέλω σωθῆ.
5 Ὅτε τοῦ θανάτου τὰ κύματα μὲ περιεκύκλωσαν, χείμαρροι ἀνομίας μὲ κατετρόμαξαν,
6 οἱ πόνοι τοῦ δου μὲ περιεκύκλωσαν, αἱ παγίδες τοῦ θανάτου μὲ ἔφθασαν,
7 ἐν τῇ στενοχωρίᾳ μου ἐπεκαλέσθην τὸν Κύριον, καὶ πρὸς τὸν Θεὸν μου ἐβόησα· καὶ ἤκουσε τῆς φωνῆς μου ἐκ τοῦ ναοῦ αὑτοῦ, καὶ ἡ κραυγή μου ἦλθεν εἰς τὰ ὦτα αὐτοῦ.
8 Τότε ἐσαλεύθη καὶ ἔντρομος ἔγεινεν ἡ γῇ· τὰ θεμέλια τοῦ οὐρανοῦ ἐταράχθησαν καὶ ἐσαλεύθησαν, διότι ὠργίσθη.
9 Καπνὸς ἀνέβαινεν ἐκ τῶν μυκτήρων αὐτοῦ, καὶ πῦρ κατατρῶγον ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ· ἄνθρακες ἀνήφθησαν ἀπ᾿ αὐτοῦ.
10 Καὶ ἔκλινε τοὺς οὐρανοὺς καὶ κατέβη, καὶ γνόφος ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ.
11 Καὶ ἐπέβη ἐπὶ χερουβεὶμ καὶ ἐπέταξε, καὶ ἐφάνη ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων.
12 Καὶ ἔθεσε σκηνήν πέριξ αὑτοῦ τὸ σκότος, ὕδατα ζοφερά, νέφη πυκνὰ τῶν ἀέρων.
13 Ἄνθρακες πυρὸς ἐξεκαύθησαν ἐκ τῆς λάμψεως τῆς ἔμπροσθεν αὐτοῦ.
14 Ἐβρόντησεν ὁ Κύριος ἐξ οὐρανοῦ, καὶ ὁ Ὕψιστος ἔδωκε τὴν φωνήν αὑτοῦ.
15 Καὶ ἀπέστειλε βέλη καὶ ἐσκόρπισεν αὐτούς· ἀστραπάς, καὶ συνετάραξεν αὐτούς.
16 Καὶ ἐφάνησαν οἱ πυθμένες τῆς θαλάσσης, ἀνεκαλύφθησαν τὰ θεμέλια τῆς οἰκουμένης, εἰς τὴν ἐπιτίμησιν τοῦ Κυρίου, ἀπὸ τοῦ φυσήματος τῆς πνοῆς τῶν μυκτήρων αὐτοῦ.
17 Ἐξαπέστειλεν ἐξ ὕψους· ἔλαβέ με· εἵλκυσέ με ἐξ ὑδάτων πολλῶν.
18 Ἠλευθέρωσέ με ἐκ τοῦ δυνατοῦ ἐχθροῦ μου, καὶ ἐκ τῶν μισούντων με, διότι ἦσαν δυνατώτεροί μου.
19 Προέφθασάν με ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς θλίψεώς μου· ἀλλ᾿ ὁ Κύριος ἐστάθη τὸ ἀντιστήριγμά μου·
20 Καὶ ἐξήγαγέ με εἰς εὐρυχωρίαν· ἠλευθέρωσέ με, διότι ηὐδόκησεν εἰς ἐμέ.
21 Ἀντήμειψέ με ὁ Κύριος κατὰ τὴν δικαιοσύνην μου· κατὰ τὴν καθαρότητα τῶν χειρῶν μου ἀνταπέδωκεν εἰς ἐμέ.
22 Διότι ἐφύλαξα τὰς ὁδοὺς τοῦ Κυρίου καὶ δὲν ἠσέβησα ἐκκλίνας ἀπὸ τοῦ Θεοῦ μου.
23 Διότι πᾶσαι αἱ κρίσεις αὐτοῦ ἦσαν ἔμπροσθέν μου· καὶ ἀπὸ τῶν διαταγμάτων αὐτοῦ δέν ἀπεμακρύνθην.
