¹ Ո՛վ զօրաւոր Աստուած, նայի՛ր իմ թշուառութեանը: Իր ցասման գաւազանով նա տիրեց ինձ

² ու ինձ վրայ խաւար բերեց եւ ոչ թէ լոյս,

³ նաեւ իր ձեռքն հանապազ իմ դէմ դարձրեց:

⁴ Նա մաշեց իմ մորթն ու մարմինը, իմ բոլոր ոսկորները փշրեց,

⁵ կուտակեց վրաս եւ պատեց իմ գլխի շուրջը,

⁶ առանց յապաղելու ինձ խաւարի մէջ նստեցրեց, ինչպէս յաւիտենական մի մեռելի:

⁷ Կուտակեց դրանք ինձ վրայ, եւ ես այլեւս չեմ կարող խլրտալ, պղնձի նման ծանրացրեց ինձ վրայ,

⁸ ու թէեւ ասացի, թէ պիտի կանչեմ ու աղաղակեմ, սակայն նա փակել ու կապանք է դրել, որ աղօթքներս իրեն չհասնեն:

⁹ Իմ ճանապարհներին արգելքներ կանգնեցրեց, խցանեց իմ շարժուելու շաւիղները, ինձ խրտնեցրեց.

¹⁰ ինձ համար դարանակալ արջ եւ թաքնուած առիւծ դարձաւ.

¹¹ հետապնդեց ինձ, հասաւ ու հալածեց, ուժասպառ արեց ինձ, կործանեց ինձ:

¹² Մտաւ իմ գիրկը, ինձ թիրախ դարձրեց ու լցրեց նետերով.

¹³ երիկամներս մէջտեղից կիսեց, նետահարեց ինձ,

¹⁴ ծաղր դարձրեց իմ ժողովրդի համարեւ խաղք ու խայտառակ յաւիտենապէս:

¹⁵ Ինձ լեղի տուեց ուտելու եւ հարբեցրեց դառնութեամբ,

¹⁶ իմ ատամները քարերով փշրեց եւ մոխիր տուեց ինձ ուտելու.

¹⁷ զրկեց իմ անձը հանգստութիւնից. ես մոռացայ բարութիւնը.

¹⁸ կորաւ իմ արիութիւնը, եւ իմ յոյսը՝ առ Տէր:

¹⁹ Յիշեցի իմ թշուառութեան ու հալածանքի մասին.

²⁰ միտքս եկան միայն դառնութիւնն ու բարկութիւնը, հոգիս մէջս թուլացաւ.

²¹ այդ եմ մտաբերում եւ դրա համար էլ համբերում եմ:

²² Անսպառ են Տիրոջ ողորմութիւնները, նրա գթութիւնները չեն նուազում:

²³ Ամէն նոր առաւօտի հետ բազմանում է քո ճշմարտութիւնը, Տէ՛ր:

²⁴ Իմ հոգին ասաց, թէ՝ «Նա իմ բաժինն է», ահա թէ ինչու յոյսս պէտք է դնեմ նրա վրայ:

²⁵ Աստուած բարերար է նրանց հանդէպ,ովքեր իրենց յոյսը դնում են նրա վրայ,

²⁶ քանզի այն անձը, ով փնտռում եւ ճշմարտութեամբ ապաւինում է նրան, բարի է եւ Տիրոջ փրկութեամբ հանգստութիւն կը գտնի:

²⁷ Մարդու համար լաւ է, եթէ իր մանկութիւնից կրի խոնարհութեան լուծը:

²⁸ Միայնակ ու լռիկ նա կը նստի իր տանը, որովհետեւ ինքն անձամբ յանձն առաւ քո լուծը:

²⁹ Նա կը խոնարհուի՝ իր բերանով համբուրելու հողը, որովհետեւ նրա համար յոյս կայ.

³⁰ իր ծնօտները դէմ կը տայ հարուածողներին, կը կրի շատ նախատինքներ,

³¹ բայց Տէրը նրան ընդմիշտ չի մերժի:

³² Նա, ով տառապանքներ տուեց նրան, ինքն էլ իր անսահման ողորմածութեամբ կ՚ողորմի նրան.

