1 Ἦτο δὲ ἄνθρωπός τις ἐκ Ῥαμαθαΐμ-σοφίμ, ἐκ τοῦ ὄρους Ἐφραΐμ, καὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐλκανά, υἱὸς τοῦ Ἰεροάμ, υἱοῦ Ἐλιού, υἱοῦ Θοού, υἱοῦ Σούφ, Ἐφραθαῖος.
2 Καὶ εἶχεν οὗτος δύο γυναῖκας· τὸ ὄνομα τῆς μιᾶς Ἄννα, καὶ τὸ ὄνομα τῆς δευτέρας Φενίννα· ἡ μὲν Φενίννα εἶχε τέκνα, ἡ δὲ Ἄννα δὲν εἶχε τέκνα.
3 Ἀνέβαινε δὲ ὁ ἄνθρωπος οὗτος ἐκ τῆς πόλεως αὑτοῦ κατ᾿ ἔτος, διὰ νὰ προσκυνήσῃ καὶ νὰ προσφέρῃ θυσίαν πρὸς τὸν Κύριον τῶν δυνάμεων ἐν Σηλώ. Καὶ ἦσαν ἐκεῖ οἱ δύο υἱοὶ τοῦ Ἠλεί, Ὀφνεὶ καὶ Φινεές, ἱερεῖς τοῦ Κυρίου.
4 Ἔφθασε δὲ ἡ ἡμέρα, καθ᾿ ἥν ἐθυσίασεν ὁ Ἐλκανὰ καὶ ἔδωκε μερίδας εἰς τὴν Φενίνναν τὴν γυναῖκα αὑτοῦ καὶ εἰς πάντας τοὺς υἱοὺς αὐτῆς καὶ τὰς θυγατέρας αὐτῆς.
5 εἰς δὲ τὴν Ἄνναν ἔδωκε διπλασίαν μερίδα· διότι ἠγάπα τὴν Ἄνναν· ἀλλ᾿ ὁ Κύριος εἶχε κλείσει τὴν μήτραν αὐτῆς.
6 Καὶ ἡ ἀντίζηλος αὐτῆς παρώξυνεν αὐτήν σφόδρα, ὥστε νὰ κάμνῃ αὐτήν νὰ ἀδημονῇ, ὅτι ὁ Κύριος εἶχε κλείσει τὴν μήτραν αὐτῆς.
7 Καὶ οὕτως ἔκαμνε κατ᾿ ἔτος· ὁσάκις ἀνέβαινεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου, οὕτω παρώξυνεν αὐτήν· καὶ ἐκείνη ἔκλαιε καὶ δὲν ἔτρωγεν.
8 Εἶπε δὲ πρὸς αὐτήν Ἐλκανὰ ὁ ἀνήρ αὐτῆς, Ἄννα, διὰ τί κλαίεις; καὶ διὰ τί δὲν τρώγεις; καὶ διὰ τί ἡ καρδία σου εἶναι τεθλιμμένη; δὲν εἶμαι ἐγὼ εἰς σὲ καλήτερος παρὰ δέκα υἱοὺς;
9 Καὶ ἐσηκώθη ἡ Ἄννα, ἀφοῦ ἔφαγον ἐν Σηλὼ καὶ ἀφοῦ ἔπιον· ὁ δὲ Ἠλεὶ ὁ ἱερεὺς ἐκάθητο ἐπὶ καθέδρας, πλησίον τοῦ παραστάτου τῆς πύλης τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου.
10 Καὶ αὐτή ἦτο καταπικραμένη τὴν ψυχήν καὶ προσηύχετο εἰς τὸν Κύριον, κλαίουσα καθ᾿ ὑπερβολήν.
11 Καὶ ηὐχήθη εὐχήν, λέγουσα, Κύριε τῶν δυνάμεων, ἐὰν ἐπιβλέψῃς τῳόντι εἰς τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης σου καὶ μὲ ἐνθυμηθῇς καὶ δὲν λησμονήσῃς τὴν δούλην σου, ἀλλὰ δώσῃς εἰς τὴν δούλην σου τέκνον ἀρσενικόν, τότε θέλω δώσει αὐτὸ εἰς τὸν Κύριον πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὐτοῦ, καὶ ξυράφιον δὲν θέλει ἀναβῆ ἐπὶ τὴν κεφαλήν αὐτοῦ.
12 Ἐνῷ δὲ αὐτή ἐξηκολούθει προσευχομένη ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ὁ Ἠλεὶ παρετήρει τὸ στόμα αὐτῆς.
13 Πλήν ἡ Ἄννα αὐτή ἐλάλει ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτῆς· μόνον τὰ χείλη αὐτῆς ἐκινοῦντο, ἀλλ᾿ ἡ φωνή αὐτῆς δὲν ἠκούετο· ὅθεν ὁ Ἠλεὶ ἐνόμισεν ὅτι ἦτο μεθυσμένη.
14 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτήν ὁ Ἠλεί, Ἕως πότε θέλεις εἶσθαι μεθύουσα; ἀπόβαλε τὸν οἶνόν σου ἀπὸ σοῦ.
15 Καὶ ἀπεκρίθη ἡ Ἄννα καὶ εἶπεν, Οὐχί, κύριέ μου, ἐγὼ εἶμαι γυνή κατατεθλιμμένη τὴν ψυχήν· οὔτε οἶνον οὔτε σίκερα δὲν ἔπιον, ἀλλ᾿ ἐξέχεα τὴν ψυχήν μου ἐνώπιον τοῦ Κυρίου·
16 μή ὑπολάβῃς τὴν δούλην σου ὡς ἀχρείαν γυναῖκα· διότι ἐκ τοῦ πλήθους τοῦ πόνου μου καὶ τῆς θλίψεώς μου ἐλάλησα ἕως τώρα.
17 Τότε ἀπεκρίθη ὁ Ἠλεὶ καὶ εἶπεν, Ὕπαγε εἰς εἰρήνην· καὶ ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ ἄς σοὶ δώσῃ τὴν αἴτησίν σου, τὴν ὁποίαν •τησας παρ᾿ αὐτοῦ.
18 Ἡ δὲ εἶπεν, Εἴθε ἡ δούλη σου νὰ εὕρῃ χάριν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς σου. Τότε ἀπῆλθεν ἡ γυνή εἰς τὴν ὁδὸν αὑτῆς καὶ ἔφαγε, καὶ τὸ πρόσωπον αὐτῆς δὲν ἦτο πλέον σκυθρωπόν.
19 Καὶ τὸ πρωΐ ἐσηκώθησαν ἐνωρίς, καὶ προσκυνήσαντες ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ἐπέστρεψαν καὶ ἦλθον εἰς τὴν οἰκίαν αὑτῶν εἰς Ῥαμάθ. Καὶ ὁ Ἐλκανὰ ἐγνώρισεν Ἄνναν τὴν γυναῖκα αὑτοῦ· καὶ ὁ Κύριος ἐνεθυμήθη αὐτήν.
20 Καὶ ὅτε ἐπληρώθησαν αἱ ἡμέραι ἀφότου ἡ Ἄννα συνέλαβεν, ἐγέννησεν υἱὸν καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Σαμουήλ, Διότι παρὰ Κυρίου •τησα αὐτόν, εἶπε.
21 Καὶ ἀνέβη ὁ ἄνθρωπος Ἐλκανὰ καὶ πᾶς ὁ οἶκος αὐτοῦ, διὰ νὰ προσφέρῃ πρὸς τὸν Κύριον τὴν ἐτήσιον θυσίαν καὶ τὴν εὐχήν αὑτοῦ.
22 Ἀλλ᾿ ἡ Ἄννα δὲν ἀνέβη· διότι εἶπε πρὸς τὸν ἄνδρα αὑτῆς, Δὲν θέλω ἀναβῆ ἑωσοῦ τὸ παιδίον ἀπογαλακτισθῇ· καὶ τότε θέλω φέρει αὐτό, διὰ νὰ ἐμφανισθῇ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ ἐκεῖ νὰ κατοικῇ διαπαντός.
23 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτήν Ἐλκανὰ ὁ ἀνήρ αὐτῆς, Κάμε ὅ, τι σοὶ φαίνεται καλόν· κάθου ἑωσοῦ ἀπογαλακτίσῃς αὐτό· μόνον ὁ Κύριος νὰ ἐκπληρώσῃ τὸν λόγον αὑτοῦ. Καὶ ἐκάθισεν ἡ γυνή καὶ ἐθήλαζε τὸν υἱὸν αὑτῆς, ἑωσοῦ ἀπεγαλάκτισεν αὐτόν.
24 Καὶ ἀφοῦ ἀπεγαλάκτισεν αὐτόν, ἀνεβίβασεν αὐτὸν μεθ᾿ ἑαυτῆς, μετὰ τριῶν μόσχων καὶ ἑνὸς ἐφὰ ἀλεύρου καὶ ἀσκοῦ οἴνου, καὶ ἔφερεν αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου ἐν Σηλώ· τὸ δὲ παιδίον ἦτο μικρόν.
25 Καὶ ἔσφαξαν τὸν μόσχον καὶ ἔφεραν τὸ παιδίον πρὸς τὸν Ἠλεί.
26 Καὶ εἶπεν ἡ Ἄννα, Ὦ, κύριέ μου! ζῇ ἡ ψυχή σου, κύριέ μου, ἐγὼ εἶμαι ἡ γυνή, ἥτις ἐστάθη ἐνταῦθα πλησίον σου, δεομένη τοῦ Κυρίου·
27 περὶ τοῦ παιδίου τούτου ἐδεόμην· καὶ ὁ Κύριος ἔδωκεν εἰς ἐμὲ τὴν αἴτησίν μου, τὴν ὁποίαν •τησα παρ᾿ αὐτοῦ·
28 ὅθεν καὶ ἐγὼ ἐδάνεισα αὐτὸ εἰς τὸν Κύριον· πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὑτοῦ θέλει εἶσθαι δανεισμένον εἰς τὸν Κύριον. Καὶ προσεκύνησεν ἐκεῖ τὸν Κύριον.
1 Καὶ προσηυχήθη ἡ Ἄννα, καὶ εἶπεν, Εὐφράνθη ἡ καρδία μου εἰς τὸν Κύριον· ὑψώθη τὸ κέρας μου διὰ τοῦ Κυρίου· ἐπλατύνθη τὸ στόμα μου ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν μου· διότι εὐφράνθην εἰς τὴν σωτηρίαν σου.
2 Δὲν ὑπάρχει ἅγιος καθὼς ὁ Κύριος· διότι δὲν εἶναι ἄλλος πλήν σοῦ, οὐδὲ βράχος καθὼς ὁ Θεὸς ἡμῶν.
3 Μή καυχᾶσθε, μή λαλεῖτε ὑπερηφάνως· ἄς μή ἐξέλθῃ μεγαλορρημοσύνη ἐκ τοῦ στόματός σας· διότι ὁ Κύριος εἶναι Θεὸς γνώσεων, καὶ παρ᾿ αὐτοῦ σταθμίζονται αἱ πράξεις.
4 Τὰ τόξα τῶν δυνατῶν συνετρίβησαν, καὶ οἱ ἀδύνατοι περιεζώσθησαν δύναμιν.
5 Οἱ κεχορτασμένοι ἐμίσθωσαν ἑαυτοὺς διὰ ἄρτον· οἱ δὲ πεινῶντες ἔπαυσαν· ἕως καὶ ἡ στεῖρα ἐγέννησεν ἑπτά, ἡ δὲ πολύτεκνος ἐξησθένησεν.
6 Ὁ Κύριος θανατόνει καὶ ζωοποιεῖ· καταβιβάζει εἰς τὸν δην καὶ ἀναβιβάζει.
7 Ὁ Κύριος πτωχίζει καὶ πλουτίζει, ταπεινόνει καὶ ὑψόνει.
8 Ἀνεγείρει τὸν πένητα ἀπὸ τοῦ χώματος, καὶ ἀνυψόνει τὸν πτωχὸν ἀπὸ τῆς κοπρίας, διὰ νὰ καθίσῃ αὐτοὺς μεταξὺ τῶν ἀρχόντων, καὶ νὰ κάμῃ αὐτοὺς νὰ κληρονομήσωσι θρόνον δόξης· διότι τοῦ Κυρίου εἶναι οἱ στύλοι τῆς γῆς, καὶ ἔστησε τὴν οἰκουμένην ἐπ᾿ αὐτούς.
9 Θέλει φυλάττει τοὺς πόδας τῶν ὁσίων αὑτοῦ· οἱ δὲ ἀσεβεῖς θέλουσιν ἀπολεσθῆ ἐν τῷ σκότει· ἐπειδή διὰ δυνάμεως δὲν θέλει ὑπερισχύσει ὁ ἄνθρωπος.
10 Ὁ Κύριος θέλει συντρίψει τοὺς ἀντιδίκους αὑτοῦ· ἐξ οὐρανοῦ θέλει βροντήσει ἐπ᾿ αὐτούς· ὁ Κύριος θέλει κρίνει τὰ πέρατα τῆς γῆς· καὶ θέλει δώσει ἰσχὺν εἰς τὸν βασιλέα αὑτοῦ, καὶ ὑψώσει τὸ κέρας τοῦ χριστοῦ αὑτοῦ.
11 Τότε ἀνεχώρησεν ὁ Ἐλκανὰ εἰς Ῥαμὰθ πρὸς τὸν οἶκον αὑτοῦ. Τὸ δὲ παιδίον ὑπηρέτει τὸν Κύριον ἐνώπιον Ἠλεὶ τοῦ ἱερέως.
12 Τοῦ Ἠλεὶ ὅμως οἱ υἱοὶ ἦσαν ἀχρεῖοι ἄνθρωποι δὲν ἐγνώριζον τὸν Κύριον.
13 Ἡ συνήθεια δὲ τῶν ἱερέων πρὸς τὸν λαὸν ἦτο τοιαύτη· ὅτε τις προσέφερε θυσίαν, ἤρχετο ὁ ὑπηρέτης τοῦ ἱερέως, ἐνῷ ἐψήνετο τὸ κρέας, ἔχων εἰς τὴν χεῖρα αὑτοῦ κρεάγραν τριόδοντον·
14 καὶ ἐβύθιζεν αὐτήν εἰς τὸ κακκάβιον, ἤ εἰς τὸν λέβητα, ἤ εἰς τὴν χύτραν, ἤ εἰς τὸ χαλκεῖον· καί ὅ, τι ἀνεβίβαζεν ἡ κρεάγρα, ἐλάμβανεν ὁ ἱερεὺς δι᾿ ἑαυτόν. Οὕτως ἔκαμνον πρὸς πάντας τοὺς Ἰσραηλίτας τοὺς ἐρχομένους ἐκεῖ εἰς Σηλώ.
15 Πρὶν ἔτι καύσωσι τὸ πάχος, ἤρχετο ὁ ὑπηρέτης τοῦ ἱερέως, καὶ ἔλεγε πρὸς τὸν ἄνθρωπον τὸν προσφέροντα τὴν θυσίαν, Δὸς κρέας διὰ ψητὸν εἰς τὸν ἱερέα· διότι δὲν θέλει νὰ λάβῃ παρὰ σοῦ κρέας βρασμένον, ἀλλὰ μόν.
16 Καὶ ἐὰν ὁ ἄνθρωπος ἔλεγε πρὸς αὐτόν, Ἄς καύσωσι πρῶτον τὸ πάχος, καὶ ἔπειτα λάβε ὅσον ἐπιθυμεῖ ἡ ψυχή σου· τότε ἀπεκρίνετο πρὸς αὐτόν, Οὐχί, ἀλλὰ τώρα θέλεις δώσει εἰδὲ μή, θέλω λάβει μετὰ βίας.
17 Διὰ τοῦτο ἡ ἁμαρτία τῶν νέων ἦτο μεγάλη σφόδρα ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· διότι οἱ ἄνθρωποι ἀπεστρέφοντο τὴν θυσίαν τοῦ Κυρίου.
18 Ὁ δὲ Σαμουήλ ὑπηρέτει ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, παιδάριον περιεζωσμένον λινοῦν ἐφόδ.
19 Καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ ἔκαμνεν εἰς αὐτὸν ἐπένδυμα μικρόν, καὶ ἔφερε πρὸς αὐτὸν κατ᾿ ἔτος, ὅτε ἀνέβαινε μετὰ τοῦ ἀνδρὸς αὑτῆς διὰ νὰ προσφέρῃ τὴν ἐτήσιον θυσίαν.
20 Καὶ εὐλόγησεν ὁ Ἠλεὶ τὸν Ἐλκανὰ καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, λέγων, Ὁ Κύριος νὰ ἀποδώσῃ εἰς σὲ σπέρμα ἐκ τῆς γυναικὸς ταύτης, ἀντὶ τοῦ δανείου τὸ ὁποῖον ἐδάνεισεν εἰς τὸν Κύριον. Καὶ ἀνεχώρησαν εἰς τὸν τόπον αὑτῶν.
21 Ἐπεσκέφθη δὲ ὁ Κύριος τὴν Ἄνναν· καὶ συνέλαβε καὶ ἐγέννησε τρεῖς υἱοὺς καὶ δύο θυγατέρας· τὸ δὲ παιδίον ὁ Σαμουήλ ἐμεγάλονεν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.
22 Ἦτο δὲ ὁ Ἠλεὶ πολὺ γέρων· καὶ ἤκουσε πάντα ὅσα ἔπραττον οἱ υἱοὶ αὐτοῦ εἰς πάντα τὸν Ἰσραήλ· καὶ ὅτι ἐκοιμῶντο μετὰ τῶν γυναικῶν, τῶν συνερχομένων εἰς τὴν θύραν τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου.
23 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς, Διὰ τί κάμνετε τοιαῦτα πράγματα; διότι ἐγὼ ἀκούω κακὰ πράγματα διὰ σᾶς παρὰ παντὸς τούτου τοῦ λαοῦ·
24 μή, τέκνα μου· διότι δὲν εἶναι καλή ἡ φήμη, τὴν ὁποίαν ἐγὼ ἀκούω· σεῖς κάμνετε τὸν λαὸν τοῦ Κυρίου νὰ γίνηται παραβάτης·
25 ἐὰν ἁμαρτήσῃ ἄνθρωπος εἰς ἄνθρωπον, θέλει ἱκεσία γίνεσθαι εἰς τὸν Θεὸν ὑπὲρ αὐτοῦ· ἀλλ᾿ ἐὰν τις ἁμαρτήσῃ εἰς τὸν Κύριον, τίς θέλει ἱκετεύσει ὑπὲρ αὐτοῦ; Ἐκεῖνοι ὅμως δὲν ὑπήκουον εἰς τὴν φωνήν τοῦ πατρὸς αὑτῶν· διότι ὁ Κύριος ἤθελε νὰ θανατώσῃ αὐτούς.
26 Τὸ δὲ παιδίον ὁ Σαμουήλ ἐμεγάλονε καὶ εὐηρέστει καὶ εἰς τὸν Κύριον καὶ εἰς τοὺς ἀνθρώπους.
27 Ἦλθε δὲ ἄνθρωπός τις τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν Ἠλεὶ καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Οὕτω λέγει Κύριος· Δὲν ἀπεκαλύφθην φανερὰ εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρὸς σου, ὅτε αὐτοὶ ἦσαν ἐν τῇ Αἰγύπτῳ ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Φαραώ;
28 Καὶ δὲν ἐξέλεξα αὐτὸν ἐκ πασῶν τῶν φυλῶν τοῦ Ἰσραήλ εἰς ἐμαυτὸν διὰ ἱερέα, διὰ νὰ κάμνῃ προσφορὰς ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου μου, νὰ καίῃ θυμίαμα, νὰ φορῇ ἐφὸδ ἐνώπιόν μου; καὶ δὲν ἔδωκα εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρὸς σου πάσας τὰς διὰ πυρὸς γινομένας προσφορὰς τῶν υἱῶν Ἰσραήλ;
29 Διὰ τί λακτίζετε εἰς τὴν θυσίαν μου καὶ εἰς τὴν προσφορὰν μου, τὴν ὁποίαν προσέταξα νὰ κάμνωσιν ἐν τῷ κατοικητηρίῳ μου, καὶ δοξάζεις τοὺς υἱοὺς σου ὑπὲρ ἐμέ, ὥστε νὰ παχύνησθε μὲ τὸ καλήτερον πασῶν τῶν προσφορῶν τοῦ Ἰσραήλ τοῦ λαοῦ μου;
30 Διὰ τοῦτο Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ λέγει, Εἶπα βεβαίως ὅτι ὁ οἶκός σου καὶ ὁ οἶκος τοῦ πατρὸς σου ἤθελον περιπατεῖ ἐνώπιόν μου ἕως αἰῶνος· ἀλλὰ τώρα ὁ Κύριος λέγει, Μακρὰν ἀπ᾿ ἐμοῦ· διότι τοὺς δοξάζοντάς με θέλω δοξάσει, οἱ δὲ καταφρονοῦντές με θέλουσιν ἀτιμασθῆ.
31 Ἰδού, ἔρχονται ἡμέραι, ὅτε θέλω κόψει τὸν βραχίονά σου καὶ τὸν βραχίονα τοῦ οἴκου τοῦ πατρὸς σου, ὥστε ἄνθρωπος γέρων δὲν θέλει εἶσθαι ἐν τῷ οἴκῳ σου.
32 Καὶ θέλεις ἰδεῖ ἐν τῷ κατοικητηρίῳ μου ἀντίπαλον, μεταξὺ πάντων τῶν διδομένων ἀγαθῶν εἰς τὸν Ἰσραήλ· καὶ δὲν θέλει ὑπάρχει γέρων ἐν τῷ οἴκῳ σου εἰς τὸν αἰῶνα.
33 Ὅντινα δὲ ἐκ τῶν ἰδικῶν σου δὲν ἀποκόψω ἀπὸ τοῦ θυσιαστηρίου μου, θέλει εἶσθαι διὰ νὰ καταναλίσκῃ τοὺς ὀφθαλμοὺς σου καὶ νὰ κατατήκῃ τὴν ψυχήν σου· πάντες δὲ οἱ ἔκγονοι τοῦ οἴκου σου θέλουσι τελευτᾷ εἰς ἀνδρικήν ἡλικίαν.
34 Καὶ τοῦτο θέλει εἶσθαι σημεῖον εἰς σέ, τὸ ὁποῖον θέλει ἐλθεῖ ἐπὶ τοὺς δύο υἱοὺς σου, ἐπὶ Ὀφνεὶ καὶ Φινεές· ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ θέλουσιν ἀποθάνει ἀμφότεροι.
35 Καὶ θέλω ἀνεγείρει εἰς ἐμαυτὸν ἱερέα πιστόν, πράττοντα κατὰ τὴν καρδίαν μου καὶ κατὰ τὴν ψυχήν μου· καὶ θέλω οἰκοδομήσει εἰς αὐτὸν οἶκον ἀσφαλῆ· καὶ θέλει περιπατεῖ ἐνώπιον τοῦ χριστοῦ μου εἰς τὸν αἰῶνα.
36 Καὶ πᾶς ὁ ἐναπολειφθεὶς ἐν τῷ οἴκῳ σου θέλει ἔρχεσθαι προσπίπτων εἰς αὐτὸν διὰ ὀλίγον ἀργύριον καὶ διὰ κομμάτιον ψωμίου, καὶ θέλει λέγει, Διόρισόν με, παρακαλῶ, εἰς τινα τῶν ἱερατικῶν ὑπηρεσιῶν, διὰ νὰ τρώγω ὀλίγον ἄρτον.
1 Καὶ τὸ παιδίον ὁ Σαμουήλ ὑπηρέτει τὸν Κύριον ἔμπροσθεν τοῦ Ἠλεί. Ὁ λόγος δὲ τοῦ Κυρίου ἦτο σπάνιος κατ᾿ ἐκείνας τὰς ἡμέρας· ὄρασις δὲν ἐφαίνετο.
2 Κατ᾿ ἐκεῖνον δὲ τὸν καιρόν, ὅτε ὁ Ἠλεὶ ἐκοίτετο ἐν τῷ τόπῳ αὑτοῦ, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ἦσαν ἠμαυρωμένοι, ὥστε δὲν ἠδύνατο νὰ βλέπῃ,
3 ὁ δὲ Σαμουήλ ἐκοίτετο ἐν τῷ ναῷ τοῦ Κυρίου, ὅπου ἦτο ἡ κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ, πρὶν ὁ λύχνος τοῦ Θεοῦ σβεσθῆ,
4 ἐκάλεσεν ὁ Κύριος τὸν Σαμουήλ· ὁ δὲ ἀπεκρίθη, Ἰδού, ἐγώ.
5 Καὶ ἔτρεξε πρὸς τὸν Ἠλεὶ καὶ εἶπεν, Ἰδού, ἐγώ· διότι μὲ ἐκάλεσας. Ὁ δὲ εἶπε, Δὲν σὲ ἐκάλεσα· ἐπίστρεψον νὰ κοιμηθῇς. Καὶ ὑπῆγε νὰ κοιμηθῇ.
6 Ὁ δὲ Κύριος ἐκάλεσε πάλιν ἐκ δευτέρου, Σαμουήλ. Καὶ ἐσηκώθη ὁ Σαμουήλ καὶ ὑπῆγε πρὸς τὸν Ἠλεὶ καὶ εἶπεν, Ἰδού, ἐγώ· διότι μὲ ἐκάλεσας. Ὁ δὲ ἀπεκρίθη, Δὲν σὲ ἐκάλεσα, τέκνον μου· ἐπίστρεψον νὰ κοιμηθῇς.
7 Καὶ Σαμουήλ δὲν ἐγνώριζεν ἔτι τὸν Κύριον, καὶ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου δὲν εἶχεν ἔτι ἀποκαλυφθῆ εἰς αὐτόν.
8 Καὶ ἐκάλεσεν ὁ Κύριος τὸν Σαμουήλ πάλιν ἐκ τρίτου. Καὶ ἐσηκώθη καὶ ὑπῆγε πρὸς τὸν Ἠλεὶ καὶ εἶπεν, Ἰδού, ἐγώ· διότι μὲ ἐκάλεσας. Καὶ ἐνόησεν ὁ Ἠλεὶ ὅτι ὁ Κύριος ἐκάλεσε τὸ παιδίον.
9 Καὶ εἶπεν ὁ Ἠλεὶ πρὸς τὸν Σαμουήλ, Ὕπαγε νὰ κοιμηθῇς· καὶ ἐὰν σὲ κράξῃ, θέλεις εἰπεῖ, Λάλησον, Κύριε· διότι ὁ δοῦλός σου ἀκούει. Καὶ ὁ Σαμουήλ ὑπῆγε καὶ ἐκοιμήθη ἐν τῷ τόπῳ αὑτοῦ.
10 Καὶ ἦλθεν ὁ Κύριος καὶ σταθεὶς ἐκάλεσε καθὼς τὸ πρότερον, Σαμουήλ, Σαμουήλ. Τότε ὁ Σαμουήλ ἀπεκρίθη, Λάλησον, διότι ὁ δοῦλός σου ἀκούει.
11 Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Σαμουήλ, Ἰδού, ἐγὼ θέλω κάμει εἰς τὸν Ἰσραήλ πρᾶγμα, ὥστε παντὸς ἀκούοντος αὐτὸ θέλουσιν ἠχήσει ἀμφότερα τὰ ὦτα·
12 ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ θέλω ἐκτελέσει ἐναντίον τοῦ Ἠλεὶ πάντα ὅσα ἐλάλησα περὶ τοῦ οἴκου αὐτοῦ· θέλω ἀρχίσει καὶ θέλω ἐπιτελέσει,
13 διότι ἀνήγγειλα πρὸς αὐτόν, ὅτι ἐγὼ θέλω κρίνει τὸν οἶκον αὐτοῦ ἕως αἰῶνος διὰ τὴν ἀνομίαν· ἐπειδή γνωρίσας ὅτι οἱ υἱοὶ αὐτοῦ ἔφερον κατάραν ἐφ᾿ ἑαυτούς, δὲν συνέστειλεν αὐτούς·
14 καὶ διὰ τοῦτο ὥμοσα ἐναντίον τοῦ οἴκου τοῦ Ἠλεί, ὅτι ἡ ἀνομία τῶν υἱῶν τοῦ Ἠλεὶ δὲν θέλει καθαρισθῆ εἰς τὸν αἰῶνα διὰ θυσίας οὐδὲ διὰ προσφορᾶς.
15 Καὶ ἐκοιμήθη ὁ Σαμουήλ ἕως πρωΐας· ἔπειτα ἤνοιξε τὰς θύρας τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου. Καὶ ἐφοβεῖτο ὁ Σαμουήλ νὰ ἀναγγείλῃ τὴν ὄρασιν πρὸς τὸν Ἠλεί.
16 Ἐκάλεσε δὲ ὁ Ἠλεὶ τὸν Σαμουήλ καὶ εἶπε, Σαμουήλ, τέκνον μου. Ὁ δὲ ἀπεκρίθη, Ἰδού, ἐγώ.
17 Καὶ εἶπε, Ποῖος εἶναι ὁ λόγος, ὁ λαληθεὶς πρὸς σέ; μή κρύψῃς αὐτόν, παρακαλῶ, ἀπ᾿ ἐμοῦ· οὕτω νὰ κάμῃ εἰς σὲ ὁ Θεὸς καὶ οὕτω νὰ προσθέσῃ, ἐὰν κρύψῃς ἀπ᾿ ἐμοῦ τινὰ ἐκ πάντων τῶν λόγων τῶν λαληθέντων πρὸς σέ.
18 Καὶ ἀνήγγειλε πρὸς αὐτὸν ὁ Σαμουήλ πάντας τοὺς λόγους, καὶ δὲν ἔκρυψεν ἀπ᾿ αὐτοῦ οὐδένα. Καὶ εἶπεν ὁ Ἠλεί, Αὐτὸς εἶναι Κύριος· ἄς κάμῃ τὸ ἀρεστὸν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτοῦ.
19 Καὶ ἐμεγάλονεν ὁ Σαμουήλ· καὶ ὁ Κύριος ἦτο μετ᾿ αὐτοῦ καὶ δὲν ἄφινε νὰ πίπτῃ οὐδεὶς ἐκ τῶν λόγων αὐτοῦ εἰς τὴν γῆν.
20 Καὶ πᾶς ὁ Ἰσραήλ, ἀπὸ Δὰν ἕως Βήρ-σαβεέ, ἐγνώρισεν ὅτι ὁ Σαμουήλ ἦτο διωρισμένος εἰς τὸ νὰ ἦναι προφήτης τοῦ Κυρίου.
21 Καὶ ἐξηκολούθησεν ὁ Κύριος νὰ φανερόνηται ἐν Σηλώ· διότι ἀπεκαλύπτετο ὁ Κύριος πρὸς τὸν Σαμουήλ ἐν Σηλὼ διὰ τοῦ λόγου τοῦ Κυρίου.
1 Καὶ ἔγεινε λόγος τοῦ Σαμουήλ πρὸς πάντα τὸν Ἰσραήλ. Καὶ ἐξῆλθεν ὁ Ἰσραήλ ἐναντίον τῶν Φιλισταίων εἰς μάχην, καὶ ἐστρατοπέδευσαν πλησίον τοῦ Ἔβεν-ἔζερ· οἱ δὲ Φιλισταῖοι ἐστρατοπέδευσαν ἐν Ἀφέκ.
2 Καὶ παρετάχθησαν οἱ Φιλισταῖοι ἐναντίον τοῦ Ἰσραήλ· καὶ ὅτε ἐξηπλώθη ἡ μάχη, ἐκτυπήθη ὁ Ἰσραήλ ἔμπροσθεν τῶν Φιλισταίων· καὶ ἐφονεύθησαν ἐν τῷ πεδίῳ κατὰ τὴν συμπλοκήν ἕως τέσσαρες χιλιάδες ἀνδρῶν.
3 Ὅτε δὲ ἦλθεν ὁ λαὸς εἰς τὸ στρατόπεδον, εἶπον οἱ πρεσβύτεροι τοῦ Ἰσραήλ, Διὰ τί ὁ Κύριος ἐπάταξεν ἡμᾶς σήμερον ἔμπροσθεν τῶν Φιλισταίων; ἄς λάβωμεν πρὸς ἑαυτοὺς ἀπὸ Σηλὼ τὴν κιβωτὸν τῆς διαθήκης τοῦ Κυρίου, καὶ ἐλθοῦσα ἐν μέσῳ ἡμῶν θέλει σώσει ἡμᾶς ἐκ τῆς χειρὸς τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν.
4 Καὶ ἀπέστειλεν ὁ λαὸς εἰς Σηλώ, καὶ ἐσήκωσαν ἐκεῖθεν τὴν κιβωτὸν τῆς διαθήκης τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων, τοῦ καθημένου ἐπὶ τῶν χερουβείμ· καὶ ἀμφότεροι οἱ υἱοὶ τοῦ Ἠλεί, Ὀφνεὶ καὶ Φινεές, ἦσαν ἐκεῖ μετὰ τῆς κιβωτοῦ τῆς διαθήκης τοῦ Θεοῦ.
5 Καὶ ὅτε ἦλθεν ἡ κιβωτὸς τῆς διαθήκης τοῦ Κυρίου εἰς τὸ στρατόπεδον, πᾶς ὁ Ἰσραήλ ἠλάλαξε μετὰ φωνῆς μεγάλης, ὥστε ἀντήχησεν ἡ γῆ.
6 Καὶ ἀκούσαντες οἱ Φιλισταῖοι τὴν φωνήν τοῦ ἀλαλαγμοῦ, εἶπον, Τί σημαίνει ἡ φωνή τοῦ μεγάλου τούτου ἀλαλαγμοῦ ἐν τῷ στρατοπέδῳ τῶν Ἑβραίων; Καὶ ἔμαθον ὅτι ἡ κιβωτὸς τοῦ Κυρίου ἦλθεν εἰς τὸ στρατόπεδον.
7 Καὶ ἐφοβήθησαν οἱ Φιλισταῖοι, λέγοντες, Ὁ Θεὸς ἦλθεν εἰς τὸ στρατόπεδον. Καὶ εἶπον, Οὐαὶ εἰς ἡμᾶς. Διότι δὲν ἐστάθη τοιοῦτον πρᾶγμα χθὲς καὶ προχθές·
8 οὐαὶ εἰς ἡμᾶς. Τίς θέλει σώσει ἡμᾶς ἐκ τῆς χειρὸς τῶν θεῶν τούτων τῶν ἰσχυρῶν; οὗτοι εἶναι οἱ θεοί, οἱ πατάξαντες τοὺς Αἰγυπτίους ἐν πάσῃ πληγῇ ἐν τῇ ἐρήμῳ·
9 ἐνδυναμώθητε, Φιλισταῖοι, καὶ στάθητε ὡς ἄνδρες, διὰ νὰ μή γείνητε δοῦλοι εἰς τοὺς Ἑβραίους, καθὼς αὐτοὶ ἐστάθησαν δοῦλοι εἰς ἐσᾶς· στάθητε ὡς ἄνδρες, καὶ πολεμήσατε αὐτούς.
10 Τότε οἱ Φιλισταῖοι ἐπολέμησαν· καὶ ἐκτυπήθη ὁ Ἰσραήλ, καὶ ἔφυγεν ἕκαστος εἰς τὴν σκηνήν αὑτοῦ· καὶ ἔγεινε σφαγή μεγάλη σφόδρα· καὶ ἔπεσον ἐκ τοῦ Ἰσραήλ τριάκοντα χιλιάδες πεζοί.
11 Καὶ ἡ κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ ἐπιάσθη· καὶ ἀμφότεροι οἱ υἱοὶ τοῦ Ἠλεί, Ὀφνεὶ καὶ Φινεές, ἐθανατώθησαν.
12 Καὶ ἔδραμεν ἐκ τῆς μάχης ἄνθρωπός τις ἐκ τοῦ Βενιαμίν, καὶ ἦλθεν εἰς Σηλὼ τὴν αὐτήν ἡμέραν, ἔχων τὰ ἱμάτια αὑτοῦ διεσχισμένα καὶ χῶμα ἐπὶ τὴν κεφαλήν αὑτοῦ.
13 Καὶ ὅτε ἦλθεν, ἰδού, ὁ Ἠλεὶ ἐκάθητο ἐπὶ τῆς καθέδρας, κατὰ τὸ πλάγιον τῆς ὁδοῦ, σκοπεύων· διότι ἡ καρδία αὐτοῦ ἔτρεμε περὶ τῆς κιβωτοῦ τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὅτε ὁ ἄνθρωπος ἐλθὼν εἰς τὴν πόλιν ἀνήγγειλε ταῦτα, ἀνεβόησε πᾶσα ἡ πόλις.
14 Καὶ ἀκούσας ὁ Ἠλεὶ τὴν φωνήν τῆς βοῆς, εἶπε, Τί σημαίνει ἡ φωνή τῆς βοῆς ταύτης; Καὶ ὁ ἄνθρωπος ἦλθε σπεύδων καὶ ἀνήγγειλε πρὸς τὸν Ἠλεί.
15 Ἦτο δὲ ὁ Ἠλεὶ ἐνενήκοντα ὀκτὼ ἐτῶν· καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ἦσαν ἠμαυρωμένοι, ὥστε δὲν ἠδύνατο νὰ βλέπῃ.
16 Καὶ εἶπεν ὁ ἄνθρωπος πρὸς τὸν Ἠλεί, Ἐγώ εἶμαι ὁ ἐλθὼν ἐκ τῆς μάχης, καὶ ἔφυγον ἐγὼ ἐκ τῆς μάχης σήμερον. Καὶ εἶπε, Τί ἔγεινε, τέκνον μου;
17 Καὶ ἀπεκρίθη ὁ μηνυτής καὶ εἶπεν, Ἔφυγεν ὁ Ἰσραήλ ἔμπροσθεν τῶν Φιλισταίων, καὶ ἔτι μεγάλη σφαγή ἔγεινεν εἰς τὸν λαόν· καὶ προσέτι ἀμφότεροι οἱ υἱοὶ σου, Ὀφνεὶ καὶ Φινεές, ἀπέθανον· καὶ ἡ κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ ἐπιάσθη.
18 Καὶ καθὼς ἀνέφερε περὶ τῆς κιβωτοῦ τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἠλεὶ ἔπεσεν ἐκ τῆς καθέδρας εἰς τὰ ὀπίσθια πρὸς τὸ πλάγιον τῆς πύλης, καὶ συνετρίβη ὁ τράχηλος αὐτοῦ, καὶ ἀπέθανε· διότι ἦτο γέρων ὁ ἄνθρωπος καὶ βαρύς. Ἔκρινε δὲ αὐτὸς τὸν Ἰσραήλ τεσσαράκοντα ἔτη.
19 Καὶ ἡ νύμφη αὐτοῦ, ἡ γυνή τοῦ Φινεές, οσα ἔγκυος, ἑτοίμη νὰ γεννήσῃ, ὡς ἤκουσε τὴν ἀγγελίαν, ὅτι ἡ κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ ἐπιάσθη καὶ ὅτι ὁ πενθερὸς αὐτῆς καὶ ὁ ἀνήρ αὐτῆς ἀπέθανον, ἐκυρτώθη καὶ ἐγέννησε· διότι ἦλθον εἰς αὐτήν οἱ πόνοι.
20 Καὶ καθ᾿ ὅν καιρὸν ἀπέθνησκεν, αἱ γυναῖκες αἱ παριστάμεναι εἶπον πρὸς αὐτήν, Μή φοβοῦ· διότι ἐγέννησας υἱόν. Ἐκείνη ὅμως δὲν ἀπεκρίθη οὐδὲ ἔβαλεν αὐτὸ εἰς τὴν καρδίαν αὑτῆς.
21 Καὶ ἐκάλεσε τὸ παιδίον Ἰχαβώδ, λέγουσα, Ἡ δόξα ἔφυγεν ἐκ τοῦ Ἰσραήλ· διότι ἡ κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ ἐπιάσθη, καὶ διότι ὁ πενθερὸς αὐτῆς καὶ ὁ ἀνήρ αὐτῆς ἀπέθανον.
22 Καὶ εἶπεν, Ἡ δόξα ἔφυγεν ἐκ τοῦ Ἰσραήλ· διότι ἐπιάσθη ἡ κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ.