24 Καὶ ἐστάθην ἄμεμπτος πρὸς αὐτόν, καὶ ἐφυλάχθην ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου.
25 Καὶ ἀνταπέδωκεν εἰς ἐμὲ ὁ Κύριος κατὰ τὴν δικαιοσύνην μου, κατὰ τὴν καθαρότητά μου ἔμπροσθεν τῶν ὀφθαλμῶν αὑτοῦ.
26 Μετὰ ὁσίου, ὅσιος θέλεις εἶσθαι, μετὰ ἀνδρὸς τελείου, τέλειος θέλεις εἶσθαι·
27 μετὰ καθαροῦ, καθαρὸς θέλεις εἶσθαι· καὶ μετὰ διεστραμμένου διεστραμμένα θέλεις φερθῆ.
28 Καὶ θέλεις σώσει λαὸν τεθλιμμένον· ἐπὶ δὲ τοὺς ὑπερηφάνους οἱ ὀφθαλμοὶ σου εἶναι, διὰ νὰ ταπεινώσῃς αὐτούς,
29 διότι σὺ εἶσαι ὁ λύχνος μου, Κύριε· καὶ ὁ Κύριος θέλει φωτίσει τό σκότος μου.
30 Διότι διὰ σοῦ θέλω διασπάσει στράτευμα· διὰ τοῦ Θεοῦ μου θέλω ὑπερπηδήσει τεῖχος.
31 Τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁδὸς αὐτοῦ εἶναι ἄμωμος, ὁ λόγος τοῦ Κυρίου εἶναι δεδοκιμασμένος· εἶναι ἀσπὶς πάντων τῶν ἐλπιζόντων ἐπ᾿ αὐτόν.
32 Διότι τίς Θεός, πλήν τοῦ Κυρίου; καὶ τίς φρούριον, πλήν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν·
33 ὁ Θεὸς εἶναι τὸ κραταιὸν ὀχύρωμά μου· καὶ καθιστῶν ἄμωμον τὴν ὁδὸν μου.
34 Κάμνει τοὺς πόδας μου ὡς τῶν ἐλάφων καὶ μὲ στήνει ἐπὶ τοὺς ὑψηλοὺς τόπους μου.
35 Διδάσκει τὰς χεῖράς μου εἰς πόλεμον, καὶ ἔκαμε τόξον χαλκοῦν τοὺς βραχίονάς μου.
36 Καὶ ἔδωκας εἰς ἐμὲ τὴν ἀσπίδα τῆς σωτηρίας σου· καὶ ἡ ἀγαθότης σου μὲ ἐμεγάλυνεν.
37 Σὺ ἐπλάτυνας τὰ βήματά μου ὑποκάτω μου, καὶ οἱ πόδες μου δὲν ἐκλονίσθησαν.
38 Κατεδίωξα τοὺς ἐχθροὺς μου καὶ ἠφάνισα αὐτούς· καὶ δὲν ἐπέστρεψα ἑωσοῦ συνετέλεσα αὐτούς.
39 Καὶ συνετέλεσα αὐτούς, καὶ δὲν ἠδυνήθησαν νὰ ἀνεγερθῶσιν· καὶ ἔπεσον ὑπὸ τοὺς πόδας μου.
40 Καὶ περιέζωσάς με δύναμιν εἰς πόλεμον· συνέκαμψας ὑποκάτω μου τοὺς ἐπανισταμένους ἐπ᾿ ἐμέ.
41 Καὶ ἔκαμες τοὺς ἐχθροὺς μου νὰ στρέψωσιν εἰς ἐμὲ τὰ νῶτα, καὶ ἐξωλόθρευσα τοὺς μισοῦντάς με.
42 Περιέβλεψαν, ἀλλ᾿ οὐδεὶς ὁ σώζων· ἐβόησαν πρὸς τὸν Κύριον, καὶ δὲν εἰσήκουσεν αὐτῶν.
43 Καὶ κατελέπτυνα αὐτοὺς ὡς τὴν σκόνην τῆς γῆς· συνέτριψα αὐτοὺς ὡς τὸν πηλὸν τῆς ὁδοῦ καὶ κατεπάτησα αὐτούς.
44 Καὶ ἠλευθέρωσάς με ἐκ τῶν ἀντιλογιῶν τοῦ λαοῦ μου· κατέστησάς με κεφαλήν ἐθνῶν· λαός, τὸν ὁποῖον δὲν ἐγνώρισα, ἐδούλευσεν εἰς ἐμέ.
45 Ξένοι ὑπετάχθησαν εἰς ἐμέ· μόλις ἤκουσαν, καὶ ὑπήκουσαν εἰς ἐμέ.
46 Ξένοι παρελύθησαν καὶ κατετρόμαξαν ἐκ τῶν ἀποκρύφων τόπων αὑτῶν.
47 Ζῇ Κύριος· καὶ εὐλογημένον τὸ φρούριόν μου· καὶ ἄς ὑψωθῇ ὁ Θεός, τὸ φρούριον τῆς σωτηρίας μου.
48 Ὁ Θεός, ὁ ἐκδικῶν με καὶ ὑποτάττων τοὺς λαοὺς ὑποκάτω μου·
49 Καὶ ὁ ἐξαγαγὼν με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου· σύ, ναί, μὲ ὑψόνεις ὑπεράνω τῶν ἐπανισταμένων ἐπ᾿ ἐμέ· ἠλευθέρωσάς με ἀπὸ ἀνδρὸς ἀδίκου.
50 Διὰ τοῦτο θέλω σὲ ὑμνεῖ, Κύριε, μεταξὺ τῶν ἐθνῶν καὶ εἰς τὸ ὄνομά σου θέλω ψάλλει.
51 Αὐτὸς μεγαλύνει τὰς σωτηρίας τοῦ βασιλέως αὑτοῦ· καὶ κάμνει ἔλεος εἰς τὸν κεχρισμένον αὑτοῦ, εἰς τὸν Δαβὶδ καὶ εἰς τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἕως αἰῶνος.
1 Οὗτοι δὲ εἶναι οἱ λόγοι τοῦ Δαβίδ, οἱ τελευταῖοι· ὁ Δαβίδ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰεσσαί, εἶπε, καὶ ὁ ἀνήρ ὅστις ἀνεβιβάσθη εἰς ὕψος, ὁ κεχρισμένος τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰακὼβ καὶ ὁ γλυκὺς ψαλμῳδὸς τοῦ Ἰσραήλ εἶπε,
2 Πνεῦμα Κυρίου ἐλάλησε δι᾿ ἐμοῦ, καὶ ὁ λόγος αὐτοῦ ἦλθεν ἐπὶ τῆς γλώσσης μου.
3 Ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ εἶπε πρὸς ἐμέ, ὁ Βράχος τοῦ Ἰσραήλ ἐλάλησεν, Ὁ ἐξουσιάζων ἐπὶ ἀνθρώπους ἄς ἦναι δίκαιος, ἐξουσιάζων μετὰ φόβου Θεοῦ·
4 Καὶ θέλει εἶσθαι ὡς τὸ φῶς τῆς πρωΐας, ὅταν ἀνατέλλῃ ὁ ἥλιος πρωΐας ἀνεφέλου, ὡς ἡ ἐκ τῆς γῆς χλόη ἀπὸ τῆς λάμψεως τῆς ἐκ τῆς βροχῆς.
5 Ἄν καὶ ὁ οἶκός μου δὲν εἶναι τοιοῦτος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, διαθήκην ὅμως αἰώνιον ἔκαμε μετ᾿ ἐμοῦ, διατεταγμένην κατὰ πάντα καὶ ἀσφαλῆ· ὅθεν τοῦτο εἶναι πᾶσα ἡ σωτηρία μου καὶ πᾶσα ἡ ἐπιθυμία· ἄν καὶ δὲν ἔκαμε νὰ βλαστήσῃ.
6 Οἱ δὲ παράνομοι, πάντες οὗτοι θέλουσιν εἶσθαι ὡς ἄκανθαι ἐξωσμέναι, διότι μὲ χεῖρας δὲν πιάνονται·
7 Καὶ ὅστις ἐγγίσῃ αὐτάς, πρέπει νὰ ἦναι ὡπλισμένος μὲ σίδηρον καὶ μὲ ξύλον λόγχης· καὶ θέλουσι κατακαυθῆ ἐν πυρὶ ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ.
8 Ταῦτα εἶναι τὰ ὀνόματα τῶν ἰσχυρῶν, τοὺς ὁποίους εἶχεν ὁ Δαβίδ· Ἰοσὲβ-βασεβὲθ ὁ Ταχμονίτης, πρῶτος τῶν τριῶν· οὗτος ἦτο Ἀδινὼ ὁ Ἀσωναῖος, ὅστις ἐθανάτωσεν ὀκτακοσίους ἐν μιᾷ μάχῃ.
9 Καὶ μετ᾿ αὐτόν, Ἐλεάζαρ ὁ υἱὸς τοῦ Δωδώ, υἱοῦ τοῦ Ἀχωχί, εἷς ἐκ τῶν τριῶν ἰσχυρῶν μετὰ τοῦ Δαβίδ, ὅτε νείδισαν τοὺς Φιλισταίους τοὺς ἐκεῖ συνηθροισμένους εἰς μάχην, καὶ οἱ ἄνδρες Ἰσραήλ ἐσύρθησαν·
10 οὗτος σηκωθείς, ἐπάταξε τοὺς Φιλισταίους, ἑωσοῦ ἀπέκαμεν ἡ χεὶρ αὐτοῦ καὶ ἐκολλήθη ἡ χεὶρ αὐτοῦ εἰς τὴν μάχαιραν· καὶ ἔκαμεν ὁ Κύριος σωτηρίαν μεγάλην ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ, καὶ ὁ λαὸς ἐπέστρεψεν ὀπίσω αὐτοῦ μόνον διὰ νὰ λαφυραγωγήσῃ.
11 μετὰ δὲ τοῦτον Σαμμά, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀγαί, ὁ Ἀραρίτης· καὶ οἱ μὲν Φιλισταῖοι εἶχον συναχθῆ εἰς σῶμα, ὅπου ἦτο μερίδιον ἀγροῦ πλῆρες φακῆς, ὁ δὲ λαὸς ἔφυγεν ἀπὸ προσώπου τῶν Φιλισταίων·
12 οὗτος δὲ ἐστηλώθη ἐν τῷ μέσῳ τοῦ ἀγροῦ καὶ ὑπερησπίσθη αὐτόν, καὶ ἐπάταξε τοὺς Φιλισταίους· καὶ ὁ Κύριος ἔκαμε σωτηρίαν μεγάλην.
13 Κατέβησαν ἔτι τρεῖς ἐκ τῶν τριάκοντα ἀρχηγῶν καὶ ἦλθον πρὸς τὸν Δαβὶδ ἐν καιρῷ θέρους εἰς τὸ σπήλαιον Ὀδολλάμ· τὸ δὲ στρατόπεδον τῶν Φιλισταίων ἐστρατοπέδευσεν ἐν τῇ κοιλάδι Ῥαφαείμ.
14 Καὶ ὁ Δαβὶδ ἦτο τότε ἐν ὀχυρώματι, καὶ ἡ φρουρὰ τῶν Φιλισταίων τότε ἐν Βηθλεέμ.
15 Καὶ ἐπεπόθησεν ὁ Δαβὶδ ὕδωρ καὶ εἶπε, Τίς ἤθελε μοὶ δώσει νὰ πίω ὕδωρ ἐκ τοῦ φρέατος τῆς Βηθλεέμ, τοῦ πλησίον τῆς πύλης;
16 Καὶ διέσχισαν οἱ τρεῖς ἰσχυροὶ τὸ στρατόπεδον τῶν Φιλισταίων καὶ ἤντλησαν ὕδωρ ἐκ τοῦ φρέατος τῆς Βηθλεέμ, τοῦ ἐν τῇ πύλῃ, καὶ λαβόντες ἔφεραν πρὸς τὸν Δαβίδ· δὲν ἠθέλησεν ὅμως νὰ πίῃ, ἀλλ᾿ ἔκαμεν αὐτὸ σπονδήν εἰς τὸν Κύριον·
17 καὶ εἶπε, Μή γένοιτο εἰς ἐμέ, Κύριε, νὰ πράξω τοῦτο· τὸ αἷμα τῶν ἀνδρῶν, τῶν πορευθέντων μετὰ κινδύνου τῆς ζωῆς αὑτῶν, νὰ πίω ἐγὼ; Καὶ δὲν ἠθέλησε νὰ πίῃ. Ταῦτα ἔκαμον οἱ τρεῖς ἰσχυροί.
18 Καὶ Ἀβισαί, ὁ ἀδελφὸς τοῦ Ἰωάβ, υἱὸς τῆς Σερουΐας, ἦτο πρῶτος τῶν τριῶν· καὶ οὗτος σείων τὴν λόγχην αὑτοῦ ἐναντίον τριακοσίων, ἐθανάτωσεν αὐτοὺς καὶ ἀπέκτησεν ὄνομα μεταξὺ τῶν τριῶν.
19 Δὲν ἐστάθη οὗτος ὁ ἐνδοξότερος ἐκ τῶν τριῶν; διὰ τοῦτο ἔγεινεν ἀρχηγὸς αὐτῶν· δὲν ἔφθασεν ὅμως μέχρι τῶν τριῶν πρώτων.
20 Καὶ Βεναΐας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, υἱὸς ἀνδρὸς δυνατοῦ ἀπὸ Καβσεήλ, ὅστις ἔκαμε πολλὰ ἀνδραγαθήματα, οὗτος ἐπάταξε τοὺς δύο λεοντώδεις ἄνδρας τοῦ Μωάβ· οὗτος ἔτι κατέβη καὶ ἐπάταξε λέοντα ἐν μέσῳ τοῦ λάκκου ἐν ἡμέρᾳ χιόνος.
21 Οὗτος ἔτι ἐπάταξε τὸν ἄνδρα τὸν Αἰγύπτιον, ἄνδρα ὡραῖον· καὶ ἐν τῇ χειρὶ τοῦ Αἰγυπτίου ἦτο λόγχη· ἐκεῖνος δὲ κατέβη πρὸς αὐτὸν μὲ ῥάβδον, καὶ ἁρπάσας τὴν λόγχην ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ Αἰγυπτίου, ἐθανάτωσεν αὐτὸν διὰ τῆς ἰδίας αὐτοῦ λόγχης.
22 Ταῦτα ἔκαμε Βεναΐας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, καὶ ἀπέκτησεν ὄνομα μεταξὺ τῶν τριῶν ἰσχυρῶν.
23 Ἦτο ἐνδοξότερος τῶν τριάκοντα· δὲν ἔφθασεν ὅμως μέχρι τῶν τριῶν πρώτων· καὶ κατέστησεν αὐτὸν ὁ Δαβὶδ ἐπὶ τῶν δορυφόρων αὑτοῦ.
24 Ἀσαήλ, ὁ ἀδελφὸς τοῦ Ἰωάβ, ἦτο μεταξὺ τῶν τριάκοντα· οἵτινες ἦσαν Ἐλχανάν, ὁ υἱὸς τοῦ Δωδώ, ἐκ τῆς Βηθλεέμ·
25 Σαμμὰ ὁ Ἀρωδίτης· Ἐλικὰ ὁ Ἀρωδίτης·
26 Χελής ὁ Φαλτίτης· Ἰράς, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰκκής, ὁ Θεκωΐτης·
27 Ἀβιέζερ ὁ Ἀναθωθίτης· Μεβουναὶ ὁ Χουσαθίτης·
28 Σαλμὼν ὁ Ἀχωχίτης· Μααραΐ ὁ Νετωφαθίτης·
29 Χελέβ, ὁ υἱὸς τοῦ Βαανά, ὁ Νετωφαθίτης· Ἰτταΐ, ὁ υἱὸς τοῦ Ῥιβαί, ἀπὸ Γαβαά, τῶν υἱῶν Βενιαμίν·
30 Βεναΐας ὁ Πιραθωνίτης· Ἰδδαΐ, ἐκ τῶν κοιλάδων Γαάς·
31 Ἀβὶ-ἀλβὼν ὁ Ἀρβαθίτης· Ἀζμαβὲθ ὁ Βαρουμίτης·
32 Ἐλιαβὰ ὁ Σααλβωνίτης· Ἰωνάθαν, ἐκ τῶν υἱῶν Ἰαασήν·
33 Σαμμὰ ὁ Ἀραρίτης· Ἀχιάμ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαράρ, ὁ Ἀραρίτης·
34 Ἐλιφελέτ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀασβαί, υἱὸς τοῦ Μααχαθίτου· Ἐλιάμ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀχιτόφελ τοῦ Γιλωναίου.
35 Ἑσραΐ ὁ Καρμηλίτης· Φααραὶ ὁ Ἀρβίτης·
36 Ἰγάλ, ὁ υἱὸς τοῦ Νάθαν, ἀπὸ Σωβά· Bανὶ ὁ Γαδίτης·
37 Σελὲκ ὁ Ἀμμωνίτης· Νααραὶ ὁ Βηρωθαῖος, ὁ ὁπλοφόρος τοῦ Ἰωάβ, υἱοῦ τῆς Σερουΐας·
38 Ἰρὰς ὁ Ἰεθρίτης· Γαρήβ ὁ Ἰεθρίτης·
39 Οὐρίας ὁ Χετταῖος· πάντες τριάκοντα ἑπτά.
1 Καὶ ἐξήφθη πάλιν ἡ ὀργή τοῦ Κυρίου ἐναντίον τοῦ Ἰσραήλ, καὶ διήγειρε τὸν Δαβὶδ ἐναντίον αὐτῶν νὰ εἴπῃ, Ὕπαγε, ἀρίθμησον τὸν Ἰσραήλ καὶ τὸν Ἰούδαν.
2 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Ἰωάβ, τὸν ἀρχηγὸν τοῦ στρατεύματος, ὅστις ἦτο μετ᾿ αὐτοῦ· Δίελθε τώρα πάσας τὰς φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ, ἀπὸ Δὰν ἕως Βήρ-σαβεέ, καὶ ἀπαρίθμησον τὸν λαόν, διὰ νὰ μάθω τὸν ἀριθμὸν τοῦ λαοῦ.
3 Καὶ εἶπεν ὁ Ἰωὰβ πρὸς τὸν βασιλέα, Εἴθε Κύριος ὁ Θεὸς σου νὰ προσθέσῃ εἰς τὸν λαὸν ἑκατονταπλάσιον ἀφ᾿ ὅ, τι εἶναι, καὶ νὰ ἴδωσιν οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ κυρίου μου τοῦ βασιλέως· πλήν διὰ τί ὁ κύριός μου ὁ βασιλεὺς ἐπιθυμεῖ τὸ πρᾶγμα τοῦτο;
4 Ὁ λόγος ὅμως τοῦ βασιλέως ὑπερίσχυσεν ἐπὶ τὸν Ἰωὰβ καὶ ἐπὶ τοὺς ἀρχηγοὺς τοῦ στρατεύματος· καὶ ἦλθεν ὁ Ἰωὰβ καὶ οἱ ἀρχηγοὶ τοῦ στρατεύματος ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως, διὰ νὰ ἀπαριθμήσωσι τὸν λαὸν τὸν Ἰσραήλ.
5 Καὶ διέβησαν τὸν Ἰορδάνην καὶ ἐστρατοπέδευσαν ἐν Ἀροήρ, ἐκ τῶν δεξιῶν τῆς πόλεως, τῆς ἐν μέσῳ τῆς φάραγγος Γάδ, καὶ πρὸς Ἰαζήρ.
6 Ἔπειτα ἦλθον εἰς Γαλαὰδ καὶ εἰς τὴν γῆν Ταχτὶμ-ὀδσεί· καὶ ἦλθον εἰς Δὰν-ἰαὰν καὶ πέριξ, ἕως τῆς Σιδῶνος·
7 καὶ ἦλθον εἰς τὸ φρούριον τῆς Τύρου καὶ εἰς πάσας τὰς πόλεις τῶν Εὐαίων καὶ τῶν Χαναναίων· καὶ ἐξῆλθον κατὰ τὸ νότιον τοῦ Ἰούδα εἰς Βήρ-σαβεέ.
8 Ἀφοῦ δὲ περιώδευσαν πᾶσαν τὴν γῆν, ἦλθον εἰς Ἱερουσαλήμ, εἰς τὸ τέλος ἐννέα μηνῶν καὶ εἴκοσι ἡμερῶν.
9 Καὶ ἔδωκεν ὁ Ἰωὰβ εἰς τὸν βασιλέα τὸ κεφάλαιον τῆς ἀπαριθμήσεως τοῦ λαοῦ· καὶ ἦσαν ὁ Ἰσραήλ ὀκτακόσιαι χιλιάδες ἄνδρες δυνάμεως σύροντες ῥομφαίαν· καὶ οἱ ἄνδρες τοῦ Ἰούδα πεντακόσιαι χιλιάδες.
10 Καὶ ἡ καρδία τοῦ Δαβὶδ ἐκτύπησεν αὐτόν, ἀφοῦ ἀπηρίθμησε τὸν λαόν. Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Κύριον, Ἡμάρτησα σφόδρα, πράξας τοῦτο· καὶ τώρα, δέομαί σου, Κύριε, ἀφαίρεσον τὴν ἀνομίαν τοῦ δούλου σου, ὅτι ἐμωράνθην σφόδρα.
11 Καὶ ὅτε ἐσηκώθη ὁ Δαβὶδ τὸ πρωΐ, ὁ λόγος τοῦ Κυρίου ἦλθε πρὸς τὸν Γὰδ τὸν προφήτην, τὸν βλέποντα τοῦ Δαβίδ, λέγων,
12 Ὕπαγε καὶ εἰπὲ πρὸς τὸν Δαβίδ, οὕτω λέγει Κύριος· Τρία πράγματα ἐγὼ προβάλλω εἰς σέ· ἔκλεξον εἰς σεαυτὸν ἕν ἐκ τούτων, καὶ θέλω σοὶ κάμει αὐτό.
13 Ἦλθε λοιπὸν ὁ Γὰδ πρὸς τὸν Δαβὶδ καὶ ἀνήγγειλε πρὸς αὐτὸν καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Θέλεις νὰ ἐπέλθωσιν εἰς σὲ ἑπτὰ ἔτη πείνης ἐπὶ τὴν γῆν σου; ἤ τρεῖς μῆνας νὰ φεύγῃς ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τῶν ἐχθρῶν σου καὶ νὰ σὲ διώκωσιν; ἤ τρεῖς ἡμέρας νὰ ἦναι θανατικὸν ἐν τῇ γῇ σου; τώρα συλλογίσθητι, καὶ ἰδὲ ποίαν ἀπόκρισιν θέλω φέρει πρὸς τὸν ἀποστείλαντά με.
14 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Γάδ, Στενὰ μοι πανταχόθεν σφόδρα· ἄς πέσω λοιπὸν εἰς τὴν χεῖρα τοῦ Κυρίου, διότι εἶναι πολλοὶ οἱ οἰκτιρμοὶ αὐτοῦ· εἰς χεῖρα δὲ ἀνθρώπου ἄς μή πέσω.
15 Ἀπέστειλε λοιπὸν ὁ Κύριος θανατικὸν ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ, ἀπὸ πρωΐας μέχρι τοῦ διωρισμένου καιροῦ· καὶ ἀπέθανον ἐκ τοῦ λαοῦ, ἀπὸ Δάν ἕως Βήρ-σαβεέ, ἑβδομήκοντα χιλιάδες ἀνδρῶν.
16 Καὶ ὅτε ὁ ἄγγελος ἐξέτεινε τὴν χεῖρα αὑτοῦ κατὰ τῆς Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ ἀπολέσῃ αὐτήν, μετεμελήθη ὁ Κύριος περὶ τοῦ κακοῦ, καὶ εἶπε πρὸς τὸν ἄγγελον, ὅστις ἔκαμεν ἐν τῷ λαῷ τὴν φθοράν, Ἀρκεῖ ἤδη· σύρε τὴν χεῖρά σου. Ἦτο δὲ ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου πλησίον τοῦ ἁλωνίου τοῦ Ὀρνὰ τοῦ Ἰεβουσαίου.
17 Καὶ ἐλάλησεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Κύριον, ὅτε εἶδε τὸν ἄγγελον τὸν θανατόνοντα τὸν λαόν, καὶ εἶπεν, Ἰδού, ἐγὼ ἥμαρτον καὶ ἐγὼ ἠνόμησα· ταῦτα δὲ τὰ πρόβατα τί ἔπραξαν; κατ᾿ ἐμοῦ λοιπὸν ἔστω ἡ χεὶρ σου καὶ κατὰ τοῦ οἴκου τοῦ πατρὸς μου.
18 Καὶ ἦλθεν ὁ Γὰδ τὴν ἡμέραν ἐκείνην πρὸς τὸν Δαβὶδ καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Ἀνάβα, στῆσον θυσιαστήριον εἰς τὸν Κύριον ἐν τῷ ἁλωνίῳ Ὀρνὰ τοῦ Ἰεβουσαίου.
19 Καὶ ἀνέβη ὁ Δαβὶδ κατὰ τὸν λόγον τοῦ Γάδ, ὡς προσέταξεν ὁ Κύριος.
20 Καὶ ἀνέβλεψεν ὁ Ὀρνὰ καὶ εἶδε τὸν βασιλέα καὶ τοὺς δούλους αὑτοῦ ἐρχομένους πρὸς αὐτόν· καὶ ἐξῆλθεν ὁ Ὀρνὰ καὶ προσεκύνησε τὸν βασιλέα κατὰ πρόσωπον αὑτοῦ ἕως ἐδάφους.
21 Καὶ εἶπεν ὁ Ὀρνά, Διὰ τί ἦλθεν ὁ κύριός μου ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν δοῦλον αὑτοῦ; Καὶ εἶπεν ὁ Δαβίδ, Διὰ νὰ ἀγοράσω τὸ ἁλώνιον παρὰ σοῦ, διὰ νὰ οἰκοδομήσω θυσιαστήριον εἰς τὸν Κύριον, καὶ νὰ σταθῇ ἡ πληγή ἀπὸ τοῦ λαοῦ.
22 Καὶ εἶπεν ὁ Ὀρνὰ πρὸς τὸν Δαβίδ, Ἄς λάβῃ ὁ κύριός μου ὁ βασιλεὺς καὶ ἄς προσφέρῃ εἰς θυσίαν ὅ, τι φαίνεται ἀρεστὸν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ· ἰδού, οἱ βόες εἰς ὁλοκαύτωμα καὶ τὰ ἁλωνικὰ ἐργαλεῖα καὶ τὰ ἐργαλεῖα τῶν βοῶν διὰ ξύλα.
23 Τὰ πάντα ἔδωκεν ὁ Ὀρνά, ὡς βασιλεύς, εἰς τὸν βασιλέα. Καὶ εἶπεν ὁ Ὀρνὰ πρὸς τὸν βασιλέα, Κύριος ὁ Θεὸς σου νὰ εὐαρεστηθῇ εἰς σέ.
24 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Ὀρνά, Οὐχί, ἀλλὰ θέλω ἐξάπαντος ἀγοράσει αὐτὸ παρὰ σοῦ διὰ ἀντιπληρωμῆς· διότι δὲν θέλω προσφέρει ὁλοκαυτώματα εἰς Κύριον τὸν Θεὸν μου δωρεάν. Καὶ ἠγόρασεν ὁ Δαβὶδ τὸ ἁλώνιον καὶ τοὺς βόας διὰ πεντήκοντα σίκλων ἀργυρίου.
25 Καὶ ᾠκοδόμησεν ὁ Δαβὶδ ἐκεῖ θυσιαστήριον εἰς τὸν Κύριον, καὶ προσέφερεν ὁλοκαυτώματα καὶ εἰρηνικὰς προσφοράς. Καὶ ἐξιλεώθη ὁ Κύριος πρὸς τὴν γῆν, καὶ ἐστάθη ἡ πληγή ἀπὸ τοῦ Ἰσραήλ.