³³ Տէրը սրտով չի կամենում մարդկանց պատժելեւ նուաստացնել մարդու որդիներին:

³⁴ Երբ մէկը երկրի բոլոր կալանաւորներին իր ոտքերի տակ ստորացնում է եւ մարդուն մատնում Տիրոջ դատաստանին,

³⁵ երբ Բարձրեալի առաջ խեղաթիւրում է մարդու իրաւունքները,

³⁶ երբ դատարանում անիրաւում է մարդուն, « Տէրը չի՞ տեսնում:

³⁷ Նա չասա՞ց, թէ՝ «Այսպէս է ասում Տէրը», եւ կատարուեց:Բարձրեալի բերանը չէ՞ր, որ պատուիրեց, թէ՝

³⁸ «Այնտեղից ո՛չ չարիք պիտի դուրս գայ եւ ո՛չ էլ բարիք»:

³⁹ Մարդը, կենդանի մարդը ինչո՞ւ է տրտնջում իր մեղքերի համար:

⁴⁰ Մեր ընթացքը քննութեան առնուեց ու յանդիմանուեց. դառնա՛նք դէպի Տէրը,

⁴¹ մեր ձեռքերը մեր սրտերի հետ, կարկառենք դէպի երկնքի բարձունքները:

⁴² Մեղք գործեցինք, ամբարիշտ դարձանք, դրա համար էլ մեր հանդէպ, բարեհաճ չեղար:

⁴³ Պատժելու եկար ցասումով ու բարկութեամբ եւ հալածեցիր մեզ, կոտորեցիր ու չխնայեցիր.

⁴⁴ երկինքն ամպերով ծածկեցիր, որ մեր աղօթքները քեզ չհասնեն.

⁴⁵ քամահրեցիր ու հեռացրիր մեզ, հեթանոսների ամբոխի մէջ արհամարհուած ու անարգուած դարձրիր մեզ:

⁴⁶ Մեր բոլոր թշնամիների բերանները բացել տուիր մեր դէմ:

⁴⁷ Ահ ու սարսափ եկաւ մեզ վրայ, աւեր ու կոտորած:

⁴⁸ Իմ ժողովրդի դստեր կործանման պատճառով մեր աչքերը ջրի հեղեղներ թափեցին:

⁴⁹ Իմ աչքերը լցուեցին արցունքով,

⁵⁰ բայց ես չեմ լռի եւ ականջ չեմ դնի, մինչեւ որ երկնքից չյայտնուի եւ չտեսնի Տէրը:

⁵¹ Իմ քաղաքների բոլոր դուստրերի չափ աչքս արցունք է թափում իմ հոգու համար:

⁵² Ինչպէս թռչնորսներ, իմ թշնամիները զուր տեղը ինձ որսացին,

⁵³ իմ կեանքը գբի մէջ խեղդեցին, քար դրին ինձ վրայ,

⁵⁴ գլուխս ջրով հեղեղեցին, ու ես ասացի, թէ՝ «Ահա կործանուեցի»:

⁵⁵ Տառապանքի գբից քո անունը կանչեցի, Տէ՛ր,

⁵⁶ եւ դու լսեցիր իմ ձայնը: Քո ականջն իմ աղաչանքներից մի՛ ծածկիր, ազատութի՛ւն տուր ինձ, փրկի՛ր ինձ:

⁵⁷ Դու մօտեցար, որպէսզի ինձ օգնես, եւ ասացիր, թէ՝ «Այն օրը, երբ ինձ կանչես, չվախենաս»:

⁵⁸ Դա՛տ արա, ո՛վ Տէր, իմ հոգու դա՛տն արա: Փրկեցիր իմ կեանքը,

⁵⁹ տեսար իմ խռովքը, իմ դատաստանն արիր, Տէ՛ր:

⁶⁰ Տեսար իմ ողջ արդարութիւնը, իմացար իմ բոլոր խորհուրդները:

⁶¹ Տէ՛ր, լսեցիր նախատինքներն ու իմ նկատմամբ ունեցած բոլոր դիտաւորութիւններն այն մարդկանց,

⁶² ովքեր իրենց շուրթերը հանապազ իմ դէմ են շարժում:

⁶³ Իրենց խորհուրդներից ես հասկացայ, թէ ինչու են նրանք նստում ու վեր կենում:

⁶⁴ Նայի՛ր նրանց ամբարտաւան աչքերին, ո՛վ Տէր, եւ նրանց արժանի հատուցումը նրանց գլխի՛ն բեր,

⁶⁵ հատուցի՛ր նրանց ըստ իրենց սրտերի կարծրութեան,

⁶⁶ քո ցասմամբ հալածի՛ր նրանց, քո բարկութեամբ ոչնչացրո՛ւ նրանց երկնքի ներքոյ:

4

¹ Ինչպէ՜ս խամրեց ոսկին, գունաթափուեց, սպիտակ արծաթը, նրանց թանկագին քարերը հալուեցին ու ցրիւ եկան իրենց ճանապարհների

² Սիոնի պատուական որդիները, աւելի պատուական, քան թանկագին քարերը, ինչպէ՜ս համարուեցին խեցեղէն ամաններ՝ բրուտների

³ Ինչպէս վիշապներ, նրանք մերկացրին իրենց ստինքները եւ կաթ տուեցին իրենց կորիւններին. իմ ժողովրդի որդիները տանջահար

⁴ Ծարաւից կաթնակեր մանուկների լեզուներն իրենց քիմքերին կպան. երեխաները հաց խնդրեցին, բայց նրանց հաց կտրող չեղաւ:

⁵ Ովքեր կերակրով էին սնուել, ճանապարհների վրայ սովամահ եղան, ովքեր գրկերի մէջ գուրգուրանք ու գգուանք էին վայելել,

⁶ Իմ ժողովրդի դստեր մեղքերն աւելի շատացան, քան կործանուած Սոդոմի անօրէնութիւնները. նրանք փութով վեր էին կենում, բայց

⁷ Նրանց ազնուական իշխանները,որոնք մաքուր էին, ձեան պէս սպիտակ, կաթի պէս անարատ, փայլուն ինչպէս շափիւղայ, ակնեղէն.

⁸ այժմ նրանց տեսքն ածուխի նման սեւացաւ, ու ոչ ոք չէր ճանաչում նրանց. նրանց դրել էին ճանապարհների խաչմերուկներում:

⁹ Սրից հասած վէրքերից դիտապաստ ընկածներն աւելի բախտաւոր էին, քան սովից մեռածները: Խումբ-խումբ շարժւում էին վիրաւոր

¹⁰ Գթասիրտ կանանց ձեռքերը եփեցին իրենց մանուկներին, որոնք իմ ժողովրդի դստեր կործանման ժամանակ նրանց համար կերակուր

¹¹ Տէրն ի կատար ածեց իր ցասումն ու բարկութիւնը, թափեց իր ցասումն ու բարկութիւնը եւ կրակ բորբոքեց Սիոնում, որը լափեց

¹² Աշխարհում գոյութիւն ունեցող բոլոր երկրների թագաւորները չհաւատացին, թէ թշնամին կարող է ներս մտնել Երուսաղէմի

¹³ Բայց դա տեղի ունեցաւ նրանց մարգարէների մեղքով, նրանց քահանաների մեղքով, քանզի նրանք այնտեղ թափում էին արդար

¹⁴ Ճանապարհների գլխին ցնցուեց ու սասանուեց նրանց զօրութիւնը, մեռածների արեամբ պղծուեցին ու թաթախուեցին այնպէս, որ

¹⁵ «Հեռո՛ւ կացէք, պի՛ղծ անուանեցէք նրանց, հեռո՛ւ մնացէք, հեռո՛ւ մնացէք, մի՛ մօտեցէք»: Եւ նրանք շարժուեցին ու բարկացած

¹⁶ Մեր կենդանութեան ժամանակ իսկ նուաղեցին մեր աչքերը իզուր օգնութիւն սպասելուց, որովհետեւ զուր տեղը մենք նրանց հսկիչ

¹⁷ Տէրն իր երեսը շրջել է նրանցիցեւ այլեւս չի նայելու նրանց: Քահանաները չլսեցին ծերերին, նրանց որդիների նկատմամբ

¹⁸ Որսացին մեզ. մի փոքր ժամանակ եւս, եւ մեզ սպանած-բնաջնջած կը լինեն մեր քաղաքներից: Հասել է ժամը, հասել է ժամանակը,