1 Οἱ δὲ Φιλισταῖοι ἔλαβον τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ καὶ ἔφεραν αὐτήν ἀπὸ Ἔβεν-ἔζερ εἰς Ἄζωτον.
2 Καὶ ἔλαβον οἱ Φιλισταῖοι τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ καὶ ἔφεραν αὐτήν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Δαγών, καὶ ἔθεσαν αὐτήν πλησίον τοῦ Δαγών.
3 Καὶ ὅτε οἱ Ἀζώτιοι ἐσηκώθησαν ἐνωρὶς τὴν ἐπαύριον, ἰδού, ὁ Δαγὼν πεσμένος κατὰ πρόσωπον αὑτοῦ ἐπὶ τῆς γῆς ἐνώπιον τῆς κιβωτοῦ τοῦ Κυρίου. Καὶ λαβόντες τὸν Δαγών, κατέστησαν αὐτὸν εἰς τὸν τόπον αὐτοῦ.
4 Καὶ τὴν ἐπαύριον ὅτε ἐσηκώθησαν ἐνωρίς τὸ πρωΐ, ἰδού, ὁ Δαγὼν πεσμένος κατὰ πρόσωπον αὑτοῦ ἐπὶ τῆς γῆς ἐνώπιον τῆς κιβωτοῦ τοῦ Κυρίου· καὶ ἡ κεφαλή τοῦ Δαγὼν καὶ αἱ δύο παλάμαι τῶν χειρῶν αὐτοῦ ἀποκεκομμέναι ἐπὶ τοῦ κατωφλίου· μόνον ὁ κορμὸς τοῦ Δαγὼν ἐναπέμεινεν εἰς αὐτόν.
5 Διὰ τοῦτο ἐν τῇ Ἀζώτῳ οἱ ἱερεῖς τοῦ Δαγών, καὶ πᾶς ὁ εἰσερχόμενος εἰς τὸν οἶκον τοῦ Δαγών, δὲν πατοῦσιν εἰς τὸ κατώφλιον τοῦ Δαγὼν ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης.
6 Καὶ ἐπεβαρύνθη ἡ χεὶρ τοῦ Κυρίου ἐπὶ τοὺς Ἀζωτίους, καὶ ἐξωλόθρευσεν αὐτοὺς καὶ ἐπάταξεν αὐτοὺς μὲ αἱμορροΐδας, τὴν Ἄζωτον καὶ τὰ ὅρια αὐτῆς.
7 Καὶ ὅτε εἶδον οἱ ἄνδρες τῆς Ἀζώτου ὅτι ἔγεινεν οὕτως, εἶπον, Ἡ κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ δὲν θέλει κατοικεῖ μεθ᾿ ἡμῶν· διότι ἡ χεὶρ αὐτοῦ ἐσκληρύνθη ἐφ᾿ ἡμᾶς καὶ ἐπὶ τὸν Δαγὼν τὸν θεὸν ἡμῶν.
8 Ὅθεν ἀποστείλαντες ἐσύναξαν πρὸς ἑαυτοὺς πάντας τοὺς σατράπας τῶν Φιλισταίων καὶ εἶπον, Τί θέλομεν κάμει εἰς τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ; οἱ δὲ εἶπον, Ἡ κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ ἄς μετακομισθῇ εἰς Γάθ. Καὶ μετεκόμισαν τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ.
9 Ἀφοῦ δὲ μετεκόμισαν αὐτήν, ἡ χεὶρ τοῦ Κυρίου ἦτο ἐναντίον τῆς πόλεως μὲ ὄλεθρον μέγαν σφόδρα· καὶ ἐπάταξε τοὺς ἄνδρας τῆς πόλεως, ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου, καὶ ἐξεφύησαν εἰς αὐτοὺς αἱμορροΐδες.
10 Διὰ τοῦτο ἀπέστειλαν τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ εἰς Ἀκκαρών. Καὶ ὡς ἦλθεν ἡ κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ εἰς Ακκαρών, οἱ Ἀκκαρωνῖται ἐβόησαν, λέγοντες, Ἔφεραν τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ εἰς ἡμᾶς, διὰ νὰ θανατώσῃ ἡμᾶς καὶ τὸν λαὸν ἡμῶν.
11 Καὶ ἀποστείλαντες ἐσύναξαν πάντας τοὺς σατράπας τῶν Φιλισταίων καὶ εἶπον, Ἀποπέμψατε τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ, καὶ ἄς ἐπιστρέψῃ εἰς τὸν τόπον αὑτῆς, διὰ νὰ μή θανατώσῃ ἡμᾶς καὶ τὸν λαὸν ἡμῶν· διότι ἦτο τρόμος θανάτου ἐφ᾿ ὅλην τὴν πόλιν· ἡ χεὶρ τοῦ Θεοῦ ἦτο ἐκεῖ βαρεῖα σφόρα.
12 Καὶ οἱ ἄνδρες ὅσοι δὲν ἀπέθανον, ἐκτυπήθησαν ἀπὸ αἱμορροΐδας· καὶ ἡ κραυγή τῆς πόλεως ἀνέβη εἰς τὸν οὐρανόν.
1 Καὶ ἦτο ἡ κιβωτὸς τοῦ Κυρίου ἐν τῇ γῇ τῶν Φιλισταίων ἑπτὰ μῆνας.
2 Καὶ ἔκραξαν οἱ Φιλισταῖοι τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς μάντεις, λέγοντες, Τί νὰ κάμωμεν εἰς τὴν κιβωτὸν τοῦ Κυρίου; φανερώσατε εἰς ἡμᾶς τίνι τρόπῳ θέλομεν ἀποστείλει αὐτήν εἰς τὸν τόπον αὐτῆς.
3 Οἱ δὲ εἶπον, Ἐὰν ἐξαποστείλητε τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ, μή ἀποστείλητε αὐτήν κενήν· ἀλλὰ κατὰ πάντα τρόπον ἀπόδοτε εἰς αὐτὸν προσφοράν περὶ ἀνομίας· τότε θέλετε ἰαθῆ καὶ θέλετε γνωρίσει διὰ τί ἡ χεὶρ αὐτοῦ δὲν ἀπεσύρθη ἀπὸ σᾶς.
4 Καὶ εἶπον, Ποία εἶναι ἡ περὶ ἀνομίας προσφορά, τὴν ὁποίαν θέλομεν ἀποδώσει εἰς αὐτόν; Οἱ δὲ ἀπεκρίθησαν, Κατὰ τὸν ἀριθμὸν τῶν σατραπῶν τῶν Φιλισταίων, πέντε αἱμορροΐδες χρυσαὶ καὶ πέντε χρυσοὶ ποντικοί· διότι ἡ αὐτή πληγή ἦτο ἐπὶ πάντας ὑμᾶς καὶ ἐπὶ τοὺς σατράπας ὑμῶν·
5 διὰ τοῦτο θέλετε κάμει ὁμοιώματα τῶν αἱμορροΐδων σας καὶ ὁμοιώματα τῶν ποντικῶν σας τῶν φθειρόντων τὴν γῆν· καὶ θέλετε δώσει δόξαν εἰς τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ· ἴσως ἐλαφρύνῃ τὴν χεῖρα αὑτοῦ ἀφ᾿ ὑμῶν καὶ ἀπὸ τῶν θεῶν ὑμῶν καὶ ἀπὸ τῆς γῆς ὑμῶν·
6 διὰ τί λοιπὸν σκληρύνετε τὰς καρδίας σας, καθὼς οἱ Αἰγύπτιοι καὶ ὁ Φαραὼ ἐσκλήρυναν τὰς καρδίας αὑτῶν; ὅτε ἔκαμε τεράστια ἐν τῷ μέσῳ αὐτῶν, δὲν ἀφῆκαν αὐτοὺς νὰ ὑπάγωσι, καὶ αὐτοὶ ἀνεχώρησαν;
7 τώρα λοιπὸν λάβετε καὶ ἑτοιμάσατε μίαν ἅμαξαν νέαν καὶ δύο βοῦς θηλαζούσας, εἰς τὰς ὁποίας δὲν ἐπεβλήθη ζυγός, καὶ ζεύξατε τὰς βοῦς εἰς τὴν ἅμαξαν, τοὺς δὲ μόσχους αὐτῶν ἐπαναφέρετε ἀπ᾿ ὄπισθεν αὐτῶν εἰς τὸν οἶκον·
8 καὶ λάβετε τὴν κιβωτὸν τοῦ Κυρίου καὶ θέσατε αὐτήν ἐπὶ τῆς ἁμάξης· καὶ τὰ σκεύη τὰ χρυσά, τὰ ὁποῖα ἀποδίδετε εἰς αὐτὸν προσφορὰν περὶ ἀνομίας, θέσατε ἐν κιβωτίῳ εἰς τὰ πλάγια αὐτῆς· καὶ ἐξαποστείλατε αὐτήν νὰ ὑπάγῃ·
9 καὶ βλέπετε, ἐὰν ἀναβαίνῃ διὰ τῆς ὁδοῦ τῶν ὁρίων αὐτῆς εἰς Βαὶθ-σεμές, αὐτὸς ἔκαμεν εἰς ἡμᾶς τὸ μέγα τοῦτο κακόν· ἐὰν δὲ μή, τότε θέλομεν γνωρίσει ὅτι δὲν ἐπάταξεν ἡμᾶς ἡ χεὶρ αὐτοῦ, ἀλλ᾿ ὅτι τοῦτο ἐστάθη τυχαῖον εἰς ἡμᾶς.
10 Καὶ ἔκαμον οὕτως οἱ ἄνδρες, καὶ λαβόντες δύο βοῦς θηλαζούσας, ἔζευξαν αὐτὰς εἰς τὴν ἅμαξαν, τοὺς δὲ μόσχους αὐτῶν ἀπέκλεισαν ἐν τῷ οἴκῳ.
11 Καὶ ἔθεσαν τὴν κιβωτὸν τοῦ Κυρίου ἐπὶ τῆς ἁμάξης καὶ τὸ κιβώτιον μετὰ τῶν χρυσῶν ποντικῶν καὶ τῶν ὁμοιωμάτων τῶν αἱμορροΐδων αὑτῶν.
12 Καὶ διευθύνθησαν αἱ βοῦς εἰς τὴν ὁδὸν τὴν εἰς Βαὶθ-σεμές· τὴν αὐτήν ὁδὸν ἐξηκολούθουν, μυκώμεναι ἐνῷ ὑπήγαινον, καὶ δὲν μετεστρέφοντο δεξιὰ ἤ ἀριστερά· οἱ δὲ σατράπαι τῶν Φιλισταίων ἐπορεύοντο κατόπιν αὐτῶν ἕως τῶν ὁρίων τῆς Βαὶθ-σεμές.
13 Καὶ οἱ Βαὶθ-σεμῖται ἐθέριζον τὸν σῖτον αὑτῶν ἐν τῇ κοιλάδι καὶ ὑψώσαντες τοὺς ὀφθαλμοὺς αὑτῶν, εἶδον τὴν κιβωτὸν καὶ ἰδόντες ὑπερεχάρησαν.
14 Καὶ εἰσῆλθεν ἡ ἅμαξα εἰς τὸν ἀγρὸν Ἰησοῦ τοῦ Βαὶθ-σεμίτου καὶ ἐστάθη ἐκεῖ, ὅπου ἦτο λίθος μέγας· καὶ ἔσχισαν τὰ ξύλα τῆς ἁμάξης, καὶ προσέφεραν τὰς βοῦς ὁλοκαύτωμα εἰς τὸν Κύριον.
15 Καὶ οἱ Λευΐται κατεβίβασαν τὴν κιβωτὸν τοῦ Κυρίου καὶ τὸ κιβώτιον τὸ μετ᾿ αὐτῆς, τὸ περιέχον τὰ χρυσὰ σκεύη, καὶ ἔθεσαν ἐπὶ τοῦ λίθου τοῦ μεγάλου· καὶ οἱ ἄνδρες τῆς Βαὶθ-σεμὲς προσέφεραν ὁλοκαυτώματα καὶ ἔθυσαν θυσίας εἰς τὸν Κύριον τὴν αὐτήν ἡμέραν.
16 Καὶ ἀφοῦ οἱ πέντε σατράπαι τῶν Φιλισταίων εἶδον, ἐπέστρεψαν εἰς Ἀκκαρὼν τὴν αὐτήν ἡμέραν.
17 Αὗται δὲ ἦσαν αἱ αἱμορροΐδες αἱ χρυσαί, τὰς ὁποίας οἱ Φιλισταῖοι ἀπέδωκαν προσφορὰν περὶ ἀνομίας εἰς τὸν Κύριον· τῆς Ἀζώτου μία, τῆς Γάζης μία, τῆς Ἀσκαλῶνος μία, τῆς Γὰθ μία, τῆς Ἀκκαρὼν μία·
18 καὶ οἱ ποντικοὶ οἱ χρυσοὶ κατὰ τὸν ἀριθμὸν πασῶν τῶν πόλεων τῶν Φιλισταίων, τῶν πέντε σατραπῶν, ἀπὸ πόλεων περιτετειχισμένων καὶ κωμῶν ἀπεριτειχίστων, ἕως μάλιστα τοῦ λίθου τοῦ μεγάλου, Ἀβέλ, ἐπὶ τοῦ ὁποίου κατέθεσαν τὴν κιβωτὸν τοῦ Κυρίου· ὅστις σώζεται ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης ἐν τῷ ἀγρῷ Ἰησοῦ τοῦ Βαὶθ-σεμίτου.
19 Καὶ ἐπάταξεν ὁ Κύριος τοὺς ἄνδρας τῆς Βαὶθ-σεμές, διότι ἐνέβλεψαν εἰς τὴν κιβωτὸν τοῦ Κυρίου· καὶ ἐπάταξεν ἐκ τοῦ λαοῦ ἄνδρας πεντήκοντα χιλιάδας καὶ ἑβδομήκοντα· καὶ ἐπένθησεν ὁ λαός, διότι ἐπάταξεν αὐτὸν ὁ Κύριος ἐν πληγῇ μεγάλῃ.
20 Καὶ εἶπαν οἱ ἄνδρες τῆς Βαὶθ-σεμές, Τίς δύναται νὰ σταθῇ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, τοῦ ἁγίου τούτου Θεοῦ; καὶ πρὸς τίνα θέλει ἀναβῆ ἀφ᾿ ἡμῶν;
21 Καὶ ἀπέστειλαν μηνυτὰς πρὸς τοὺς κατοίκους τῆς Κιριὰθ ἰαρείμ, λέγοντες, Οἱ Φιλισταῖοι ἔφεραν ὀπίσω τὴν κιβωτὸν τοῦ Κυρίου· κατάβητε, ἀναβιβάσατε αὐτήν πρὸς ἑαυτούς.
1 Καὶ ἦλθον οἱ ἄνδρες τῆς Κιριὰθ-ἰαρείμ, καὶ ἀνεβίβασαν τὴν κιβωτὸν τοῦ Κυρίου καὶ ἔφεραν αὐτήν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Ἀβιναδάβ ἐπὶ τὸν λόφον, καὶ Ἐλεάζαρ τὸν υἱὸν αὐτοῦ καθιέρωσαν, διὰ νὰ φυλάττῃ τὴν κιβωτὸν τοῦ Κυρίου.
2 Καὶ ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἐτέθη ἡ κιβωτὸς ἐν Κιριὰθ-ἰαρείμ, παρῆλθε καιρὸς πολύς· καὶ ἔγειναν εἴκοσι ἔτη· καὶ πᾶς ὁ οἶκος Ἰσραήλ ἐστέναζεν, ἀναζητῶν τὸν Κύριον.
3 Καὶ εἶπε Σαμουήλ πρὸς πάντα τὸν οἶκον Ἰσραήλ, λέγων, Ἐὰν σεῖς ἐπιστρέφητε ἐξ ὅλης ὑμῶν τῆς καρδίας πρὸς τὸν Κύριον, ἀποβάλετε ἐκ μέσου ὑμῶν τοὺς θεοὺς τοὺς ἀλλοτρίους καὶ τὰς Ἀσταρώθ, καὶ ἑτοιμάσατε τὰς καρδίας ὑμῶν πρὸς τὸν Κύριον καὶ αὐτὸν μόνον λατρεύετε· καὶ θέλει ἐλευθερώσει ὑμᾶς ἐκ χειρὸς τῶν Φιλισταίων.
4 Τότε ἀπέβαλον οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ τοὺς Βααλεὶμ καὶ τὰς Ἀσταρὼθ καὶ ἐλάτρευσαν τὸν Κύριον μόνον.
5 Καὶ εἶπε Σαμουήλ, Συνάξατε πάντα τὸν Ἰσραήλ εἰς Μισπά, καὶ θέλω προσευχηθῆ ὑπὲρ ὑμῶν πρὸς τὸν Κύριον.
6 Καὶ συνήχθησαν ὁμοῦ εἰς Μισπά, καὶ ἤντλησαν ὕδωρ καὶ ἐξέχεαν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ ἐνήστευσαν τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ εἶπον ἐκεῖ, Ἡμαρτήσαμεν εἰς τὸν Κύριον. Καὶ ἔκρινεν ὁ Σαμουήλ τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ ἐν Μισπά.
7 Ὅτε δὲ ἤκουσαν οἱ Φιλισταῖοι ὅτι συνηθροίσθησαν οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ εἰς Μισπὰ ἀνέβησαν οἱ σατράπαι τῶν Φιλισταίων κατὰ τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ ἀκούσαντες οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ, ἐφοβήθησαν ἀπὸ προσώπου τῶν Φιλισταίων.
8 Καὶ εἶπον οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ πρὸς τὸν Σαμουήλ, Μή παύσῃς βοῶν ὑπὲρ ἡμῶν πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν, διὰ νὰ σώσῃ ἡμᾶς ἐκ χειρὸς τῶν Φιλισταίων.
9 Καὶ ἔλαβεν ὁ Σαμουήλ ἕν ἀρνίον γαλαθηνόν, καὶ προσέφερεν ὁλόκληρον ὁλοκαύτωμα εἰς τὸν Κύριον· καὶ ἐβόησεν ὁ Σαμουήλ πρὸς τὸν Κύριον ὑπὲρ τοῦ Ἰσραήλ· καὶ ἐπήκουσεν αὐτοῦ ὁ Κύριος.
10 Καὶ ἐνῷ προσέφερεν ὁ Σαμουήλ τὸ ὁλοκαύτωμα, ἐπλησίασαν οἱ Φιλισταῖοι διὰ νὰ πολεμήσωσι κατὰ τοῦ Ἰσραήλ· καὶ ἐβρόντησεν ὁ Κύριος ἐν φωνῇ μεγάλῃ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἐπὶ τοὺς Φιλισταίους καὶ κατετρόπωσεν αὐτούς· καὶ ἐκτυπήθησαν ἔμπροσθεν τοῦ Ἰσραήλ.
11 Καὶ ἐξῆλθον οἱ ἄνδρες Ἰσραήλ ἐκ Μισπά, καὶ κατεδίωξαν τοὺς Φιλισταίους καὶ ἐπάταξαν αὐτούς, ἕως ὑποκάτω τῆς Βαὶθ-χάρ.
12 Τότε ἔλαβεν ὁ Σαμουήλ ἕνα λίθον καὶ ἔστησε μεταξὺ Μισπὰ καὶ Σὲν καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἔβεν-ἔζερ, λέγων, Μέχρι τοῦδε ἐβοήθησεν ἡμᾶς ὁ Κύριος.
13 Καὶ ἐταπεινώθησαν οἱ Φιλισταῖοι καὶ δὲν ἦλθον πλέον εἰς τὰ ὅρια τοῦ Ἰσραήλ· καὶ ἦτο ἡ χεὶρ τοῦ Κυρίου κατὰ τῶν Φιλισταίων πάσας τὰς ἡμέρας τοῦ Σαμουήλ.
14 Καὶ αἱ πόλεις, τὰς ὁποίας οἱ Φιλισταῖοι εἶχον λάβει ἀπὸ τοῦ Ἰσραήλ, ἀπεδόθησαν εἰς τὸν Ἰσραήλ, ἀπὸ Ἀκκαρὼν ἕως Γάθ· καὶ ἠλευθέρωσεν ὁ Ἰσραήλ τὰ ὅρια αὐτῶν ἐκ χειρὸς τῶν Φιλισταίων. Καὶ ἦτο εἰρήνη μεταξὺ Ἰσραήλ καὶ Ἀμορραίων.
15 Καὶ ἔκρινεν ὁ Σαμουήλ τὸν Ἰσραήλ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὑτοῦ·
16 καὶ ἐπορεύετο κατ᾿ ἔτος περιερχόμενος εἰς Βαιθήλ καὶ Γάλγαλα καὶ Μισπὰ καὶ ἔκρινε τὸν Ἰσραήλ ἐν πᾶσι τοῖς τόποις τούτοις·
17 ἡ δὲ ἐπιστροφή αὐτοῦ ἦτο εἰς Ῥαμά· διότι ἐκεῖ ἦτο ὁ οἶκος αὐτοῦ καὶ ἐκεῖ ἔκρινε τὸν Ἰσραήλ· ἐκεῖ προσέτι ᾠκοδόμησε θυσιαστήριον εἰς τὸν Κύριον.
1 Καὶ ὅτε ἐγήρασεν ὁ Σαμουήλ, κατέστησε τοὺς υἱοὺς αὑτοῦ κριτὰς ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ.
2 Ἦτο δὲ τὸ ὄνομα τοῦ πρωτοτόκου υἱοῦ αὐτοῦ Ἰωήλ καὶ τὸ ὄνομα τοῦ δευτέρου αὐτοῦ Ἀβιά· οὗτοι ἦσαν κριταὶ ἐν Βήρ-σαβεέ.
3 Πλήν δὲν περιεπάτησαν οἱ υἱοὶ αὐτοῦ εἰς τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ, ἀλλ᾿ ἐξέκλιναν ὀπίσω τοῦ κέρδους καὶ ἐδωροδοκοῦντο καὶ διέστρεφον τὴν κρίσιν.
4 Ὅθεν συνηθροίσθησαν πάντες οἱ πρεσβύτεροι τοῦ Ἰσραήλ καὶ ἦλθον πρὸς τὸν Σαμουήλ εἰς Ῥαμά,
5 καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν, Ἰδού, σὺ ἐγήρασας, καὶ οἱ υἱοὶ σου δὲν περιπατοῦσιν εἰς τὰς ὁδοὺς σου· κατάστησον λοιπὸν εἰς ἡμᾶς βασιλέα διὰ νὰ κρίνῃ ἡμᾶς, καθὼς ἔχουσι πάντα τὰ ἔθνη.
6 Τὸ πρᾶγμα ὅμως δὲν ἤρεσεν εἰς τὸν Σαμουήλ, ὅτι εἶπον, Δὸς εἰς ἡμᾶς βασιλέα διὰ νὰ κρίνῃ ἡμᾶς. Καὶ ἐδεήθη ὁ Σαμουήλ πρὸς τὸν Κύριον.
7 Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Σαμουήλ, Ἄκουσον τῆς φωνῆς τοῦ λαοῦ, κατὰ πάντα ὅσα λέγουσι πρὸς σέ· διότι δὲν ἀπέβαλον σέ, ἀλλ᾿ ἐμὲ ἀπέβαλον ἀπὸ τοῦ νὰ βασιλεύω ἐπ᾿ αὐτούς·
8 κατὰ πάντα τὰ ἔργα τὰ ὁποῖα ἔπραξαν, ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἀνεβίβασα αὐτοὺς ἐξ Αἰγύπτου ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης, ἐγκαταλίποντές με καὶ λατρεύσαντες ἄλλους θεούς, οὕτω κάμνουσι καὶ πρὸς σέ·
9 τώρα λοιπὸν ἄκουσον τῆς φωνῆς αὐτῶν· πλήν διαμαρτυρήθητι παρρησίᾳ πρὸς αὐτοὺς καὶ δεῖξον εἰς αὐτοὺς τὸν τρόπον τοῦ βασιλέως, ὅστις θέλει βασιλεύσει ἐπ᾿ αὐτούς.
10 Καὶ ἐλάλησεν ὁ Σαμουήλ πάντας τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν λαόν, τὸν ζητοῦντα παρ᾿ αὐτοῦ βασιλέα·
11 καὶ εἶπεν, Οὗτος θέλει εἶσθαι ὁ τρόπος τοῦ βασιλέως, ὅστις θέλει βασιλεύσει ἐφ᾿ ὑμᾶς· τοὺς υἱοὺς ὑμῶν θέλει λαμβάνει καὶ διορίζει εἰς ἑαυτόν, διὰ τὰς ἁμάξας αὑτοῦ καὶ διὰ ἱππεῖς αὑτοῦ καὶ διὰ νὰ προτρέχωσι τῶν ἁμαξῶν αὐτοῦ.
12 Καὶ θέλει διορίζει εἰς ἑαυτὸν χιλιάρχους καὶ πεντηκοντάρχους· καὶ εἰς τὸ νὰ ἐργάζωνται τὴν γῆν αὐτοῦ καὶ νὰ θερίζωσι τὸν θερισμὸν αὐτοῦ, καὶ νὰ κατασκευάζωσι τὰ πολεμικὰ αὐτοῦ σκεύη καὶ τὴν σκευήν τῶν ἁμαξῶν αὐτοῦ.
13 Καὶ τὰς θυγατέρας σας θέλει λαμβάνει διὰ μυρεψοὺς καὶ μαγειρίσσας καὶ ἀρτοποιούς·
14 καὶ τοὺς ἀγροὺς σας καὶ τοὺς ἀμπελῶνάς σας καὶ τοὺς ἐλαιῶνάς σας τοὺς καλητέρους θέλει λάβει καὶ δώσει εἰς τοὺς δούλους αὑτοῦ.
15 Καὶ τὸ δέκατον τῶν σπαρτῶν σας καὶ τῶν ἀμπελώνων σας θέλει λαμβάνει καὶ δίδει εἰς τοὺς εὐνούχους αὑτοῦ καὶ εἰς τοὺς δούλους αὑτοῦ.
16 Καὶ τοὺς δούλους σας καὶ τὰς δούλας σας καὶ τοὺς καλητέρους νέους σας καὶ τοὺς ὄνους σας θέλει λαμβάνει καὶ διορίζει εἰς τὰς ἐργασίας αὑτοῦ.
17 Τὰ ποίμνιά σας θέλει δεκατίζει· καὶ σεῖς θέλετε εἶσθαι δοῦλοι αὐτοῦ.
18 Καὶ θέλετε βοᾷ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἕνεκα τοῦ βασιλέως σας, τὸν ὁποῖον σεῖς ἐκλέξατε εἰς ἑαυτούς· ἀλλ᾿ ὁ Κύριος δὲν θέλει σᾶς ἐπακούσει ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ.
19 Ὁ λαὸς ὅμως δὲν ἠθέλησε νὰ ὑπακούσῃ εἰς τὴν φωνήν τοῦ Σαμουήλ· καὶ εἶπον, Οὐχί· ἀλλὰ βασιλεὺς θέλει εἶσθαι ἐφ᾿ ἡμᾶς·
20 διὰ νὰ ἤμεθα καὶ ἡμεῖς ὡς πάντα τὰ ἔθνη· καὶ νὰ κρίνῃ ἡμᾶς ὁ βασιλεὺς ἡμῶν καὶ νὰ ἐξέρχηται ἔμπροσθεν ἡμῶν καὶ νὰ μάχηται τὰς μάχας ἡμῶν.
21 Καὶ ἤκουσεν ὁ Σαμουήλ πάντας τοὺς λόγους τοῦ λαοῦ καὶ ἀνέφερεν αὐτοὺς εἰς τὰ ὦτα τοῦ Κυρίου.
22 Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Σαμουήλ, Ἄκουσον τῆς φωνῆς αὐτῶν καὶ κατάστησον ἐπ᾿ αὐτοὺς βασιλέα. Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουήλ πρὸς τοὺς ἄνδρας τοῦ Ἰσραήλ, Ὑπάγετε ἕκαστος εἰς τὴν πόλιν αὑτοῦ.
1 Ἦτο δὲ ἀνήρ τις ἐκ τοῦ Βενιαμίν, ὀνομαζόμενος Κεὶς, υἱὸς τοῦ Ἀβιήλ, υἱοῦ τοῦ Σερώρ, υἱοῦ τοῦ Βεχωράθ, υἱοῦ τοῦ Ἀφιά, ἀνδρὸς Βενιαμίτου, δυνατὸς ἐν ἰσχύϊ.
2 Εἶχε δὲ οὗτος υἱόν, ὀνομαζόμενον Σαούλ, ἐκλεκτὸν καὶ ὡραῖον· καὶ δὲν ὑπῆρχε μεταξὺ τῶν υἱῶν Ἰσραήλ ἄνθρωπος ὡραιότερος αὐτοῦ· ἀπὸ τῶν ὤμων αὐτοῦ καὶ ἐπάνω ἐξεῖχεν ὑπὲρ παντὸς τοῦ λαοῦ.
3 Καὶ αἱ ὄνοι τοῦ Κεὶς πατρὸς τοῦ Σαοὺλ ἐχάθησαν· καὶ εἶπεν ὁ Κεὶς πρὸς τὸν Σαοὺλ τὸν υἱὸν αὑτοῦ, Λάβε τώρα μετὰ σοῦ ἕνα τῶν ὑπηρετῶν, καὶ σηκωθεὶς ὕπαγε νὰ ζητήσῃς τὰς ὄνους.
4 Καὶ ἐπέρασε διὰ τοῦ ὄρους Ἐφραΐμ καὶ ἐπέρασε διὰ τῆς γῆς Σαλισά, ἀλλὰ δὲν εὕρηκαν αὐτάς· καὶ ἐπέρασαν διὰ τῆς γῆς Σααλείμ, πλήν δὲν ἦσαν ἐκεῖ· καὶ ἐπέρασε διὰ τῆς γῆς Ἰεμινί, ἀλλὰ δὲν εὕρηκαν αὐτάς.
5 Ὅτε δὲ ἦλθον εἰς τὴν γῆν Σούφ, εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν ὑπηρέτην αὑτοῦ τὸν μετ᾿ αὐτοῦ, Ἐλθέ, καὶ ἄς ἐπιστρέψωμεν, μήποτε ὁ πατήρ μου, ἀφήσας τὴν φροντίδα τῶν ὄνων, συλλογίζηται περὶ ἡμῶν.
6 Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν, Ἰδοὺ τώρα, ἐν τῇ πόλει ταύτῃ εἶναι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, καὶ ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἔνδοξος· πᾶν ὅ, τι εἴπῃ γίνεται ἐξάπαντος· ἄς ὑπάγωμεν λοιπὸν ἐκεῖ· ἴσως φανερώσῃ εἰς ἡμᾶς τὴν ὁδὸν ἡμῶν, τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ ὑπάγωμεν.
7 Καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν ὑπηρέτην αὑτοῦ, Ἀλλ᾿ ἰδού, θέλομεν ὑπάγει, πλήν τί θέλομεν φέρει πρὸς τὸν ἄνθρωπον; διότι ὁ ἄρτος ἐξέλιπεν ἐκ τῶν ἀγγείων ἡμῶν· καὶ δῶρον δὲν ὑπάρχει νὰ προσφέρωμεν εἰς τὸν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ· τί ἔχομεν;
8 Καὶ ἀποκριθεὶς πάλιν ὁ ὑπηρέτης πρὸς τὸν Σαούλ, εἶπεν, Ἰδού, εὑρίσκεται ἐν τῇ χειρὶ μου ἕν τέταρτον σίκλου ἀργυρίου, τὸ ὁποῖον θέλω δώσει εἰς τὸν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ, καὶ θέλει φανερώσει εἰς ἡμᾶς τὴν ὁδὸν ἡμῶν.
9 Τὸ πάλαι ἐν τῷ Ἰσραήλ, ὁπότε τίς ὑπήγαινε νὰ ἐρωτήσῃ τὸν Θεόν, ἔλεγεν οὕτως· Ἔλθετε, καὶ ἄς ὑπάγωμεν ἕως εἰς τὸν βλέποντα· διότι ὁ σήμερον προφήτης ἐκαλεῖτο τὸ πάλαι ὁ βλέπων.
10 Τότε εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν ὑπηρέτην αὑτοῦ, Καλὸς ὁ λόγος σου· ἐλθέ, ἄς ὑπάγωμεν. Ὑπῆγαν λοιπὸν εἰς τὴν πόλιν, ὅπου ἦτο ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ.
11 Καὶ ἐνῷ ἀνέβαινον τὸ ἀνήφορον τῆς πόλεως, εὕρηκαν κοράσια ἐξερχόμενα διὰ νὰ ἀντλήσωσιν ὕδωρ· καὶ εἶπον πρὸς αὐτά, Εἶναι ἐνταῦθα ὁ βλέπων;
12 Καὶ ἐκεῖνα ἀπεκρίθησαν πρὸς αὐτοὺς καὶ εἶπον, Εἶναι ἰδού, ἔμπροσθέν σου· τάχυνον λοιπόν· διότι σήμερον ἦλθεν εἰς τὴν πόλιν, ἐπειδή εἶναι σήμερον θυσία τοῦ λαοῦ ἐπὶ τοῦ ὑψηλοῦ τόπου·
13 εὐθὺς ὅταν εἰσέλθητε εἰς τὴν πόλιν, θέλετε εὑρεῖ αὐτόν, πρὶν ἀναβῆ εἰς τὸν ὑψηλὸν τόπον διὰ νὰ φάγῃ· διότι ὁ λαὸς δὲν τρώγει ἑωσοῦ ἔλθῃ αὐτός, ἐπειδή οὗτος εὐλογεῖ τὴν θυσίαν· μετὰ ταῦτα τρώγουσιν οἱ κεκλημένοι τώρα λοιπὸν ἀνάβητε· διότι περὶ τὴν ὥραν ταύτην θέλετε εὑρεῖ αὐτόν.
14 Καὶ ἀνέβησαν εἰς τὴν πόλιν· καὶ ἐνῷ εἰσήρχοντο εἰς τὴν πόλιν, ἰδού, ὁ Σαμουήλ ἐξήρχετο ἐνώπιον αὐτῶν, διὰ νὰ ἀναβῇ εἰς τὸν ὑψηλὸν τόπον.
15 Εἶχε δὲ ἀποκαλύψει ὁ Κύριος πρὸς τὸν Σαμουήλ, μίαν ἡμέραν πρὶν ἔλθῃ ὁ Σαούλ, λέγων;
16 Αὔριον περὶ τὴν ὥραν ταύτην θέλω ἀποστείλει πρὸς σὲ ἄνθρωπον ἐκ γῆς Βενιαμίν, καὶ θέλεις χρίσει αὐτὸν ἄρχοντα ἐπὶ τὸν λαὸν μου Ἰσραήλ, καὶ θέλει σώσει τὸν λαὸν μου ἐκ χειρὸς τῶν Φιλισταίων· διότι ἐπέβλεψα ἐπὶ τὸν λαὸν μου, ἐπειδή ἡ βοή αὐτῶν ἦλθεν εἰς ἐμέ.
17 Καὶ ὅτε ὁ Σαμουήλ εἶδε τὸν Σαούλ, ὁ Κύριος εἶπε πρὸς αὐτόν, Ἰδού, ὁ ἄνθρωπος, περὶ τοῦ ὁποίου σοὶ εἶπα· οὗτος θέλει ἄρχει ἐπὶ τὸν λαὸν μου.
18 Τότε ἐπλησίασεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν Σαμουήλ εἰς τὴν πύλην καὶ εἶπε, Δεῖξόν μοι, παρακαλῶ, ποῦ εἶναι ἡ οἰκία τοῦ βλέποντος.
19 Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Σαμουήλ πρὸς τὸν Σαοὺλ καὶ εἶπεν, Ἐγὼ εἶμαι ὁ βλέπων· ἀνάβα ἔμπροσθέν μου εἰς τὸν ὑψηλὸν τόπον· καὶ θέλετε φάγει σήμερον μετ᾿ ἐμοῦ, καὶ τὸ πρωΐ θέλω σὲ ἐξαποστείλει καὶ πάντα ὅσα εἶναι ἐν τῇ καρδίᾳ σου θέλω ἀναγγείλει πρὸς σέ·
20 περὶ δὲ τῶν ὄνων, τὰς ὁποίας ἔχασας ἤδη τρεῖς ἡμέρας, μή φρόντιζε περὶ αὐτῶν, διότι εὑρέθησαν· καὶ πρὸς τίνα εἶναι πᾶσα ἡ ἐπιθυμία τοῦ Ἰσραήλ; δὲν εἶναι πρὸς σέ, καὶ πρὸς πάντα τὸν οἶκον τοῦ πατρὸς σου;
21 Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Σαοὺλ εἶπε, Δὲν εἶμαι ἐγὼ Βενιαμίτης, ἐκ τῆς μικροτέρας τῶν φυλῶν Ἰσραήλ; καὶ ἡ οἰκογένειά μου ἡ ἐλαχίστη πασῶν τῶν οἰκογενειῶν τῆς φυλῆς Βενιαμίν; διὰ τί λοιπὸν λαλεῖς οὕτω πρὸς ἐμέ;
22 Καὶ ἔλαβεν ὁ Σαμουήλ τὸν Σαοὺλ καὶ τὸν ὑπηρέτην αὐτοῦ καὶ ἔφερεν αὐτοὺς εἰς τὸ οἴκημα, καὶ ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς τὴν πρώτην θέσιν μεταξὺ τῶν κεκλημένων, οἵτινες ἦσαν περίπου τριάκοντα ἄνδρες.
23 Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουήλ πρὸς τὸν μάγειρον, Φέρε τὸ μερίδιον τὸ ὁποῖον σοὶ ἔδωκα, περὶ τοῦ ὁποῖον σοὶ εἶπα, Φύλαττε τοῦτο πλησίον σου.
24 Καὶ ὕψωσεν ὁ μάγειρος τὴν πλάτην καὶ τὸ ἐπ᾿ αὐτήν καὶ ἔθεσεν ἔμπροσθεν τοῦ Σαούλ. Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουήλ, Ἰδού, τὸ ἐναπολειφθέν· θὲς αὐτὸ ἔμπροσθέν σου, φάγε· διότι διὰ τὴν ὥραν ταύτην ἐφυλάχθη διὰ σέ, ὅτε εἶπα, Προσεκάλεσα τὸν λαόν. Καὶ ἔφαγεν ὁ Σαοὺλ μετὰ τοῦ Σαμουήλ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ.
25 Καὶ ἀφοῦ κατέβησαν ἐκ τοῦ ὑψηλοῦ τόπου εἰς τὴν πόλιν, συνωμίλησεν ὁ Σαμουήλ μετὰ τοῦ Σαοὺλ ἐπὶ τοῦ δώματος.
26 Καὶ ἐσηκώθησαν ἐνωρίς· καὶ περὶ τὰ χαράγματα τῆς ἡμέρας, ἐκάλεσεν ὁ Σαμουήλ τὸν Σαοὺλ ὄντα ἐπὶ τοῦ δώματος, λέγων, Σηκώθητι, διὰ νὰ σὲ ἐξαποστείλω. Καὶ ἐσηκώθη ὁ Σαούλ, καὶ ἐξῆλθον ἀμφότεροι, αὐτὸς καὶ ὁ Σαμουήλ, ἕως ἔξω.
27 Καθὼς δὲ κατέβαινον εἰς τὸ τέλος τῆς πόλεως, εἶπεν ὁ Σαμουήλ πρὸς τὸν Σαούλ, Πρόσταξον τὸν ὑπηρέτην νὰ περάσῃ ἔμπροσθεν ἡμῶν· καὶ ἐκεῖνος ἐπέρασε· σὺ ὅμως στάθητι ὀλίγον, καὶ θέλω σοὶ ἀναγγείλει τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ.
1 Τότε ἔλαβεν ὁ Σαμουήλ τὴν φιάλην τοῦ ἐλαίου, καὶ ἔχυσεν ἐπὶ τὴν κεφαλήν αὐτοῦ, καὶ ἐφίλησεν αὐτὸν καὶ εἶπε, Δὲν σὲ ἔχρισε Κύριος ἄρχοντα ἐπὶ τῆς κληρονομίας αὑτοῦ;
2 Ἀφοῦ ἀναχωρήσῃς ἀπ᾿ ἐμοῦ σήμερον, θέλεις εὑρεῖ δύο ἀνθρώπους πλησίον τοῦ τάφου τῆς Ῥαχήλ, κατὰ τὸ ὅριον τοῦ Βενιαμὶν ἐν Σελσά· καὶ θέλουσιν εἰπεῖ πρὸς σέ, Εὑρέθησαν αἱ ὄνοι, τὰς ὁποίας ὑπῆγες νὰ ζητήσῃς· καὶ ἰδού, ὁ πατήρ σου, ἀφήσας τὴν φροντίδα τῶν ὄνων, ὑπερλυπεῖται διὰ σᾶς, λέγων, Τί νὰ κάμω περὶ τοῦ υἱοῦ μου;
3 Καὶ προχωρήσας ἐκεῖθεν, θέλεις ἐλθεῖ ἕως τῆς δρυὸς τοῦ Θαβώρ, καὶ ἐκεῖ θέλουσι σὲ εὑρεῖ τρεῖς ἄνθρωποι ἀναβαίνοντες πρὸς τὸν Θεὸν εἰς Βαιθήλ, ὁ εἷς φέρων τρία ἐρίφια, καὶ ὁ ἄλλος φέρων τρεῖς ἄρτους, καὶ ὁ ἄλλος φέρων ἀσκὸν οἴνου·
4 καὶ θέλουσι σὲ χαιρετήσει καὶ σοὶ δώσει δύο ἄρτους, τοὺς ὁποίους θέλεις δεχθῆ ἐκ τῶν χειρῶν αὐτῶν.
5 Μετὰ ταῦτα θέλεις ὑπάγει εἰς τὸ βουνὸν τοῦ Θεοῦ, ὅπου εἶναι ἡ φρουρὰ τῶν Φιλισταίων· καὶ ὅταν ὑπάγῃς ἐκεῖ εἰς τὴν πόλιν, θέλεις ἀπαντήσει ἄθροισμα προφητῶν καταβαινόντων ἀπὸ τοῦ ὑψηλοῦ τόπου ἐν ψαλτηρίῳ καὶ τυμπάνῳ καὶ αὐλῷ καὶ κιθάρᾳ ἔμπροσθεν αὑτῶν, καὶ προφητευόντων.
6 Καὶ θέλει ἐπέλθει ἐπὶ σὲ πνεῦμα Κυρίου, καὶ θέλεις προφητεύσει μετ᾿ αὐτῶν καὶ θέλεις μεταβληθῆ εἰς ἄλλον ἄνθρωπον.
7 Καὶ ὅταν τὰ σημεῖα ταῦτα ἔλθωσιν ἐπὶ σέ, κάμνε ὅ, τι δύνασαι διότι ὁ Θεὸς εἶναι μετὰ σοῦ.
8 Καὶ θέλεις καταβῆ πρὸ ἐμοῦ εἰς Γάλγαλα· καὶ ἰδού, ἐγὼ θέλω καταβῆ πρὸς σέ, διὰ νὰ προσφέρω ὁλοκαυτώματα, νὰ θυσιάσω θυσίας εἰρηνικὰς· πρόσμενε ἑπτὰ ἡμέρας, ἑωσοῦ ἔλθω πρὸς σὲ καὶ σοὶ ἀναγγείλω τί ἔχεις νὰ κάμῃς.
9 Καὶ ὅτε ἔστρεψε τὰ νῶτα αὑτοῦ διὰ νὰ ἀναχωρήσῃ ἀπὸ τοῦ Σαμουήλ, ὁ Θεὸς ἔδωκεν εἰς αὐτὸν ἄλλην καρδίαν· καὶ ἦλθον πάντα ἐκεῖνα τὰ σημεῖα ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ.
10 Καὶ ὅτε ἦλθον ἐκεῖ εἰς τὸ βουνόν, ἰδού, ἄθροισμα προφητῶν συνήντησεν αὐτόν· καὶ ἐπῆλθεν ἐπ᾿ αὐτὸν Πνεῦμα Θεοῦ, καὶ ἐπροφήτευσε μεταξὺ αὐτῶν.
11 Καὶ ὡς εἶδον οἱ γνωρίζοντες αὐτὸν πρότερον, καὶ ἰδού, προεφήτευε μετὰ τῶν προφητῶν, τότε ἔλεγεν ὁ λαός, ἕκαστος πρὸς τὸν πλησίον αὑτοῦ, Τί εἶναι τοῦτο, τὸ ὁποῖον ἔγεινεν εἰς τὸν υἱὸν τοῦ Κείς; καὶ Σαοὺλ ἐν προφήταις;
12 Εἷς δὲ ἐκ τῶν ἐκεῖ ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν, Καὶ τίς εἶναι ὁ πατήρ αὐτῶν; Διὰ τοῦτο ἔγεινε παροιμία, Καὶ Σαοὺλ ἐν προφήταις;
13 Καὶ ἀφοῦ ἐτελείωσε προφητεύων, ἦλθεν εἰς τὸν ὑψηλὸν τόπον.
14 Καὶ εἶπεν ὁ θεῖος τοῦ Σαοὺλ πρὸς αὐτὸν καὶ πρὸς τὸν ὑπηρέτην αὐτοῦ, Ποῦ ὑπήγετε; Καὶ εἶπε, νὰ ζητήσωμεν τὰς ὄνους. καὶ ὅτε εἴδομεν ὅτι δὲν ἦσαν, ἤλθομεν πρὸς τὸν Σαμουήλ.
15 Καὶ εἶπεν ὁ θεῖος τοῦ Σαούλ, Ἀνάγγειλόν μοι, σὲ παρακαλῶ, τί σᾶς εἶπεν ὁ Σαμουήλ.
16 Καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν θεῖον αὑτοῦ, Μᾶς εἶπε μετὰ βεβαιότητος ὅτι εὑρέθησαν αἱ ὄνοι· τὸν λόγον ὅμως περὶ τῆς βασιλείας, τὸν ὁποῖον ὁ Σαμουήλ εἶπε, δὲν ἐφανέρωσεν εἰς αὐτόν.
17 Καὶ συνήγαγεν ὁ Σαμουήλ τὸν λαὸν πρὸς τὸν Κύριον εἰς Μισπά·
18 καὶ εἶπε πρὸς τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ, Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ· Ἐγώ ἀνεβίβασα τὸν Ἰσραήλ ἐξ Αἰγύπτου, καὶ σᾶς ἠλευθέρωσα ἐκ χειρὸς τῶν Αἰγυπτίων καὶ ἐκ χειρὸς πασῶν τῶν βασιλειῶν, αἵτινες σᾶς κατέθλιβον·
19 καὶ σεῖς τὴν ἡμέραν ταύτην ἀπεβάλετε τὸν Θεὸν σας, ὅστις σᾶς ἔσωσεν ἀπὸ πάντων τῶν κακῶν σας καὶ τῶν θλίψεών σας, καὶ εἴπετε πρὸς αὐτόν, Οὐχί, ἀλλὰ κατάστησον βασιλέα ἐφ᾿ ἡμᾶς. Τώρα λοιπὸν παρουσιάσθητε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, κατὰ τὰς φυλὰς σας καὶ κατὰ τὰς χιλιάδας σας.
20 Καὶ ὅτε ἔκαμεν ὁ Σαμουήλ πάσας τὰς φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ νὰ πλησιάσωσιν, ἐπιάσθη ἡ φυλή τοῦ Βενιαμίν.
21 Καὶ ἀφοῦ ἔκαμε τὴν φυλήν τοῦ Βενιαμίν νὰ πλησιάσῃ κατὰ τὰς οἰκογενείας αὑτῶν, ἐπιάσθη ἡ οἰκογένεια τοῦ Ματρεί, καὶ ἐπιάσθη ὁ Σαοὺλ ὁ υἱὸς τοῦ Κείς· ἐζήτησαν δὲ αὐτὸν καὶ δὲν εὑρέθη.
22 Ὅθεν ἐζήτησαν ἔτι παρὰ τοῦ Κυρίου, ἄν ὁ ἄνθρωπος ἔρχηται ἔτι ἐκεῖ. Καὶ εἶπε Κύριος, Ἰδού, αὐτὸς εἶναι κεκρυμμένος μεταξὺ τῆς ἀποσκευῆς.
23 Τότε ἔδραμον καὶ ἔλαβον αὐτὸν ἐκεῖθεν· καὶ ὅτε ἐστάθη μεταξὺ τοῦ λαοῦ, ἐξεῖχεν ὑπὲρ πάντα τὸν λαόν, ἀπὸ τοὺς ὤμους αὑτοῦ καὶ ἐπάνω.
24 Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουήλ πρὸς πάντα τὸν λαόν, Βλέπετε ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον ἐξέλεξεν ὁ Κύριος, ὅτι δὲν εἶναι ὅμοιος αὐτοῦ μεταξὺ παντὸς τοῦ λαοῦ; Καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἠλάλαξε καὶ εἶπε, Ζήτω ὁ βασιλεύς.
25 Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουήλ πρὸς τὸν λαὸν τὸν τρόπον τῆς βασιλείας, καὶ ἔγραψεν αὐτὸν ἐν βιβλίῳ καὶ ἔθεσεν ἔμπροσθεν τοῦ Κυρίου. Καὶ ἀπέλυσεν ὁ Σαμουήλ πάντα τὸν λαόν, ἕκαστον εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ.
26 Καὶ ὁ Σαοὺλ ὁμοίως ἀνεχώρησεν εἰς τὸν οἶκον αὑτοῦ εἰς Γαβαά· καὶ ὑπῆγε μετ᾿ αὐτοῦ ἐκεῖ τάγμα πολεμιστῶν, τῶν ὁποίων τὰς καρδίας εἶχε διαθέσει ὁ Θεός.
27 Ἄνθρωποι ὅμως κακοὶ εἶπον, Πῶς θέλει σώσει ἡμᾶς οὗτος; Καὶ κατεφρόνησαν αὐτὸν καὶ δὲν προσέφεραν πρὸς αὐτὸν δώρα· ἐκεῖνος ὅμως ἔκαμνε τὸν κωφόν.
1 Ἀνέβη δὲ Νάας ὁ Ἀμμωνίτης καὶ ἐστρατοπέδευσεν ἐναντίον τῆς Ἰαβεὶς-γαλαάδ· καὶ εἶπον πάντες οἱ ἄνδρες τῆς Ἰαβεὶς εἰς τὸν Νάας, Κάμε συνθήκην πρὸς ἡμᾶς, καὶ θέλομεν σὲ δουλεύει.
2 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς Νάας ὁ Ἀμμωνίτης, Μὲ τοῦτο θέλω κάμει συνθήκην πρὸς ἐσᾶς, νὰ ἐξορύξω πάντας τοὺς δεξιοὺς ὀφθαλμοὺς σας, καὶ νὰ βάλω τοῦτο ὄνειδος ἐπὶ πάντα τὸν Ἰσραήλ.
3 Καὶ εἶπον πρὸς αὐτὸν οἱ πρεσβύτεροι τῆς Ἰαβεὶς, Δὸς εἰς ἡμᾶς ἑπτὰ ἡμερῶν ἀναβολήν, διὰ νὰ ἀποστείλωμεν μηνυτὰς εἰς πάντα τὰ ὅρια τοῦ Ἰσραήλ· καὶ τότε, ἐὰν δὲν ἦναί τις νὰ μᾶς σώσῃ, θέλομεν ἐξέλθει πρὸς σέ.
4 Ἦλθον λοιπὸν οἱ μηνυταὶ εἰς Γαβαὰ τοῦ Σαοὺλ καὶ εἶπον τοὺς λόγους εἰς τὰ ὦτα τοῦ λαοῦ· καὶ ὕψωσαν πᾶς ὁ λαὸς τὴν φωνήν αὑτῶν καὶ ἔκλαυσαν.
5 Καὶ ἰδού, ὁ Σαοὺλ ἤρχετο κατόπιν τῆς ἀγέλης ἐκ τοῦ ἀγροῦ· καὶ εἶπεν ὁ Σαούλ, Τί ἔχει ὁ λαὸς καὶ κλαίει; Καὶ διηγήθησαν πρὸς αὐτὸν τοὺς λόγους τῶν ἀνδρῶν τῆς Ἰαβείς.
6 Καὶ ἐπῆλθεν ἐπὶ τὸν Σαοὺλ πνεῦμα Θεοῦ, ὅτε ἤκουσε τοὺς λόγους ἐκείνους· καὶ ἐξήφθη ἡ ὀργή αὐτοῦ σφόδρα.
7 Καὶ ἔλαβε ζεῦγος βοῶν, καὶ κατακόψας αὐτοὺς εἰς τμήματα, ἀπέστειλεν αὐτὰ κατὰ πάντα τὰ ὅρια τοῦ Ἰσραήλ διὰ χειρὸς μηνυτῶν, λέγων, Ὅστις δὲν ἐξέλθῃ κατόπιν τοῦ Σαοὺλ καὶ κατόπιν τοῦ Σαμουήλ, οὕτω θέλει γείνει εἰς τοὺς βόας αὐτοῦ. Καὶ ἐπέπεσε φόβος Κυρίου ἐπὶ τὸν λαόν, καὶ ἐξῆλθον ὡς εἷς ἄνθρωπος.
8 Καὶ ὅτε ἀπηρίθμησεν αὐτοὺς ἐν Βεζέκ, οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ ἦσαν τριακόσιαι χιλιάδες καὶ οἱ ἄνδρες Ἰούδα τριάκοντα χιλιάδες.
9 Καὶ εἶπον πρὸς τοὺς ἐλθόντας μηνυτάς, Οὕτω θέλετε εἰπεῖ πρὸς τοὺς ἄνδρας τῆς Ἰαβεὶς-γαλαάδ· Αὔριον, καθὼς ὁ ἥλιος θερμάνῃ, θέλει εἶσθαι εἰς ἐσᾶς σωτηρία. Καὶ ἦλθον οἱ μηνυταὶ καὶ ἀνήγγειλαν πρὸς τοὺς ἄνδρας τῆς Ἰαβείς· καὶ ὑπερεχάρησαν.
10 Καὶ εἶπον οἱ ἄνδρες τῆς Ἰαβείς, Αὔριον θέλομεν ἐξέλθει πρὸς ἐσᾶς, καὶ θέλετε κάμει εἰς ἡμᾶς πᾶν ὅ, τι σᾶς φαίνεται καλόν.
11 Καὶ τὴν ἐπαύριον διρεσεν ὁ Σαοὺλ τὸν λαὸν εἰς τρία τάγματα· καὶ εἰσῆλθον εἰς τὸ μέσον τοῦ στρατοπέδου, ἐν τῇ πρωϊνῇ φυλακῇ, καὶ ἐπάταξαν τοὺς Ἀμμωνίτας ἑωσοῦ θερμάνῃ ἡ ἡμέρα· καὶ οἱ ἐναπολειφθέντες διεσκορπίσθησαν, ὥστε οὐδὲ δύο ἐξ αὐτῶν δὲν ἔμειναν ἡνωμένοι.
12 Καὶ εἶπεν ὁ λαὸς πρὸς τὸν Σαμουήλ, Τίς εἶναι ἐκεῖνος ὅστις εἶπεν, Ὁ Σαοὺλ θέλει βασιλεύσει ἐφ᾿ ἡμᾶς; παραδώσατε τοὺς ἄνδρας, διὰ νὰ θανατώσωμεν αὐτούς.
13 Καὶ εἶπεν ὁ Σαούλ, Δὲν θέλει θανατωθῆ οὐδεὶς τὴν ἡμέραν ταύτην· διότι σήμερον ἔκαμεν ὁ Κύριος σωτηρίαν ἐν τῷ Ἰσραήλ.
14 Τότε εἶπεν ὁ Σαμουήλ πρὸς τὸν λαόν, Ἔλθετε, καὶ ἄς ὑπάγωμεν εἰς Γάλγαλα καὶ ἄς ἐγκαινίσωμεν ἐκεῖ τὴν βασιλείαν.
15 Καὶ ὑπῆγε πᾶς ὁ λαὸς εἰς Γάλγαλα· καὶ ἐκεῖ ἔκαμον τὸν Σαοὺλ βασιλέα ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ἐν Γαλγάλοις· καὶ ἐκεῖ ἐθυσίασαν θυσίας εἰρηνικὰς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· καὶ ἐκεῖ εὐφράνθησαν ὁ Σαοὺλ καὶ πάντες οἱ ἄνδρες Ἰσραήλ σφόδρα.
1 Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουήλ πρὸς πάντα τὸν Ἰσραήλ, Ἰδού, ὑπήκουσα εἰς τὴν φωνήν σας κατὰ πάντα ὅσα εἴπετε πρὸς ἐμέ, καὶ κατέστησα βασιλέα ἐφ᾿ ὑμᾶς·
2 καὶ τώρα, ἰδού, ὁ βασιλεὺς πορεύεται ἔμπροσθέν σας· ἐγὼ δὲ εἶμαι γέρων καὶ πολιός· καὶ οἱ υἱοὶ μου, ἰδού, εἶναι μεθ᾿ ὑμῶν· καὶ ἐγὼ περιεπάτησα ἐνώπιόν σας ἐκ νεότητός μου ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης·
3 ἰδού, ἐγώ· μαρτυρήσατε κατ᾿ ἐμοῦ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ ἐνώπιον τοῦ κεχρισμένου αὐτοῦ· τίνος τὸν βοῦν ἔλαβον; ἤ τίνος τὸν ὄνον ἔλαβον; ἤ τίνα ἠδίκησα; τίνα κατεδυνάστευσα; ἤ ἐκ χειρὸς τίνος ἔλαβον δῶρα, διὰ νὰ τυφλώσω τοὺς ὀφθαλμοὺς μου διὰ τούτων; καὶ θέλω ἀποδώσει εἰς ἐσᾶς.
4 Οἱ δὲ εἶπον, Δὲν ἠδίκησας ἡμᾶς οὐδὲ κατεδυνάστευσας ἡμᾶς οὐδὲ ἔλαβές τι ἐκ τῆς χειρὸς τινος.
5 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς, Μάρτυς ὁ Κύριος εἰς ἐσᾶς, μάρτυς καὶ ὁ κεχρισμένος αὐτοῦ τὴν ἡμέραν ταύτην, ὅτι δέν εὑρήκατε εἰς τὴν χεῖρά μου οὐδὲν. Καὶ ἀπεκρίθησαν, Μάρτυς.
6 Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουήλ πρὸς τὸν λαόν, Μάρτυς ὁ Κύριος ὁ καταστήσας τὸν Μωϋσῆν καὶ τὸν Ἀαρών, καὶ ἀναβιβάσας τοὺς πατέρας σας ἐκ γῆς Αἰγύπτου.
7 Τώρα λοιπὸν στάθητε, διὰ νὰ διαλεχθῶ μὲ σᾶς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, διὰ πάσας τὰς δικαιοσύνας τοῦ Κυρίου, τὰς ὁποίας ἔκαμεν εἰς ἐσᾶς καὶ εἰς τοὺς πατέρας σας.
8 Ἀφοῦ ὁ Ἰακὼβ ἦλθεν εἰς τὴν Αἴγυπτον, καὶ οἱ πατέρες σας ἐβόησαν πρὸς τὸν Κύριον, τότε ἀπέστειλεν ὁ Κύριος τὸν Μωϋσῆν καὶ τὸν Ἀαρών, καὶ ἐξήγαγον τοὺς πατέρας σας ἐξ Αἰγύπτου καὶ κατῴκισαν αὐτοὺς ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ.
9 Ἐλησμόνησαν ὅμως Κύριον τὸν Θεὸν αὑτῶν· ὅθεν παρέδωκεν αὐτοὺς εἰς τὴν χεῖρα τοῦ Σισάρα, ἀρχηγοῦ τοῦ στρατεύματος τοῦ Ἀσώρ, καὶ εἰς τὴν χεῖρα τῶν Φιλισταίων καὶ εἰς τὴν χεῖρα τοῦ βασιλέως Μωάβ, καὶ ἐπολέμησαν ἐναντίον αὐτῶν.
10 Καὶ ἐβόησαν πρὸς τὸν Κύριον καὶ εἶπον, Ἡμαρτήσαμεν, ἐπειδή ἐγκατελίπομεν τὸν Κύριον καὶ ἐλατρεύσαμεν τοὺς Βααλεὶμ καὶ τὰς Ἀσταρώθ· ἀλλὰ τώρα ἐλευθέρωσον ἡμᾶς ἐκ τῆς χειρὸς τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν, καὶ θέλομεν λατρεύσει σέ.
11 Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Κύριος τὸν Ἱεροβάαλ καὶ τὸν Βεδὰν καὶ τὸν Ἰεφθάε καὶ τὸν Σαμουήλ, καὶ σᾶς ἠλευθέρωσεν ἐκ τῆς χειρὸς τῶν ἐχθρῶν σας πανταχόθεν, καὶ κατῳκήσατε ἐν ἀσφαλείᾳ.
12 Ἀλλ᾿ ὅτε εἴδετε ὅτι Νάας ὁ βασιλεὺς τῶν υἱῶν Ἀμμὼν ἦλθεν ἐναντίον σας, εἴπετε πρὸς ἐμέ, Οὐχί, ἀλλὰ βασιλεὺς θέλει βασιλεύει ἐφ᾿ ἡμᾶς· ἐνῷ Κύριος ὁ Θεὸς σας ἦτο ὁ βασιλεὺς σας.
13 Τώρα λοιπόν, ἰδού, ὁ βασιλεύς, τὸν ὁποῖον ἐξελέξατε, τὸν ὁποῖον ἐζητήσατε· καὶ ἰδού, ὁ Κύριος κατέστησε βασιλέα ἐφ᾿ ὑμᾶς.
14 Ἐὰν φοβῆσθε τὸν Κύριον καὶ λατρεύητε αὐτὸν καὶ ὑπακούητε εἰς τὴν φωνήν αὐτοῦ καὶ δὲν στασιάζητε ἐναντίον τῆς προσταγῆς τοῦ Κυρίου, τότε καὶ σεῖς καὶ ὁ βασιλεὺς ὁ βασιλεύων ἐφ᾿ ὑμᾶς θέλετε περιπατεῖ κατόπιν Κυρίου τοῦ Θεοῦ σας·
15 ἐὰν ὅμως δὲν ὑπακούητε εἰς τὴν φωνήν τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ στασιάζητε ἐναντίον τῆς προσταγῆς τοῦ Κυρίου, τότε ἡ χεὶρ τοῦ Κυρίου θέλει εἶσθαι ἐναντίον σας, καθὼς ἐστάθη ἐναντίον τῶν πατέρων σας.
16 Τώρα λοιπὸν παραστάθητε καὶ ἴδετε τὸ μέγα τοῦτο πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον ὁ Κύριος θέλει κάμει ἔμπροσθεν τῶν ὀφθαλμῶν σας·
17 δὲν εἶναι θερισμὸς τῶν σίτων σήμερον; θέλω ἐπικαλεσθῆ τὸν Κύριον, καὶ θέλει πέμψει βροντὰς καὶ βροχήν· διὰ νὰ γνωρίσητε καὶ νὰ ἴδητε ὅτι τὸ κακὸν σας εἶναι μέγα, τὸ ὁποῖον ἐπράξατε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ζητήσαντες εἰς ἑαυτοὺς βασιλέα.
18 Τότε ἐπεκαλέσθη ὁ Σαμουήλ τὸν Κύριον· καὶ ἔπεμψεν ὁ Κύριος βροντὰς καὶ βροχήν τὴν ἡμέραν ἐκείνην· καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἐφοβήθη σφόδρα τὸν Κύριον καὶ τὸν Σαμουήλ.
19 Καὶ εἶπε πᾶς ὁ λαὸς πρὸς τὸν Σαμουήλ, Δεήθητι ὑπὲρ τῶν δούλων σου πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν σου, διὰ νὰ μή ἀποθάνωμεν· διότι ἐπροσθέσαμεν εἰς πάσας τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν τὸ κακόν, νὰ ζητήσωμεν εἰς ἑαυτοὺς βασιλέα.
20 Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουήλ πρὸς τὸν λαόν, Μή φοβεῖσθε· σεῖς ἐπράξατε ὅλον τοῦτο τὸ κακόν· πλήν μή παραδρομήσητε ἀπὸ ὄπισθεν τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ λατρεύετε τὸν Κύριον ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σας·
21 καὶ μή παραδρομήσητε· διότι τότε ἠθέλετε ὑπάγει κατόπιν τῶν ματαίων, τὰ ὁποῖα δὲν δύνανται νὰ φελήσωσιν οὐδὲ νὰ ἐλευθερώσωσιν, ἐπειδή εἶναι μάταια·
22 διότι δὲν θέλει ἐγκαταλείψει ὁ Κύριος τὸν λαὸν αὑτοῦ, διὰ τὸ ὄνομα αὑτοῦ τὸ μέγα, ἐπειδή ηὐδόκησεν ὁ Κύριος νὰ σᾶς κάμῃ λαὸν αὑτοῦ·
23 εἰς ἐμὲ δὲ μή γένοιτο νὰ ἁμαρτήσω εἰς τὸν Κύριον, ὥστε νὰ παύσω ἀπὸ τοῦ νὰ δέωμαι ὑπὲρ ὑμῶν· ἀλλὰ θέλω σᾶς διδάσκει τὴν ὁδὸν τὴν ἀγαθήν καὶ εὐθεῖαν·
24 μόνον φοβεῖσθε τὸν Κύριον καὶ λατρεύετε αὐτὸν ἐν ἀληθείᾳ ἐξ ὅλης καρδίας σας· διότι εἴδετε πόσα μεγαλεῖα ἔκαμεν ὑπὲρ ὑμῶν·
25 ἀλλ᾿ ἐὰν ἐξακολουθῆτε νὰ πράττητε τὸ κακόν, καὶ σεῖς καὶ ὁ βασιλεὺς ὑμῶν θέλετε ἀπολεσθῆ.
1 Ὁ Σαοὺλ ἦτο βασιλεὺς ἑνὸς ἔτους· ἀφοῦ δὲ ἐβασίλευσε δύο ἔτη ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ,
2 ἐξέλεξεν ὁ Σαοὺλ εἰς ἑαυτὸν τρεῖς χιλιάδας ἐκ τοῦ Ἰσραήλ· καὶ ἦσαν μετὰ τοῦ Σαοὺλ δύο χιλιάδες ἐν Μιχμὰς καὶ ἐν τῷ ὄρει Βαιθήλ, καὶ χίλιοι ἦσαν μετὰ τοῦ Ἰωνάθαν ἐν Γαβαὰ τοῦ Βενιαμίν· τὸ δὲ ὑπόλοιπον τοῦ λαοῦ ἐξαπέστειλεν ἕκαστον εἰς τὴν σκηνήν αὐτοῦ.
3 Καὶ ἐπάταξεν ὁ Ἰωνάθαν τὴν φρουρὰν τῶν Φιλισταίων τὴν ἐν τῷ βουνῷ· καὶ ἤκουσαν οἱ Φιλισταῖοι. Καὶ ἐσάλπισεν ὁ Σαοὺλ διὰ τῆς σάλπιγγος ἐν πάσῃ τῇ γῇ, λέγων, Ἄς ἀκούσωσιν οἱ Ἑβραῖοι.
4 Καὶ πᾶς ὁ Ἰσραήλ ἤκουσε νὰ λέγωσιν, Ἐπάταξεν ὁ Σαοὺλ τὴν φρουράν τῶν Φιλισταίων, καὶ μάλιστα ὁ Ἰσραήλ μισεῖται ὑπὸ τῶν Φιλισταίων. Καὶ συνήχθη ὁ λαὸς κατόπιν τοῦ Σαοὺλ ἐν Γαλγάλοις.
5 Οἱ δὲ Φιλισταῖοι συνηθροίσθησαν διὰ νὰ πολεμήσωσι μετὰ τοῦ Ἰσραήλ, τριάκοντα χιλιάδες ἁμαξῶν καὶ ἕξ χιλιάδες ἱππέων καὶ λαὸς ὡς ἡ ἄμμος ἡ ἐπὶ τοῦ χείλους τῆς θαλάσσης κατὰ τὸ πλῆθος· καὶ ἀνέβησαν καὶ ἐστρατοπέδευσαν ἐν Μιχμάς, πρὸς ἀνατολὰς τῆς Βαὶθ-αὐέν.
6 Ὅτε οἱ ἄνδρες τοῦ Ἰσραήλ εἶδον ὅτι ἦσαν ἐν ἀμηχανίᾳ, διότι ὁ λαὸς ἐμικροψύχει, τότε ἐκρύπτετο ὁ λαὸς εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς τὰ πυκνόφυτα καὶ εἰς τοὺς βράχους καὶ εἰς τὰ ὀχυρὰ μέρη καὶ εἰς τοὺς λάκκους.
7 Καὶ τινες ἐκ τῶν Ἑβραίων διέβησαν τὸν Ἰορδάνην πρὸς τὴν γῆν Γὰδ καὶ Γαλαάδ. Ὁ δὲ Σαοὺλ αὐτὸς ἦτο ἀκόμη ἐν Γαλγάλοις· καὶ πᾶς ὁ λαὸς τρέμων κατόπιν αὐτοῦ.
8 Καὶ περιέμεινεν ἑπτὰ ἡμέρας, κατὰ τὸν διωρισμένον καιρὸν ὑπὸ τοῦ Σαμουήλ· ἀλλ᾿ ὁ Σαμουήλ δὲν ἤρχετο εἰς Γάλγαλα· καὶ ὁ λαὸς διεσκορπίζετο ἀπὸ πλησίον αὐτοῦ.
9 Καὶ εἶπεν ὁ Σαούλ, Φέρετε ἐδὼ πρὸς ἐμὲ τὸ ὁλοκαύτωμα, καὶ τὰς εἰρηνικὰς προσφοράς. Καὶ προσέφερε τὸ ὁλοκαύτωμα.
10 Καὶ ὡς ἐτελείωσε προσφέρων τὸ ὁλοκαύτωμα, ἰδού, ἦλθεν ὁ Σαμουήλ· καὶ ἐξῆλθεν ὁ Σαοὺλ εἰς συνάντησιν αὐτοῦ, διὰ νὰ χαιρετήσῃ αὐτόν.
11 Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουήλ, Τί ἔκαμες; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Σαούλ, Ἐπειδή εἶδον ὅτι ὁ λαὸς διεσκορπίζετο ἀπ᾿ ἐμοῦ, καὶ σὺ δὲν ἦλθες τὴν διωρισμένην ἡμέραν, οἱ δὲ Φιλισταῖοι συνηθροίζοντο εἰς Μιχμάς,
12 διὰ τοῦτο εἶπα, Τώρα θέλουσι καταβῆ οἱ Φιλισταῖοι ἐναντίον μου εἰς Γάλγαλα, καὶ ἐγὼ δὲν ἔκαμα δέησιν πρὸς τὸν Κύριον· ἐτόλμησα λοιπόν, καὶ προσέφερα τὸ ὁλοκαύτωμα.
13 Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουήλ πρὸς τὸν Σαούλ, Σύ ἔπραξας ἀφρόνως· δὲν ἐφύλαξας τὸ πρόσταγμα Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου, τὸ ὁποῖον προσέταξεν εἰς σέ· διότι τώρα ὁ Κύριος ἤθελε στερεώσει τὴν βασιλείαν σου ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ ἕως τοῦ αἰῶνος·
14 ἀλλὰ τώρα ἡ βασιλεία σου δὲν θέλει στηριχθῆ· ὁ Κύριος ἐζήτησεν εἰς ἑαυτὸν ἄνθρωπον κατὰ τὴν καρδίαν αὑτοῦ, καὶ διώρισεν ὁ Κύριος αὐτὸν νὰ ἦναι ἄρχων ἐπὶ τὸν λαὸν αὐτοῦ, ἐπειδή δὲν ἐφύλαξας ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον προσέταξεν εἰς σὲ ὁ Κύριος.
15 Καὶ ἐσηκώθη ὁ Σαμουήλ καὶ ἀνέβη ἀπὸ Γαλγάλων εἰς Γαβαὰ τοῦ Βενιαμίν. Ὁ δὲ Σαοὺλ ἠρίθμησε τὸν λαὸν τὸν εὑρεθέντα μετ᾿ αὐτοῦ, περίπου ἑξακοσίους ἄνδρας.
16 Καὶ ὁ Σαοὺλ καὶ Ἰωνάθαν ὁ υἱὸς αὐτοῦ καὶ ὁ λαὸς ὁ εὑρεθεὶς μετ᾿ αὐτῶν, ἐκάθηντο ἐν Γαβαὰ τοῦ Βενιαμίν· οἱ δὲ Φιλισταῖοι ἦσαν ἐστρατοπεδευμένοι ἐν Μιχμάς.
17 Καὶ ἐξῆλθον λεηλάται ἐκ τοῦ στρατοπέδου τῶν Φιλισταίων εἰς τρία σώματα· τὸ ἕν σῶμα ἐστράφη εἰς τὴν ὁδὸν Ὀφρά, πρὸς τὴν γῆν Σωγὰλ·
18 καὶ τὸ ἄλλο σῶμα ἐστράφη εἰς τὴν ὁδὸν Βαὶθ-ρών· καὶ τὸ ἄλλο σῶμα ἐστράφη εἰς τὴν ὁδὸν τοῦ ὁρίου, τὸ ὁποῖον βλέπει πρὸς τὴν κοιλάδα Σεβωείμ, κατὰ τὴν ἔρημον.
19 Καὶ σιδηρουργὸς δὲν εὑρίσκετο ἐν πάσῃ τῇ γῇ Ἰσραήλ· διότι οἱ Φιλισταῖοι εἶπον, Μήποτε οἱ Ἑβραῖοι κατασκευάσωσι ῥομφαίας ἤ λόγχας·
20 ἀλλὰ κατέβαινον πάντες οἱ Ἰσραηλῖται πρὸς τοὺς Φιλισταίους, διὰ νὰ ἀκονῶσιν ἕκαστος τὸ ὑνίον αὑτοῦ καὶ τὴν δικέλλαν αὑτοῦ καὶ τὴν ἀξίνην αὑτοῦ, καὶ τὴν σκαπάνην αὑτοῦ,
21 ὁσάκις ἤθελον ἀμβλυνθῆ αἱ σκαπάναι καὶ αἱ δικέλλαι καὶ τὰ τρίκρανα καὶ αἱ ἀξίναι αὐτῶν· καὶ διὰ νὰ ὀξύνωσι τὰ βούκεντρα αὑτῶν.
22 Διὰ τοῦτο ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς μάχης, δὲν εὑρίσκετο οὔτε μάχαιρα οὔτε λόγχη εἰς τὴν χεῖρα τινὸς ἐκ τοῦ λαοῦ τοῦ ὄντος μετὰ τοῦ Σαοὺλ καὶ Ἰωνάθαν· εἰς τὸν Σαοὺλ ὅμως καὶ εἰς τὸν Ἰωνάθαν τὸν υἱὸν αὐτοῦ εὑρέθησαν.
23 Ἡ δὲ φρουρὰ τῶν Φιλισταίων ἐξῆλθε πρὸς τὸ πέρασμα Μιχμάς.
1 Ἡμέραν δὲ τινὰ εἶπεν Ἰωνάθαν, ὁ υἱὸς τοῦ Σαούλ, πρὸς τὸν νέον τὸν βαστάζοντα τὰ ὅπλα αὐτοῦ, Ἐλθέ, καὶ ἄς περάσωμεν πρὸς τὴν φρουράν τῶν Φιλισταίων, τὴν ἐν τῷ πέραν· πρὸς τὸν πατέρα αὑτοῦ ὅμως δὲν ἐφανέρωσε τοῦτο.
2 Ὁ δὲ Σαοὺλ ἐκάθητο ἐπὶ τοῦ ἄκρου τοῦ Γαβαά, ὑπὸ τὴν ῥοδιὰν τὴν ἐν Μιγρών· καὶ ὁ λαὸς ὁ μετ᾿ αὐτοῦ ἦτο ἕως ἑξακόσιοι ἄνδρες·
3 καὶ Ἀχιά, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀχιτώβ, ἀδελφοῦ τοῦ Ἰχαβώδ, υἱοῦ τοῦ Φινεές, υἱοῦ τοῦ Ἠλεί, ἱερεὺς τοῦ Κυρίου ἐν Σηλώ, φορῶν ἐφόδ. Καὶ ὁ λαὸς δὲν ἤξευρεν ὅτι ὑπῆγεν ὁ Ἰωνάθαν.
4 Μεταξὺ δὲ τῶν διαβάσεων, διὰ τῶν ὁποίων ὁ Ἰωνάθαν ἐζήτει νὰ περάσῃ πρὸς τὴν φρουράν τῶν Φιλισταίων, ἦτο ἀπότομος βράχος ἐξ ἑνὸς μέρους καὶ ἀπότομος βράχος ἐκ τοῦ ἄλλου μέρους· καὶ τὸ ὄνομα τοῦ ἑνὸς Βοσές, τὸ δὲ ὄνομα τοῦ ἄλλον Σενέ.
5 Τὸ μέτωπον τοῦ ἑνὸς βράχου ἦτο πρὸς βορρᾶν ἀπέναντι Μιχμάς, καὶ τὸ τοῦ ἄλλου πρὸς νότον ἀπέναντι Γαβαά.
6 Καὶ εἶπεν ὁ Ἰωνάθαν πρὸς τὸν νέον τὸν βαστάζοντα τὰ ὅπλα αὐτοῦ, Ἐλθέ, καὶ ἄς περάσωμεν πρὸς τὴν φρουρὰν τῶν ἀπεριτμήτων τούτων· ἴσως ἐνεργήσῃ ὁ Κύριος ὑπὲρ ἡμῶν· διότι δὲν εἶναι εἰς τὸν Κύριον ἐμπόδιον νὰ σώσῃ διὰ πολλῶν ἤ δι᾿ ὀλίγων.
7 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ ὁπλοφόρος αὐτοῦ, Κάμε ὅ, τι εἶναι ἐν τῇ καρδίᾳ σου· προχώρει· ἰδού, ἐγὼ εἶμαι μετὰ σοῦ κατὰ τὴν καρδίαν σου.
8 Τότε εἶπεν ὁ Ἰωνάθαν, Ἰδού, ἡμεῖς θέλομεν περάσει πρὸς τοὺς ἄνδρας καὶ θέλομεν δειχθῆ εἰς αὐτούς·
9 ἐὰν εἴπωσι πρὸς ἡμᾶς οὕτω, Στάθητε ἕως νὰ ἔλθωμεν πρὸς ἐσᾶς· τότε θέλομεν σταθῆ ἐν τῷ τόπῳ ἡμῶν καὶ δὲν θέλομεν ἀναβῆ πρὸς αὐτούς·
10 ἀλλ᾿ ἐὰν εἴπωσιν οὕτως, Ἀνάβητε πρὸς ἡμᾶς· τότε θέλομεν ἀναβῆ· διότι ὁ Κύριος παρέδωκεν αὐτοὺς εἰς τὴν χεῖρα ἡμῶν· καὶ τοῦτο θέλει εἶσθαι εἰς ἡμᾶς τὸ σημεῖον.
11 Ἐδείχθησαν λοιπὸν ἀμφότεροι εἰς τὴν φρουρὰν τῶν Φιλισταίων· καὶ οἱ Φιλισταῖοι εἶπον, Ἰδού, οἱ Ἑβραῖοι ἐξέρχονται ἐκ τῶν τρυπῶν, ὅπου εἶχον κρυφθῆ.
12 Καὶ ἐλάλησαν οἱ ἄνδρες τῆς φρουρᾶς πρὸς τὸν Ἰωνάθαν καὶ πρὸς τὸν βαστάζοντα τὰ ὅπλα αὐτοῦ, καὶ εἶπον, Ἀνάβητε πρὸς ἡμᾶς, καὶ θέλομεν σᾶς φανερώσει τί. Καὶ εἶπεν ὁ Ἰωνάθαν πρὸς τὸν ὁπλοφόρον αὑτοῦ, Ἀνάβα κατόπιν μου· διότι παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Κύριος εἰς τὴν χεῖρα τοῦ Ἰσραήλ.
13 Καὶ ἀνέρπυσεν ὁ Ἰωνάθαν μὲ τὰς χεῖρας αὑτοῦ καὶ μὲ τοὺς πόδας αὑτοῦ, καὶ ὁ βαστάζων τὰ ὅπλα αὑτοῦ κατόπιν αὑτοῦ· καὶ ἔπεσον ἔμπροσθεν τοῦ Ἰωνάθαν· καὶ ὁ βαστάζων τὰ ὅπλα αὐτοῦ ἐθανάτονεν αὐτοὺς κατόπιν αὐτοῦ.
14 Αὕτη δὲ ἡ πρώτη σφαγή, τὴν ὁποίαν ἔκαμον ὁ Ἰωνάθαν καὶ ὁ ὁπλοφόρος αὐτοῦ, ἦτο περίπου εἴκοσι ἄνδρες, εἰς διάστημα γῆς ἡμίσεως στρέμματος.
15 Καὶ ἔγεινε τρόμος ἐν τῷ στρατοπέδῳ, ἐν τοῖς ἀγροῖς καὶ ἐν παντὶ τῷ λαῷ· ἡ φρουρὰ καὶ οἱ λεηλατοῦντες, καὶ αὐτοὶ κατετρόμαξαν, καὶ ἡ γῆ συνεταράχθη· ὥστε ἦτο ὡς τρόμος Θεοῦ.
16 Καὶ εἶδον οἱ φρουροὶ τοῦ Σαοὺλ ἐν Γαβαὰ τοῦ Βενιαμίν, καὶ ἰδού, τὸ πλῆθος διελύετο καὶ βαθμηδὸν διεσκορπίζετο.
17 Τότε εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν λαὸν τὸν μετ᾿ αὐτοῦ, Ἀπαριθμήσατε τώρα καὶ ἰδέτε τίς ἀνεχώρησεν ἐξ ἡμῶν. Καί ὅτε ἀπηρίθμησαν, ἰδού, ὁ Ἰωνάθαν καὶ ὁ ὁπλοφόρος αὐτοῦ δὲν ἦσαν.
18 Καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν Ἀχιά, Φέρε ἐδὼ τὴν κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ. Διότι ἡ κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ ἦτο τότε μετὰ τῶν υἱῶν Ἰσραήλ.
19 Καὶ ἐνῷ ἐλάλει ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν ἱερέα, ὁ θόρυβος ἐν τῷ στρατοπέδῳ τῶν Φιλισταίων ἐπροχώρει ἐπὶ τὸ μᾶλλον καὶ ἐπληθύνετο· ὁ δὲ Σαοὺλ εἶπε πρὸς τὸν ἱερέα, Σύρε ὀπίσω τὴν χεῖρά σου.
20 Καὶ συνηθροίσθησαν ὁ Σαοὺλ καὶ πᾶς ὁ λαὸς ὁ μετ᾿ αὐτοῦ καὶ ἦλθον ἕως εἰς τὴν μάχην· καὶ ἰδού, παντὸς ἀνδρὸς ἡ ῥομφαία ἦτο ἐναντίον τοῦ συντρόφου αὐτοῦ, σφαγή μεγάλη σφόδρα.
21 οἱ δὲ Ἑβραῖοι οἱ μετὰ τῶν Φιλισταίων ὄντες ὡς ἄλλοτε, οἵτινες εἶχον ἀναβῆ μετ᾿ αὐτῶν εἰς τὸ στρατόπεδον ἐκ τῶν πέριξ, καὶ αὐτοὶ ἔτι ἡνώθησαν μετὰ τῶν Ἰσραηλιτῶν, οἵτινες ἦσαν μετὰ τοῦ Σαοὺλ καὶ Ἰωνάθαν.
22 Καὶ πάντες οἱ ἄνδρες τοῦ Ἰσραήλ οἱ κρυπτόμενοι ἐν τῷ ὄρει Ἐφραΐμ, ἀκούσαντες ὅτι οἱ Φιλισταῖοι ἔφευγον, ἔδραμον καὶ αὐτοὶ κατόπιν αὐτῶν εἰς πόλεμον.
23 Καὶ ἔσωσεν ὁ Κύριος τὸν Ἰσραήλ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ· καὶ ἡ μάχη ἐπέρασεν εἰς Βαὶθ-αὐέν.
24 Οἱ δὲ ἄνδρες τοῦ Ἰσραήλ ἀπέκαμον τὴν ἡμέραν ἐκείνην· διότι ὁ Σαοὺλ εἶχεν ὁρκίσει τὸν λαόν, λέγων, Ἐπικατάρατος ὁ ἄνθρωπος, ὅστις φάγῃ τροφήν ἕως ἑσπέρας, καὶ ἐκδικηθῶ ἀπὸ τῶν ἐχθρῶν μου. Ὅθεν δὲν ἐγεύθη τροφήν πᾶς ὁ λαός.
25 Καὶ πᾶν τὸ πλῆθος ἦλθεν εἰς δάσος, ὅπου ἦτο μέλι κατὰ γῆς.
26 Καὶ ὅτε εἰσῆλθεν ὁ λαὸς εἰς τὸ δάσος, ἰδού, τὸ μέλι ἐστάλαξεν· οὐδεὶς ὅμως ἐπλησίασε τὴν χεῖρα αὑτοῦ εἰς τὸ στόμα αὑτοῦ· διότι ἐφοβήθη ὁ λαὸς τὸν ὅρκον.
27 Ὁ Ἰωνάθαν ὅμως δὲν εἶχεν ἀκούσει, ὅτε ὁ πατήρ αὐτοῦ ὥρκισε τὸν λαόν· ὅθεν ἥπλωσε τὸ ἄκρον τῆς ῥάβδου τῆς ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ καὶ ἐβύθισεν αὐτὸ εἰς κηρήθραν καὶ ἔβαλε τὴν χεῖρα αὑτοῦ εἰς τὸ στόμα αὑτοῦ, καὶ ἀνέβλεψαν οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ.
28 Ἀπεκρίθη δὲ εἷς ἐκ τοῦ λαοῦ καὶ εἶπεν, Ὁ πατήρ σου ὥρκισε δι᾿ ὅρκου τὸν λαόν, λέγων, Ἐπικατάρατος ὁ ἄνθρωπος, ὅστις φάγῃ τροφήν σήμερον· διὰ τοῦτο ὁ λαὸς εἶναι ἐκλελυμένος.
29 Ὁ δὲ Ἰωνάθαν εἶπεν, Ἐτάραξεν ὁ πατήρ μου τὸν κόσμον· ἰδέτε, παρακαλῶ, πόσον ἀνέβλεψαν οἱ ὀφθαλμοὶ μου, διότι ἐγεύθην ὀλίγον ἐκ τούτου τοῦ μέλιτος·
30 πόσῳ μᾶλλον, ἐὰν ὁ λαὸς ἤθελε φάγει τὴν σήμερον ἐλευθέρως ἐκ τῶν λαφύρων τῶν ἐχθρῶν αὑτοῦ, τὰ ὁποῖα εὕρηκε; διότι δὲν ἤθελε γείνει τώρα πολὺ μεγαλητέρα σφαγή μεταξὺ τῶν Φιλισταίων;
31 Ἐπάταξαν δὲ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ τοὺς Φιλισταίους ἀπὸ Μιχμὰς ἕως Αἰαλών· καὶ ὁ λαὸς ἦτο ἐκλελυμένος σφόδρα.
32 Ὅθεν ἐρρίφθη ὁ λαὸς εἰς τὰ λάφυρα, καὶ ἔλαβε πρόβατα καὶ βόας καὶ μόσχους καὶ ἔσφαξαν κατὰ γῆς· καὶ ἔτρωγεν ὁ λαὸς μετὰ τοῦ αἵματος.
33 Ἀνήγγειλαν δὲ πρὸς τὸν Σαούλ, λέγοντες, Ἰδού, ὁ λαὸς ἁμαρτάνει εἰς τὸν Κύριον, διότι τρώγουσι μετὰ τοῦ αἵματος. Καὶ εἶπε, Παραβάται ἐστάθητε· κυλίσατε πρὸς ἐμὲ σήμερον λίθον μέγαν.
34 Καὶ εἶπεν ὁ Σαούλ, Διασπάρθητε μεταξὺ τοῦ λαοῦ καὶ εἴπατε πρὸς αὐτούς, Φέρετέ μοι ἐνταῦθα ἕκαστος τὸν βοῦν αὑτοῦ καὶ ἕκαστος τὸ πρόβατον αὑτοῦ, καὶ σφάξατε ἐνταῦθα καὶ φάγετε· καὶ μή ἁμαρτάνετε εἰς τὸν Κύριον, τρώγοντες μετὰ τοῦ αἵματος. Καὶ ἔφεραν πᾶς ὁ λαὸς ἕκαστος τὸν βοῦν αὑτοῦ μεθ᾿ ἑαυτοῦ ἐκείνην τὴν νύκτα καὶ ἔσφαξαν ἐκεῖ.
35 Καὶ ᾠκοδόμησεν ὁ Σαοὺλ θυσιαστήριον εἰς τὸν Κύριον· τοῦτο ἦτο τὸ πρῶτον θυσιαστήριον, τὸ ὁποῖον ᾠκοδόμησεν ὁ Σαοὺλ εἰς τὸν Κύριον.
36 Καὶ εἶπεν ὁ Σαούλ, Ἄς καταβῶμεν ἐξοπίσω τῶν Φιλισταίων διὰ νυκτός, καὶ ἄς διαρπάσωμεν αὐτοὺς ἕως νὰ φέγξῃ ἡ ἡμέρα, καὶ ἄς μή ἀφήσωμεν μηδὲ ἕνα ἐξ αὐτῶν. Καὶ εἶπον, Κάμε πᾶν ὅ, τι σοὶ φαίνεται καλόν. Τότε εἶπεν ὁ ἱερεύς, Ἄς προσέλθωμεν ἐνταῦθα εἰς τὸν Θεόν.
37 Καὶ ἠρώτησεν ὁ Σαοὺλ τὸν Θεόν, Νὰ καταβῶ ἐξοπίσω τῶν Φιλισταίων; θέλεις παραδώσει αὐτοὺς εἰς τὴν χεῖρα τοῦ Ἰσραήλ; Ἀλλὰ δὲν ἀπεκρίθη πρὸς αὐτὸν τὴν ἡμέραν ἐκείνην.
38 Καὶ εἶπεν ὁ Σαούλ, Πλησιάσατε ἐνταῦθα πάντες οἱ ἀρχηγοὶ τοῦ λαοῦ· καὶ μάθετε καὶ ἰδέτε, εἰς ποῖον ἐστάθη ἡ ἁμαρτία αὕτη σήμερον·
39 διότι ζῇ Κύριος, ὁ σώσας τὸν Ἰσραήλ, ὅτι καὶ εἰς τὸν Ἰωνάθαν τὸν υἱὸν μου ἄν ἐστάθη, θέλει βεβαίως θανατωθῆ. Καὶ δὲν εὑρέθη οὐδεὶς μεταξὺ παντὸς τοῦ λαοῦ, ὅστις ἀπεκρίθη πρὸς αὐτόν.
40 Καὶ εἶπε πρὸς πάντα τὸν Ἰσραήλ, Σταθῆτε σεῖς ἐκ τοῦ ἑνὸς μέρους, ἐγὼ δὲ καὶ Ἰωνάθαν ὁ υἱὸς μου θέλομεν σταθῆ ἐκ τοῦ ἄλλου μέρους. Καὶ εἶπεν ὁ λαὸς πρὸς τὸν Σαούλ, Κάμε πᾶν ὅ, τι σοὶ φαίνεται καλόν.
41 Τότε εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ, Δεῖξον τὸν ἀθῶον. Καὶ ἐπιάσθη ὁ Ἰωνάθαν καὶ ὁ Σαούλ· ὁ δὲ λαὸς ἀπελύθη.
42 Καὶ εἶπεν ὁ Σαούλ, Ῥίψατε κλήρους μεταξὺ ἐμοῦ καὶ Ἰωνάθαν τοῦ υἱοῦ μου. Καὶ ἐπιάσθη ὁ Ἰωνάθαν.
43 Τότε εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν Ἰωνάθαν, Φανέρωσόν μοι τί ἔπραξας. Καὶ ἐφανέρωσε πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰωνάθαν, καὶ εἶπε, Τῳόντι ἐγεύθην ὁλίγον μέλι διὰ τοῦ ἄκρου τῆς ῥάβδου τῆς ἐν τῇ χειρὶ μου· ἰδού, ἐγώ, ἀποθνήσκω.
44 Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Σαούλ, Οὕτω νὰ κάμῃ ὁ Θεὸς καὶ οὕτω νὰ προσθέσῃ· βεβαίως θέλεις ἀποθάνει, Ἰωνάθαν.
45 Ὁ δὲ λαὸς εἶπε πρὸς τὸν Σαούλ, Ὁ Ἰωνάθαν θέλει ἀποθάνει, ὅστις ἔκαμε τὴν μεγάλην ταύτην σωτηρίαν εἰς τὸν Ἰσραήλ; Μή γένοιτο· Ζῇ Κύριος, οὐδὲ μία θρὶξ ἐκ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ θέλει πέσει εἰς τὴν γῆν· διότι ἐνήργησε μετὰ τοῦ Θεοῦ τὴν ἡμέραν ταύτην. Καὶ ἐλύτρωσεν ὁ λαὸς τὸν Ἰωνάθαν, καὶ δὲν ἀπέθανε.
46 Τότε ἀνέβη ὁ Σαοὺλ ἐκ τῆς καταδιώξεως τῶν Φιλισταίων· καὶ οἱ Φιλισταῖοι ὑπῆγαν εἰς τὸν τόπον αὑτῶν.
47 Καὶ ἔλαβεν ὁ Σαοὺλ τὴν βασιλείαν ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ, καὶ ἐπολέμησεν ἐναντίον πάντων τῶν ἐχθρῶν αὑτοῦ κύκλῳ· ἐναντίον τοῦ Μωὰβ καὶ ἐναντίον τῶν υἱῶν τοῦ Ἀμμὼν καὶ ἐναντίον τοῦ Ἐδὼμ καὶ ἐναντίον τῶν βασιλέων τῆς Σωβὰ καὶ ἐναντίον τῶν Φιλισταίων· καὶ ἐναντίον πάντων ὅπου καὶ ἄν ἐστρέφετο, κατετρόπονε.
48 Συνεκρότησεν ἔτι δύναμιν καὶ ἐπάταξε τὸν Ἀμαλήκ, καὶ ἠλευθέρωσε τὸν Ἰσραήλ ἐκ χειρὸς τῶν διαρπαζόντων αὐτούς.
49 Οἱ δὲ υἱοὶ τοῦ Σαοὺλ ἦσαν Ἰωνάθαν καὶ Ἰσονεὶ καὶ Μελχὶ-σουέ· καὶ τὰ ὀνόματα τῶν δύο θυγατέρων αὐτοῦ, τὸ ὄνομα τῆς πρωτοτόκου Μεράβ, καὶ τὸ ὄνομα τῆς νεωτέρας Μιχάλ·
50 τὸ δὲ ὄνομα τῆς γυναικὸς τοῦ Σαοὺλ ἦτο Ἀχινοάμ, θυγάτηρ τοῦ Ἀχιμάας. Καὶ τὸ ὄνομα τοῦ ἀρχιστρατήγου αὐτοῦ Ἀβενήρ, υἱὸς τοῦ Νήρ, θείου τοῦ Σαούλ.
51 Ὁ δὲ Κεὶς ὁ πατήρ τοῦ Σαούλ, καὶ ὁ Νήρ ὁ πατήρ τοῦ Ἀβενήρ, ἦσαν υἱοὶ τοῦ Ἀβιήλ.
52 Ἦτο δὲ πόλεμος δυνατὸς ἐναντίον τῶν Φιλισταίων κατὰ πάσας τὰς ἡμέρας τοῦ Σαούλ· καὶ ὁπότε ἔβλεπεν ὁ Σαοὺλ ἄνδρα τινὰ δυνατὸν ἤ ἄνδρεῖον, παρελάμβανεν αὐτὸν πλησίον ἑαυτοῦ.
1 Εἶπε δὲ Σαμουήλ πρὸς τὸν Σαούλ, Ἐμὲ ἀπέστειλεν ὁ Κύριος νὰ σὲ χρίσω βασιλέα ἐπὶ τὸν λαὸν αὑτοῦ, ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ· τώρα λοιπὸν ἄκουσον τῆς φωνῆς τῶν λόγων τοῦ Κυρίου.
2 Οὕτω λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων· Θέλω ἐκδικήσει ὅσα ἔκαμεν ὁ Ἀμαλήκ εἰς τὸν Ἰσραήλ, ὅτι ἀντεστάθη εἰς αὐτὸν ἐν τῇ ὁδῷ, ὅτε ἀνέβαινεν ἐξ Αἰγύπτου·
3 ὕπαγε τώρα καὶ πάταξον τὸν Ἀμαλήκ, καὶ ἐξολόθρευσον πᾶν ὅ, τι ἔχει καὶ μή φεισθῇς αὐτούς· ἀλλὰ θανάτωσον καὶ ἄνδρα καὶ γυναῖκα καὶ παιδίον καὶ θηλάζον καὶ βοῦν καὶ πρόβατον καὶ κάμηλον καὶ ὄνον.
4 Καὶ ὁ Σαοὺλ ἐκάλεσε τὸν λαὸν καὶ ἀπηρίθμησεν αὐτοὺς ἐν Τελαΐμ, διακοσίας χιλιάδας πεζῶν καὶ δέκα χιλιάδας ἀνδρῶν Ἰούδα.
5 Καὶ ἦλθεν ὁ Σαοὺλ ἕως τῆς πόλεως τοῦ Ἀμαλήκ καὶ ἐνέδρευσεν ἐν τῇ φάραγγι.
6 Καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τοὺς Κεναίους, Ὑπάγετε, ἀναχωρήσατε, κατάβητε ἐκ μέσου τῶν Ἀμαληκιτῶν, διὰ νὰ μή σᾶς συμπεριλάβω μετ᾿ αὐτῶν· διότι σεῖς ἐδείξατε ἔλεος εἰς πάντας τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ, ὅτε ἀνέβαινον ἐξ Αἰγύπτου. Καὶ ἀνεχώρησαν οἱ Κεναῖοι ἐκ μέσου τῶν Ἀμαληκιτῶν.
7 Καὶ ἐπάταξεν ὁ Σαοὺλ τοὺς Ἀμαληκίτας ἀπὸ Ἀβιλὰ ἕως τῆς εἰσόδου Σούρ, τῆς κατὰ πρόσωπον Αἰγύπτου.
8 Καὶ συνέλαβεν Ἀγὰγ τὸν βασιλέα τῶν Ἀμαληκιτῶν ζῶντα, πάντα δὲ τὸν λαὸν ἐξωλόθρευσεν ἐν στόματι μαχαίρας.
9 Πλήν ἐφείσθη ὁ Σαοὺλ καὶ ὁ λαὸς τὸν Ἀγὰγ καὶ τὰ καλήτερα τῶν προβάτων καὶ τῶν βοῶν καὶ τῶν δευτερευόντων καὶ τῶν ἀρνίων καὶ παντὸς ἀγαθοῦ, καὶ δὲν ἤθελον νὰ ἐξολοθρεύσωσιν αὐτά· ἀλλὰ πᾶν τὸ εὐτελὲς καὶ ἐξουδενωμένον, ἐκεῖνο ἐξωλόθρευσαν.
10 Τότε ἔγεινε λόγος Κυρίου πρὸς τὸν Σαμουήλ, λέγων,
11 Μετεμελήθην ὅτι ἔκαμα τὸν Σαοὺλ βασιλέα· διότι ἐστράφη ἀπὸ ὄπισθέν μου καὶ τοὺς λόγους μου δὲν ἐξετέλεσε. Καὶ τοῦτο ἐλύπησε τὸν Σαμουήλ, καὶ ἐβόησε πρὸς τὸν Κύριον δι᾿ ὅλης τῆς νυκτός.
12 Καὶ ὅτε ἐξηγέρθη ὁ Σαμουήλ ἐνωρὶς διὰ νὰ ὑπάγῃ εἰς συνάντησιν τοῦ Σαοὺλ τὸ πρωΐ, ἀνήγγειλαν πρὸς τὸν Σαμουήλ, λέγοντες, Ὁ Σαοὺλ ἦλθεν εἰς τὸν Κάρμηλον, καὶ ἰδού, ἀνήγειρεν εἰς ἑαυτὸν τρόπαιον· ἔπειτα ἐστράφη καὶ διεπέρασε καὶ κατέβη εἰς Γάλγαλα.
13 Καὶ ὑπῆγεν ὁ Σαμουήλ πρὸς τὸν Σαούλ· καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς αὐτόν, Εὐλογημένος νὰ ἦσαι παρὰ τοῦ Κυρίου· ἐξετέλεσα τὸν λόγον τοῦ Κυρίου.
14 Εἶπε δὲ ὁ Σαμουήλ, Καὶ τίς ἡ φωνή αὕτη τῶν προβάτων εἰς τὰ ὦτά μου, καὶ ἡ φωνή τῶν βοῶν, τὴν ὁποίαν ἀκούω;
15 Καὶ εἶπεν ὁ Σαούλ, Ἐκ τῶν Ἀμαληκιτῶν ἔφεραν αὐτά· διότι ὁ λαὸς ἐφείσθη τὰ καλήτερα τῶν προβάτων καὶ τῶν βοῶν, διὰ νὰ θυσιάσῃ εἰς Κύριον τὸν Θεὸν σου· τὰ δὲ λοιπὰ ἐξωλοθρεύσαμεν.
16 Τότε εἶπεν ὁ Σαμουήλ πρὸς τὸν Σαούλ, Ἄφες, καὶ θέλω ἀπαγγείλει πρὸς σὲ τί ἐλάλησεν ὁ Κύριος εἰς ἐμὲ τὴν νύκτα. Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν, Λέγε.
17 Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουήλ, Ἐνῷ σὺ ἦσο μικρὸς ἔμπροσθεν τῶν ὀφθαλμῶν σου, δὲν ἔγεινες ἡ κεφαλή τῶν φυλῶν τοῦ Ἰσραήλ, καὶ σὲ ἔχρισεν ὁ Κύριος βασιλέα ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ;
18 καὶ σὲ ἔστειλεν ὁ Κύριος εἰς τὴν ὁδὸν καὶ εἶπεν, Ὕπαγε καὶ ἐξολόθρευσον τοὺς ἁμαρτάνοντας εἰς ἐμέ, τοὺς Ἀμαληκίτας, καὶ πολέμησον ἐναντίον αὐτῶν ἑωσοῦ ἐξαφανίσῃς αὐτούς·
19 διὰ τί λοιπὸν δὲν ὑπήκουσας τῆς φωνῆς τοῦ Κυρίου, ἀλλ᾿ ὥρμησας ἐπὶ τὰ λάφυρα καὶ ἔπραξας τὸ κακὸν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου;
20 Καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν Σαμουήλ, Ναί, ὑπήκουσα τῆς φωνῆς τοῦ Κυρίου καὶ ὑπῆγα εἰς τὴν ὁδὸν εἰς τὴν ὁποίαν ὁ Κύριος μὲ ἀπέστειλε καὶ ἔφερα τὸν Ἀγὰγ τὸν βασιλέα τοῦ Ἀμαλήκ, τοὺς δὲ Ἀμαληκίτας ἐξωλόθρευσα·
21 ὁ λαὸς ὅμως ἔλαβεν ἐκ τῶν λαφύρων πρόβατα καὶ βόας, τὰ καλήτερα ἀπὸ τῶν ἀπηγορευμένων, διὰ νὰ θυσιάσῃ εἰς Κύριον τὸν Θεὸν σου ἐν Γαλγάλοις.
22 Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουήλ, Μήπως ὁ Κύριος ἀρέσκεται εἰς τὰ ὁλοκαυτώματα καὶ εἰς τὰς θυσίας, καθὼς εἰς τὸ νὰ ὑπακούωμεν τῆς φωνῆς τοῦ Κυρίου; ἰδού, ἡ ὑποταγή εἶναι καλητέρα παρὰ τὴν θυσίαν· ἡ ὑπακοή, παρὰ τὸ πάχος τῶν κριῶν·
23 διότι ἡ ἀπείθεια εἶναι καθὼς τὸ ἁμάρτημα τῆς μαγείας· καὶ τὸ πεῖσμα, καθὼς ἡ ἀσέβεια καὶ εἰδωλολατρεία· ἐπειδή σὺ ἀπέρριψας τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, διὰ τοῦτο καὶ αὐτὸς ἀπέρριψε σὲ ἀπὸ τοῦ νὰ ἦσαι βασιλεύς.
24 Καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν Σαμουήλ, Ἡμάρτησα· διότι παρέβην τὸ πρόσταγμα τοῦ Κυρίου καὶ τοὺς λόγους σου, φοβηθεὶς τὸν λαὸν καὶ ὑπακούσας εἰς τὴν φωνήν αὐτῶν·
25 τώρα λοιπὸν συγχώρησον, παρακαλῶ, τὸ ἁμάρτημά μου καὶ ἐπίστρεψον μετ᾿ ἐμοῦ, διὰ νὰ προσκυνήσω τὸν Κύριον.
26 Ὁ δὲ Σαμουήλ εἶπε πρὸς τὸν Σαούλ, Δὲν θέλω ἐπιστρέψει μετὰ σοῦ· διότι ἀπέρριψας τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, καὶ ὁ Κύριος ἀπέρριψε σὲ ἀπὸ τοῦ νὰ ἦσαι βασιλεὺς ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ.
27 Καὶ καθὼς ἐστράφη ὁ Σαμουήλ διὰ νὰ ἀναχωρήσῃ, ἐκεῖνος ἐπίασεν αὐτὸν ἀπὸ τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ· καὶ ἐξεσχίσθη.
28 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Σαμουήλ, Ἐξέσχισεν ἡ Κύριος τὴν βασιλείαν τοῦ Ἰσραήλ ἀπὸ σοῦ σήμερον καὶ ἔδωκεν αὐτήν εἰς τὸν πλησίον σου, τὸν καλήτερόν σου·
29 οὐδὲ θέλει ψευσθῆ ὁ Ἰσχυρὸς τοῦ Ἰσραήλ οὐδὲ μεταμεληθῆ· διότι οὗτος δὲν εἶναι ἄνθρωπος, ὥστε νὰ μεταμεληθῇ.
30 Ὁ δὲ εἶπεν, Ἡμάρτησα· ἀλλὰ τίμησόν με τώρα, παρακαλῶ, ἔμπροσθεν τῶν πρεσβυτέρων τοῦ λαοῦ μου καὶ ἔμπροσθεν τοῦ Ἰσραήλ, καὶ ἐπίστρεψον μετ᾿ ἐμοῦ, διὰ νὰ προσκυνήσω Κύριον τὸν Θεὸν σου.
31 Καὶ ἐπέστρεψεν ὁ Σαμουήλ κατόπιν τοῦ Σαοὺλ καὶ προσεκύνησεν ὁ Σαοὺλ τὸν Κύριον.
32 Τότε εἶπεν ὁ Σαμουήλ, Φέρετέ μοι ἐνταῦθα Ἀγὰγ τὸν βασιλέα τῶν Ἀμαληκιτῶν. Καὶ ἦλθε πρὸς αὐτὸν ὁ Ἀγὰγ χαριέντως· διότι ἔλεγεν ὁ Ἀγάγ, Βεβαίως ἡ πικρία τοῦ θανάτου ἐπέρασεν.
33 Ὁ δὲ Σαμουήλ εἶπε, Καθὼς ἠτέκνωσε γυναῖκας ἡ ῥομφαία σου, οὕτω θέλει ἀτεκνωθῆ μεταξὺ τῶν γυναικῶν ἡ μήτηρ σου. Καὶ κατέκοψεν ὁ Σαμουήλ τὸν Ἀγάγ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ἐν Γαλγάλοις.
34 Τότε ἀνεχώρησεν ὁ Σαμουήλ εἰς Ῥαμά· ὁ δὲ Σαοὺλ ἀνέβη εἰς τὸν οἶκον αὑτοῦ, εἰς Γαβαὰ Σαούλ.
35 Ὁ δὲ Σαμουήλ δὲν εἶδε πλέον τὸν Σαοὺλ ἕως τῆς ἡμέρας τοῦ θανάτου αὑτοῦ· ἐπένθησεν ὅμως ὁ Σαμουήλ διὰ τὸν Σαούλ. Καὶ ὁ Κύριος μετεμελήθη ὅτι ἔκαμε τὸν Σαοὺλ βασιλέα ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ.
1 Καὶ εἶπε Κύριος πρὸς τὸν Σαμουήλ, Ἕως πότε σὺ πενθεῖς διὰ τὸν Σαούλ, ἐπειδή ἐγὼ ἀπεδοκίμασα αὐτὸν ἀπὸ τοῦ νὰ βασιλεύῃ ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ; γέμισον τὸ κέρας σου ἔλαιον καὶ ὕπαγε· ἐγὼ σὲ ἀποστέλλω πρὸς τὸν Ἰεσσαὶ τὸν Βηθλεεμίτην· διότι προέβλεψα εἰς ἐμαυτὸν βασιλέα μεταξὺ τῶν υἱῶν αὐτοῦ.
2 Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουήλ, Πῶς νὰ ὑπάγω; διότι θέλει ἀκούσει τοῦτο ὁ Σαοὺλ καὶ θέλει μὲ θανατώσει. Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος, Λάβε μετὰ σοῦ δάμαλιν καὶ εἰπέ, Ἦλθον νὰ θυσιάσω πρὸς τὸν Κύριον.
3 Καὶ κάλεσον τὸν Ἰεσσαὶ εἰς τὴν θυσίαν, καὶ ἐγὼ θέλω φανερώσει πρὸς σὲ τί θέλεις κάμει καὶ θέλεις χρίσει εἰς ἐμὲ ὅντινα σοὶ εἴπω.
4 Καὶ ἔκαμεν ὁ Σαμουήλ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶπεν ὁ Κύριος, καὶ ἦλθεν εἰς Βηθλεέμ. Ἐτρόμαξαν δὲ οἱ πρεσβύτεροι τῆς πόλεως εἰς τὴν συνάντησιν αὐτοῦ καὶ εἶπον, Ἐν εἰρήνῃ ἔρχεσαι;
5 Ὁ δὲ εἶπεν, Ἐν εἰρήνῃ· ἔρχομαι διὰ νὰ θυσιάσω πρὸς τὸν Κύριον· ἁγιάσθητε καὶ ἔλθετε μετ᾿ ἐμοῦ εἰς τὴν θυσίαν. Καὶ ἡγίασε τὸν Ἰεσσαὶ καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ καὶ ἐκάλεσεν αὐτοὺς εἰς τὴν θυσίαν.
6 Καὶ ἐνῷ εἰσήρχοντο, ἰδὼν τὸν Ἐλιάβ, εἶπε, Βεβαίως ἔμπροσθεν τοῦ Κυρίου εἶναι ὁ κεχρισμένος αὐτοῦ.
7 Καὶ εἶπε Κύριος πρὸς τὸν Σαμουήλ, Μή ἐπιβλέψῃς εἰς τὴν ὄψιν αὐτοῦ ἤ εἰς τὸ ὕψος τοῦ ἀναστήματος αὐτοῦ, ἐπειδή ἀπεδοκίμασα αὐτόν· διότι δὲν βλέπει ὁ Κύριος καθὼς βλέπει ὁ ἄνθρωπος· διότι ὁ ἄνθρωπος βλέπει τὸ φαινόμενον, ὁ δὲ Κύριος βλέπει τὴν καρδίαν.
8 Τότε ἐκάλεσεν ὁ Ἰεσσαὶ τὸν Ἀβιναδὰβ καὶ διεβίβασεν αὐτὸν ἐνώπιον τοῦ Σαμουήλ. Καὶ εἶπεν, οὐδὲ τοῦτον δὲν ἐξέλεξεν ὁ Κύριος.
9 Τότε διεβίβασεν ὁ Ἰεσσαὶ τὸν Σαμμά. Ὁ δὲ εἶπεν, Οὐδὲ τοῦτον δὲν ἐξέλεξεν ὁ Κύριος.
10 Καὶ διεβίβασεν ὁ Ἰεσσαὶ ἑπτὰ ἐκ τῶν υἱῶν αὑτοῦ ἐνώπιον τοῦ Σαμουήλ. Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουήλ πρὸς τὸν Ἰεσσαί, Ὁ Κύριος δὲν ἐξέλεξε τούτους.
11 Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουήλ πρὸς τὸν Ἰεσσαί, Ἐτελείωσαν τὰ παιδία; Καὶ εἶπε, Μένει ἔτι ὁ νεώτερος· καὶ ἰδού, ποιμαίνει τὰ πρόβατα. Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουήλ πρὸς τὸν Ἰεσσαί, Πέμψον καὶ φέρε αὐτόν· διότι δὲν θέλομεν καθίσει εἰς τὴν τράπεζαν, ἑωσοῦ ἔλθῃ ἐνταῦθα.
12 Καὶ ἔστειλε καὶ ἔφερεν αὐτόν. Ἦτο δὲ ξανθὸς καὶ εὐόφθαλμος καὶ ὡραῖος τὴν ὄψιν. Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος, Σηκώθητι, χρίσον αὐτόν· διότι οὗτος εἶναι.
13 Τότε ἔλαβεν ὁ Σαμουήλ τὸ κέρας τοῦ ἐλαίου καὶ ἔχρισεν αὐτὸν ἐν μέσῳ τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ· καὶ ἐπῆλθε πνεῦμα Κυρίου ἐπὶ τὸν Δαβὶδ ἀπὸ τῆς ἡμέρας ἐκείνης καὶ ἐφεξῆς. Σηκωθεὶς δὲ ὁ Σαμουήλ ἀπῆλθεν εἰς Ῥαμά.
14 Καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου ἀπεσύρθη ἀπὸ τοῦ Σαούλ, καὶ πνεῦμα πονηρὸν παρὰ Κυρίου ἐτάραττεν αὐτόν.
15 Καὶ εἶπον οἱ δοῦλοι τοῦ Σαοὺλ πρὸς αὐτόν, Ἰδοὺ τώρα, πονηρὸν πνεῦμα παρὰ Θεοῦ σὲ ταράττει·
16 ἄς προστάξῃ τώρα ὁ κύριος ἡμῶν τοὺς δούλους σου, τοὺς ἔμπροσθέν σου, νὰ ζητήσωσιν ἄνθρωπον εἰδήμονα εἰς τὸ νὰ παίζῃ κιθάραν· καὶ ὁπότε τὸ πονηρὸν πνεῦμα παρὰ Θεοῦ εἶναι ἐπὶ σέ, νὰ παίζῃ μὲ τὴν χεῖρα αὑτοῦ, καὶ καλὸν θέλει εἶσθαι εἰς σέ.
17 Καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τοὺς δούλους αὑτοῦ, Προβλέψατέ μοι λοιπὸν ἄνθρωπον παίζοντα καλῶς καὶ φέρετε πρὸς ἐμέ.
18 Τότε ἀπεκρίθη εἷς ἐκ τῶν δούλων καὶ εἶπεν, Ἰδού, εἶδον υἱὸν τοῦ Ἰεσσαὶ τοῦ Βηθλεεμίτου, εἰδήμονα εἰς τὸ παίζειν καὶ ἀνδρειότατον καὶ ἄνδρα πολεμικὸν καὶ συνετὸν εἰς λόγον καὶ ἄνθρωπον ὡραῖον, καὶ ὁ Κύριος εἶναι μετ᾿ αὑτοῦ.
19 Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Σαοὺλ μηνυτὰς πρὸς τὸν Ἰεσσαί, λέγων, Πέμψον μοι Δαβὶδ τὸν υἱὸν σου, ὅστις εἶναι μετὰ τῶν προβάτων.
20 Καὶ ἔλαβεν ὁ Ἰεσσαὶ ὄνον φορτωμένον μὲ ἄρτους καὶ ἀσκὸν οἴνου καὶ ἕν ἐρίφιον ἐξ αἰγῶν, καὶ ἔπεμψεν αὐτὰ διὰ τοῦ Δαβὶδ τοῦ υἱοῦ αὑτοῦ πρὸς τὸν Σαούλ.
21 Καὶ ἦλθεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Σαοὺλ καὶ ἐστάθη ἔμπροσθεν αὐτοῦ· καὶ ἠγάπησεν αὐτὸν σφόδρα· καὶ ἔγεινεν ὁπλοφόρος αὐτοῦ.
22 Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν Ἰεσσαί, λέγων, Ὁ Δαβὶδ ἄς στέκηται, παρακαλῶ, ἔμπροσθέν μου· διότι εὕρηκε χάριν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς μου.
23 Καὶ ὁπότε τὸ πονηρὸν πνεῦμα παρὰ Θεοῦ ἦτο ἐπὶ τὸν Σαούλ, ὁ Δαβὶδ ἐλάμβανε τὴν κιθάραν καὶ ἔπαιζε διὰ τῆς χειρὸς αὑτοῦ· τότε ἀνεκουφίζετο ὁ Σαοὺλ καὶ ἀνεπαύετο καὶ ἀπεσύρετο ἀπ᾿ αὐτοῦ τὸ πνεῦμα τὸ πονηρόν.
1 Συνήθροισαν δὲ οἱ Φιλισταῖοι τὰ στρατεύματα αὑτῶν διὰ πόλεμον καὶ ἦσαν συνηθροισμένοι ἐν Σοκχώ, ἥτις εἶναι τοῦ Ἰούδα, καὶ ἐστρατοπέδευσαν μεταξὺ Σοκχὼ καὶ Ἀζηκά, ἐν Ἐφὲς-δαμμείμ.
2 Ὁ δὲ Σαοὺλ καὶ οἱ ἄνδρες Ἰσραήλ συνηθροίσθησαν, καὶ ἐστρατοπέδευσαν ἐν τῇ κοιλάδι Ἠλά, καὶ παρετάχθησαν εἰς μάχην ἐναντίον τῶν Φιλισταίων.
3 Καὶ οἱ μὲν Φιλισταῖοι ἵσταντο ἐπὶ τοῦ ὄρους ἐντεῦθεν, ὁ δὲ Ἰσραήλ ἵστατο ἐπὶ τοῦ ὄρους ἐκεῖθεν· ἡ δὲ κοιλὰς ἦτο μεταξὺ αὐτῶν.
4 Καὶ ἐξῆλθεν ἀνήρ προμαχητής ἐκ τοῦ στρατοπέδου τῶν Φιλισταίων ὀνομαζόμενος Γολιάθ, ἐκ τῆς Γάθ, ὕψους ἕξ πηχῶν καὶ σπιθαμῆς·
5 εἶχε δὲ περικεφαλαίαν χαλκίνην ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὑτοῦ καὶ ἦτο ἐνδεδυμένος θώρακα ἁλυσιδωτόν· καὶ τὸ βάρος τοῦ θώρακος ἦτο πέντε χιλιάδες σίκλων χαλκοῦ·
6 καὶ κνημίδας χαλκίνας ἐπὶ τῶν σκελῶν αὑτοῦ καὶ ἀσπίδα χαλκίνην μεταξὺ τῶν ὤμων αὑτοῦ.
7 Καὶ τὸ κοντάριον τοῦ δόρατος αὐτοῦ ἦτο ὡς ἀντίον ὑφαντοῦ· καί ἡ λόγχη τοῦ δόρατος αὐτοῦ ἐζύγιζεν ἑξακοσίους σίκλους σιδήρου· εἷς δὲ κρατῶν τὸν θυρεὸν προεπορεύετο αὐτοῦ.
8 Καὶ σταθεὶς ἐβόησε πρὸς τὰς παρατάξεις τοῦ Ἰσραήλ καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς, Διὰ τί ἐξέρχεσθε νὰ παραταχθῆτε εἰς μάχην; δὲν εἶμαι ἐγὼ ὁ Φιλισταῖος, καὶ σεῖς δοῦλοι τοῦ Σαούλ; ἐκλέξατε εἰς ἑαυτοὺς ἄνδρα, καὶ ἄς καταβῇ πρὸς ἐμέ·
9 ἐὰν μὲν δυνηθῇ νὰ πολεμήσῃ μετ᾿ ἐμοῦ καὶ μὲ θανατώσῃ, τότε ἡμεῖς θέλομεν εἶσθαι δοῦλοί σας· ἀλλ᾿ ἐὰν ἐγὼ ὑπερισχύσω κατ᾿ αὐτοῦ καὶ θανατώσω αὐτόν, τότε σεῖς θέλετε εἶσθαι δοῦλοι ἡμῶν καὶ θέλετε δουλεύει ἡμᾶς.
10 Καὶ εἶπεν ὁ Φιλισταῖος, Ἐγὼ ἐξουθένησα τὰς παρατάξεις τοῦ Ἰσραήλ τὴν ἡμέραν ταύτην· δότε εἰς ἐμὲ ἄνδρα, διὰ νὰ μονομαχήσωμεν.
11 Ὅτε ἤκουσεν ὁ Σαοὺλ καὶ πᾶς ὁ Ἰσραήλ ἐκείνους τοὺς λόγους τοῦ Φιλισταίου, ἐξέστησαν καὶ ἐφοβήθησαν σφόδρα.
12 Ἦτο δὲ Δαβὶδ ὁ υἱὸς ἐκείνου τοῦ Ἐφραθαίου ἐκ Βηθλεὲμ Ἰούδα, ὀνομαζομένου Ἰεσσαί· εἶχε δὲ ὀκτὼ υἱούς· καὶ ὁ ἄνθρωπος εἰς τὰς ἡμέρας τοῦ Σαοὺλ εἶχε τάξιν γέροντος μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων.
13 Καὶ ὑπῆγαν οἱ τρεῖς υἱοὶ τοῦ Ἰεσσαὶ οἱ μεγαλήτεροι ἀκολουθοῦντες τὸν Σαοὺλ εἰς τὴν μάχην· καὶ τὰ ὀνόματα τῶν τριῶν υἱῶν αὐτοῦ οἵτινες ὑπῆγαν εἰς τὴν μάχην ἦσαν Ἐλιὰβ ὁ πρωτότοκος, καὶ ὁ δεύτερος αὐτοῦ Ἀβιναδάβ, καὶ ὁ τρίτος Σαμμά.
14 Ὁ δὲ Δαβὶδ ἦτο ὁ νεώτερος· καὶ οἱ τρεῖς οἱ μεγαλήτεροι ἠκολούθουν τὸν Σαούλ.
15 Καὶ ἀνεχώρει ὁ Δαβὶδ καὶ ἐπέστρεφεν ἀπὸ τοῦ Σαούλ, διὰ νὰ ποιμαίνῃ τὰ πρόβατα τοῦ πατρὸς αὑτοῦ ἐν Βηθλεέμ.
16 Ὁ δὲ Φιλισταῖος ἐπλησίαζε πρωΐ καὶ ἑσπέρας καὶ ἐστηλόνετο τεσσαράκοντα ἡμέρας.
17 Καὶ εἶπεν Ἰεσσαὶ πρὸς Δαβὶδ τὸν υἱὸν αὑτοῦ, Λάβε τώρα διὰ τοὺς ἀδελφοὺς σου ἕν ἐφὰ ἐκ τούτου τοῦ πεφρυγανισμένου σίτου καὶ τοὺς δέκα τούτους ἄρτους, καὶ τρέξον εἰς τὸ στρατόπεδον πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς σου·
18 καὶ τὰ δέκα ταῦτα νωπὰ τυρία φέρε πρὸς τὸν χιλίαρχον, καὶ ἰδὲ ἄν ὑγιαίνωσιν οἱ ἀδελφοὶ σου καὶ λάβε σημεῖον παρ᾿ αὐτῶν.
19 Ὁ δὲ Σαοὺλ καὶ αὐτοὶ καὶ πάντες οἱ ἄνδρες Ἰσραήλ ἦσαν ἐν τῇ κοιλάδι Ἠλά, μαχόμενοι μετὰ τῶν Φιλισταίων.
20 Καὶ ἐξηγέρθη ὁ Δαβὶδ ἐνωρὶς τὸ πρωΐ· καὶ ἀφήσας τὰ πρόβατα εἰς φύλακα, ἔλαβε καὶ ὑπῆγε, καθὼς προσέταξεν αὐτὸν ὁ Ἰεσσαί· καὶ ἦλθεν εἰς τὸ περιχαράκωμα, ἐνῷ τὸ στράτευμα ἐξήρχετο εἰς παράταξιν· καὶ ἠλάλαξαν πρὸς τὴν μάχην·
21 διότι παρετάχθησαν ὁ Ἰσραήλ καὶ οἱ Φιλισταῖοι, στράτευμα κατὰ πρόσωπον στρατεύματος.
22 Καὶ ὁ Δαβίδ, ἀφήσας ἐπάνωθεν αὑτοῦ τὰ σκεύη εἰς τὴν χεῖρα τοῦ σκευοφύλακος, ἔδραμε πρὸς τὸ στράτευμα καὶ ἦλθε καὶ ἠρώτησε τοὺς ἀδελφοὺς αὑτοῦ πῶς ἔχουσι.
23 Καὶ ἐνῷ ὡμίλει μετ᾿ αὐτῶν, ἰδού, ἀνέβαινεν ὁ προμαχητής, ὁ Φιλισταῖος ὁ ἐκ τῆς Γάθ, Γολιὰθ τὸ ὄνομα, ἐκ τῶν στρατευμάτων τῶν Φιλισταίων, καὶ ἐλάλησε κατὰ τοὺς αὐτοὺς λόγους· καὶ ἤκουσεν ὁ Δαβίδ.
24 Πάντες δὲ οἱ ἄνδρες Ἰσραήλ, ὡς εἶδον τὸν ἄνδρα, ἔφυγον ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ καὶ ἐφοβήθησαν σφόδρα.
25 Καὶ ἔλεγον οἱ ἄνδρες Ἰσραήλ, Εἴδετε τὸν ἄνδρα τοῦτον τὸν ἀναβαίνοντα; βεβαίως ἀνέβη διὰ νὰ ἐξουθενήσῃ τὸν Ἰσραήλ· καὶ ὅστις θανατώσῃ αὐτόν, τοῦτον θέλει πλουτίσει ὁ βασιλεὺς μὲ πλούτη μεγάλα, καὶ τὴν θυγατέρα αὑτοῦ θέλει δώσει εἰς αὐτόν, καὶ τὸν οἶκον τοῦ πατρὸς αὐτοῦ θέλει κάμει ἐλεύθερον μεταξὺ τοῦ Ἰσραήλ.
26 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τοὺς ἄνδρας τοὺς ἱσταμένους πλησίον αὑτοῦ, λέγων, Τί θέλει γείνει εἰς τὸν ἄνδρα, ὅστις πατάξῃ τὸν Φιλισταῖον τοῦτον καὶ ἀφαιρέσῃ τὸ ὄνειδος ἀπὸ τοῦ Ἰσραήλ; διότι τίς εἶναι ὁ Φιλισταῖος οὗτος ὁ ἀπερίτμητος, ὥστε νὰ ἐξουθενῇ τὰ στρατεύματα τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος;
27 Καὶ ἀπεκρίθη πρὸς αὐτὸν ὁ λαὸς κατὰ τὸν λόγον τοῦτον, λέγων, Οὕτω θέλει γείνει εἰς τὸν ἄνδρα, ὅστις πατάξῃ αὐτόν.
28 Καὶ ἤκουσεν Ἐλιὰβ ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ ὁ μεγαλήτερος, ἐνῷ ἐλάλει πρὸς τοὺς ἄνδρας· καὶ ἐξήφθη ὁ θυμὸς τοῦ Ἐλιὰβ ἐναντίον τοῦ Δαβίδ, καὶ εἶπε, Διὰ τί κατέβης ἐνταῦθα; καὶ εἰς ποῖον ἀφῆκες τὰ ὀλίγα ἐκεῖνα πρόβατα ἐν τῇ ἐρήμῳ; ἐγὼ ἐξεύρω τὴν ὑπερηφανίαν σου καὶ τὴν πονηρίαν τῆς καρδίας σου· βεβαίως διὰ νὰ ἰδῇς τὴν μάχην κατέβης.
29 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβίδ, Τί ἔκαμα τώρα; δὲν εἶναι αἰτία;
30 Καὶ ἐστράφη ἀπ᾿ αὐτοῦ πρὸς ἄλλον καὶ ἐλάλησε κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον· καὶ ὁ λαὸς ἀπεκρίθη πάλιν πρὸς αὐτὸν κατὰ τὸν πρῶτον λόγον.
31 Καὶ ὅτε ἠκούσθησαν οἱ λόγοι, τοὺς ὁποίους ἐλάλησεν ὁ Δαβίδ, ἀνήγγειλαν πρὸς τὸν Σαούλ· καὶ παρέλαβεν αὐτόν.
32 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Σαούλ, Μηδενὸς ἀνθρώπου ἡ καρδία ἄς μή ταπεινόνηται διὰ τοῦτον· ὁ δοῦλός σου θέλει ὑπάγει καὶ πολεμήσει μετὰ τοῦ Φιλισταίου τούτου.
33 Καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν Δαβίδ, Δὲν δύνασαι νὰ ὑπάγῃς ἐναντίον τοῦ Φιλισταίου τούτου διὰ νὰ πολεμήσῃς μετ᾿ αὐτοῦ· διότι σὺ εἶσαι παιδίον, αὐτὸς δὲ ἀνήρ πολεμιστής ἐκ νεότητος αὑτοῦ.
34 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Σαούλ, Ὁ δοῦλός σου ἔβοσκε τὰ πρόβατα τοῦ πατρὸς αὑτοῦ, καὶ ἦλθε λέων καὶ ἄρκτος καὶ ἥρπασε πρόβατον ἐκ τοῦ ποιμνίου·
35 καὶ ἐξῆλθον κατόπιν αὐτοῦ καὶ ἐπάταξα αὐτὸν καὶ ἠλευθέρωσα αὐτὸ ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ· καὶ καθὼς ἐσηκώθη ἐναντίον μου, ἥρπασα αὐτὸν ἀπὸ τῆς σιαγόνος καὶ ἐπάταξα αὐτὸν καὶ ἐθανάτωσα αὐτόν·
36 ἐπάταξεν ὁ δοῦλός σου καὶ τὸν λέοντα καὶ τὴν ἄρκτον· καὶ ὁ Φιλισταῖος οὗτος ὁ ἀπερίτμητος θέλει εἶσθαι ὡς ἕν ἐκ τούτων, ἐπειδή ἐξουθένησε τὰ στρατεύματα τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος.
37 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβίδ, Ὁ Κύριος ὁ ἐλευθερώσας με ἐκ χειρὸς τοῦ λέοντος καὶ ἐκ χειρὸς τῆς ἄρκτου, οὗτος θέλει μὲ ἐλευθερώσει ἐκ χειρὸς τοῦ Φιλισταίου τούτου. Καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν Δαβίδ, Ὕπαγε, καὶ ὁ Κύριος ἄς ἦναι μετὰ σοῦ.
38 Καὶ ὥπλισεν ὁ Σαοὺλ τὸν Δαβὶδ μὲ τὴν πανοπλίαν αὑτοῦ καὶ ἔβαλε χαλκίνην περικεφαλαίαν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ· καὶ ἐνέδυσεν αὐτὸν θώρακα.
39 Καὶ ἐζώσθη ὁ Δαβὶδ τὴν ῥομφαίαν αὐτοῦ ἐπάνωθεν τῆς πανοπλίας αὐτοῦ καὶ ἠθέλησε νὰ περιπατήσῃ· διότι δὲν εἶχε δοκιμάσει. Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Σαούλ, Δὲν δύναμαι νὰ περιπατήσω μὲ ταῦτα· διότι δὲν ἐδοκίμασα ποτέ. Καὶ ἐξεδύθη ὁ Δαβὶδ αὐτὰ ἐπάνωθεν αὑτοῦ.
40 Καὶ ἔλαβε τὴν ῥάβδον αὑτοῦ ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ, καὶ ἐξέλεξεν εἰς ἑαυτὸν πέντε λίθους ὁμαλοὺς ἐκ τοῦ χειμάρρου, καὶ θέσας αὐτοὺς εἰς τὸ ποιμενικὸν αὑτοῦ σακκίον καὶ θυλάκιον, τὴν δὲ σφενδόνην αὑτοῦ εἰς τὴν χεῖρα αὑτοῦ, ἐπλησίαζε πρὸς τὸν Φιλισταῖον.
41 Ὁ δὲ Φιλισταῖος ἤρχετο προχωρῶν καὶ ἐπλησίαζε πρὸς τὸν Δαβίδ· καὶ ὁ ἀνήρ ὁ ἀσπιδοφόρος ἔμπροσθεν αὐτοῦ.
42 Καὶ ὅτε περιέβλεψεν ὁ Φιλισταῖος καὶ εἶδε τὸν Δαβίδ, κατεφρόνησεν αὐτόν· διότι ἦτο παιδίον καὶ ξανθὸς καὶ ὡραῖος τὴν ὄψιν.
43 Καὶ εἶπεν ὁ Φιλισταῖος πρὸς τὸν Δαβίδ, Κύων εἶμαι ἐγώ, ὥστε ἔρχεσαι πρὸς ἐμὲ μὲ ῥάβδους; Καὶ κατηράσθη ὁ Φιλισταῖος τὸν Δαβὶδ εἰς τοὺς θεοὺς αὑτοῦ.
44 Καὶ εἶπεν ὁ Φιλισταῖος πρὸς τὸν Δαβίδ, Ἐλθὲ πρὸς ἐμέ, καὶ θέλω παραδώσει τὰς σάρκας σου εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ εἰς τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ.
45 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Φιλισταῖον, Σὺ ἔρχεσαι ἐναντίον μου μὲ ῥομφαίαν καὶ δόρυ καὶ ἀσπίδα· ἐγὼ δὲ ἔρχομαι ἐναντίον σου ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων, τοῦ Θεοῦ τῶν στρατευμάτων τοῦ Ἰσραήλ, τὰ ὁποῖα σὺ ἐξουθένησας·
46 τὴν ἡμέραν ταύτην θέλει σὲ παραδώσει ὁ Κύριος εἰς τὴν χεῖρά μου· καὶ θέλω σὲ πατάξει καὶ ἀφαιρέσει ἀπὸ σοῦ τὴν κεφαλήν σου· καὶ θέλω παραδώσει τὰ πτώματα τοῦ στρατοπέδου τῶν Φιλισταίων τὴν ἡμέραν ταύτην εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ εἰς τά θηρία τῆς γῆς· διὰ νὰ γνωρίσῃ πᾶσα ἡ γῆ ὅτι εἶναι Θεὸς εἰς τὸν Ἰσραήλ·
47 καὶ θέλει γνωρίσει πᾶν τὸ πλῆθος τοῦτο ὅτι ὁ Κύριος δὲν σώζει μὲ ῥομφαίαν καὶ δόρυ· διότι τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ μάχη, καὶ αὐτὸς θέλει σᾶς παραδώσει εἰς τὴν χεῖρα ἡμῶν.
48 Καὶ ὅτε ἐσηκώθη ὁ Φιλισταῖος καὶ ἤρχετο καὶ ἐπλησίαζεν εἰς συνάντησιν τοῦ Δαβίδ, ὁ Δαβὶδ ἔσπευσε καὶ ἔδραμε πρὸς μάχην ἐναντίον τοῦ Φιλισταίου.
49 Καὶ ἐκτείνας ὁ Δαβὶδ τὴν χεῖρα αὑτοῦ εἰς τὸ σακκίον, ἔλαβεν ἐκεῖθεν λίθον καὶ ἐσφενδόνησε καὶ ἐκτύπησε τὸν Φιλισταῖον κατὰ τὸ μέτωπον αὐτοῦ, ὥστε ὁ λίθος ἐνεπήχθη εἰς τὸ μέτωπον αὐτοῦ· καὶ ἔπεσε κατὰ πρόσωπον εἰς τὴν γῆν.
50 καὶ ὑπερίσχυσεν ὁ Δαβὶδ κατὰ τοῦ Φιλισταίου διὰ τῆς σφενδόνης καὶ διὰ τοῦ λίθου, καὶ ἐκτύπησε τὸν Φιλισταῖον καὶ ἐθανάτωσεν αὐτόν. Ἀλλὰ δὲν ἦτο ῥομφαία ἐν τῇ χειρὶ τοῦ Δαβίδ·
51 ὅθεν ὁ Δαβὶδ ἔδραμε καὶ σταθεὶς ἐπὶ τὸν Φιλισταῖον, ἔλαβε τὴν ῥομφαίαν αὐτοῦ καὶ ἔσυρεν αὐτήν ἐκ τῆς θήκης αὐτῆς, καὶ θανατώσας αὐτόν, ἀπέκοψε τὴν κεφαλήν αὐτοῦ μὲ αὐτήν. Ἰδόντες δὲ οἱ Φιλισταῖοι, ὅτι ἀπέθανεν ὁ ἰσχυρὸς αὐτῶν, ἔφυγον·
52 Τότε ἐσηκώθησαν οἱ ἄνδρες τοῦ Ἰσραήλ καὶ τοῦ Ἰούδα καὶ ἤλάλαξαν καὶ κατεδίωξαν τοὺς Φιλισταίους, ἕως τῆς εἰσόδου τῆς κοιλάδος, καὶ ἕως τῶν πυλῶν τῆς Ἀκκαρών. Καὶ ἔπεσον οἱ τραυματισμένοι τῶν Φιλισταίων ἐν τῇ ὁδῷ Σααραείμ, ἕως Γὰθ καὶ ἕως Ἀκκαρών.
53 Καὶ ἐπέστρεψαν οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ ἐκ τῆς καταδιώξεως τῶν Φιλισταίων καὶ διήρπασαν τὰ στρατόπεδα αὐτῶν.
54 Ὁ δὲ Δαβὶδ ἔλαβε τὴν κεφαλήν τοῦ Φιλισταίου, καὶ ἔφερεν αὐτήν εἰς Ἱερουσαλήμ· τὴν δὲ πανοπλίαν αὐτοῦ ἔβαλεν ἐν τῇ σκηνῇ αὑτοῦ.
55 Ὅτε δὲ εἶδεν ὁ Σαοὺλ τὸν Δαβὶδ ἐξερχόμενον ἐναντίον τοῦ Φιλισταίου, εἶπε πρὸς Ἀβενήρ, τὸν ἀρχηγὸν τοῦ στρατεύματος, Ἀβενήρ, τίνος υἱὸς εἶναι ὁ νέος οὗτος; Καὶ ὁ Ἀβενήρ εἶπε, Ζῇ ἡ ψυχή σου, βασιλεῦ, δέν ἐξεύρω.
56 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς, Ἐρώτησον σύ, τίνος υἱὸς εἶναι ὁ νεανίσκος οὗτος.
57 Καὶ καθὼς ἐπέστρεψεν ὁ Δαβίδ, πατάξας τὸν Φιλισταῖον, παρέλαβεν αὐτὸν ὁ Ἀβενήρ καὶ ἔφερεν αὐτὸν ἐνώπιον τοῦ Σαούλ· καὶ ἡ κεφαλή τοῦ Φιλισταίου ἦτο ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ.
58 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Σαούλ, Τίνος υἱὸς εἶσαι, νέε; καὶ ἀπεκρίθη ὁ Δαβίδ, Ὁ υἱὸς τοῦ δούλου σου Ἰεσσαὶ τοῦ Βηθλεεμίτου.
1 Καὶ ὡς ἐτελείωσε λαλῶν πρὸς τὸν Σαούλ, ἡ ψυχή τοῦ Ἰωνάθαν συνεδέθη μετὰ τῆς ψυχῆς τοῦ Δαβίδ, καὶ ἠγάπησεν αὐτὸν ὁ Ἰωνάθαν ὡς τὴν ἰδίαν αὑτοῦ ψυχήν.
2 Καὶ παρέλαβεν αὐτὸν ὁ Σαοὺλ ἐκείνην τὴν ἡμέραν καὶ δὲν ἀφῆκεν αὐτὸν νὰ ἐπιστρέψῃ πλέον εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρὸς αὐτοῦ.
3 Τότε ὁ Ἰωνάθαν ἔκαμε συνθήκην μετὰ τοῦ Δαβίδ· διότι ἠγάπα αὐτὸν ὡς τὴν ἰδίαν αὑτοῦ ψυχήν.
4 καὶ ἐκδυθεὶς ὁ Ἰωνάθαν τὸ ἐπένδυμα τὸ ἐφ᾿ ἑαυτόν, ἔδωκεν αὐτὸ εἰς τὸν Δαβίδ, καὶ τὴν στολήν αὑτοῦ, ἕως καὶ αὐτὸ τὸ ξίφος αὑτοῦ καὶ τὸ τόξον αὑτοῦ καὶ τὴν ζώνην αὑτοῦ.
5 καὶ ἐξήρχετο ὁ Δαβὶδ πανταχοῦ ὅπου ἔπεμπεν αὐτὸν ὁ Σαούλ, καὶ ἐφέρετο μετὰ συνέσεως· καὶ κατέστησεν αὐτὸν ὁ Σαοὺλ ἐπὶ τοὺς ἄνδρας τοῦ πολέμου· καὶ ἦτο ἀρεστὸς εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς παντὸς τοῦ λαοῦ, ἔτι δὲ καὶ εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν δούλων τοῦ Σαούλ.
6 Καθὼς δὲ ἤρχοντο, ἐνῷ ἐπέστρεφεν ὁ Δαβὶδ ἐκ τῆς σφαγῆς τοῦ Φιλισταίου, ἐξήρχοντο αἱ γυναῖκες ἐκ πασῶν τῶν πόλεων τοῦ Ἰσραήλ, ψάλλουσαι καὶ χορεύουσαι, εἰς συνάντησιν τοῦ βασιλέως Σαούλ, μετὰ τυμπάνων, μετὰ χαρᾶς καὶ μετὰ κυμβάλων.
7 Καὶ ἀπεκρίνοντο αἱ γυναῖκες αἱ παίζουσαι πρὸς ἀλλήλας, καὶ ἔλεγον, Ὁ Σαοὺλ ἐπάταξε τὰς χιλιάδας αὑτοῦ, καὶ ὁ Δαβὶδ τὰς μυριάδας αὑτοῦ.
8 Παρωξύνθη δέ σφόδρα ὁ Σαούλ, καὶ ἐφάνη δυσάρεστος εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ ὁ λόγος οὗτος, καὶ εἶπεν, Ἀπέδωκαν εἰς τὸν Δαβὶδ τὰς μυριάδας, εἰς ἐμὲ δὲ ἀπέδωκαν τὰς χιλιάδας· καὶ τί λείπεται πλέον εἰς αὐτὸν παρὰ ἡ βασιλεία;
9 Καὶ ὑπέβλεπεν ὁ Σαοὺλ τὸν Δαβὶδ ἀπ᾿ ἐκείνης τῆς ἡμέρας καὶ εἰς τὸ ἑξῆς.
10 Καὶ τὴν ἐπαύριον ἐπῆλθε πνεῦμα πονηρὸν παρὰ Θεοῦ ἐπὶ τὸν Σαούλ, καὶ ἐπροφήτευεν ἐν μέσῳ τοῦ οἴκου· καὶ ὁ Δαβὶδ ἔπαιζε διὰ τῆς χειρὸς αὑτοῦ, ὡς καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν· ἦτο δὲ τὸ δοράτιον ἐν τῇ χειρὶ τοῦ Σαούλ·
11 καὶ ἔρριψεν ὁ Σαούλ τὸ δοράτιον, λέγων, Θέλω κτυπήσει τὸν Δαβὶδ ἕως καὶ εἰς τὸν τοῖχον. Ἀλλ᾿ ὁ Δαβὶδ ἐξέκλινεν ἀπ᾿ ἔμπροσθεν αὐτοῦ δίς.
12 Ἐφοβήθη δὲ ὁ Σαοὺλ ἀπὸ προσώπου Δαβίδ, ἐπειδή ὁ Κύριος ἦτο μετ᾿ αὐτοῦ, ἀπὸ δὲ τοῦ Σαοὺλ εἶχεν ἀπομακρυνθῆ.
13 Ὅθεν ἀπεμάκρυνεν αὐτὸν ὁ Σαοὺλ ἀπὸ πλησίον ἑαυτοῦ καὶ κατέστησεν αὐτὸν χιλίαρχον· καὶ ἐξήρχετο καὶ εἰσήρχετο ἔμπροσθεν τοῦ λαοῦ.
14 Καὶ ἐφέρετο ὁ Δαβὶδ μετὰ συνέσεως ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς αὑτοῦ· καὶ ὁ Κύριος ἦτο μετ᾿ αὐτοῦ.
15 Διὰ τοῦτο ὁ Σαούλ, βλέπων ὅτι ἐφέρετο μετὰ μεγάλης συνέσεως, ἐφοβεῖτο ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ.
16 Πᾶς δὲ ὁ Ἰσραήλ καὶ ὁ Ἰούδας ἠγάπα τὸν Δαβίδ, ἐπειδή ἐξήρχετο καὶ εἰσήρχετο ἔμπροσθεν αὐτῶν.
17 Καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν Δαβίδ, Ἰδού, ἡ μεγαλητέρα θυγάτηρ μου Μεράβ· ταύτην θέλω σοὶ δώσει εἰς γυναῖκα· μόνον ἔσο ἀνδρεῖος εἰς ἐμὲ καὶ μάχου τὰς μάχας τοῦ Κυρίου. Διότι εἶπεν ὁ Σαούλ, Ἄς μή ἦναι ἡ χεὶρ μου ἐπ᾿ αὐτόν, ἀλλ᾿ ἡ χεὶρ τῶν Φιλισταίων ἄς ἦναι ἐπ᾿ αὐτόν.
18 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Σαούλ, Ποῖος ἐγώ; καὶ ποία ἡ ζωή μου καὶ ἡ οἰκογένεια τοῦ πατρὸς μου μεταξὺ τοῦ Ἰσραήλ, ὥστε νὰ γείνω γαμβρὸς τοῦ βασιλέως;
19 Ἀλλὰ καθ᾿ ὅν καιρὸν ἡ Μερὰβ ἡ θυγάτηρ τοῦ Σαοὺλ ἔπρεπε νὰ δοθῇ εἰς τὸν Δαβίδ, αὐτή ἐδόθη εἰς τὸν Ἀδριήλ τὸν Μεολαθίτην εἰς γυναῖκα.
20 Ἠγάπα δὲ τὸν Δαβὶδ Μιχὰλ ἡ θυγάτηρ τοῦ Σαούλ· καὶ ἀνήγγειλαν τοῦτο πρὸς τὸν Σαούλ· καὶ τὸ πρᾶγμα ἤρεσεν εἰς αὐτόν.
21 Καὶ εἶπεν ὁ Σαούλ, Θέλω δώσει αὐτήν εἰς αὐτόν, διὰ νὰ γείνῃ παγὶς εἰς αὐτόν, καὶ διὰ νὰ ἦναι ἐπ᾿ αὐτὸν ἡ χεὶρ τῶν Φιλισταίων. Ὅθεν εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν Δαβίδ, Σήμερον θέλεις εἶσθαι γαμβρὸς μου μὲ τὴν δευτέραν.
22 Καὶ προσέταξεν ὁ Σαοὺλ τοὺς δούλους αὑτοῦ, λέγων, Λαλήσατε πρὸς τὸν Δαβὶδ κρυφίως καὶ εἴπατε, Ἰδού, ὁ βασιλεὺς εὐαρεστεῖται εἰς σέ, καὶ πάντες οἱ δοῦλοι αὐτοῦ σὲ ἀγαπῶσι· τώρα λοιπὸν γενοῦ γαμβρὸς τοῦ βασιλέως.
23 Καὶ ἐλάλησαν οἱ δοῦλοι τοῦ Σαοὺλ τοὺς λόγους τούτους εἰς τὰ ὦτα τοῦ Δαβίδ. Καὶ εἶπεν ὁ Δαβίδ, Σᾶς φαίνεται μικρὸν νὰ γείνῃ τις γαμβρὸς βασιλέως; ἀλλ᾿ ἐγὼ εἶμαι ἄνθρωπος πτωχὸς καὶ ποταπός.
24 Καὶ ἀνήγγειλαν οἱ δοῦλοι τοῦ Σαοὺλ πρὸς αὐτόν, λέγοντες, Κατὰ τοὺς λόγους τούτους ἐλάλησεν ὁ Δαβίδ.
25 Καὶ εἶπεν ὁ Σαούλ, Οὕτω θέλετε εἰπεῖ πρὸς τὸν Δαβίδ, Ὁ βασιλεὺς δὲν θέλει δῶρα νυμφικά, ἀλλ᾿ ἑκατὸν ἀκροβυστίας Φιλισταίων, διὰ νὰ ἐκδικηθῇ ὁ βασιλεὺς ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν αὑτοῦ. Ὁ Σαοὺλ ὅμως ἐστοχάζετο νὰ κάμῃ τὸν Δαβὶδ νὰ πέσῃ διὰ χειρὸς τῶν Φιλισταίων.
26 Καὶ ὅτε ἀνήγγειλαν οἱ δοῦλοι αὐτοῦ πρὸς τὸν Δαβὶδ τοὺς λόγους τούτους, ἤρεσεν εἰς τὸν Δαβὶδ νὰ γείνῃ γαμβρὸς τοῦ βασιλέως· ὅθεν καὶ πρὶν αἱ ἡμέραι πληρωθῶσιν,
27 ἐσηκώθη ὁ Δαβὶδ καὶ ὑπῆγεν, αὐτὸς καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ, καὶ ἐθανάτωσεν ἐκ τῶν Φιλισταίων διακοσίους ἄνδρας· καὶ ἔφερεν ὁ Δαβὶδ τὰς ἀκροβυστίας αὐτῶν, καὶ ἀπέδωκαν αὐτὰς πλήρεις εἰς τὸν βασιλέα, διὰ νὰ γείνῃ γαμβρὸς τοῦ βασιλέως. Καὶ ἔδωκεν εἰς αὐτὸν ὁ Σαοὺλ Μιχὰλ τὴν θυγατέρα αὑτοῦ εἰς γυναῖκα.
28 Καὶ εἶδεν ὁ Σαοὺλ καὶ ἐγνώρισεν ὅτι ὁ Κύριος ἦτο μετὰ τοῦ Δαβίδ· καὶ Μιχὰλ ἡ θυγάτηρ τοῦ Σαοὺλ ἠγάπα αὐτόν.
29 Καὶ ἔτι μᾶλλον ἐφοβεῖτο ὁ Σαοὺλ ἀπὸ προσώπου τοῦ Δαβίδ· καὶ ἔγεινεν ὁ Σαοὺλ παντοτεινὸς ἐχθρὸς τοῦ Δαβίδ.
30 Ἐξῆλθον δὲ οἱ ἄρχοντες τῶν Φιλισταίων εἰς πόλεμον· καὶ ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἐξῆλθον, ὁ Δαβὶδ ἐφέρετο μετὰ συνέσεως μεγαλητέρας παρὰ πάντας τοὺς δούλους τοῦ Σαούλ· ὅθεν τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐτιμήθη σφόδρα.
1 Καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς Ἰωνάθαν τὸν υἱὸν αὑτοῦ καὶ πρὸς πάντας τοὺς δούλους αὑτοῦ, νὰ θανατώσωσι τὸν Δαβίδ.
2 Ὁ Ἰωνάθαν ὅμως, ὁ υἱὸς τοῦ Σαούλ, ἠγάπα καθ᾿ ὑπερβολήν τὸν Δαβίδ· καὶ ἀπήγγειλεν ὁ Ἰωνάθαν πρὸς τὸν Δαβίδ, λέγων, Σαοὺλ ὁ πατήρ μου ζητεῖ νὰ σὲ θανατώσῃ· τώρα λοιπὸν φυλάχθητι, παρακαλῶ, ἕως πρωΐ, καὶ μένε ἐν ἀποκρύφῳ τόπῳ καὶ κρύπτου·
3 ἐγὼ δὲ θέλω ἐξέλθει καὶ σταθῆ πλησίον τοῦ πατρὸς μου ἐν τῷ ἀγρῷ ὅπου θέλεις εἶσθαι, καὶ θέλω ὁμιλήσει περὶ σοῦ πρὸς τὸν πατέρα μου· καὶ θέλω ἰδεῖ τί εἶναι καὶ θέλω σοὶ ἀπαγγείλει.
4 Καὶ ἐλάλησεν ὁ Ἰωνάθαν καλὰ περὶ τοῦ Δαβὶδ πρὸς τὸν Σαοὺλ τὸν πατέρα αὑτοῦ καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Ἄς μή ἁμαρτήσῃ ὁ βασιλεὺς ἐναντίον τοῦ δούλου αὑτοῦ, ἐναντίον τοῦ Δαβίδ· ἐπειδή δὲν ἡμάρτησεν ἐναντίον σου καὶ ἐπειδή τὰ ἔργα αὐτοῦ ἐστάθησαν εἰς σὲ πολὺ καλά·
5 διότι ἐρριψοκινδύνευσε τὴν ζωήν αὑτοῦ καὶ ἐθανάτωσε τὸν Φιλισταῖον, καὶ ὁ Κύριος ἔκαμε σωτηρίαν μεγάλην εἰς πάντα τὸν Ἰσραήλ· εἶδες καὶ ἐχάρης· διὰ τί λοιπὸν θέλεις νὰ ἁμαρτήσῃς ἐναντίον ἀθῴου αἵματος, θανατόνων τὸν Δαβὶδ χωρὶς αἰτίας;
6 Καὶ ὑπήκουσεν ὁ Σαοὺλ εἰς τὴν φωνήν τοῦ Ἰωνάθαν· καὶ ὥμοσεν ὁ Σαούλ, λέγων, Ζῇ Κύριος, δὲν θέλει θανατωθῆ.
7 Καὶ ἔκραξεν ὁ Ἰωνάθαν τὸν Δαβὶδ καὶ ἀπήγγειλε πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰωνάθαν πάντας τοὺς λόγους τούτους. Καὶ ἔφερεν ὁ Ἰωνάθαν τὸν Δαβὶδ πρὸς τὸν Σαούλ, καὶ ἦτο ἐνώπιον αὐτοῦ ὡς τὸ πρότερον.
8 Ἔγεινε δὲ πάλιν πόλεμος· καὶ ἐξῆλθεν ὁ Δαβὶδ καὶ ἐπολέμησε μετὰ τῶν Φιλισταίων καὶ ἐπάταξεν αὐτοὺς ἐν σφαγῇ μεγάλῃ· καὶ ἔφυγον ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ.
9 Καὶ τὸ πονηρὸν πνεῦμα παρὰ Κυρίου ἐστάθη ἐπὶ τὸν Σαούλ, ἐνῷ ἐκάθητο ἐν τῷ οἴκῳ αὑτοῦ μετὰ τοῦ δορατίου ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ· ὁ δὲ Δαβὶδ ἔπαιζε τὸ ὄργανον διὰ τῆς χειρὸς αὑτοῦ.
10 Καὶ ἐζήτησεν ὁ Σαοὺλ νὰ κτυπήσῃ μὲ τὸ δοράτιον τὸν Δαβὶδ καὶ ἕως εἰς τὸν τοῖχον· ἐξέκλινεν ὅμως ἀπὸ προσώπου τοῦ Σαοὺλ καὶ ἐκτύπησε τὸν τοῖχον μὲ τὸ δοράτιον· ὁ δὲ Δαβὶδ ἔφυγε καὶ διεσώθη ἐκείνην τὴν νύκτα.
11 Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Σαοὺλ μηνυτὰς πρὸς τὸν οἶκον τοῦ Δαβίδ, διὰ νὰ παραφυλάξωσιν αὐτὸν καὶ νὰ θανατώσωσιν αὐτὸν τὸ πρωΐ· ἀπήγγειλε δὲ πρὸς τὸν Δαβὶδ ἡ Μιχάλ, ἡ γυνή αὐτοῦ, λέγουσα, Ἐὰν δὲν σώσῃς τὴν ζωήν σου τὴν νύκτα ταύτην, αὔριον θέλεις θανατωθῆ.
12 Καὶ κατεβίβασεν ἡ Μιχὰλ τὸν Δαβὶδ διὰ τῆς θυρίδος· καὶ ἀνεχώρησε καὶ ἔφυγε καὶ διεσώθη.
13 Τότε λαβοῦσα ἡ Μιχὰλ ὁμοίωμα, ἔθεσεν ἐπὶ τῆς κλίνης καὶ ἔβαλεν εἰς τὴν κεφαλήν αὐτοῦ προσκεφάλαιον ἐκ τριχῶν αἰγῶν καὶ ἐσκέπασεν αὐτὸ μὲ φόρεμα.
14 Καὶ ὅτε ἀπέστειλεν ὁ Σαοὺλ μηνυτὰς διὰ νὰ συλλάβωσι τὸν Δαβίδ, ἐκείνη εἶπεν, Ἄρρωστος εἶναι.
15 Πάλιν ἀπέστειλεν ὁ Σαοὺλ τοὺς μηνυτὰς διὰ νὰ ἴδωσι τὸν Δαβίδ, λέγων, Φέρετέ μοι αὐτὸν ἐπὶ τῆς κλίνης, διὰ νὰ θανατώσω αὐτόν.
16 Καὶ ὅτε εἰσῆλθον οἱ μηνυταί, ἰδού, ἦτο τὸ ὁμοίωμα ἐπὶ τῆς κλίνης καὶ προσκεφάλαιον εἰς τὴν κεφαλήν αὐτοῦ ἐκ τριχῶν αἰγῶν.
17 Καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τὴν Μιχάλ, Διὰ τί μὲ ἠπάτησας οὕτω καὶ ἀπέπεμψας τὸν ἐχθρὸν μου καὶ διεσώθη; Καὶ ἀπεκρίθη Μιχὰλ πρὸς τὸν Σαούλ, Αὐτὸς εἶπε πρὸς ἐμέ, Ἄφες με νὰ φύγω· διὰ τί νὰ σὲ θανατώσω;
18 Καὶ ἔφυγεν ὁ Δαβὶδ καὶ διεσώθη καὶ ἦλθε πρὸς τὸν Σαμουήλ εἰς Ῥαμά, καὶ ἀπήγγειλε πρὸς αὐτὸν πάντα ὅσα εἶχε κάμει εἰς αὐτὸν ὁ Σαούλ· καὶ ὑπῆγαν, αὐτὸς καὶ ὁ Σαμουήλ, καὶ κατῴκησαν ἐν Ναυϊώθ.
19 Ἀπήγγειλαν δὲ πρὸς τὸν Σαοὺλ καὶ εἶπον, Ἰδού, ὁ Δαβὶδ εἶναι ἐν Ναυϊὼθ ἐν Ῥαμά.
20 Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Σαοὺλ μηνυτὰς νὰ συλλάβωσι τὸν Δαβίδ· καὶ ὅτε εἶδον τὴν σύναξιν τῶν προφητῶν προφητευόντων καὶ τὸν Σαμουήλ προϊστάμενον ἐπ᾿ αὐτούς, ἐπῆλθε Πνεῦμα Θεοῦ ἐπὶ τοὺς μηνυτὰς τοῦ Σαούλ, καὶ προεφήτευον καὶ αὐτοί.
21 Καὶ ὅτε ἀπηγγέλθη πρὸς τὸν Σαούλ, ἀπέστειλεν ἄλλους μηνυτάς· καὶ αὐτοὶ ὁμοίως προεφήτευον. Καὶ ἀπέστειλε πάλιν ὁ Σαοὺλ τρίτην φορὰν μηνυτάς, καὶ αὐτοὶ ἔτι προεφήτευον.
22 Τότε ὑπῆγε καὶ αὐτὸς εἰς Ῥαμὰ καὶ ἦλθεν ἕως τοῦ μεγάλου φρέατος τοῦ ἐν Σοκχώ· καὶ ἠρώτησε, λέγων, Ποῦ εἶναι ὁ Σαμουήλ καὶ ὁ Δαβίδ; Καὶ εἶπον, Ἰδού, ἐν Ναυϊὼθ ἐν Ῥαμά.
23 Καὶ ὑπῆγεν ἐκεῖ εἰς Ναυϊὼθ τὴν ἐν Ῥαμά· καὶ Πνεῦμα Θεοῦ ἐπῆλθε καὶ ἐπ᾿ αὐτόν· καὶ ἐξηκολούθει τὴν ὁδὸν αὑτοῦ προφητεύων, ἑωσοῦ ἦλθεν εἰς Ναυϊὼθ ἐν Ῥαμά.
24 Καὶ ἐκδυθεὶς τὰ ἱμάτια αὑτοῦ καὶ αὐτός, προεφήτευεν ἐνώπιον τοῦ Σαμουήλ κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον, καὶ κατέκειτο γυμνὸς ὅλην ἐκείνην τὴν ἡμέραν καὶ ὅλην τὴν νύκτα. Διὰ τοῦτο λέγουσι, Καὶ Σαοὺλ ἐν προφήταις;
1 Καὶ ἔφυγεν ὁ Δαβὶδ ἐκ Ναυϊὼθ τῆς ἐν Ῥαμά, καὶ ἦλθε καὶ εἶπεν ἐνώπιον τοῦ Ἰωνάθαν, Τί ἔπραξα; τί τὸ ἀδίκημά μου καὶ τί τὸ ἁμάρτημά μου ἔμπροσθεν τοῦ πατρὸς σου, διὰ τὸ ὁποῖον ζητεῖ τὴν ψυχήν μου;
2 Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν, Μή γένοιτο· σὺ δὲν θέλεις ἀποθάνει ἰδού, ὁ πατήρ μου δὲν θέλει κάμει οὐδὲν, εἴτε μέγα εἴτε μικρόν, τὸ ὁποῖον νὰ μή φανερώσῃ εἰς ἐμέ· καὶ διὰ τί ὁ πατήρ μου ἤθελε κρύψει τὸ πρᾶγμα τοῦτο ἀπ᾿ ἐμοῦ; δὲν εἶναι οὕτω.
3 Καὶ ὥμοσεν ὁ Δαβὶδ ἔτι καὶ εἶπεν, Ὁ πατήρ σου ἐξεύρει βεβαίως ὅτι ἐγὼ εὕρηκα χάριν ἐνώπιόν σου· ὅθεν λέγει, Ἄς μή ἐξεύρῃ τοῦτο ὁ Ἰωνάθαν, μήποτε λυπηθῇ. Ἀλλά, ζῇ Κύριος καὶ ζῇ ἡ ψυχή σου, δὲν εἶναι παρὰ ἕν βῆμα μεταξὺ ἐμοῦ καὶ τοῦ θανάτου.
4 Τότε εἶπεν ὁ Ἰωνάθαν πρὸς τὸν Δαβίδ, Ὅ, τι ἐπιθυμεῖ ἡ ψυχή σου θέλω κάμει εἰς σέ.
5 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Ἰωνάθαν, Ἰδού, αὔριον εἶναι νεομηνία, καθ᾿ ἥν ἐγὼ συνειθίζω νὰ κάθωμαι μετὰ τοῦ βασιλέως νὰ συντρώγω· ἄφες με λοιπὸν νὰ ὑπάγω, διὰ νὰ κρυφθῶ ἐν τῷ ἀγρῷ μέχρι τῆς ἑσπέρας τῆς τρίτης ἡμέρας·
6 ἐὰν ὁ πατήρ σου περιβλέπων μὲ ζητήσῃ, τότε εἰπέ, Ὁ Δαβὶδ ἐζήτησεν ἐνθέρμως παρ᾿ ἐμοῦ νὰ τρέξῃ εἰς Βηθλεὲμ τὴν πόλιν αὑτοῦ. διότι γίνεται ἐκεῖ ἐτήσιος θυσία ὑφ᾿ ὅλης τῆς συγγενείας αὐτοῦ·
7 ἐὰν εἴπῃ οὕτω, Καλῶς· θέλει εἶσθαι εἰρήνη εἰς τὸν δοῦλόν σου· ἐὰν ὅμως ὀργισθῇ πολύ, ἔξευρε ὅτι τὸ κακὸν εἶναι ἀποφασισμένον παρ᾿ αὐτοῦ·
8 θέλεις λοιπὸν κάμει ἔλεος πρὸς τὸν δοῦλόν σου· διότι εἰς συνθήκην Κυρίου εἰσήγαγες τὸν δοῦλόν σου μετὰ σεαυτοῦ· ἐὰν ὅμως ἦναι ἀδικία ἐν ἐμοί, θανάτωσόν με σύ· καὶ διὰ τί νὰ μὲ φέρῃς ἕως τοῦ πατρὸς σου;
9 Καὶ εἶπεν ὁ Ἰωνάθαν, Μή γένοιτο ποτὲ τοῦτο εἰς σέ· διότι, ἐὰν τῷ ὄντι γνωρίσω ὅτι τὸ κακὸν εἶναι ἀποφασισμένον παρὰ τοῦ πατρὸς μου νὰ ἔλθῃ ἐπὶ σέ, βεβαίως θέλω σοὶ ἀπαγγείλει τοῦτο.
10 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Ἰωνάθαν, Τίς θέλει μοὶ ἀπαγγείλει ἐὰν ὁ πατήρ σου ἀποκριθῇ εἰς σὲ σκληρά;
11 Καὶ εἶπεν ὁ Ἰωνάθαν πρὸς τὸν Δαβίδ, Ἐλθέ, καὶ ἄς ἐξέλθωμεν εἰς τὸν ἀγρόν. Καὶ ἐξῆλθον ἀμφότεροι εἰς τὸν ἀγρόν.
12 Καὶ εἶπεν ὁ Ἰωνάθαν πρὸς τὸν Δαβίδ, Κύριε Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ· ὅταν ποτὲ περὶ τὴν αὔριον ἤ τὴν μετὰ τὴν αὔριον, ἐξιχνιάσω τὸν πατέρα μου, καὶ ἰδού, εἶναί τι καλὸν περὶ τοῦ Δαβίδ, ἐὰν δὲν ἀποστείλω τότε πρὸς σὲ νὰ σοὶ τὸ ἀπαγγείλω,
13 οὕτω νὰ κάμῃ ὁ Κύριος εἰς τὸν Ἰωνάθαν καὶ οὕτω νὰ προσθέσῃ· ἐὰν δὲ ὁ πατήρ μου ἀπεφάσισε τὸ κακὸν ἐναντίον σου, θέλω σοὶ ἀπαγγείλει τοῦτο καὶ σὲ ἐξαποστείλει, καὶ θέλεις ὑπάγει ἐν εἰρήνῃ· καὶ ὁ Κύριος ἄς ἦναι μετὰ σοῦ, καθὼς ἐστάθη μετὰ τοῦ πατρὸς μου·
14 καὶ οὐχὶ μόνον ἐνόσῳ ζῶ, θέλεις δείξει πρὸς ἐμὲ τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ μή ἀποθάνω·
15 ἀλλὰ καὶ δὲν θέλεις ἀποκόψει τὸ ἔλεός σου ἀπὸ τοῦ οἴκου μου εἰς τὸν αἰῶνα· οὐχί, οὐδὲ ὅταν ὁ Κύριος ἀφανίσῃ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Δαβὶδ ἕκαστον ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς.
16 Καὶ ἔκαμεν ὁ Ἰωνάθαν συνθήκην μετὰ τοῦ οἴκου τοῦ Δαβίδ, ἐπιλέγων, Καὶ ὁ Κύριος νὰ ἐκζητήσῃ λόγον παρὰ τῶν ἐχθρῶν τοῦ Δαβίδ.
17 Καὶ ἔκαμεν ἔτι ὁ Ἰωνάθαν τὸν Δαβὶδ νὰ ὁμόσῃ εἰς τὴν ἀγάπην αὑτοῦ τὴν πρὸς αὐτόν· διότι ἠγάπα αὐτὸν καθὼς ἠγάπα τὴν ἰδίαν αὑτοῦ ψυχήν.
18 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰωνάθαν, Αὔριον εἶναι νεομηνία· καὶ θέλεις ζητηθῆ, διότι ἡ καθέδρα σου θέλει εἶσθαι κενή·
19 καὶ ἀφοῦ σταθῇς τρεῖς ἡμέρας, θέλεις καταβῆ μετὰ σπουδῆς καὶ ἐλθεῖ εἰς τὸν τόπον, ὅπου ἐκρύφθης τὴν ἡμέραν τῆς πράξεως, καὶ θέλεις καθίσει πλησίον τῆς πέτρας Ἐζήλ·
20 καὶ ἐγὼ θέλω τοξεύσει τρία βέλη εἰς τὸ πλάγιον αὐτῆς, ὡς τοξεύων εἰς σημεῖον·
21 καὶ ἰδού, θέλω ἀποστείλει τὸν ὑπηρέτην, λέγων, Ὕπαγε, εὑρὲ τὰ βέλη· ἐὰν ῥητῶς εἴπω εἰς τὸν ὑπηρέτην, Ἰδού, τὰ βέλη εἶναι ἐδῶθεν ἀπὸ σοῦ, λάβε αὐτά· τότε ἐλθέ, διότι εἶναι εἰρήνη εἰς σέ, καὶ οὐδεμία βλάβη, ζῇ Κύριος·
22 ἐὰν ὅμως εἴπω οὕτω πρὸς τὸν νέον, Ἰδού, τὰ βέλη εἶναι ἐπέκεινα ἀπὸ σοῦ· ὕπαγε τὴν ὁδὸν σου, διότι σὲ ἐξαπέστειλεν ὁ Κύριος·
23 περὶ δὲ τοῦ λόγου, τὸν ὁποῖον ὡμιλήσαμεν ἐγὼ καὶ σύ, ἰδού, ὁ Κύριος ἄς ἦναι μάρτυς μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ εἰς τὸν αἰῶνα.
24 Ἐκρύφθη λοιπὸν ὁ Δαβὶδ ἐν τῷ ἀγρῷ· καὶ ὅτε ἦλθεν ἡ νεομηνία, ὁ βασιλεὺς ἐκάθισεν εἰς τὴν τράπεζαν διὰ νὰ φάγῃ.
25 Καὶ ὁ βασιλεὺς ἐκάθισεν ἐπὶ τῆς καθέδρας αὑτοῦ, ὡς ἄλλοτε, ἐπὶ καθέδρας πλησίον τοῦ τοίχου· καὶ ὁ Ἰωνάθαν ἐσηκώθη καὶ ἐκάθισεν ὁ Ἀβενήρ πλησίον τοῦ Σαούλ, ὁ δὲ τόπος τοῦ Δαβὶδ ἦτο κενός.
26 20:26 Ὁ Σαοὺλ ὅμως δὲν ἐλάλησεν οὐδὲν τὴν ἡμέραν ἐκείνην· διότι εἶπε καθ᾿ ἑαυτόν, Τίποτε συνέβη εἰς αὐτὸν ὥστε νὰ μή ἦναι καθαρός· βεβαίως δὲν εἶναι καθαρός.
27 Καὶ τὸ πρωΐ, τὴν δευτέραν τοῦ μηνός, ὁ τόπος τοῦ Δαβὶδ ἦτο κενός· καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς Ἰωνάθαν τὸν υἱὸν αὑτοῦ, Διὰ τί δὲν ἦλθεν ὁ υἱὸς τοῦ Ἰεσσαὶ εἰς τὴν τράπεζαν, οὔτε χθὲς οὔτε σήμερον;
28 Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἰωνάθαν πρὸς τὸν Σαούλ, Ὁ Δαβὶδ ἐζήτησεν ἐνθέρμως παρ᾿ ἐμοῦ νὰ ὑπάγῃ ἕως Βηθλεέμ,
29 καὶ εἶπεν, Ἄς ὑπάγω, παρακαλῶ, διότι ἡ συγγένεια ἡμῶν κάμνει θυσίαν ἐν τῇ πόλει· καὶ ὁ ἀδελφὸς μου αὐτὸς παρήγγειλεν εἰς ἐμὲ νὰ παρευρεθῶ· τώρα λοιπόν, ἐὰν εὕρηκα χάριν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς σου, ἄφες με, παρακαλῶ, νὰ ὑπάγω καὶ νὰ ἴδω τοὺς ἀδελφοὺς μου· διὰ τοῦτο δὲν ἦλθεν εἰς τὴν τράπεζαν τοῦ βασιλέως.
30 Τότε ἐξήφθη ἡ ὀργή τοῦ Σαοὺλ κατὰ τοῦ Ἰωνάθαν, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Υἱὲ διεφθαρμένης καὶ ἀποστάτιδος, δὲν ἐξεύρω ὅτι σὺ ἐξέλεξας τὸν υἱὸν τοῦ Ἰεσσαὶ δι᾿ αἰσχύνην σου καὶ δι᾿ αἰσχύνην τῆς γυμνώσεως τῆς μητρὸς σου;
31 διότι ἐνόσῳ ὁ υἱὸς τοῦ Ἰεσσαὶ ζῇ ἐπὶ τῆς γῆς, σὺ δὲν θέλεις στερεωθῆ οὐδὲ ἡ βασιλεία σου· τώρα λοιπὸν πέμψον καὶ φέρε αὐτὸν πρὸς ἐμέ· διότι ἐξάπαντος θέλει ἀποθάνει.
32 Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἰωνάθαν πρὸς τὸν Σαοὺλ τὸν πατέρα αὑτοῦ καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Διὰ τί νὰ θανατωθῇ; τί ἔπραξε;
33 Καὶ ἔρριψεν ὁ Σαοὺλ δοράτιον κατ᾿ αὐτοῦ, διὰ νὰ κτυπήσῃ αὐτόν· τότε ἐγνώρισεν ὁ Ἰωνάθαν, ὅτι ἦτο ἀποφασισμένον παρὰ τοῦ πατρὸς αὑτοῦ νὰ θανατώσῃ τὸν Δαβίδ.
34 Καὶ ἐσηκώθη ὁ Ἰωνάθαν ἀπὸ τῆς τραπέζης μὲ ἔξαψιν θυμοῦ καὶ δὲν ἔφαγεν ἄρτον τὴν δευτέραν ἡμέραν τοῦ μηνός· διότι ἦτο λυπημένος διὰ τὸν Δαβίδ, ἐπειδή εἶχε καταισχύνει αὐτὸν ὁ πατήρ αὐτοῦ.
35 Καὶ τὸ πρωΐ ἐξῆλθεν ὁ Ἰωνάθαν εἰς τὸν ἀγρόν, κατὰ τὸν καιρὸν τὸν προσδιορισθέντα μετὰ τοῦ Δαβίδ, ἔχων μεθ᾿ ἑαυτοῦ μικρὸν παιδάριον.
36 Καὶ εἶπε πρὸς τὸ παιδάριον αὑτοῦ, Τρέξον, εὑρὲ τώρα τὰ βέλη, τὰ ὁποῖα ἐγὼ τοξεύω. Καὶ καθὼς ἔτρεχε τὸ παιδάριον, ἐτόξευσε τὸ βέλος πέραν αὐτοῦ.
37 Καὶ ὅτε τὸ παιδάριον ἦλθεν εἰς τὸν τόπον τοῦ βέλους, τὸ ὁποῖον ὁ Ἰωνάθαν εἶχε τοξεύσει, ἐφώναξεν ὁ Ἰωνάθαν κατόπιν τοῦ παιδαρίου καὶ εἶπε, Δὲν εἶναι τὸ βέλος πέραν ἀπὸ σοῦ;
38 Καὶ ἐφώναξεν ὁ Ἰωνάθαν κατόπιν τοῦ παιδαρίου, Τάχυνον, σπεῦσον, μή σταθῇς. Καὶ ἐσύναξε τὸ παιδάριον τοῦ Ἰωνάθαν τὰ βέλη καὶ ἦλθε πρὸς τὸν κύριον αὑτοῦ.
39 Τὸ παιδάριον ὅμως δὲν ἠξευρεν οὐδὲν· μόνος ὁ Ἰωνάθαν καὶ ὁ Δαβὶδ ἠξευρον τὴν ὑπόθεσιν.
40 Καὶ ἔδωκεν ὁ Ἰωνάθαν τὰ ὅπλα αὑτοῦ εἰς τὸ παιδάριον τὸ μεθ᾿ αὐτοῦ καὶ εἶπε πρὸς αὐτό, Ὕπαγε, φέρε αὐτὰ εἰς τὴν πόλιν.
41 Καθὼς δὲ ἀνεχώρησε τὸ παιδάριον, ἐσηκώθη ὁ Δαβὶδ ἐκ τοῦ μεσημβρινοῦ μέρους καὶ ἔπεσε κατὰ πρόσωπον αὑτοῦ εἰς τὴν γῆν καὶ προσεκύνησε τρίς· καὶ ἠσπάσθησαν ἀλλήλους καὶ ἔκλαυσαν ἀμφότεροι· ὁ δὲ Δαβὶδ ἔκαμε κλαυθμὸν μέγαν.
42 Καὶ εἶπεν ὁ Ἰωνάθαν πρὸς τὸν Δαβίδ, Ὕπαγε ἐν εἰρήνῃ, καθὼς ὡμόσαμεν ἡμεῖς ἀμφότεροι εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, λέγοντες, Ὁ Κύριος ἄς ἦναι μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ, καὶ μεταξὺ τοῦ σπέρματός μου καὶ τοῦ σπέρματός σου εἰς τὸν αἰῶνα. Καὶ ἐσηκώθη καὶ ἀνεχώρησεν· ὁ δὲ Ἰωνάθαν εἰσῆλθεν εἰς τὴν πόλιν.
1 Καὶ ἦλθεν ὁ Δαβὶδ εἰς Νώβ, πρὸς Ἀχιμέλεχ τὸν ἱερέα· ἐξεπλάγη δὲ ὁ Ἀχιμέλεχ εἰς τὴν συνάντησιν τοῦ Δαβὶδ καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Διὰ τί σὺ μόνος, καὶ δὲν εἶναι οὐδεὶς μετὰ σοῦ;
2 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Ἀχιμέλεχ τὸν ἱερέα, Ὁ βασιλεὺς προσέταξεν εἰς ἐμὲ ὑπόθεσίν τινα καὶ μοὶ εἶπεν, Ἄς μή ἐξεύρῃ μηδεὶς μηδὲν περὶ τῆς ὑποθέσεως, διὰ τὴν ὁποίαν ἐγὼ σὲ ἀποστέλλω, μηδὲ τί προσέταξα εἰς ἐσέ· καὶ διώρισα εἰς τοὺς δούλους τὸν δεῖνα καὶ δεῖνα τόπον.
3 Τώρα λοιπὸν τί σοὶ εἶναι πρόχειρον; δὸς πέντε ἄρτους εἰς τὴν χεῖρά μου, ἤ ὅ, τι εὑρίσκεται.
4 Καὶ ἀπεκρίθη ὁ ἱερεὺς πρὸς τὸν Δαβίδ, καὶ εἶπε, Δὲν ἔχω πρόχειρον οὐδένα κοινὸν ἄρτον, ἀλλ᾿ εἶναι ἄρτοι ἡγιασμένοι· οἱ νέοι ἐφυλάχθησαν καθαροὶ τοὐλάχιστον ἀπὸ γυναικῶν;
5 Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν ἱερέα καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Μάλιστα αἱ γυναῖκες εἶναι μακρὰν ἀφ᾿ ἡμῶν εἰς τὰς τρεῖς ταύτας ἡμέρας, ἀφοῦ ἐξῆλθον, καὶ τὰ σκεύη τῶν νέων εἶναι καθαρά· καὶ οὗτος ὁ ἄρτος εἶναι τρόπον τινὰ κοινός, μάλιστα ἐπειδή σήμερον εἶναι ἄλλος ἡγιασμένος εἰς τὰ σκεύη.
6 Ἔδωκε λοιπὸν ὁ ἱερεὺς εἰς αὐτὸν τοὺς ἄρτους τοὺς ἁγίους· διότι δὲν ἦτο ἐκεῖ ἄρτος παρὰ τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως, οἵτινες εἶχον σηκωθῆ ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ θέσωσιν ἄρτους ζεστοὺς καθ᾿ ἥν ἡμέραν ἐσηκώθησαν ἐκεῖνοι.
7 Ἦτο δὲ ἐκεῖ ἄνθρωπός τις ἐκ τῶν δούλων τοῦ Σαούλ, τὴν ἡμέραν ἐκείνην, κρατούμενος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· καὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ Δωήκ, ὁ Ἰδουμαῖος, ὁ πρώτιστος τῶν ποιμένων τοῦ Σαούλ.
8 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Ἀχιμέλεχ, Καὶ δὲν ἔχεις ἐδὼ πρόχειρον κανὲν δόρυ ἤ ῥομφαίαν; διότι οὔτε τὴν ῥομφαίαν μου οὔτε τὰ ὅπλα μου ἔλαβον ἐν τῇ χειρὶ μου, ἐπειδή τοῦ βασιλέως ἡ ὑπόθεσις ἦτο κατεπείγουσα.
9 Καὶ εἶπεν ὁ ἱερεύς, Ἡ ῥομφαία Γολιὰθ τοῦ Φιλισταίου, τὸν ὁποῖον ἐπάταξας ἐν τῇ κοιλάδι Ἠλά, ἰδοὺ εἶναι περιτετυλιγμένη εἰς φόρεμα ὄπισθεν τοῦ ἐφόδ· ἐὰν θέλῃς νὰ λάβῃς αὐτήν, λάβε· διότι ἐνταῦθα δὲν εἶναι ἄλλη παρὰ ἐκείνην. Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ. Δὲν εἶναι οὐδεμία ὡς αὐτή· δὸς μοι αὐτήν.
10 Καὶ ἐσηκώθη ὁ Δαβὶδ καὶ ἔφυγε τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἀπὸ προσώπου τοῦ Σαούλ, καὶ ὑπῆγε πρὸς τὸν Ἀγχοῦς, βασιλέα τῆς Γάθ
11 Καὶ εἶπον οἱ δοῦλοι τοῦ Ἀγχοῦς πρὸς αὐτόν, Δὲν εἶναι οὗτος ὁ Δαβὶδ ὁ βασιλεὺς τοῦ τόπου; δὲν εἶναι οὗτος, εἰς τὸν ὁποῖον ἀμοιβαίως ἔψαλλον ἐν τοῖς χοροῖς, λέγουσαι, Ὁ Σαοὺλ ἐπάταξε τὰς χιλιάδας αὑτοῦ, καὶ ὁ Δαβὶδ τὰς μυριάδας αὑτοῦ;
12 Καὶ ἔβαλεν ὁ Δαβὶδ τοὺς λόγους τούτους ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ καὶ ἐφοβήθη σφόδρα ἀπὸ τοῦ Ἀγχοῦς βασιλέως τῆς Γάθ.
13 Καὶ ἤλλαξε τὸν τρόπον αὑτοῦ ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ προσεποιήθη τὸν τρελλὸν μεταξὺ τῶν χειρῶν αὐτῶν, καὶ ἔξυεν ἐπάνω τῶν θυρῶν τῆς πύλης, καὶ ἄφινε τὸν σίελον αὑτοῦ νὰ καταπίπτῃ εἰς τὸ γένειον αὑτοῦ.
14 Τότε εἶπεν ὁ Ἀγχοῦς πρὸς τοὺς δούλους αὑτοῦ, Ἰδού, σεῖς βλέπετε τὸν ἄνθρωπον ὅτι εἶναι τρελλός· διὰ τί ἐφέρετε αὐτὸν πρὸς ἐμέ;
15 μήπως ἐγὼ στεροῦμαι τρελλῶν, ὥστε νὰ φέρητε τοῦτον διὰ νὰ κάμνῃ τὸν τρελλὸν ἔμπροσθέν μου; οὗτος ἤθελεν εἰσέλθει εἰς τὴν οἰκίαν μου;
1 Ἀνεχώρησε δὲ ὁ Δαβὶδ ἐκεῖθεν καὶ διεσώθη εἰς τὸ σπήλαιον Ὀδολλάμ· καὶ ὅτε ἤκουσαν οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ καὶ πᾶς ὁ οἶκος τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, κατέβησαν ἐκεῖ πρὸς αὐτόν.
2 Καὶ συνηθροίσθησαν πρὸς αὐτόν, πᾶς ὅστις ἦτο ἐν στενοχωρίᾳ καὶ πᾶς χρεωφειλέτης καὶ πᾶς δυσηρεστημένος· καὶ ἔγεινεν ἀρχηγὸς ἐπ᾿ αὐτῶν· καὶ ἦσαν μετ᾿ αὐτοῦ ἕως τετρακόσιοι ἄνδρες.
3 Καὶ ἀνεχώρησεν ὁ Δαβὶδ ἐκεῖθεν εἰς Μισπά τῆς Μωάβ· καὶ εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα Μωάβ, Ἄς ἔλθωσι, παρακαλῶ, ὁ πατήρ μου καὶ ἡ μήτηρ μου πρὸς ἐσᾶς, ἑωσοῦ γνωρίσω τί θέλει κάμει ὁ Θεὸς εἰς ἐμέ.
4 Καὶ ἔφερεν αὐτοὺς ἐνώπιον τοῦ βασιλέως Μωὰβ καὶ κατῴκησαν μετ᾿ αὐτοῦ ὅλον τὸν καιρὸν καθ᾿ ὅν ὁ Δαβὶδ ἦτο ἐν τῷ ὀχυρώματι.
5 Εἶπε δὲ Γὰδ ὁ προφήτης πρὸς τὸν Δαβίδ, Μή μένῃς ἐν τῷ ὀχυρώματι· ἀναχώρησον καὶ εἴσελθε εἰς τὴν γῆν Ἰούδα. Τότε ἀνεχώρησεν ὁ Δαβὶδ καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ δάσος Ἀρέθ.
6 Ἀκούσας δὲ ὁ Σαοὺλ ὅτι ἐφανερώθη ὁ Δαβὶδ καὶ οἱ ἄνδρες οἱ μετ᾿ αὐτοῦ (ἐκάθητο δὲ ὁ Σαοὺλ ἐν Γαβαὰ ὑπὸ τὸ δένδρον ἐν Ῥαμά, ἔχων τὸ δόρυ αὑτοῦ ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ, καὶ πάντες οἱ δοῦλοι αὐτοῦ ἵσταντο ἐνώπιον αὐτοῦ),
7 τότε εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τοὺς δούλους αὑτοῦ τοὺς παρεστῶτας ἐνώπιον αὐτοῦ, Ἀκούσατε τώρα, Βενιαμῖται· μήπως εἰς ὅλους σας θέλει δώσει ὁ υἱὸς τοῦ Ἰεσσαὶ ἀγροὺς καὶ ἀμπελῶνας, καὶ ὅλους σας θέλει κάμει χιλιάρχους καὶ ἑκατοντάρχους,
8 ὥστε σεῖς νὰ συνομόσητε πάντες ἐναντίον μου καὶ νὰ μή ἦναι μηδεὶς ὅστις νὰ ἀπαγγείλῃ εἰς ἐμὲ ὅτι ὁ υἱὸς μου ἔκαμε συνθήκην μετὰ τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἰεσσαί, καὶ μηδεὶς ἀπὸ σᾶς νὰ μή ἦναι ὅστις νὰ πονῇ δι᾿ ἐμὲ ἤ νὰ ἀπαγγείλῃ εἰς ἐμὲ ὅτι ὁ υἱὸς μου διήγειρε τὸν δοῦλόν μου ἐναντίον μου, διὰ νὰ ἐνεδρεύῃ καθὼς τὴν σήμερον;
9 Καὶ ἀπεκρίθη Δωήκ ὁ Ἰδουμαῖος, ὅστις ἦτο διωρισμένος ἐπὶ τοὺς δούλους τοῦ Σαούλ, καὶ εἶπεν, Εἶδον τὸν υἱὸν τοῦ Ἰεσσαὶ ἐλθόντα εἰς Νώβ, πρὸς Ἀχιμέλεχ τὸν υἱὸν τοῦ Ἀχιτώβ·
10 ὅστις ἠρώτησε περὶ αὐτοῦ τὸν Κύριον, καὶ τροφὰς ἔδωκεν εἰς αὐτόν, καὶ τὴν ῥομφαίαν Γολιὰθ τοῦ Φιλισταίου ἔδωκεν εἰς αὐτόν.
11 Τότε ἀπέστειλεν ὁ βασιλεὺς νὰ καλέσωσιν Ἀχιμέλεχ τὸν υἱὸν τοῦ Ἀχιτώβ, τὸν ἱερέα, καὶ πάντα τὸν οἶκον τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, τοὺς ἱερεῖς τοὺς ἐν Νώβ· καὶ ἦλθον πάντες πρὸς τὸν βασιλέα.
12 Καὶ εἶπεν ὁ Σαούλ, Ἄκουσον τώρα, υἱὲ τοῦ Ἀχιτώβ. Ὁ δὲ ἀπεκρίθη, Ἰδοὺ ἐγώ, κύριέ μου.
13 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Σαούλ, Διὰ τί συνωμόσατε ἐναντίον μου, σὺ καὶ ὁ υἱὸς τοῦ Ἰεσσαί, ὥστε νὰ δώσῃς εἰς αὐτὸν ἄρτον καὶ ῥομφαίαν καὶ νὰ ἐρωτήσῃς τὸν Θεὸν περὶ αὐτοῦ, ὥστε νὰ σηκωθῇ ἐναντίον μου, νὰ ἐνεδρεύῃ, καθὼς τὴν σήμερον;
14 Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἀχιμέλεχ πρὸς τὸν βασιλέα καὶ εἶπε, Καὶ τίς μεταξὺ πάντων τῶν δούλων σου εἶναι καθὼς ὁ Δαβὶδ πιστός, καὶ γαμβρὸς τοῦ βασιλέως καὶ πορευόμενος εἰς τὸ πρόσταγμά σου καὶ τιμώμενος ἐν τῷ οἴκῳ σου;
15 σήμερον ἤρχισα νὰ ἐρωτῶ τὸν Θεὸν περὶ αὐτοῦ; μή γένοιτο· ἄς μή ἀναθέσῃ ὁ βασιλεὺς μηδὲν ἐπὶ τὸν δοῦλον αὑτοῦ μηδὲ ἐπὶ πάντα τὸν οἶκον τοῦ πατρὸς μου· διότι ὁ δοῦλός σου δὲν ἐξεύρει οὐδὲν περὶ πάντων τούτων, οὔτε μικρὸν οὔτε μέγα.
16 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς, Ἐξάπαντος θέλεις ἀποθάνει, Ἀχιμέλεχ, σὺ καὶ πᾶς ὁ οἶκος τοῦ πατρὸς σου.
17 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τοὺς δορυφόρους τοὺς περιεστῶτας εἰς αὐτόν, Στρέψατε καὶ θανατώσατε τοὺς ἱερεῖς τοῦ Κυρίου· ἐπειδή ἔχουσι καὶ αὐτοὶ τὴν χεῖρα αὑτῶν μετὰ τοῦ Δαβίδ, καὶ ἐπειδή ἐγνώρισαν ὅτι αὐτὸς ἔφευγε καὶ δὲν μοὶ ἀπήγγειλαν τοῦτο. Δὲν ἠθέλησαν ὅμως οἱ δοῦλοι τοῦ βασιλέως νὰ ἐκτείνωσι τὰς χεῖρας αὑτῶν διὰ νὰ πέσωσιν ἐπὶ τοὺς ἱερεῖς τοῦ Κυρίου.
18 Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Δωήκ, Στρέψον σὺ καὶ πέσον ἐπὶ τοὺς ἱερεῖς. Καὶ ἔστρεψε Δωήκ ὁ Ἰδουμαῖος καὶ ἔπεσεν ἐπὶ τοὺς ἱερεῖς, καὶ ἐθανάτωσεν ἐκείνην τὴν ἡμέραν ὀγδοήκοντα πέντε ἄνδρας φοροῦντας λινοῦν ἐφόδ.
19 Καὶ τὴν Νώβ, τὴν πόλιν τῶν ἱερέων, ἐπάταξεν ἐν στόματι μαχαίρας, ἄνδρας καὶ γυναῖκας, παιδία καὶ βρέφη θηλάζοντα, καὶ βόας καὶ ὄνους καὶ πρόβατα, ἐν στόματι μαχαίρας.
20 Διεσώθη δὲ εἷς ἐκ τῶν υἱῶν τοῦ Ἀχιμέλεχ υἱοῦ τοῦ Ἀχιτώβ, ὀνόματι Ἀβιάθαρ, καὶ ἔφυγε κατόπιν τοῦ Δαβίδ.
21 Καὶ ἀπήγγειλεν ὁ Ἀβιάθαρ πρὸς τὸν Δαβίδ, ὅτι ἐθανάτωσεν ὁ Σαοὺλ τοὺς ἱερεῖς τοῦ Κυρίου.
22 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Ἀβιάθαρ, Ἤξευρον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, καθ᾿ ἥν Δωήκ ὁ Ἰδουμαῖος ἦτο ἐκεῖ, ὅτι ἤθελε βεβαίως ἀπαγγείλει πρὸς τὸν Σαούλ· ἐγὼ ἐστάθην αἰτία τοῦ θανάτου πάντων τῶν ἀνθρώπων τοῦ οἴκου τοῦ πατρὸς σου·
23 κάθου μετ᾿ ἐμοῦ, μή φοβοῦ· διότι ὁ ζητῶν τὴν ζωήν μου ζητεῖ καὶ τὴν ζωήν σου· πλήν σὺ θέλεις εἶσθαι μετ᾿ ἐμοῦ ἐν ἀσφαλείᾳ.
1 Ἀπήγγειλαν δὲ πρὸς τὸν Δαβίδ, λέγοντες, Ἰδού, οἱ Φιλισταῖοι πολεμοῦσιν ἐν Κεειλὰ καὶ διαρπάζουσι τὰ ἁλώνια.
2 Καὶ ἠρώτησεν ὁ Δαβὶδ τὸν Κύριον, λέγων, Νὰ ὑπάγω καὶ νὰ πατάξω τοὺς Φιλισταίους τούτους; Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Δαβίδ, Ὕπαγε καὶ πάταξον τοὺς Φιλισταίους καὶ σῶσον τὴν Κεειλά.
3 Καὶ εἶπον οἱ ἄνδρες τοῦ Δαβὶδ πρὸς αὐτόν, Ἰδού, ἡμεῖς ἐνταῦθα ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ φοβούμεθα· πόσῳ δὲ μᾶλλον, ἐὰν ὑπάγωμεν εἰς Κεειλὰ ἐναντίον τῶν στρατευμάτων τῶν Φιλισταίων;
4 Καὶ ἠρώτησε πάλιν ὁ Δαβὶδ ἐκ δευτέρου τὸν Κύριον. Καὶ ἀπεκρίθη πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριος καὶ εἶπε, Σηκώθητι, κατάβα εἰς Κεειλά· διότι θέλω παραδώσει τοὺς Φιλισταίους εἰς τὴν χεῖρά σου.
5 Τότε ἦλθεν ὁ Δαβὶδ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ εἰς Κεειλά, καὶ ἐπολέμησε πρὸς τοὺς Φιλισταίους καὶ ἔλαβε τὰ κτήνη αὐτῶν καὶ ἐπάταξεν αὐτοὺς ἐν σφαγῇ μεγάλῃ. Καὶ ἔσωσεν ὁ Δαβὶδ τοὺς κατοίκους τῆς Κεειλά.
6 Ὅτε δὲ Ἀβιάθαρ ὁ υἱὸς τοῦ Ἀχιμέλεχ ἔφυγε πρὸς τὸν Δαβὶδ εἰς Κεειλά, αὐτὸς εἶχε καταβῆ μὲ ἐφὸδ ἐν τῇ χειρὶ αὑτοῦ.
7 Καὶ ἀπηγγέλθη πρὸς τὸν Σαοὺλ ὅτι ἦλθεν ὁ Δαβὶδ εἰς Κεειλά. Καὶ εἶπεν ὁ Σαούλ, Ὁ Θεὸς παρέδωκεν αὐτὸν εἰς τὴν χεῖρά μου· διότι ἀπεκλείσθη, εἰσελθὼν εἰς πόλιν ἔχουσαν πύλας καὶ μοχλούς.
8 Καὶ συνεκάλεσεν ὁ Σαοὺλ πάντα τὸν λαὸν εἰς πόλεμον, διὰ νὰ καταβῇ εἰς Κεειλά, νὰ πολιορκήσῃ τὸν Δαβὶδ καὶ τοὺς ἄνδρας αὐτοῦ.
9 Καὶ ἔμαθεν ὁ Δαβὶδ ὅτι ὁ Σαοὺλ ἐμηχανεύετο κακὸν ἐναντίον αὐτοῦ· καὶ εἶπε πρὸς τὸν Ἀβιάθαρ τὸν ἱερέα, Φέρε ἐνταῦθα τὸ ἐφόδ.
10 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβίδ, Κύριε Θεέ τοῦ Ἰσραήλ, μετὰ βεβαιότητος ἤκουσεν ὁ δοῦλός σου ὅτι ὁ Σαοὺλ ζητεῖ νὰ ἔλθῃ εἰς Κεειλά, διὰ νὰ ἐξολοθρεύσῃ τὴν πόλιν ἐξ αἰτίας μου·
11 θέλουσι μὲ παραδώσει εἰς αὐτὸν οἱ ἄνδρες τῆς Κεειλά; θέλει καταβῆ ὁ Σαούλ, καθὼς ἤκουσεν ὁ δοῦλός σου; Κύριε Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, φανέρωσον, δέομαι, πρὸς τὸν δοῦλόν σου. Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος, Θέλει καταβῆ.
12 Εἶπε πάλιν ὁ Δαβίδ, Θέλουσι παραδώσει οἱ ἄνδρες τῆς Κεειλὰ ἐμὲ καὶ τοὺς ἄνδρας μου εἰς τὴν χεῖρα τοῦ Σαούλ; Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος, Θέλουσι παραδώσει.
13 Τότε ὁ Δαβὶδ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ, ἕως ἑξακόσιοι, ἐσηκώθησαν καὶ ἐξῆλθον ἀπὸ Κεειλὰ καὶ ὑπῆγον ὅπου ἠδύναντο. Καὶ ἀπηγγέλθη πρὸς τὸν Σαούλ, ὅτι διεσώθη ὁ Δαβὶδ ἀπὸ Κεειλά· ὅθεν ἀπέσχε τοῦ νὰ ἐξέλθῃ.
14 Ὁ δὲ Δαβὶδ ἐκάθησεν ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἐν τόποις ὀχυροῖς, καὶ ἔμενεν ἐπὶ τινος ὄρους ἐν τῇ ἐρήμῳ Ζίφ. Καὶ αὐτὸν ἐζήτει ὁ Σαοὺλ πάσας τὰς ἡμέρας· ὁ Θεὸς ὅμως δὲν παρέδωκεν αὐτὸν εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ.
15 Καὶ εἶδεν ὁ Δαβὶδ ὅτι ἐξῆλθεν ὁ Σαοὺλ διὰ νὰ ζητῇ τὴν ζωήν αὐτοῦ καὶ ἦτο ὁ Δαβὶδ ἐν τῇ ἐρήμῳ Ζίφ, ἐντὸς τοῦ δάσους.
16 Τότε ἐσηκώθη Ἰωνάθαν, ὁ υἱὸς τοῦ Σαούλ, καὶ ὑπῆγε πρὸς τὸν Δαβὶδ εἰς τὸ δάσος, καὶ ἐνίσχυσε τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐν τῷ Θεῷ.
17 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Μή φοβοῦ· διότι δὲν θέλει σὲ εὑρεῖ ἡ χεὶρ Σαοὺλ τοῦ πατρὸς μου· καὶ σὺ θέλεις βασιλεύσει ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ, καὶ ἐγὼ θέλω εἶσθαι δεύτερός σου· μάλιστα καὶ Σαοὺλ ὁ πατήρ μου ἐξεύρει τοῦτο.
18 Καὶ ἔκαμον ἀμφότεροι συνθήκην ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· καὶ ἐκάθητο ὁ Δαβὶδ ἐντὸς τοῦ δάσους, ὁ δὲ Ἰωνάθαν ἀνεχώρησεν εἰς τὸν οἶκον αὑτοῦ.
19 Ἀνέβησαν δὲ οἱ Ζιφαῖοι πρὸς τὸν Σαοὺλ εἰς Γαβαά, λέγοντες, Δὲν εἶναι κεκρυμμένος ὁ Δαβὶδ εἰς ἡμᾶς ἐν ὀχυρώμασι ἐντὸς τοῦ δάσους, ἐπὶ τοῦ βουνοῦ Ἐχελά, τοῦ πρὸς τὰ δεξιὰ Γεσιμών;
20 τώρα λοιπόν, βασιλεῦ, κατάβα, καθ᾿ ὅλην τὴν ἐπιθυμίαν τῆς ψυχῆς σου εἰς τὸ νὰ καταβῇς· καὶ ἡμῶν ἔργον θέλει εἶσθαι νὰ παραδώσωμεν αὐτὸν εἰς τὴν χεῖρα τοῦ βασιλέως.
21 Καὶ εἶπεν ὁ Σαούλ, Εὐλογημένοι σεῖς παρὰ Κυρίου, διότι ἐλάβετε συμπάθειαν πρὸς ἐμέ·
22 ὑπάγετε λοιπόν, βεβαιώθητε ἀκριβέστερα καὶ μάθετε καὶ ἰδέτε τὸν τόπον αὐτοῦ, ποῦ κρύπτεται, τίς εἶδεν αὐτὸν ἐκεῖ· διότι μοὶ εἶπον ὅτι μηχανεύεται πανουργίας·
23 ἰδέτε λοιπὸν καὶ μάθετε ἐν τίνι ἐκ πάντων τῶν ἀποκρύφων τόπων εἶναι κεκρυμμένος, καὶ ἐπιστρέψατε πρὸς ἐμὲ ἀφοῦ βεβαιωθῆτε· καὶ θέλω ὑπάγει μὲ σᾶς· καὶ ἐὰν ἦναι ἐν τῇ γῇ ταύτῃ, βεβαίως θέλω ἐξιχνιάσει αὐτὸν μεταξὺ πασῶν τῶν χιλιάδων τοῦ Ἰούδα.
24 Καὶ ἐσηκώθησαν καὶ ὑπῆγον εἰς Ζίφ πρὸ τοῦ Σαούλ· ὁ Δαβὶδ ὅμως καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ ἦσαν ἐν τῇ ἐρήμῳ Μαών, ἐν τῇ πεδιάδι κατὰ τὰ δεξιὰ τοῦ Γεσιμών.
25 Ὑπῆγε δὲ ὁ Σαοὺλ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ νὰ ζητήσωσιν αὐτόν. Καὶ ἀπηγγέλθη τοῦτο πρὸς τὸν Δαβίδ· ὅθεν κατέβη εἰς τὴν πέτραν καὶ ἐκάθητο ἐν τῇ ἐρήμῳ Μαών. Καὶ ἀκούσας ὁ Σαούλ, ἔτρεξε κατόπιν τοῦ Δαβὶδ εἰς τὴν ἔρημον Μαών.
26 Καὶ ὁ μὲν Σαοὺλ ἐπορεύετο κατὰ τοῦτο τὸ μέρος τοῦ ὄρους, ὁ δὲ Δαβὶδ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ κατ᾿ ἐκεῖνο τὸ μέρος τοῦ ὄρους· καὶ ἔσπευσεν ὁ Δαβὶδ νὰ φύγῃ ἀπὸ προσώπου τοῦ Σαούλ· πλήν ὁ Σαοὺλ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ περιεκύκλωσαν τὸν Δαβὶδ καὶ τοὺς ἄνδρας αὐτοῦ, διὰ νὰ συλλάβωσιν αὐτούς.
27 Ἦλθε δὲ μηνυτής πρὸς τὸν Σαούλ, λέγων, Σπεῦσον καὶ ἐλθέ, διότι οἱ Φιλισταῖοι ἐφώρμησαν εἰς τὴν γῆν.
28 Ὅθεν ἐπέστρεψεν ὁ Σαοὺλ ἀπὸ τοῦ νὰ διώκῃ κατόπιν τοῦ Δαβίδ, καὶ ὑπῆγεν εἰς συνάντησιν τῶν Φιλισταίων· διὰ τοῦτο νόμασαν ἐκεῖνον τὸν τόπον, Σελὰ-ἀμμαλεκώθ.
29 (24-1) Ἀνέβη δὲ ὁ Δαβὶδ ἐκεῖθεν καὶ ἐκάθησεν ἐν ὀχυροῖς τόποις τῆς Ἔν-γαδδί.
1 (24:2) Καὶ ἀφοῦ ἐπέστρεψεν ὁ Σαοὺλ ἀπὸ ὄπισθεν τῶν Φιλισταίων,ἀνήγγειλαν πρὸς αὐτόν, λέγοντες, Ἰδού, ὁ Δαβὶδ εἶναι ἐν τῇ ἐρήμῳ Ἔν-γαδδί.
2 (24:3) Τότε ἔλαβεν ὁ Σαοὺλ τρεῖς χιλιάδας ἀνδρῶν, ἐκλεκτῶν ἀπὸ παντὸς τοῦ Ἰσραήλ, καὶ ὑπῆγε νὰ ζητῇ τὸν Δαβὶδ καὶ τοὺς ἄνδρας αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς βράχους τῶν ἀγρίων αἰγῶν.
3 (24:4) Καὶ ἦλθεν εἰς τὰς μάνδρας τῶν προβάτων ἐπὶ τῆς ὁδοῦ, ὅπου ἦτο σπήλαιον· καὶ εἰσῆλθεν ὁ Σαοὺλ διὰ νὰ σκεπάσῃ τοὺς πόδας αὑτοῦ· ὁ δὲ Δαβὶδ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ ἐκάθηντο εἰς τὸ ἐνδότερον τοῦ σπηλαίου.
4 (24:5) Καὶ εἶπον οἱ ἄνδρες τοῦ Δαβὶδ πρὸς αὐτόν, Ἰδού, ἡ ἡμέρα περὶ τῆς ὁποίας ὁ Κύριος ἐλάλησε πρὸς σέ, λέγων, Ἰδού, ἐγὼ θέλω παραδώσει τὸν ἐχθρὸν σου εἰς τὴν χεῖρά σου, καὶ θέλεις κάμει εἰς αὐτὸν ὅπως σοὶ φανῇ καλόν. Τότε ἐσηκώθη ὁ Δαβὶδ καὶ ἀπέκοψε κρυφίως τὸ κράσπεδον τοῦ ἐπενδύματος τοῦ Σαούλ.
5 (24:6) Καὶ μετὰ ταῦτα ἡ καρδία τοῦ Δαβὶδ ἐκτύπησεν αὐτόν, ἐπειδή εἶχεν ἀποκόψει τὸ κράσπεδον τοῦ Σαούλ.
6 (24:7) Καὶ εἶπε πρὸς τοὺς ἄνδρας αὐτοῦ, Μή γένοιτο εἰς ἐμὲ παρὰ Κυρίου νὰ κάμω τὸ πρᾶγμα τοῦτο εἰς τὸν κύριόν μου, τὸν κεχρισμένον τοῦ Κυρίου, νὰ ἐπιβάλω τὴν χεῖρά μου ἐπ᾿ αὐτόν· διότι εἶναι κεχρισμένος τοῦ Κυρίου.
7 (24:8) Καὶ ἐμπόδισεν ὁ Δαβὶδ τοὺς ἄνδρας αὐτοῦ διὰ τῶν λόγων τούτων καὶ δὲν ἀφῆκεν αὐτοὺς νὰ σηκωθῶσι κατὰ τοῦ Σαούλ. Σηκωθεὶς δὲ ὁ Σαοὺλ ἐκ τοῦ σπηλαίου, ὑπῆγεν εἰς τὴν ὁδὸν αὑτοῦ.
8 (24:9) Καὶ μετὰ ταῦτα σηκωθεὶς ὁ Δαβὶδ ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ σπηλαίου καὶ ἐβόησεν ὄπισθεν τοῦ Σαούλ, λέγων, Κύριέ μου βασιλεῦ. Καὶ ὅτε ἔβλεψεν ὁ Σαοὺλ ὀπίσω αὐτοῦ, ὁ Δαβὶδ ἔκυψε μὲ τὸ πρόσωπον εἰς τὴν γῆν καὶ προσεκύνησεν αὐτόν.
9 (24:10) Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Σαούλ, Διὰ τί ἀκούεις τοὺς λόγους ἀνθρώπων λεγόντων, Ἰδού, ὁ Δαβὶδ ζητεῖ τὸ κακὸν σου;
10 (24:11) Ἰδού, ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ εἶδον οἱ ὀφθαλμοὶ σου τίνι τρόπῳ σὲ παρέδωκεν ὁ Κύριος εἰς τὴν χεῖρά μου σήμερον, ἐν τῷ σπηλαίῳ· καὶ εἶπον τινές νὰ σὲ θανατώσω· πλήν ὁ ὀφθαλμὸς μου σὲ ἐφείσθη· καὶ εἶπα, Δὲν θέλω ἐπιβάλει τὴν χεῖρά μου κατὰ τοῦ κυρίου μου· διότι εἶναι κεχρισμένος τοῦ Κυρίου.
11 (24:12) Ἰδὲ προσέτι, πάτερ μου, ἰδὲ μάλιστα τὸ κράσπεδον τοῦ ἐπενδύματός σου ἐν τῇ χειρὶ μου· ἐπειδή, ἐκ τοῦ ὅτι ἀπέκοψα τὸ κράσπεδον τοῦ ἐπενδύματός σου καὶ δὲν σὲ ἐθανάτωσα, γνώρισον καὶ ἰδὲ ὅτι δὲν εἶναι κακία οὐδὲ παράβασις ἐν τῇ χειρὶ μου καὶ δὲν ἡμάρτησα ἐναντίον σου· σὺ ὅμως θηρεύεις τὴν ζωήν μου διὰ νὰ ἀφαιρέσῃς αὐτήν.
12 (24:13) Ἄς κρίνῃ ὁ Κύριος μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ, καὶ ἄς μὲ ἐκδικήσῃ ὁ Κύριος ἀπὸ σοῦ· ἡ χεὶρ μου ὅμως δὲν θέλει εἶσθαι ἐπὶ σέ·
13 (24:14) καθὼς λέγει ἡ παροιμία τῶν ἀρχαίων, Ἐξ ἀνόμων ἐξέρχεται ἀνομία· ὅθεν ἡ χεὶρ μου δὲν θέλει εἶσθαι ἐπὶ σέ.
14 (24:15) Ὀπίσω τίνος ἐξῆλθεν ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ; ὀπίσω τίνος τρέχεις σὺ; ὀπίσω κυνὸς νενεκρωμένου, ὀπίσω ἑνὸς ψύλλου.
15 (24:16) Ὁ Κύριος λοιπὸν ἄς ἦναι δικαστής καὶ ἄς κρίνῃ μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ· καὶ ἄς ἴδῃ, καὶ ἄς δικάσῃ τὴν δίκην μου καὶ ἄς μὲ ἐλευθερώσῃ ἐκ τῆς χειρὸς σου.
16 (24:17) Καὶ ἀφοῦ ἐτελείωσεν ὁ Δαβὶδ λαλῶν τοὺς λόγους τούτους πρὸς τὸν Σαούλ, εἶπεν ὁ Σαούλ, Ἡ φωνή σου εἶναι αὕτη, τέκνον μου Δαβίδ; Καὶ ὕψωσεν ὁ Σαοὺλ τὴν φωνήν αὑτοῦ καὶ ἔκλαυσε.
17 (24:18) Καὶ εἶπε πρὸς τὸν Δαβίδ, Σύ εἶσαι δικαιότερος ἐμοῦ· διότι σὺ ἀνταπέδωκας εἰς ἐμὲ καλόν, ἐγὼ δὲ ἀνταπέδωκα εἰς σὲ κακόν.
18 (24:19) Καὶ σὺ ἔδειξας σήμερον μὲ πόσην ἀγαθότητα ἐφέρθης πρὸς ἐμέ· διότι ἐνῷ μὲ ἀπέκλεισεν ὁ Κύριος εἰς τὰς χεῖράς σου, σὺ δὲν μὲ ἐθανάτωσας.
19 (24:20) Καὶ τίς, εὑρὼν τὸν ἐχθρὸν αὑτοῦ, ἤθελεν ἀφήσει αὐτὸν νὰ ὑπάγῃ τὴν ὁδὸν αὑτοῦ ἀβλαβῶς; ὁ Κύριος λοιπὸν νὰ σοὶ ἀνταποδώσῃ καλόν, δι᾿ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔκαμες εἰς ἐμὲ σήμερον.
20 (24:21) Καὶ τώρα, ἰδού, γνωρίζω ὅτι βεβαίως θέλεις βασιλεύσει, καὶ ἡ βασιλεία τοῦ Ἰσραήλ θέλει στερεωθῆ ἐν τῇ χειρὶ σου.
21 (24:22) Τώρα λοιπὸν ὅμοσόν μοι εἰς τὸν Κύριον, ὅτι δὲν θέλεις ἐξολοθρεύσει τὸ σπέρμα μου μετ᾿ ἐμέ, καὶ ἔτι δὲν θέλεις ἀφανίσει τὸ ὄνομά μου ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ πατρὸς μου.
22 (24:23) Καὶ ὥμοσεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Σαούλ. Καὶ ἀνεχώρησεν ὁ Σαοὺλ εἰς τὸν οἶκον αὑτοῦ· ὁ δὲ Δαβὶδ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ ἀνέβησαν εἰς τὸ ὀχύρωμα.
1 Ἀπέθανε δὲ ὁ Σαμουήλ· καὶ συνήχθησαν πᾶς ὁ Ἰσραήλ καὶ ἔκλαυσαν αὐτόν, καὶ ἐνεταφίασαν αὐτὸν ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ ἐν Ῥαμά. Καὶ ἐσηκώθη ὁ Δαβὶδ καὶ κατέβη εἰς τὴν ἔρημον Φαράν.
2 Ἦτο δὲ ἄνθρωπός τις ἐν Μαών, τοῦ ὁποίου τὰ κτήματα ἦσαν ἐν τῷ Καρμήλῳ, καὶ ὁ ἄνθρωπος ἦτο μέγας σφόδρα καὶ εἶχε τρισχίλια πρόβατα καὶ χιλίας αἶγας· καὶ ἐκούρευε τὰ πρόβατα αὑτοῦ ἐν τῷ Καρμήλῳ.
3 Τὸ δὲ ὄνομα τοῦ ἀνθρώπου ἦτο Νάβαλ· καὶ τὸ ὄνομα τῆς γυναικὸς αὐτοῦ Ἀβιγαία· καὶ ἡ μὲν γυνή ἦτο καλή εἰς τὴν σύνεσιν καὶ ὡραία τὴν ὄψιν· ὁ ἄνθρωπος ὅμως σκληρός, καὶ κακὸς εἰς τὰς πράξεις αὑτοῦ· ἦτο δὲ ἐκ τῆς γενεᾶς τοῦ Χάλεβ.
4 Καὶ ἤκουσεν ὁ Δαβὶδ ἐν τῇ ἐρήμῳ, ὅτι ὁ Νάβαλ ἐκούρευε τὰ πρόβατα αὑτοῦ.
5 Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Δαβὶδ δέκα νέους, καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τοὺς νέους, Ἀνάβητε εἰς τὸν Κάρμηλον καὶ ὑπάγετε πρὸς τὸν Νάβαλ καὶ χαιρετήσατε αὐτὸν ἐξ ὀνόματός μου.
6 καὶ θέλετε εἰπεῖ, Νὰ ἦσαι πολυχρόνιος· εἰρήνη καὶ εἰς σέ, εἰρήνη καὶ εἰς τὸν οἶκόν σου, εἰρήνη καὶ εἰς πάντα ὅσα ἔχεις·
7 καὶ τώρα ἤκουσα ὅτι ἔχεις κουρευτάς· ἰδού, τοὺς ποιμένας σου, οἵτινες ἦσαν μεθ᾿ ἡμῶν, δὲν ἐβλάψαμεν αὐτούς, οὐδὲ ἐχάθη τι εἰς αὐτούς, καθ᾿ ὅλον τὸν καιρὸν καθ᾿ ὅν ἦσαν ἐν τῷ Καρμήλῳ·
8 ἐρώτησον τοὺς νέους σου, καὶ θέλουσι σοὶ εἰπεῖ· ἄς εὕρωσι λοιπὸν οἱ νέοι οὗτοι χάριν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς σου· διότι εἰς ἡμέραν καλήν ἤλθομεν· δός, παρακαλοῦμεν, ὅ, τι ἔλθῃ εἰς τὴν χεῖρά σου πρὸς τοὺς δούλους σου καὶ πρὸς τὸν υἱὸν σου τὸν Δαβίδ.
9 Καὶ ἐλθόντες οἱ νέοι τοῦ Δαβὶδ ἐλάλησαν πρὸς τὸν Νάβαλ κατὰ πάντας τοὺς λόγους τούτους ἐν ὀνόματι τοῦ Δαβίδ, καὶ ἔπαυσαν.
10 Ἀλλ᾿ ὁ Νάβαλ ἀπεκρίθη πρὸς τοὺς δούλους τοῦ Δαβὶδ καὶ εἶπε, Τίς εἶναι ὁ Δαβὶδ; καὶ τίς ὁ υἱὸς τοῦ Ἰεσσαί; πολλοὶ εἶναι τὴν σήμερον οἱ δοῦλοι, οἵτινες ἀποσκιρτῶσιν ἕκαστος ἀπὸ τοῦ κυρίου αὑτοῦ·
11 θέλω λάβει λοιπὸν τὸν ἄρτον μου καὶ τὸ ὕδωρ μου καὶ τὸ σφακτὸν μου, τὸ ὁποῖον ἔσφαξα διὰ τοὺς κουρευτὰς μου, καὶ δώσει εἰς ἀνθρώπους τοὺς ὁποίους δὲν γνωρίζω πόθεν εἶναι;
12 Καὶ ἐστράφησαν οἱ νέοι τοῦ Δαβὶδ εἰς τὴν ὁδὸν αὑτῶν καὶ ἀνεχώρησαν καὶ ἐλθόντες ἀπήγγειλαν πρὸς αὐτὸν πάντας τοὺς λόγους τούτους.
13 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τοὺς ἄνδρας αὑτοῦ, Ζώσθητε ἕκαστος τὴν ῥομφαίαν αὑτοῦ. Καὶ ἐζώσθησαν ἕκαστος τὴν ῥομφαίαν αὑτοῦ· καὶ ὁ Δαβὶδ ὁμοίως ἐζώσθη τὴν ῥομφαίαν αὑτοῦ· καὶ ἀνέβησαν κατόπιν τοῦ Δαβὶδ ἕως τετρακόσιοι ἄνδρες· διακόσιοι δὲ ἔμειναν πλησίον τῆς ἀποσκευῆς.
14 Εἷς δὲ ἐκ τῶν νέων ἀπήγγειλε πρὸς τὴν Ἀβιγαίαν, τὴν γυναῖκα τοῦ Νάβαλ, λέγων, Ἰδού, ὁ Δαβὶδ ἀπέστειλε μηνυτὰς ἐκ τῆς ἐρήμου διὰ νὰ χαιρετήσῃ τὸν κύριον ἡμῶν, καὶ ἐκεῖνος ἀπεδίωξεν αὐτούς·
15 οἱ ἄνδρες ὅμως ἐστάθησαν πολὺ καλοὶ πρὸς ἡμᾶς καὶ δὲν ἐβλάφθημεν οὐδὲ ἐχάσαμεν οὐδὲν, ὅσον καιρὸν συνανεστράφημεν μετ᾿ αὐτῶν, ὅτε ἤμεθα ἐν τοῖς ἀγροῖς·
16 ἦσαν ὡς τεῖχος πέριξ ἡμῶν καὶ νύκτα καὶ ἡμέραν, καθ᾿ ὅλον τὸν καιρὸν καθ᾿ ὅν ἤμεθα μετ᾿ αὐτῶν βόσκοντες τὰ πρόβατα·
17 τώρα λοιπόν, γνώρισον καὶ ἰδὲ τί θέλεις κάμει σύ· διότι κακὸν ἀπεφασίσθη κατὰ τοῦ κυρίου ἡμῶν, καὶ κατὰ παντὸς τοῦ οἴκου αὐτοῦ· ἐπειδή εἶναι ἄνθρωπος δύστροπος, ὥστε οὐδεὶς δύναται νὰ ὁμιλήσῃ πρὸς αὐτόν.
18 Τότε ἔσπευσεν ἡ Ἀβιγαία, καὶ ἔλαβε διακοσίους ἄρτους, καὶ δύο ἀγγεῖα οἴνου, καὶ πέντε πρόβατα ἡτοιμασμένα, καὶ πέντε μέτρα σίτου πεφρυγανισμένου, καὶ ἑκατὸν δέσμας σταφίδος, καὶ διακοσίας πήττας σύκων, καὶ ἔθεσεν αὐτὰ ἐπὶ ὄνων.
19 Καὶ εἶπε πρὸς τοὺς νέους αὑτῆς, Προπορεύεσθε ἔμπροσθέν μου· ἰδού, ἐγὼ ἔρχομαι κατόπιν σας· πρὸς τὸν Νάβαλ ὅμως τὸν ἄνδρα αὑτῆς δὲν ἐφανέρωσε τοῦτο.
20 Καὶ καθὼς αὐτή, καθημένη ἐπὶ τοῦ ὄνου, κατέβαινεν ὑπὸ τὴν σκέπην τοῦ ὄρους, ἰδού, ὁ Δαβὶδ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ κατέβαινον πρὸς αὐτήν· καὶ συνήντησεν αὐτούς.
21 εἶχε δὲ εἰπεῖ ὁ Δαβίδ, Ματαίως τῳόντι ἐφύλαξα πάντα ὅσα εἶχεν οὗτος ἐν τῇ ἐρήμῳ, καὶ δὲν ἐχάθη οὐδὲν ἐκ πάντων τῶν κτημάτων αὐτοῦ· καὶ ἀνταπέδωκεν εἰς ἐμὲ κακὸν ἀντὶ καλοῦ·
22 οὕτω νὰ κάμῃ ὁ Θεὸς εἰς τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Δαβὶδ καὶ οὕτω νὰ προσθέσῃ, ἐὰν ἕως τὸ πρωΐ ἀφήσω ἐκ πάντων τῶν πραγμάτων αὐτοῦ οὐροῦντα εἰς τοῖχον.
23 Καὶ καθὼς εἶδεν ἡ Ἀβιγαία τὸν Δαβίδ, ἔσπευσε καὶ κατέβη ἀπὸ τοῦ ὄνου καὶ ἔπεσεν ἐνώπιον τοῦ Δαβὶδ κατὰ πρόσωπον καὶ προσεκύνησεν ἕως ἐδάφους.
24 Καὶ προσέπεσεν εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ καὶ εἶπεν, Ἐπ᾿ ἐμέ, ἐπ᾿ ἐμέ, κύριέ μου, ἄς ἦναι αὕτη ἡ ἀδικία· καὶ ἄς λαλήσῃ, παρακαλῶ, ἡ δούλη σου εἰς τὰ ὦτά σου, καὶ ἄκουσον τοὺς λόγους τῆς δούλης σου.
25 Ἄς μή δώσῃ ὁ κύριός μου, παρακαλῶ, οὐδεμίαν προσοχήν εἰς τοῦτον τὸν δύστροπον ἄνθρωπον, τὸν Νάβαλ· διότι κατὰ τὸ ὄνομα αὐτοῦ, τοιοῦτος εἶναι· Νάβαλ τὸ ὄνομα αὐτοῦ, καὶ ἀφροσύνη μετ᾿ αὐτοῦ· ἐγὼ δὲ ἡ δούλη σου δὲν εἶδον τοὺς νέους τοῦ κυρίου μου, τοὺς ὁποίους ἀπέστειλας.
26 Τώρα λοιπὸν, κύριε μου, ζῇ Κύριος καὶ ζῇ ἡ ψυχή σου, ὁ Κύριος βεβαίως σὲ ἐκράτησεν ἀπὸ τοῦ νὰ ἐμβῇς εἰς αἷμα καὶ νὰ ἐκδικηθῇς διὰ τῆς χειρὸς σου· τώρα δὲ οἱ ἐχθροὶ σου καὶ οἱ ζητοῦντες κακὸν εἰς τὸν κύριόν μου, ἄς ἦναι ὡς ὁ Νάβαλ.
27 Καὶ τώρα αὕτη ἡ προσφορά, τὴν ὁποίαν ἡ δούλη σου ἔφερε πρὸς τὸν κύριόν μου, ἄς δοθῇ εἰς τοὺς νέους τοὺς ἀκολουθοῦντας τὸν κύριόν μου.
28 Συγχώρησον, παρακαλῶ, τὸ ἁμάρτημα τῆς δούλης σου· διότι ὁ Κύριος θέλει βεβαίως κάμει εἰς τὸν κύριόν μου οἶκον ἀσφαλῆ, ἐπειδή μάχεται ὁ κύριός μου τὰς μάχας τοῦ Κυρίου, καὶ κακία δὲν εὑρέθη ἐν σοὶ πώποτε.
29 Ἄν καὶ ἐσηκώθη ἄνθρωπος καταδιώκων σε καὶ ζητῶν τὴν ψυχήν σου, ἡ ψυχή ὅμως τοῦ κυρίου μου θέλει εἶσθαι δεδεμένη εἰς τὸν δεσμὸν τῆς ζωῆς πλησίον Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου· τὰς δὲ ψυχὰς τῶν ἐχθρῶν σου, ταύτας θέλει ἐκσφενδονίσει ἐκ μέσου τῆς σφενδόνης.
30 Καὶ ὅταν κάμῃ ὁ Κύριος εἰς τὸν κύριόν μου κατὰ πάντα τὰ ἀγαθὰ τὰ ὁποῖα ἐλάλησε περὶ σοῦ, καὶ σὲ καταστήσῃ κυβερνήτην ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ,
31 δὲν θέλει εἶσθαι τοῦτο σκάνδαλον εἰς σὲ οὐδὲ πρόσκομμα καρδίας εἰς τὸν κύριόν μου, ἤ ὅτι ἔχυσας αἷμα ἀναίτιον, ἤ ὅτι ὁ κύριός μου ἐξεδίκησεν αὐτὸς ἑαυτόν· πλήν ὅταν ὁ Κύριος ἀγαθοποιήσῃ τὸν κύριόν μου, τότε ἐνθυμήθητι τὴν δούλην σου.
32 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὴν Ἀβιγαίαν, Εὐλογητὸς Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὅστις σὲ ἀπέστειλε τὴν ἡμέραν ταύτην εἰς συνάντησίν μου·
33 καὶ εὐλογημένη ἡ βουλή σου καὶ εὐλογημένη σύ, ἥτις μὲ ἐφύλαξας τὴν ἡμέραν ταύτην ἀπὸ τοῦ νὰ ἐμβῶ εἰς αἵματα καὶ νὰ ἐκδικηθῶ διὰ τῆς χειρὸς μου·
34 διότι ἀληθῶς, ζῇ Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὅστις μὲ ἐμπόδισεν ἀπὸ τοῦ νὰ σὲ κακοποιήσω, ἐὰν δέν ἤθελες σπεύσει νὰ ἔλθῃς εἰς συνάντησίν μου, δὲν ἤθελε μείνει εἰς τὸν Νάβαλ ἕως τῆς αὐγῆς οὐρῶν εἰς τοῖχον.
35 Καὶ ἔλαβεν ὁ Δαβὶδ ἐκ τῆς χειρὸς αὐτῆς τὰ ὅσα ἔφερε πρὸς αὐτόν· καὶ εἶπε πρὸς αὐτήν, Ἀνάβα πρὸς τὸν οἶκόν σου ἐν εἰρήνῃ· βλέπε, εἰσήκουσα τῆς φωνῆς σου καὶ ἐτίμησα τὸ πρόσωπόν σου.
36 Καὶ ἦλθεν ἡ Ἀβιγαία πρὸς τὸν Νάβαλ· καὶ ἰδοὺ, εἶχε συμπόσιον ἐν τῷ οἴκῳ αὑτοῦ, ὡς συμπόσιον βασιλέως· καὶ ἡ καρδία τοῦ Νάβαλ ἦτο εὔθυμος ἐν αὐτῷ, καὶ ἦτο εἰς ἄκρον μεθυσμένος· ὅθεν δὲν ἀπήγγειλε πρὸς αὐτὸν οὐδέν, μικρὸν μέγα, ἕως τῆς αὐγῆς.
37 Τὸ πρωΐ ὅμως, ἀφοῦ ὁ Νάβαλ ἐξεμέθυσεν, ἐφανέρωσε πρὸς αὐτὸν ἡ γυνή αὐτοῦ τὰ πράγματα ταῦτα· καὶ ἐνεκρώθη ἡ καρδία αὐτοῦ ἐντὸς αὐτοῦ καὶ ἔγεινεν ὡς λίθος.
38 Καὶ μετὰ δέκα ἡμέρας περίπου ἐπάταξεν ὁ Κύριος τὸν Νάβαλ, καὶ ἀπέθανε.
39 Καὶ ὅτε ἤκουσεν ὁ Δαβὶδ ὅτι ἀπέθανεν ὁ Νάβαλ, εἶπεν, Εὐλογητὸς Κύριος, ὅστις ἔκρινε τὴν κρίσιν μου περὶ τοῦ ὀνειδισμοῦ μου τοῦ γενομένου παρὰ τοῦ Νάβαλ, καὶ ἠμπόδισε τὸν δοῦλον αὑτοῦ ἀπὸ κακοῦ· καὶ τὴν κακίαν τοῦ Νάβαλ ἔστρεψεν ὁ Κύριος κατὰ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ. Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Δαβὶδ καὶ ἐλάλησε πρὸς τὴν Ἀβιγαίαν, διὰ νὰ λάβῃ αὐτήν γυναῖκα εἰς ἑαυτόν.
40 Καὶ ἐλθόντες οἱ δοῦλοι τοῦ Δαβὶδ πρὸς τὴν Ἀβιγαίαν εἰς τὸν Κάρμηλον, ἐλάλησαν πρὸς αὐτήν, λέγοντες, Ὁ Δαβὶδ ἀπέστειλεν ἡμᾶς πρὸς σέ, διὰ νὰ σὲ λάβῃ γυναῖκα εἰς ἑαυτόν.
41 Καὶ ἐσηκώθη καὶ προσεκύνησε κατὰ πρόσωπον ἕως ἐδάφους καὶ εἶπεν, Ἰδού, ἄς ἦναι ἡ δούλη σου θεράπαινα διὰ νὰ πλύνῃ τοὺς πόδας τῶν δούλων τοῦ κυρίου μου.
42 Καὶ ἔσπευσεν ἡ Ἀβιγαία καὶ ἐσηκώθη καὶ ἀνέβη ἐπὶ τοῦ ὄνου, μετὰ πέντε κορασίων αὑτῆς ἀκολουθούντων ὀπίσω αὐτῆς· καὶ ὑπῆγε κατόπιν των ἀπεσταλμένων τοῦ Δαβὶδ καὶ ἔγεινε γυνή αὐτοῦ.
43 Ἔλαβεν ὁ Δαβὶδ καὶ τὴν Ἀχινοὰμ ἀπὸ Ἰεζραέλ· καὶ ἦσαν ἀμφότεραι γυναῖκες αὐτοῦ.
44 Ὁ δὲ Σαοὺλ εἶχε δώσει Μιχάλ, τὴν θυγατέρα αὑτοῦ, τὴν γυναῖκα τοῦ Δαβίδ, εἰς τὸν Φαλτὶ τὸν υἱὸν τοῦ Λαείς, τὸν ἀπὸ Γαλλείμ.
1 Ἦλθον δὲ οἱ Ζιφαῖοι πρὸς τὸν Σαοὺλ εἰς Γαβαά, λέγοντες, Δὲν κρύπτεται ὁ Δαβὶδ ἐν τῷ βουνῷ Ἐχελὰ ἀπέναντι Γεσιμών;
2 Καὶ ἐσηκώθη ὁ Σαοὺλ καὶ κατέβη εἰς τὴν ἔρημον Ζίφ, ἔχων μεθ᾿ ἑαυτοῦ τρεῖς χιλιάδας ἀνδρῶν ἐκλεκτῶν ἐκ τοῦ Ἰσραήλ, διὰ νὰ ζητῇ τὸν Δαβὶδ ἐν τῇ ἐρήμῳ Ζίφ.
3 Καὶ ἐστρατοπέδευσεν ὁ Σαοὺλ ἐπὶ τοῦ βουνοῦ Ἐχελά, τοῦ ἀπέναντι Γεσιμών, πλησίον τῆς ὁδοῦ. Ὁ δὲ Δαβὶδ ἐκάθητο ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ εἶδεν ὅτι ὁ Σαοὺλ ἤρχετο κατόπιν αὐτοῦ εἰς τὴν ἔρημον.
4 Ὅθεν ἀπέστειλεν ὁ Δαβὶδ κατασκόπους καὶ ἔμαθεν ὅτι ὁ Σαοὺλ ἦλθε τῳόντι.
5 Καὶ σηκωθεὶς ὁ Δαβὶδ ἦλθεν εἰς τὸν τόπον ὅπου ὁ Σαοὺλ εἶχε στρατοπεδεύσει· καὶ παρετήρησεν ὁ Δαβὶδ τὸν τόπον ὅπου ἐκοιμᾶτο ὁ Σαούλ, καὶ Ἀβενήρ ὁ υἱὸς τοῦ Νήρ, ὁ ἀρχιστράτηγος αὐτοῦ· ἐκοιμᾶτο δὲ ὁ Σαοὺλ ἐντὸς τοῦ περιβόλου, καὶ ὁ λαὸς ἦτο ἐστρατοπεδευμένος κύκλῳ αὐτοῦ.
6 Τότε ἐλάλησεν ὁ Δαβὶδ καὶ εἶπε πρὸς τὸν Ἀχιμέλεχ τὸν Χετταῖον καὶ πρὸς τὸν Ἀβισαὶ τὸν υἱὸν τῆς Σερουΐας, ἀδελφὸν τοῦ Ἰωάβ, λέγων, Τίς θέλει καταβῆ μετ᾿ ἐμοῦ πρὸς τὸν Σαοὺλ εἰς τὸ στρατόπεδον; Καὶ εἶπεν ὁ Ἀβισαί, Ἐγὼ θέλω καταβῆ μετὰ σοῦ.
7 Ἦλθον λοιπὸν ὁ Δαβὶδ καὶ ὁ Ἀβισαὶ διὰ νυκτὸς πρὸς τὸν λαόν· καὶ ἰδού, ὁ Σαούλ ἔκειτο κοιμώμενος ἐντὸς τοῦ περιβόλου, καὶ τὸ δόρυ αὐτοῦ ἐμπεπηγμένον εἰς τὴν γῆν πρὸς τὴν κεφαλήν αὐτοῦ· ὁ δὲ Ἀβενήρ καὶ ὁ λαὸς ἐκοιμῶντο κύκλῳ αὐτοῦ.
8 Τότε εἶπεν ὁ Ἀβισαὶ πρὸς τὸν Δαβίδ, Ὁ Θεὸς ἀπέκλεισε σήμερον εἰς τὴν χεῖρά σου τὸν ἐχθρὸν σου· τώρα λοιπὸν ἄς πατάξω αὐτὸν διὰ τοῦ δόρατος ἕως τῆς γῆς διὰ μιᾶς· καὶ δὲν θέλω δευτερώσει ἐπ᾿ αὐτόν.
9 Ἀλλ᾿ ὁ Δαβὶδ εἶπε πρὸς τὸν Ἀβισαί, Μή θανατώσῃς αὐτόν· διότι τίς ἐπιβαλὼν τὴν χεῖρα αὑτοῦ ἐπὶ τὸν κεχρισμένον τοῦ Κυρίου θέλει εἶσθαι ἀθῷος;
10 Εἶπε μάλιστα ὁ Δαβίδ, Ζῇ Κύριος, ὁ Κύριος θέλει πατάξει αὐτόν· ἤ ἡ ἡμέρα αὐτοῦ θέλει ἐλθεῖ, καὶ θέλει ἀποθάνει· θέλει καταβῆ εἰς πόλεμον καὶ θανατωθῆ·
11 μή γένοιτο εἰς ἐμὲ παρὰ Κυρίου, νὰ ἐπιβάλω τὴν χεῖρά μου ἐπὶ τὸν κεχρισμένον τοῦ Κυρίου· λάβε ὅμως τώρα, παρακαλῶ, τὸ δόρυ τὸ πρὸς τὴν κεφαλήν αὐτοῦ καὶ τὸ ἀγγεῖον τοῦ ὕδατος, καὶ ἄς ἀναχωρήσωμεν.
12 Ἔλαβε λοιπὸν ὁ Δαβὶδ τὸ δόρυ καὶ τὸ ἀγγεῖον τοῦ ὕδατος ἀπὸ πλησίον τῆς κεφαλῆς τοῦ Σαούλ· καὶ ἀνεχώρησαν, καὶ οὐδεὶς εἶδε καὶ οὐδεὶς ἐνόησε καὶ οὐδεὶς ἐξύπνησε· διότι πάντες ἐκοιμῶντο, ἐπειδή βαθὺς ὕπνος παρὰ Κυρίου ἔπεσεν ἐπ᾿ αὐτούς.
13 Τότε διέβη ὁ Δαβὶδ εἰς τὸ πέραν καὶ ἐστάθη ἐπὶ τῆς κορυφῆς τοῦ ὄρους μακρόθεν· ἦτο δὲ πολὺ ἀπόστημα μεταξὺ αὐτῶν.
14 Καὶ ἐβόησεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν λαὸν καὶ πρὸς τὸν Ἀβενήρ τὸν υἱὸν τοῦ Νήρ, λέγων, Δὲν ἀποκρίνεσαι, Ἀβενήρ; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἀβενήρ καὶ εἶπε, Τίς εἶσαι σύ, ὅστις βοᾷς πρὸς τὸν βασιλέα;
15 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Ἀβενήρ, Δὲν εἶσαι ἀνήρ σύ; καὶ τίς ὅμοιός σου μεταξὺ τοῦ Ἰσραήλ; διὰ τί λοιπὸν δὲν φυλάττεις τὸν κύριόν σου τὸν βασιλέα; διότι εἰσῆλθέ τις ἐκ τοῦ λαοῦ διὰ νὰ θανατώσῃ τὸν βασιλέα τὸν κύριόν σου·
16 δὲν εἶναι καλὸν τὸ πρᾶγμα τοῦτο, τὸ ὁποῖον ἔπραξας· ζῇ Κύριος, σεῖς εἶσθε ἄξιοι θανάτου, ἐπειδή δὲν ἐφυλάξατε τὸν κύριόν σας, τὸν κεχρισμένον τοῦ Κυρίου. Καὶ τώρα, ἰδέτε ποῦ εἶναι τὸ δόρυ τοῦ βασιλέως καὶ τὸ ἀγγεῖον τοῦ ὕδατος· τὸ πρὸς τὴν κεφαλήν αὐτοῦ.
17 Καὶ ἐγνώρισεν ὁ Σαοὺλ τὴν φωνήν τοῦ Δαβὶδ καὶ εἶπεν, Ἡ φωνή σου εἶναι, τέκνον μου Δαβίδ; Καὶ ὁ Δαβὶδ εἶπεν, Ἡ φωνή μου, κύριέ μου βασιλεῦ.
18 Καὶ εἶπε, Διὰ τί ὁ κύριός μου καταδιώκει οὕτως ὀπίσω τοῦ δούλου αὑτοῦ; διότι τί ἔπραξα; ἤ τί κακὸν εἶναι ἐν τῇ χειρὶ μου;
19 τώρα λοιπὸν ἄς ἀκούσῃ, παρακαλῶ, ὁ κύριός μου ὁ βασιλεὺς τοὺς λόγους τοῦ δούλου αὑτοῦ· ἐὰν ὁ Κύριος σὲ διήγειρεν ἐναντίον μου, ἄς δεχθῇ θυσίαν· ἀλλ᾿ ἐὰν υἱοὶ ἀνθρώπων, οὗτοι ἄς ἦναι ἐπικατάρατοι ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· διότι μὲ ἐξέβαλον τὴν σήμερον ἀπὸ τοῦ νὰ κατοικῶ ἐν τῇ κληρονομίᾳ τοῦ Κυρίου, λέγοντες, Ὕπαγε, λάτρευε ἄλλους Θεούς·
20 τώρα λοιπόν, ἄς μή πέσῃ τὸ αἷμά μου εἰς τὴν γῆν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· διότι ἐξῆλθεν ὁ βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ νὰ ζητήσῃ ἕνα ψύλλον, ὡς ὅταν καταδιώκῃ τις πέρδικα εἰς τὰ ὄρη.
21 Καὶ εἶπεν ὁ Σαούλ, Ἡμάρτησα· ἐπίστρεψον, τέκνον μου Δαβίδ· διότι δὲν θέλω σὲ κακοποιήσει πλέον, ἐπειδή ἡ ψυχή μου ἐστάθη σήμερον πολύτιμος εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς σου· ἰδού, ἔπραξα ἀφρόνως καὶ ἐπλανήθην σφόδρα.
22 Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Δαβὶδ καὶ εἶπεν, Ἰδού, τὸ δόρυ τοῦ βασιλέως· καὶ ἄς καταβῇ εἷς ἐκ τῶν νέων καὶ ἄς λάβῃ αὐτό.
23 ὁ δὲ Κύριος ἄς ἀποδώσῃ εἰς ἕκαστον κατὰ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ καὶ κατὰ τὴν πίστιν αὐτοῦ· διότι σὲ παρέδωκεν ὁ Κύριος σήμερον εἰς τὴν χεῖρά μου, πλήν ἐγὼ δὲν ἠθέλησα νὰ ἐπιβάλω τὴν χεῖρά μου ἐπὶ τὸν κεχρισμένον τοῦ Κυρίου.
24 ἰδοὺ λοιπόν, καθὼς ἡ ζωή σου ἐστάθη σήμερον πολύτιμος εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς μου, οὕτως ἡ ζωή μου ἄς σταθῇ πολύτιμος εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ Κυρίου, καὶ ἄς μὲ ἐλευθερώσῃ ἐκ πασῶν τῶν θλίψεων.
25 Τότε εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν Δαβίδ, Εὐλογημένος νὰ ἦσαι, τέκνον μου Δαβίδ· βεβαίως θέλεις κατορθώσει μεγάλα καὶ θέλεις βεβαίως ὑπερισχύσει. Καὶ ὁ μὲν Δαβὶδ ἀπῆλθεν εἰς τὴν ὁδὸν αὑτοῦ, ὁ δὲ Σαοὺλ ἐπέστρεψεν εἰς τὸν τόπον αὑτοῦ.
1 Εἶπε δὲ ὁ Δαβὶδ ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ, Θέλω βεβαίως ἀπολεσθῆ μίαν ἡμέραν διὰ χειρὸς τοῦ Σαούλ· δὲν εἶναι τι καλήτερον δι᾿ ἐμέ, παρὰ νὰ διασωθῶ ταχέως εἰς τὴν γῆν τῶν Φιλισταίων· τότε ἀπ᾿ ἐμοῦ ὁ Σαοὺλ ἀπελπισθείς, θέλει παραιτηθῆ ἀπὸ τοῦ νὰ μὲ ζητῇ πλέον εἰς πάντα τὰ ὅρια τοῦ Ἰσραήλ· οὕτω θέλω σωθῆ ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ.
2 Καὶ ἐσηκώθη ὁ Δαβὶδ καὶ διέβη, αὐτὸς καὶ οἱ ἑξακόσιοι ἄνδρες οἱ μετ᾿ αὐτοῦ, πρὸς τὸν Ἀγχοῦς υἱὸν τοῦ Μαώχ, βασιλέα τῆς Γάθ.
3 Καὶ ἐκάθησεν ὁ Δαβὶδ μετὰ τοῦ Ἀγχοῦς ἐν Γάθ, αὐτὸς καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ, ἕκαστος μετὰ τῆς οἰκογενείας αὑτοῦ, καὶ ὁ Δαβὶδ μετὰ τῶν δύο γυναικῶν αὑτοῦ, Ἀχινοάμ τῆς Ἰεζραηλίτιδος καὶ Ἀβιγαίας τῆς Καρμηλίτιδος γυναικὸς τοῦ Νάβαλ.
4 Ἀνηγγέλθη δὲ πρὸς τὸν Σαοὺλ ὅτι ἔφυγεν ὁ Δαβὶδ εἰς Γάθ. ὅθεν δὲν ἐζήτησε πλέον αὐτόν.
5 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Ἀγχοῦς, Ἐὰν εὕρηκα τώρα χάριν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς σου, ἄς μοὶ δοθῇ τόπος εἰς τινα τῶν πόλεων τῆς ἐξοχῆς, διὰ νὰ καθήσω ἐκεῖ· διότι πῶς νὰ κάθηται ὁ δοῦλός σου μετὰ σοῦ ἐν τῇ βασιλευούσῃ πόλει;
6 Καὶ ἔδωκεν εἰς αὐτὸν ὁ Ἀγχοῦς τὴν Σικλὰγ κατ᾿ ἐκείνην τὴν ἡμέραν· διὰ τοῦτο ἡ Σικλὰγ ἔμεινεν εἰς τοὺς βασιλεῖς τοῦ Ἰούδα μέχρι τῆς σήμερον.
7 Ὁ δὲ ἀριθμὸς τῶν ἡμερῶν, τὰς ὁποίας ὁ Δαβὶδ ἐκάθησεν ἐν τῇ γῇ τῶν Φιλισταίων, ἔγεινεν ἕν ἔτος καὶ τέσσαρες μῆνες.
8 Ἀνέβαινε δὲ ὁ Δαβὶδ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ καὶ ἔκαμνον εἰσδρομὰς εἰς τοὺς Γεσσουρίτας καὶ Γεζραίους καὶ Ἀμαληκίτας· διότι οὗτοι ἦσαν ἐκ παλαιοῦ οἱ κάτοικοι τῆς γῆς, κατὰ τὴν εἴσοδον Σοὺρ καὶ ἕως τῆς γῆς Αἰγύπτου.
9 Καὶ ἐκτύπα ὁ Δαβὶδ τὴν γῆν καὶ δὲν ἄφινε ζῶντα οὔτε ἄνδρα οὔτε γυναῖκα· καὶ ἐλάμβανε πρόβατα καὶ βόας καὶ ὄνους καὶ καμήλους καὶ ἐνδύματα· καὶ ἐπιστρέφων ἤρχετο πρὸς τὸν Ἀγχοῦς.
10 Καὶ ἔλεγεν ὁ Ἀγχοῦς πρὸς τὸν Δαβίδ, Ποῦ ἐκάμετε εἰσδρομήν σήμερον; Καὶ ἀπεκρίνετο ὁ Δαβίδ, πρὸς τὸ μεσημβρινὸν τοῦ Ἰούδα καὶ πρὸς τὸ μεσημβρινὸν τῶν Ἰεραμεηλιτῶν καὶ πρὸς τὸ μεσημβρινὸν τῶν Κεναίων.
11 Καὶ οὔτε ἄνδρα οὔτε γυναῖκα δὲν ἄφινε ζῶντα ὁ Δαβίδ, διὰ νὰ φέρῃ εἴδησιν εἰς Γάθ, λέγων, Μήποτε ἀναγγείλωσιν ἐναντίον ἡμῶν, λέγοντες, Οὕτω κάμνει ὁ Δαβὶδ καὶ τοιοῦτος εἶναι ὁ τρόπος αὐτοῦ, καθ᾿ ὅλας τὰς ἡμέρας ὅσας κάθηται ἐν τῇ γῇ τῶν Φιλισταίων.
12 Καὶ ἐπίστευεν ὁ Ἀγχοῦς τὸν Δαβίδ, λέγων, Αὐτὸς ἔκαμεν ἑαυτὸν διόλου μισητὸν εἰς τὸν λαὸν αὑτοῦ τὸν Ἰσραήλ· διὰ τοῦτο θέλει εἶσθαι δοῦλος εἰς ἐμὲ πάντοτε.
1 Κατ᾿ ἐκείνας δὲ τὰς ἡμέρας συνήθροισαν οἱ Φιλισταῖοι τὰ στρατεύματα αὑτῶν πρὸς ἐκστρατείαν, διὰ νὰ πολεμήσωσι μετὰ τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ εἶπεν ὁ Ἀγχοῦς πρὸς τὸν Δαβίδ, Ἔξευρε μετὰ βεβαιότητος ὅτι θέλεις ἐξέλθει μετ᾿ ἐμοῦ εἰς τὸν πόλεμον, σὺ καὶ οἱ ἄνδρες σου.
2 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Ἀγχοῦς, Θέλεις βεβαίως γνωρίσει τί θέλει κάμει ὁ δοῦλός σου. Καὶ εἶπεν ὁ Ἀγχοῦς πρὸς τὸν Δαβίδ, Διὰ τοῦτο θέλω σὲ κάμει ἀρχισωματοφύλακά μου διαπαντός.
3 Ἀπέθανε δὲ ὁ Σαμουήλ, καὶ πᾶς ὁ Ἰσραήλ ἐθρήνησεν αὐτὸν καὶ ἐνεταφίασεν αὐτὸν ἐν Ῥαμὰ τῇ πόλει αὐτοῦ. Καὶ ἐξέβαλεν ὁ Σαοὺλ ἐκ τοῦ τόπου τοὺς ἔχοντας πνεῦμα μαντείας καὶ τοὺς μάγους.
4 Συνηθροίσθησαν λοιπὸν οἱ Φιλισταῖοι καὶ ἦλθον καὶ ἐστρατοπέδευσαν ἐν Σουνήμ· καὶ συνήθροισεν ὁ Σαοὺλ πάντα τὸν Ἰσραήλ, καὶ ἐστρατοπέδευσαν ἐν Γελβουέ.
5 Καὶ ὅτε εἶδεν ὁ Σαοὺλ τὸ στρατόπεδον τῶν Φιλισταίων, ἐφοβήθη, καὶ ἐτρόμαξεν ἡ καρδία αὐτοῦ σφόδρα.
6 Καὶ ἠρώτησεν ὁ Σαοὺλ τὸν Κύριον· ἀλλ᾿ ὁ Κύριος δὲν ἀπεκρίθη πρὸς αὐτὸν οὔτε δι᾿ ἐνυπνίων οὔτε διὰ τοῦ Οὐρὶμ οὔτε διὰ προφητῶν.
7 Τότε εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τοὺς δούλους αὑτοῦ, Ζητήσατέ μοι γυναῖκα ἔχουσαν πνεῦμα μαντείας, διὰ νὰ ὑπάγω πρὸς αὐτήν καὶ νὰ ἐρωτήσω αὐτήν. Καὶ οἱ δοῦλοι αὐτοῦ εἶπον πρὸς αὐτόν, Ἰδού, εἶναι ἐν Ἔν-δὼρ γυνή τις ἔχουσα πνεῦμα μαντείας.
8 Καὶ μετεσχηματίσθη ὁ Σαοὺλ καὶ ἐνεδύθη ἄλλα ἱμάτια, καὶ ὑπῆγεν αὐτὸς καὶ δύο ἄνδρες μετ᾿ αὐτοῦ καὶ ἦλθον πρὸς τὴν γυναῖκα διὰ νυκτός· καὶ εἶπε, Μάντευσον, παρακαλῶ, εἰς ἐμὲ διὰ τοῦ πνεύματος τῆς μαντείας καὶ ἀναβίβασόν μοι ὅντινα σοὶ εἴπω.
9 Καὶ εἶπεν ἡ γυνή πρὸς αὐτόν, Ἰδού, σὺ ἐξεύρεις ὅσα ἔκαμεν ὁ Σαούλ, τίνι τρόπῳ ἐξωλόθρευσε τοὺς ἔχοντας πνεῦμα μαντείας καὶ τοὺς μάγους ἐκ τοῦ τόπου· διὰ τί λοιπὸν σὺ παγιδεύεις τὴν ζωήν μου, διὰ νὰ μὲ θανατώσωσι;
10 Καὶ ὥμοσε πρὸς αὐτήν ὁ Σαοὺλ εἰς τὸν Κύριον, λέγων, Ζῇ Κύριος, δὲν θέλει σὲ συμβῆ οὐδὲν κακὸν διὰ τοῦτο.
11 Τότε εἶπεν ἡ γυνή, Τίνα νὰ σοὶ ἀναβιβάσω; Καὶ εἶπε, τὸν Σαμουήλ ἀναβίβασόν μοι.
12 Καὶ ὅτε εἶδεν γυνή τὸν Σαμουήλ, ἐβόησε μετὰ φωνῆς μεγάλης· καὶ εἶπεν ἡ γυνή πρὸς τὸν Σαούλ, λέγουσα, Διὰ τί μὲ ἠπάτησας; καὶ σὺ εἶσαι ὁ Σαούλ.
13 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτήν ὁ βασιλεύς, Μή φοβοῦ· τί εἶδες λοιπὸν; Καὶ εἶπεν ἡ γυνή πρὸς τὸν Σαούλ, Θεοὺς εἶδον ἀναβαίνοντας ἐκ τῆς γῆς.
14 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτήν, Τίς εἶναι ἡ μορφή αὐτοῦ; Ἡ δὲ εἶπε, Γέρων τις ἀναβαίνει καὶ εἶναι περιτετυλιγμένος μὲ ἐπένδυμα. Καὶ ἐγνώρισεν ὁ Σαοὺλ ὅτι ἦτο ὁ Σαμουήλ, καὶ ἔκυψε κατὰ πρόσωπον εἰς τὴν γῆν καὶ προσεκύνησε.
15 Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουήλ πρὸς τὸν Σαούλ, Διὰ τί μὲ παρηνώχλησας, ὥστε νὰ μὲ κάμῃς νὰ ἀναβῶ; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Σαούλ, Εὑρίσκομαι ἐν μεγάλῃ ἀμηχανίᾳ· διότι οἱ Φιλισταῖοι πολεμοῦσιν ἐναντίον μου, καὶ ὁ Θεὸς ἀπεμακρύνθη ἀπ᾿ ἐμοῦ καὶ δὲν μοὶ ἀποκρίνεται πλέον οὔτε διὰ προφητῶν οὔτε δι᾿ ἐνυπνίων· διὰ τοῦτο σὲ ἐκάλεσα διὰ νὰ φανερώσῃς εἰς ἐμὲ τί νὰ κάμω.
16 Τότε εἶπεν ὁ Σαμουήλ, Διὰ τί λοιπὸν ἐρωτᾷς ἐμέ, ἀφοῦ ὁ Κύριος ἀπεμακρύνθη ἀπὸ σοῦ καὶ ἔγεινεν ἐχθρὸς σου;
17 ὁ Κύριος βεβαίως ἔκαμεν εἰς ἑαυτὸν ὡς ἐλάλησε δι᾿ ἐμοῦ· διότι ἐξέσχισεν ὁ Κύριος τὴν βασιλείαν ἐκ τῆς χειρὸς σου καὶ ἔδωκεν αὐτήν εἰς τὸν πλησίον σου, τὸν Δαβίδ·
18 ἐπειδή δὲν ὑπήκουσας εἰς τὴν φωνήν τοῦ Κυρίου, οὑδὲ ἐξετέλεσας τὸν μέγαν θυμὸν αὐτοῦ κατὰ τοῦ Ἀμαλήκ, διὰ τοῦτο ὁ Κύριος ἔκαμεν εἰς σὲ τὸ πρᾶγμα τοῦτο τὴν ἡμέραν ταύτην·
19 καὶ θέλει παραδώσει ὁ Κύριος καὶ τὸν Ἰσραήλ μετὰ σοῦ εἰς τὴν χεῖρα τῶν Φιλισταίων· καὶ αὔριον σὺ καὶ οἱ υἱοὶ σου θέλετε εἶσθαι μετ᾿ ἐμοῦ· καὶ τὸ στρατόπεδον τοῦ Ἰσραήλ θέλει παραδώσει ὁ Κύριος εἰς τὴν χεῖρα τῶν Φιλισταίων.
20 Τότε ἔπεσεν ὁ Σαοὺλ εὐθὺς ὅλος ἐξηπλωμένος κατὰ γῆς· διότι κατετρόμαξεν ἐκ τῶν λόγων τοῦ Σαμουήλ· καὶ δύναμις δὲν ἦτο ἐν αὐτῷ, ἐπειδή δὲν εἶχε φάγει ἄρτον ὅλην τὴν ἡμέραν καὶ ὅλην τὴν νύκτα.
21 Καὶ ἦλθεν ἡ γυνή πρὸς τὸν Σαοὺλ καὶ εἶδεν ὅτι ἦτο σφόδρα τεταραγμένος, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Ἰδού, ἡ δούλη σου ὑπήκουσεν εἰς τὴν φωνήν σου, καὶ ἔβαλον τὴν ζωήν μου εἰς τὴν χεῖρά μου καὶ ὑπετάχθην εἰς τοὺς λόγους σου, τοὺς ὁποίους ἐλάλησας πρὸς ἐμέ·
22 τώρα λοιπόν, ἄκουσον καὶ σύ, παρακαλῶ, τὴν φωνήν τῆς δούλης σου, καὶ ἄς βάλω ὀλίγον ἄρτον ἔμπροσθέν σου· καὶ φάγε, διὰ νὰ λάβῃς δύναμιν, ἐπειδή ὑπάγεις εἰς ὁδοιπορίαν.
23 Πλήν δὲν ἤθελε, λέγων, Δὲν θέλω φάγει· οἱ δοῦλοι ὅμως αὐτοῦ μετὰ τῆς γυναικὸς ἐβίαζον αὐτόν, καὶ εἰσήκουσεν εἰς τὴν φωνήν αὐτῶν· καὶ σηκωθεὶς ἀπὸ τῆς γῆς, ἐκάθησεν ἐπὶ τῆς κλίνης.
24 εἶχε δὲ ἡ γυνή παχὺ δαμάλιον ἐν τῇ οἰκίᾳ· καὶ ἔσπευσε καὶ ἔσφαξεν αὑτό· καὶ λαβοῦσα ἄλευρον, ἐζύμωσε καὶ ἔψησεν ἄζυμα ἐξ αὐτοῦ.
25 Καὶ ἔφερεν ἔμπροσθεν τοῦ Σαοὺλ καὶ ἔμπροσθεν τῶν δούλων αὑτοῦ· καὶ ἔφαγον. Καὶ ἐσηκώθησαν καὶ ἀνεχώρησαν τὴν νύκτα ἐκείνην.
1 Συνήθροισαν δὲ οἱ Φιλισταῖοι πάντα τὰ στρατεύματα αὑτῶν εἰς Ἀφέκ· καὶ οἱ Ἰσραηλῖται ἐστρατοπέδευσαν παρὰ τὴν πηγήν τὴν ἐν Ἰεζραέλ.
2 Καὶ οἱ σατράπαι τῶν Φιλισταίων διέβαινον κατὰ ἑκατοντάδας καὶ χιλιάδας· ὁ Δαβὶδ δὲ καὶ οἱ ἄνδρες αὑτοῦ διέβαινον κατόπισθεν μετὰ τοῦ Ἀγχοῦς.
3 Καὶ εἶπον οἱ στρατηγοὶ τῶν Φιλισταίων, Τί θέλουσιν οὗτοι οἱ Ἑβραῖοι; Καὶ εἶπεν ὁ Ἀγχοῦς πρὸς τοὺς στρατηγοὺς τῶν Φιλισταίων, Δὲν εἶναι οὗτος ὁ Δαβίδ, ὁ δοῦλος τοῦ Σαοὺλ βασιλέως τοῦ Ἰσραήλ, ὅστις ἐστάθη μετ᾿ ἐμοῦ ταύτας τὰς ἡμέρας ἤ τούτους τοὺς χρόνους; καὶ δὲν εὕρηκα ἐν αὐτῷ οὐδὲν σφάλμα, ἀφοῦ ἐνέπεσεν εἰς ἐμὲ ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης.
4 Καὶ ἠγανάκτησαν κατ᾿ αὐτοῦ οἱ στρατηγοὶ τῶν Φιλισταίων· καὶ εἶπον πρὸς αὐτὸν οἱ στρατηγοὶ τῶν Φιλισταίων, Ἀπόπεμψον τὸν ἄνθρωπον τοῦτον, καὶ ἄς ἐπιστρέψῃ εἰς τὸν τόπον αὑτοῦ, τὸν ὁποῖον διώρισας εἰς αὐτόν, καὶ ἄς μή καταβῇ μεθ᾿ ἡμῶν εἰς τὴν μάχην, μήποτε γείνῃ ἐν τῇ μάχη πολέμιος ἡμῶν· διότι πῶς ἤθελε διαλλαγῇ οὗτος μετὰ τοῦ κυρίου αὑτοῦ; οὐχὶ μὲ τὰς κεφαλὰς τῶν ἀνδρῶν τούτων;
5 δὲν εἶναι οὗτος ὁ Δαβίδ, περὶ τοῦ ὁποῖον ἔψαλλον ἀμοιβαίως ἐν τοῖς χοροῖς, λέγοντες, Ὁ Σαοὺλ ἐπάταξε τὰς χιλιάδας αὑτοῦ, Καὶ ὁ Δαβὶδ τὰς μυριάδας αὑτοῦ;
6 Τότε ἐκάλεσεν ὁ Ἀγχοῦς τὸν Δαβὶδ καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν, Ζῇ Κύριος, βεβαίως ἐστάθης εὐθύς, καὶ ἡ ἔξοδός σου καὶ ἡ εἴσοδός σου μετ᾿ ἐμοῦ ἐν τῷ στρατοπέδῳ εἶναι ἀρεστή ἔμπροσθεν τῶν ὀφθαλμῶν μου· διότι κακὸν δὲν εὕρηκα ἐν σοί, ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἦλθες πρὸς ἐμὲ ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης· ἀλλ᾿ ὅμως εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν σατραπῶν δὲν εἶσαι ἀρεστός·
7 τώρα λοιπὸν ἐπίστρεψον καὶ ὕπαγε ἐν εἰρήνῃ, διὰ νὰ μή φέρῃς δυσαρέσκειαν εἰς τοὺς σατράπας τῶν Φιλισταίων.
8 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Ἀγχοῦς, Ἀλλὰ τί ἔκαμα; καὶ τί εὕρηκας ἐν τῷ δούλῳ σου ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας εἶμαι ἐνώπιόν σου, ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης, ὥστε νὰ μή ὑπάγω νὰ πολεμήσω ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν τοῦ κυρίου μου τοῦ βασιλέως;
9 Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἀγχοῦς καὶ εἶπε πρὸς τὸν Δαβίδ, Ἐξεύρω ὅτι εἶσαι ἀρεστὸς εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς μου, ὡς ἄγγελος Θεοῦ· πλήν οἱ σατράπαι τῶν Φιλισταίων εἶπον, Δὲν θέλει ἀναβῆ μεθ᾿ ἡμῶν εἰς τὴν μάχην·
10 τώρα λοιπὸν σηκώθητι ἐνωρὶς τὸ πρωΐ, μετὰ τῶν δούλων τοῦ κυρίου σου, τῶν ἐλθόντων μετὰ σοῦ· καὶ καθὼς σηκωθῆτε ἐνωρὶς τὸ πρωΐ, εὐθὺς ὅταν φέγξῃ, ἀναχωρήσατε.
11 Καὶ ἐσηκώθη ἐνωρὶς τὸ πρωΐ ὁ Δαβὶδ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ, διὰ νὰ ἀναχωρήσωσι, νὰ ἐπιστρέψωσιν εἰς τὴν γῆν τῶν Φιλισταίων. Οἱ δὲ Φιλισταῖοι ἀνέβησαν εἰς Ἰεζραέλ.
1 Καὶ ὅτε ὁ Δαβὶδ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ εἰσῆλθον εἰς Σικλὰγ τὴν τρίτην ἡμέραν, οἱ Ἀμαληκῖται εἶχον κάμει εἰσδρομήν εἰς τὸ μεσημβρινὸν καὶ εἰς Σικλάγ, καὶ εἶχον πατάξει τὴν Σικλὰγ καὶ κατακαύσει αὐτήν ἐν πυρί·
2 καὶ εἶχον αἰχμαλωτίσει τὰς γυναῖκας τὰς ἐν αὐτῇ, ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου· δὲν ἐθανάτωσαν οὐδένα, ἀλλὰ ἔλαβον αὐτοὺς καὶ ὑπῆγαν εἰς τὴν ὁδὸν αὑτῶν.
3 Ὁ δὲ Δαβὶδ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ ἦλθον εἰς τὴν πόλιν, καὶ ἰδοὺ, ἦτο πυρπολημένη· καὶ αἱ γυναῖκες αὐτῶν καὶ οἱ υἱοὶ αὐτῶν καὶ αἱ θυγατέρες αὐτῶν χμαλωτισμένοι.
4 Τότε ὕψωσεν ὁ Δαβὶδ καὶ ὁ λαὸς ὁ μετ᾿ αὐτοῦ τὴν φωνήν αὑτῶν καὶ ἔκλαυσαν, ἑωσοῦ δὲν ἔμεινε πλέον ἐν αὐτοῖς δύναμις νὰ κλαίωσι.
5 Καὶ ἀμφότεραι αἱ γυναῖκες τοῦ Δαβὶδ ἠχμαλωτίσθησαν, Ἀχινοὰμ ἡ Ἰεζραηλίτις, καὶ Ἀβιγαία ἡ γυνή Νάβαλ τοῦ Καρμηλίτου.
6 Καὶ ἐθλίβη ὁ Δαβὶδ σφόδρα· διότι ὁ λαὸς ἔλεγε νὰ λιθοβολήσωσιν αὐτόν, ἐπειδή ἡ ψυχή παντὸς τοῦ λαοῦ ἦτο κατάπικρος, ἕκαστος διὰ τοὺς υἱοὺς αὑτοῦ καὶ διὰ τὰς θυγατέρας αὑτοῦ· ὁ Δαβὶδ ὅμως ἐκραταιώθη ἐν Κυρίῳ τῷ Θεῷ αὑτοῦ.
7 Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς Ἀβιάθαρ τὸν ἱερέα, υἱὸν τοῦ Ἀχιμέλεχ, Φέρε μοι ἐνταῦθα, παρακαλῶ, τὸ ἐφόδ. Καὶ ἔφερεν ὁ Ἀβιάθαρ τὸ ἐφὸδ πρὸς τὸν Δαβίδ.
8 Καὶ ἠρώτησεν ὁ Δαβὶδ τὸν Κύριον, λέγων, Νὰ καταδιώξω ὄπισθεν τούτων τῶν ληστῶν; θέλω προφθάσει αὐτούς; Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν, Καταδίωξον· διότι θέλεις βεβαίως προφθάσει καὶ ἀφεύκτως θέλεις ἐλευθερώσει πάντα.
9 Τότε ὑπῆγεν ὁ Δαβίδ, αὐτὸς καὶ οἱ ἑξακόσιοι ἄνδρες οἱ μετ᾿ αὐτοῦ, καὶ ἦλθον ἕως τοῦ χειμάρρου Βοσόρ, ὅπου οἱ ἀπομένοντες ἐστάθησαν.
10 Ὁ δὲ Δαβίδ, αὐτὸς καὶ τετρακόσιοι ἄνδρες, κατεδίωκον, ἐπειδή ἔμειναν ὀπίσω διακόσιοι, οἵτινες ἀποκαμόντες δὲν ἠδύναντο νὰ διαβῶσι τὸν χείμαρρον Βοσόρ.
11 Καὶ εὕρηκαν ἄνθρωπον Αἰγύπτιον ἐν ἀγρῷ καὶ ἔφεραν αὐτὸν πρὸς τὸν Δαβίδ· καὶ ἔδωκαν εἰς αὐτὸν ἄρτον, καὶ ἔφαγε, καὶ ἐπότισαν αὐτὸν ὕδωρ·
12 καὶ ἔδωκαν εἰς αὐτὸν τμῆμα πήττας σύκων καὶ δύο βότρυς σταφίδων· καὶ ἔφαγε, καὶ ἐπανῆλθε τὸ πνεῦμα αὐτοῦ εἰς αὐτόν· διότι δὲν εἶχε φάγει ἄρτον οὐδὲ εἶχε πίει ὕδωρ, τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας.
13 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Δαβίδ, Τίνος εἶσαι; καὶ πόθεν εἶσαι; Καὶ εἶπεν, Εἶμαι νέος Αἰγύπτιος, δοῦλος τινὸς Ἀμαληκίτου· καὶ μὲ ἀφῆκεν ὁ κύριός μου, ἐπειδή ἠρρώστησα τρεῖς ἡμέρας τώρα·
14 ἡμεῖς ἐκάμαμεν εἰσδρομήν εἰς τὸ μεσημβρινὸν τῶν Χερεθαίων καὶ εἰς τὰ μέρη τῆς Ἰουδαίας καὶ εἰς τὸ μεσημβρινὸν τοῦ Χάλεβ· καὶ ἐπυρπολήσαμεν τὴν Σικλάγ.
15 Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Δαβίδ, Δύνασαι νὰ μὲ ὁδηγήσῃς κάτω πρὸς τοὺς ληστὰς τούτους; Ὁ δὲ εἶπεν, Ὅμοσόν μοι εἰς τὸν Θεόν, ὅτι δὲν θέλεις μὲ θανατώσει οὔτε θέλεις μὲ παραδώσει εἰς τὴν χεῖρα τοῦ κυρίου μου, καὶ θέλω σὲ ὁδηγήσει κάτω πρὸς τούτους τοὺς ληστάς.
16 Καὶ ὅτε ὡδήγησεν αὐτὸν κάτω, ἰδού, ἦσαν διεσκορπισμένοι ἐπὶ τὸ πρόσωπον παντὸς τοῦ τόπου, τρώγοντες καὶ πίνοντες καὶ χορεύοντες, διὰ πάντα τὰ λάφυρα τὰ μεγάλα, τὰ ὁποῖα ἔλαβον ἐκ τῆς γῆς τῶν Φιλισταίων καὶ ἐκ τῆς γῆς τοῦ Ἰούδα.
17 Καὶ ἐπάταξεν αὐτοὺς ὁ Δαβὶδ ἀπὸ τῆς αὐγῆς μέχρι τῆς ἑσπέρας τῆς ἐπιούσης· καὶ δὲν διεσώθη οὐδὲ εἷς ἐξ αὐτῶν, πλήν τετρακοσίων νέων, οἵτινες ἐκάθηντο ἐπὶ καμήλων καὶ ἔφυγον.
18 Καὶ ἠλευθέρωσεν ὁ Δαβὶδ ὅσα ἥρπασαν οἱ Ἀμαληκῖται· καὶ τὰς δύο γυναῖκας αὑτοῦ ἠλευθέρωσεν ὁ Δαβίδ.
19 Καὶ δὲν ἔλειψεν εἰς αὐτοὺς οὔτε μικρὸν οὔτε μέγα, οὔτε υἱοὶ οὔτε θυγατέρες οὔτε λάφυρον οὔτε οὐδὲν ἐκ τῶν ὅσα ἥρπασαν ἀπ᾿ αὐτῶν· τὰ πάντα ἐπανέλαβεν ὁ Δαβίδ.
20 Καὶ ἔλαβεν ὁ Δαβὶδ πάντα τὰ πρόβατα καὶ τοὺς βόας, καὶ φέροντες αὐτὰ ἔμπροσθεν τῶν ἄλλων κτηνῶν, ἔλεγον, Ταῦτα εἶναι τὰ λάφυρα τοῦ Δαβίδ.
21 Καὶ ἦλθεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τοὺς διακοσίους ἄνδρας, οἵτινες εἶχον ἀποκάμει ὥστε δὲν ἠδυνήθησαν νὰ ἀκολουθήσωσι τὸν Δαβίδ, ὅθεν ἐκάθισεν αὐτοὺς εἰς τὸν χείμαρρον Βοσόρ· καὶ ἐξῆλθον εἰς συνάντησιν τοῦ Δαβὶδ καὶ εἰς συνάντησιν τοῦ λαοῦ τοῦ μετ᾿ αὐτοῦ· καὶ ὅτε ἐπλησίασεν ὁ Δαβὶδ εἰς τὸν λαόν, ἐχαιρέτησεν αὐτούς.
22 Καὶ ἀπεκρίθησαν πάντες οἱ πονηροὶ καὶ διεστραμμένοι ἐκ τῶν ἀνδρῶν, οἵτινες ὑπῆγαν μετὰ τοῦ Δαβίδ, καὶ εἶπον, Ἐπειδή οὗτοι δὲν ἦλθον μεθ᾿ ἡμῶν, δὲν θέλομεν δώσει εἰς αὐτοὺς ἐκ τῶν λαφύρων, τὰ ὁποῖα ἀνελάβομεν, παρὰ εἰς ἕκαστον τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα αὐτοῦ· καὶ ἄς λάβωσιν αὐτὰ καὶ ἄς φύγωσιν.
23 Ἀλλ᾿ ὁ Δαβὶδ εἶπε, Δὲν θέλετε κάμει οὕτως, ἀδελφοὶ μου, εἰς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ὁ Κύριος ἔδωκεν εἰς ἡμᾶς, ὅστις ἐφύλαξεν ἡμᾶς καὶ παρέδωκεν εἰς τὴν χεῖρα ἡμῶν τοὺς ληστὰς τοὺς ἐλθόντας ἐναντίον ἡμῶν·
24 καὶ τίς θέλει σᾶς εἰσακούσει εἰς ταύτην τὴν ὑπόθεσιν; ἀλλὰ κατὰ τὴν μερίδα τοῦ καταβαίνοντος εἰς τὸν πόλεμον, οὕτω θέλει εἶσθαι ἡ μερὶς τοῦ καθημένου πλησίον τῆς ἀποσκευῆς· ἴσα θέλουσι μοιράζεσθαι.
25 Καὶ ἔγεινεν οὕτως ἀπ᾿ ἐκείνης τῆς ἡμέρας καὶ εἰς τὸ ἑξῆς· καὶ ἔκαμε τοῦτο νόμον καὶ διάταγμα ἐν τῷ Ἰσραήλ ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης.
26 Ὅτε δὲ ἦλθεν ὁ Δαβὶδ εἰς Σικλάγ, ἔπεμψεν ἐκ τῶν λαφύρων πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους Ἰούδα τοὺς φίλους αὑτοῦ, λέγων, Ἰδοὺ εἰς ἐσᾶς εὐλογία, ἐκ τῶν λαφύρων τῶν ἐχθρῶν τοῦ Κυρίου.
27 πρὸς τοὺς ἐν Βαιθήλ, καὶ πρὸς τοὺς ἐν Ῥαμὼθ τῇ μεσημβρινῇ, καὶ πρὸς τοὺς ἐν Ἰαθείρ,
28 καὶ πρὸς τους ἐν Ἀροήρ, καὶ πρὸς τοὺς ἐν Σιφμώθ, καὶ πρὸς τοὺς ἐν Ἐσθεμωά,
29 καὶ πρὸς τοὺς ἐν Ῥαχάλ, καὶ πρὸς τοὺς ἐν ταῖς πόλεσι τῶν Ἰεραμεηλιτῶν, καὶ πρὸς τοὺς ἐν ταῖς πόλεσι τῶν Κεναίων,
30 καὶ πρὸς τοὺς ἐν Ὁρμά, καὶ πρὸς τοὺς ἐν Χὼρ-ἀσάν, καὶ πρὸς τοὺς ἐν Ἀθάχ,
31 καὶ πρὸς τοὺς ἐν Χεβρών, καὶ πρὸς πάντας τοὺς τόπους, εἰς τοὺς ὁποίους ὁ Δαβὶδ περιήρχετο, αὐτὸς καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ.
1 Οἱ δὲ Φιλισταῖοι ἐπολέμουν κατὰ τοῦ Ἰσραήλ· καὶ ἔφυγον οἱ ἄνδρες τοῦ Ἰσραήλ ἀπὸ προσώπου τῶν Φιλισταίων καὶ ἔπεσον πεφονευμένοι ἐν τῷ ὄρει Γελβουέ.
2 Καὶ κατέφθασαν οἱ Φιλισταῖοι τὸν Σαοὺλ καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ· καὶ ἐπάταξαν οἱ Φιλισταῖοι τὸν Ἰωνάθαν καὶ τὸν Ἀβιναδὰβ καὶ τὸν Μελχὶ-σουέ, τοὺς υἱοὺς τοῦ Σαούλ.
3 Ἐβάρυνε δὲ ἡ μάχη ἐπὶ τὸν Σαούλ, καὶ ἐπέτυχον αὐτὸν οἱ ἄνδρες οἱ τοξόται καὶ ἐπληγώθη βαρέως ὑπὸ τῶν τοξοτῶν.
4 Καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν ὁπλοφόρον αὑτοῦ, Σύρε τὴν ῥομφαίαν σου καὶ διαπέρασόν με δι᾿ αὐτῆς, διὰ νὰ μή ἔλθωσιν οὗτοι οἱ ἀπερίτμητοι καὶ μὲ διαπεράσωσι καὶ μὲ ἐμπαίξωσι· πλήν ὁ ὁπλοφόρος αὐτοῦ δὲν ἤθελε, διότι ἐφοβεῖτο σφόδρα. Ὅθεν ἔλαβεν ὁ Σαοὺλ τὴν ῥομφαίαν καὶ ἔπεσεν ἐπ᾿ αὐτήν.
5 Καὶ ὡς εἶδεν ὁ ὁπλοφόρος αὐτοῦ ὅτι ἀπέθανεν ὁ Σαούλ, ἔπεσε καὶ αὐτὸς ἐπὶ τὴν ῥομφαίαν αὑτοῦ καὶ ἀπέθανε μετ᾿ αὐτοῦ.
6 οὕτως ἀπέθανεν ὁ Σαοὺλ καὶ οἱ τρεῖς υἱοὶ αὐτοῦ, καὶ ὁ ὁπλοφόρος αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἄνδρες αὐτοῦ, τὴν αὐτήν ἐκείνην ἡμέραν ὁμοῦ.
7 Καὶ οἱ ἄνδρες Ἰσραήλ, οἱ πέραν τῆς κοιλάδος, καὶ οἱ πέραν τοῦ Ἰορδάνου, ἰδόντες ὅτι ἔφυγον οἱ ἄνδρες Ἰσραήλ καὶ ὅτι ὁ Σαοὺλ καὶ οἱ υἱοὶ αὑτοῦ ἀπέθανον, κατέλιπον τὰς πόλεις καὶ ἔφυγον· καὶ ἐλθόντες οἱ Φιλισταῖοι κατῴκησαν ἐν αὐταῖς.
8 Καὶ τὴν ἐπαύριον, ὅτε ἦλθον οἱ Φιλισταῖοι διὰ νὰ ἐκδύσωσι τοὺς πεφονευμένους, εὕρηκαν τὸν Σαοὺλ καὶ τοὺς τρεῖς υἱοὺς αὐτοῦ πεπτωκότας ἐπὶ τὸ ὄρος Γελβουέ.
9 Καὶ ἀπέκοψαν τὴν κεφαλήν αὐτοῦ καὶ ἐξέδυσαν τὰ ὅπλα αὐτοῦ καὶ ἀπέστειλαν εἰς τὴν γῆν τῶν Φιλισταίων κύκλῳ, διὰ νὰ διαδώσωσι τὴν ἀγγελίαν εἰς τὸν οἶκον τῶν εἰδώλων αὑτῶν καὶ μεταξὺ τοῦ λαοῦ.
10 Καὶ ἀνέθεσαν τὰ ὅπλα αὐτοῦ εἰς τὸν οἶκον τῆς Ἀσταρώθ, καὶ ἐκρέμασαν τὸ σῶμα αὐτοῦ εἰς τὸ τεῖχος Βαὶθ-σάν.
11 Ἀκούσαντες δὲ περὶ τούτου οἱ κάτοικοι τῆς Ἰαβεὶς-γαλαάδ, τί ἔκαμον οἱ Φιλισταῖοι εἰς τὸν Σαούλ,
12 ἠγέρθησαν πάντες οἱ δυνατοὶ ἄνδρες καὶ ὡδοιπόρησαν ὅλην τὴν νύκτα καὶ ἔλαβον τὸ σῶμα τοῦ Σαοὺλ καὶ τὰ σώματα τῶν υἱῶν αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ τείχους Βαὶθ-σάν, καὶ ἦλθον εἰς Ἰαβεὶς καὶ ἔκαυσαν αὐτὰ ἐκεῖ·
13 καὶ ἔλαβον τὰ ὀστᾶ αὐτῶν καὶ ἔθαψαν ὑπὸ τὸ δένδρον ἐν Ἰαβεὶς καὶ ἐνήστευσαν ἑπτὰ ἡμέρας.