¹⁹ Լեռների վրայ մեզ հալածողները թեթեւաշարժ են.նրանք, ինչպէս երկնային արծիւներ, ճախրեցին բարձր լեռների վրայ եւ,

²⁰ Տէր Քրիստոսը մեր անձի շունչն է. իրենց ապականութեամբ նրանք պաշարեցին նրան, մինչդեռ մենք մտածում էինք, թէ կը նստենք

²¹ Ցնծա՛ եւ ուրախացի՛ր, ո՛վ եդոմայեցիների դուստր, որ բնակւում ես օստացիների այդ երկրում, քեզ էլ կը հասնի այս բաժակը.

²² Քո անօրէնութիւնները պիտի վերջ գտնեն, Սիո՛ն, եւ այլեւս դու չպիտի պատժուես. բայց քեզ, ո՛վ Եդոմի դուստր, քո մեղքերի

5

¹ Յիշի՛ր, Տէ՛ր, թէ ինչե՜ր կատարուեցին մեզ հետ, նայի՛ր եւ տե՛ս մեր կրած նախատինքները:

² Մեր ժառանգութիւնն անցաւ օտար ազգերին, մեր տները՝ օտարականներին:

³ Որբ մնացինք մենք, հայր չկար մեզ համար, մեր մայրերը մեր աչքի առաջ այրիացան:

⁴ Մեր ջուրը փողով խմեցինք, եւ մեր փայտը գնելու հոգսը միշտ մեր վզին է ծանրացած:

⁵ Հալածական եղանք եւ հանգստութիւն չգտանք:

⁶ Եգիպտացիներն ու ասորաստանցիները ձեռք մեկնեցին՝ մեզ հացով կշտացնելու համար:

⁷ Մեր հայրերը մեղք գործեցին, նրանցից ոչ ոք հիմա չկայ, եւ հայրերի մեղքը մենք ենք քաշում:

⁸ Մեզ վրայ տիրեցին ծառաները, եւ այլեւս նրանց ձեռքից մեզ փրկող չկայ:

⁹ Անապատի սրի ահից եկէք մեր պաշարները ներս տանենք:

¹⁰ Սոսկալի սովի երեսից մեր կաշին հնացած թոնրի նման ճաք է տուել:

¹¹ Կանանց խայտառակեցին Սիոնում, իսկ կոյսերին՝ Յուդայի երկրի քաղաքներում:

¹² Ծերերին կախեցին իրենց բութ մատներից, չխնայեցին նաեւ պառաւներին:

¹³ Ընտիր ու պատուական մարդիկ ողբում էին բարձրաձայն, իսկ երիտասարդները, փայտածեծ արուելով, ուժասպառ եղան:

¹⁴ Ծերերն այլեւս չէին նստում դարպասների մօտ, իսկ ընտրեալ մարդիկ դադարեցին օրհնութիւններ երգելուց:

¹⁵ Մեր սրտերը զրկուեցին ուրախութիւնից, եւ մեր օրհներգութիւններն ու պարերը փոխուեցին սգի:

¹⁶ Պսակը վայր ընկաւ մեր գլուխներից. վա՜յ մեզ, վա՜յ մեզ, քանզի մենք մեղք գործեցինք:

¹⁷ Ահա թէ ինչու ցաւն առաւ մեր սրտերը, ահա թէ ինչու մեր աչքերին խաւարը պատեց Սիոնի լերան վրայ,

¹⁸ որն աւերակ է դարձել, եւ աղուէսներն են ելումուտ անում նրա սրահներում:

¹⁹ Տէ՛ր, դու կաս յաւիտեան, եւ քո աթոռը մնում է սերնդից սերունդ:

²⁰ Ինչո՞ւ իսպառ մոռացար մեզ, պատժեցիր, թողեցիր ու երկար ժամանակով լքեցիր մեզ:

²¹ Ե՛տ դարձրու մեզ, ո՛վ Տէր, եւ մենք կը վերադառնանք, նորոգի՛ր մեզ, Տէ՛ր, ինչպէս վաղնջական ժամանակներում:

²² Դու մերժելով մերժեցիր մեզ, քո ցասումն ու բարկութիւնն անչափ բորբոքուեց մեզ վրայ: